

گاهی که امام پسر هشت سالهام را میدیدند، به او میگفتند: «نمازت را خواندهای؟» من میگفتم «آقا او هنوز به سن تکلیف نرسیده است.» میگفتند: «بچهها قبل از رسیدن به سن تکلیف باید رو به نماز بایستند تا عادت کنند.» اما بعد از سن تکلیف، مگر کسی جرأت میکرد بیدار باشد و نمازش را نخواند؟ امام نمیتوانستند تحمل کنند که مکلّف نمازش را قضا کند. البته برای بچهها پیش نیامده بود. هر وقت که بچهها را میدیدند میپرسیدند: «نمازت را خواندهای؟» اگر نخوانده بودند، آقا جانماز خودشان را به آنها میدادند و میگفتند: «برو وضویت را بگیر و بیا نمازت را بخوان» و بعد از نماز به آنها نصیحت میکردند که: «ببین اگر همین نماز را سر موقع میخواندی چقدر بهتر بود. خدا هم خوشش میآمد. ـ فاطمه طباطبایی - پیشین - ص 190.