بسم اللّه الرحمن الرحيم من در اين وقت كم و اتاق گرم و فشرده از آقايان، دو ـ سه كلمه راجع به وظيفۀ شما آقايان كه مى‌خواهيد پليس ان‌شاءاللّه باشيد و پاسدار و پاسيار و امثال ذلك بايد عرض كنم. ويژگى قواى انتظامى در عصر طاغوت پليس در رژيمهاى طاغوتى مثل ساير قواى انتظاميه از قبيل ژاندارمرى و ارتش، در نظر ملت، ملتهايى كه در تحت سلطۀ طاغوت بودند، پليس يك معنايى پيش ملت داشت كه آن معنا اين بود كه مردم از پليس فرار كنند؛ و پليس هم هجوم ببرد! نه فقط پليس، قواى انتظاميه هم كه در اين دولتهايى كه ما ديديم بوده است اينها براى سركوبى خود ملت در مقابل ديگران نبوده‌اند؛ تربيت نشده بودند كه در مقابل ديگران باشند. ما شاهد بوديم كه در زمان رضاخان اين قواى انتظاميه همه سركوب مى‌كردند ملت را. آن روزى كه قواى خارجى متفقين هجوم آوردند به ايران، همين قواى انتظاميه سرانشان در تهران همچو كه [به] سرحد اينها هجوم آوردند، اينها از تهران فرار كردند! اين را ما شاهد بوديم كه چمدانهاشان را بستند و از تهران فرار كردند، مى‌گفتند طرف اصفهان مى‌روند، حالا از آنجا كجا مى‌روند را من نمى‌دانم. و در مقابلِ آنهايى كه هجوم كردند ـ مهاجمين ـ آن وقت گفتند كه سه ساعت مقاومت كردند و بعد گفتند كه وقتى رضاخان از يكى از صاحب‌منصبان پرسيده است كه آخر سه ساعت چرا؟ گفته است اين را به شما گفته‌اند سه ساعت، ساعتى در كار نبود، آنها از آن طرف آمدند، ما از آن طرف فرار كرديم! مقابلۀ ارتش در مقابل خارج اينطور بود. و در مقابل ملت خودش سركوبى مى‌كرد، هر طور تعدى را مى‌خواست مى‌كرد. و سران ارتش كه آنطور با مردم رفتار مى‌كردند به مجرد اينكه اطلاع پيدا كردند از اينكه آمدند اينها به سرحد بدون اينكه باز وارد بشوند، اينها از تهران فرار كردند، و سربازخانه‌ها هم به هم خورد كه من خودم تهران بودم آن وقت مى‌ديدم كه اين سربازها ويلان۱ توى خيابانها دارند مى‌روند، براى اين بود كه قواى انتظاميه را طاغوت در خدمت خودش مى‌خواست باشد، نه در خدمت ملت؛ نه در خدمت كشور، نه شهربانى را آنطور كه بايد باشد آنها تربيت مى‌كردند و نه ژاندارمرى را و نه ارتش را، اينها همه يكجا در خدمت خود آنها بودند، شخص، كسى كه خودش را شاه مى‌دانست بوده و ملت اصلاً مطرح نبود پيششان؛ مگر براى دوشيدنشان، مگر براى استفاده‌شان هر طورى كه مى‌توانستند ولهذا ملت از همۀ قواى انتظامى فرار مى‌كردند و متنفر بودند. قواى انتظامى هم ملت را از خودش نمى‌دانست بلكه يك برده‌اى مى‌دانست كه از او بايد استفاده بكند. اين اساس حكومت طاغوتى را تشكيل مى‌داد كه نسبت به ملت آنطور كوبنده و نسبت به خارج آنطور فرّار! شيوۀ برخورد حكومتهاى دست نشانده با مردم خود اينها هم همين طور بودند. خود رضاخان و پسرش هم همين طور بودند. در مقابل ملت، اينها اظهار قدرت آنطور كه مى‌ديديد مى‌كردند لكن خود من در عكسى كه در روزنامه انداخته بودند ـ كه باز هم هر وقت من فكر مى‌كنم تأثرم هست ـ كه وقتى كه رفته بود محمدرضا در امريكا ـ زمانى بود كه جانسون۲ رئيس جمهورى بود ـ عكسى كه انداخته بودند من ديدم كه جانسون ايستاده بود و در سر جاى خودش، ايستاده بود و عينكش را اينطور دست گرفته بود و چپ به جاى ديگر نگاه مى‌كرد، حتى تو روى او نگاه نمى‌كرد، و اين مثل يك آدم بنده‌اى در مقابل او ايستاده بود! در