من در نجف بودم که خبر فرار شاه را شنیدم و فهمیدم که امام بلافاصله قصد سفر به ایران را می‌‌کنند لذا بلیط گرفتم و عازم پاریس شدم وقتی وارد نوفل لوشاتو شدم ورود من همزمان بود با زمانی که سید جلال تهرانی رییس شورای سلطنت* می‌‌خواست خدمت امام مشرف بشود. پرسیدم چطور شده که امام ایشان را پذیرفته است؟ گفتند سید جلال تقاضای ملاقات با امام را کرد ولی امام نمی‌پذیرفتند و می‌‌فرمودند اگر می‌‌خواهد من با او ملاقات کنم باید استعفا بدهد. او که از شورای سلطنت استعفا کرد من او را قبول می‌‌کنم. سید جلال تهرانی که مریض‌الحال بود برای معالجه به پاریس آمده بود و در آنجا علاقه‌مند بود که با امام ملاقات کند او هم استعفا کرد و با خط بسیار زیبایی (علاوه بر اینکه خط بسیار زیبایی داشت منجم و ستاره‌ شناس هم بود. ) به امام نوشت که من از شورای سلطنت استعفا می‌‌دهم و این را خدمت امام ارسال کرد. امام وقتی نامه سید جلال را دیدند با فراست و دقت خاصی فرمودند این قبول نیست. گفت چرا قبول نیست امام فرمود: درست است که در اینجا استعفا داده‌ای ولی ممکن است پس از اینکه ملاقات کردی بروی و بگویی دلیل این استعفا مریضی و کسالت است و لذا شما باید دلیل اصلی استعفای خودت را ذکر کنی. او گفت خوب چه دلیلی را باید بنویسم؟ امام فرمود بنویس که چون شورای سلطنت برخلاف قانون اساسی تشکیل شده من از این شورا استعفا می‌‌دهم – او اول خیلی برایش سنگین بود که این را بپذیرد لذا به اینطرف و آنطرف می‌‌زد که به امام بقبولاند همین صرف استعفای او را قبول کند ولی امام با قاطعیت می‌‌فرمودند نه نمی‌شود. او دو سه روز این روند را دنبال کرد دید نه هیچ راهی نیست لذا مجبور شد که استعفانامه جدیدی بنویسد که نظر امام را جلب کند و این متن را نوشت که بدلیل قانونی نبودن شورای سلطنت من از این شوار استعفا می‌‌کنم – متن جدید را خدمت امام بردیم و امام ایشان را پذیرفتند. او دو نفر همراه داشت که زیر بغل او را گرفته و به امام وارد شدند ما و چند نفر دیگر هم آنجا بودیم لذا جلسه، جلسه خصوصی نبود جلسه عمومی بود. سید جلال وقتی نشست تمام بدنش می‌‌لرزید دستهایش می‌‌لرزید و خودش حالت رعشه‌ای داشت. امام به او فرمودند چیه؟ حال شما چطوره؟ گفت آقا می‌‌ترسم وحشت دارم. امام فرمودند وحشت نداشته باش همه چیز تمام شد. با رفتن شاه همه چیز تمام شد. سید جلال حرف دیگری نزد و از خدمت امام مرخص شد. . حجة‌الاسلام والمسلمین اسماعیل فردوسی‌پور – مصاحبه مؤلف در مورخه 27 / 6 / 80