روز قبل از اینکه مى‌خواستند حکم اعدام را درباره طیب صادر بکنند. آقاى خمینى از زندان به حساب آمده بود بیرون. از عشرت‌آباد برده بودند در خانه روغنى، آنجا تحت نظر بود. دور و برش ساواکى و این چیزها بودند. مسیح، داداش طیب تلفن مى‌کند به ما و مى‌گوید که روز جمعه بود اتفاقا خانه باش، من مى‌آیم کارت دارم. گفتم باشد. بعد از مدتى اینها آمدند. طیب دو تا زن داشت و یک مشت بچه و خانواده حاج اسماعیل رضایى (هم آمده بودند.) گفتند که آره ما دیروز آنجا بودیم و خبر به ما دادند که اینها فردا مى‌خواهند اعدامشان بکنند، ما آمده‌ایم که تو یک جورى ما را ببرى پهلوى آقاى خمینى که بلکه بتواند یک کارى بکند. ما سوار ماشین شدیم و گفتیم که فقط شرطش این است که شماها خودتان را معرفى نکنید کى هستید، بگویید ما از خمین آمده‌ایم از قوم و خویشهاى آقا هستیم، زن و بچه هستیم و کسى نیست، مى‌خواهیم برویم آقا را ببینیم، یک هفت، هشت دقیقه‌اى مى‌بینیم و برمى‌گردیم. من از دور بردم خانه را نشان دادم و اینها رفتند. رفتند تو و اتفاقا اول آن مامور یک کسى بود به نام حجازى سرپرست آن ساواکیهاى آنجا بود بعد از یک چند تا سوالى که از اینها مى‌کند، مى‌گویند که آره ما از خمین آمده‌ایم و از قوم و خویشهاى آقا هستیم، آمده‌ایم برویم مشهد، گفتیم اینجا اگر مى‌شود دیدن آقا بیاییم. مى‌روند تو و بعد خودشان را معرفى مى‌کنند. حاج اسماعیل یک بچه کوچک داشت و یک بچه کوچک هم طیب، آقا این دو تا بچه را بلند مى‌کند روى دو تا پاهایش مى‌نشاند و یک دستى رو سر و گوش اینها مى‌کشد و دعاشان مى‌کند. بعد مى‌گوید که من تا حالا از اینها هیچ چیزى نخواسته‌ام. اما براى دفاع از جان این دو نفر مى‌فرستم عقبشان بیایند، مى‌خواهم از آنها که اینها را نکشند. خوب، اینها خوشحال مى‌شوند واز خانه آمدند بیرون. اینها از این در مى‌آیند بیرون. به فاصله ربع و بیست دقیقه‌اى آقا، حجازى را مى‌خواهد، حجازى مى‌رود تو، مى‌گوید پاکروان را بگویید بیاید من کارش دارم. پاکروان رئیس ساواک بود بعد از یک مقدارى که مى‌گذرد اینها متوجه مى‌شوند که اینهایى که آمده بودند، قوم و خویشهاى آقا نبودند خانواده طیب بودند. پاکروان آن روز خودش را نشان نمى‌دهد. هرچى آقا داد و بیداد مى‌کند و این حرفها، مى‌گویند ما فرستادیم، نیستش، نبوده. خوب، فردا صبح هم طیب و اینها را اعدام کردند. صبح اول وقت که طیب و اینها تیرباران مى‌شوند، براى ساعت 5/7‌الى 8 پاکروان مى‌آید پهلوى آقا... خلاصه آقا ردش مى‌کند مى‌گوید پاشو برو. . عراقى، مهدى (شهید)؛ ناگفته‌ها؛ ص 190 و 191.