امام همیشه نماز را در اول وقت می‌خواندند و به نافله اهمیت می‌دادند. این خصوصیت از همان جوانی وقتی که هنوز بیشتر از بیست سال نداشتند در ایشان وجود داشت. چند تن از دوستان نقل می‌کردند: ما ابتدا فکر می‌کردیم خدای ناکرده ایشان از روی تظاهر نماز را اول وقت می‌خوانند. به همین خاطر سعی داشتیم کاری کنیم که اگر این کار از روی تظاهر است، جلوی آن را بگیریم. مدت زیادی در این فکر بودیم و بارها به طرق مختلف ایشان را امتحان کردیم، مثلاً درست وقت نماز سفره غذا می‌انداختیم و یا وقت رفتن به مسافرت را درست اول وقت قرار می‌دادیم. اما ایشان می‌فرمودند: شما غذایتان را بخورید من هم نمازم را می‌خوانم. هرچه که بماند من می‌خورم. و یا در موقع مسافرت می‌فرمودند: شما بروید من هم می‌آیم و به شما می‌رسم. وقتی مدتها از این مسأله گذشت نه تنها ایشان نماز اول وقتشان ترک نشد بلکه ما را هم واداشتند که در اول وقت نمازمان را بخوانیم. ـ حجةالاسلام و المسلمین عبایی خراسانی - پا به پای آفتاب - ج 3 - ص 331.