من در لرستان بودم که از طریق رادیو شنیدم، امام حکم مسئولیت بنیاد شهید را به بنده محول فرموده‌اند. هنوز بنیاد شهید تاسیس نشده بود. وقتى به تهران برگشتم به بیت امام رفتم. همزمان با تشرف من به محضر امام، برادر بزرگوارمان آقاى هاشمى رفسنجانى هم وارد شدند. آقاى رسولى به من گفتند: قصد دارید جداگانه به نزد امام بروید؟ بنده گفتم خیر. و آقاى هاشمى نیز همین را گفتند و با هم رفتیم حضور امام. به مجرد اینکه نشستیم، وضع حال امام هم آن روزها از نظر کسالت قلبى‌شان خیلى رضایت بخش نبود، تازه از بیمارستان قلب آمده بودند در عین حال با آن وضع خاصى که داشتند رو کردند به آقاى هاشمى و فرمودند: «شوراى انقلاب و شماها براى موضوع فلانى چه کارى کردید؟» و از من اسم بردند و فرمودند: «براى آن نامه‌اى که من نوشتم چه کارى کردید؟» یعنى مساله این قدر در ذهن امام بود که در دو، سه روزى که نامه را نوشته بودند، مجددا تا چشمشان به یک عضو شوراى انقلاب و بنده که بنا بود مسئول بنیاد شهید باشم افتاد، فرمودند: «براى این امر چه کار کردید؟» بعد شروع کردند و یک توضیحاتى در مورد این قضیه فرمودند که حالا پنج سال گذشته و جزئیاتش در خاطرم نیست که باید اینکار بشود، یک عده‌اى که جانشان را از دست داده‌اند، باید زندگى‌شان این طور باشد، آینده‌شان چنان باشد و یک شرح کوتاهى در چند کلمه داده و مجددا روى قضیه تکیه کردند. این گویاى اهمیت مساله بود و همان موجب شد به اینکه زمانى که جلسه بعدى شوراى انقلاب تشکیل شد، برادرمان آقاى رفسنجانى و دیگران به بنده گفتند، شما به جلسه شوراى انقلاب بیایید و خواسته‌هایى را که دارید ارائه دهید. . کروبى، مهدى؛ شاهد؛ ش 75، ص 10.