برای اصلاح دندانهای امام دکتری به منزل ایشان آمده بود. مرحوم شهید محمد منتظری به امام اعتراض کرد که چرا شما به مطب نرفتید. امام گوش دادند و قبول کردند و گفتند می‌رویم. بعد از آن بود که برای دندانهایشان چند مرتبه به مطب دکتر مراجعه می‌کردند. ایشان در عین حالی که برای همه حوزه و شاگردان خود مثل یک پدر بودند ولی در برخورد با افراد مثل یک رفیق همسن برخورد می‌کردند و هیچ عکس العملی منفی نسبت به حرف خوب نداشتند. حرف همه را گوش می‌کردند. اگر خوب بود عمل می‌کردند. اگر خوب نبود اعتنایی نمی‌کردند. در شیوه درسی امام هم هیچگاه دیده نمی‌شد که در دانسته‌هایشان غرور علمی پیدا کرده باشند. دائماً می‌فرمودند احتمال دارد اینطور باشد احتمال دارد آن طور باشد. ـ حجةالاسلام و المسلمین محمدرضا سجادی اصفهانی - سرگذشتهای ویژه از زندگی امام خمینی - ج 6 - ص 90..