مقابل، آنها اينطور بودند؛ وقتى پايشان را مى‌گذاشتند توى مملكت با مردم اينطور رفتار مى‌كردند. اين برنامۀ همۀ اشخاصى است كه به ملت خيانت مى‌كنند. همۀ حكومتهايى كه خيانت به ملت مى‌كنند از ملت مى‌ترسند، چون از ملت مى‌ترسند قواى انتظاميه را، همه را، در خدمت خودشان براى مقابله با ملت استخدام مى‌كنند. تربيتهاشان هم همين طورها بوده. اين درست عكس آن معنايى است كه از اين قواى انتظاميه انتظار مى‌رفت و درست عكس آن معنايى است كه قواى انتظاميۀ اسلام داشته است. ويژگى قواى انتظامى اسلام قواى انتظامى اسلام براى سركوبى خود ملت نبوده است. با ملت، رفيق و دوست و خدمتگزار؛ در مقابل خارجى، كوبنده و مهاجم. همين دستۀ بى‌ساز و برگ قواى اسلامى در صدر اسلام كه هر چند نفرشان يك اسب يا يك شتر داشتند، هر چندتاشان يك شمشير داشتند، و زندگى سربازى‌شان اينطور بود، از باب اينكه اتكالشان به ملت بود و به خدا، همين عدۀ كم به دو امپراتورى بزرگ آن وقت كه همۀ دنيا تقريباً تحت سلطۀ آنها بودند، اينها غلبه كرده‌اند. با همين دست خالى، لكن قدرت ايمان. با نداشتن ساز و برگ صحيح جنگى، و مجهز بودن قواى ايران و روم با همۀ قوايى كه داشته‌اند، لكن اينها قدرت ايمان داشتند، آنها نداشتند. آنها را در يكى از جنگها ـ كه جنگ «سلاسل»۳ ، يك همچو چيزى به آن مى‌گويند ـ اين سربازهايى كه اينها مى‌خواستند به جنگ بياورند، از طرف ايران مى‌خواستند به جنگ بياورند اينها را با ريسمان يا با زنجير بسته بودند كه فرار نكنند! يك همچو روحيه‌اى در مقابل خارج داشتند؛ در مقابل مردم سختگيرى داشتند، روحيه‌شان اين جور بود كه وقتى مى‌خواستند به جنگ ببرند، پانصد هزار تا پانصدتاشان، هزارتاشان، با يك زنجيرهايى مى‌بستند كه اينها فرار نكنند و به جنگ بروند. معلوم است يك همچو لشكر با «سلسله»۴ نمى‌تواند جنگ بكند؛ مثل همين لشكرهاى ما و زمان متفقين مى‌شود. اسلام وضعش در حكومت، وضعش در قواى انتظامى، وضعش در شُرطه كه به اصطلاح آنها «انتظامى» هست، درست عكس اين وضعى است كه حكومتهاى طاغوتى دارند. شُرطه با مردم، دوست و رفيق؛ يعنى شهربانى با مردم دوست، رفيق، خدمتگزار مردم با او دوست، پشتيبان. ارتش و لشكرى آن وقت با مردم دوست و رفيق، پشتيبان مردم، مردم پشتيبان آنها. يك همچو روحيه‌اى كه نسبت به خودشان آنطور باشند و نسبت به خارج قوى باشند، أَشِدَّاءُ عَلَى‌الكُفَّارِ رُحَمَاءُ بَيْنَهُمْ،۵ كه [در] قرآن است، وصف اينهاست؛ وصف مؤمنهايى است كه ارتش اسلام هستند؛ عكس آنى كه طاغوتها دارند، قرآن وصف آنها را عكس اينها مى‌گويد. مى‌فرمايد نسبت به كفار اشدّا هستند و قوى، نسبت به خودشان رحيم و مهربان و دوست. نه ارتش و ژاندارمرى و شهربانى از مردم ترسى دارد كه مبادا يكوقتى چه بشود، نه مردم از ارتش ترس دارند، همه دوست و رفيق؛ و همه همين طورى كه حالا مى‌بينيد شما اينجا آمديد؛ نه ما از شما مى‌ترسيم كه شما هَجمه۶ كنيد به ما، ما را چه بكنيد نه شما از ما چيزى داريد. ما رفيق و دوست و هر دو رُحَماءُ بَيْنَهُمْ. اين دستور قرآن است. قواى انتظامى براى انتظام يك كشور است؛ براى حفظ مردم است، براى حفظ مال و جان مردم است، نه براى ارعاب مردم، نه براى ترساندن و، عرض كنم، چاپيدن مردم. وظيفۀ قواى انتظامى در نظام جمهورى اسلامى شما الآن در جمهورى اسلام واقعيد، طاغوت رفت؛ جايش نمى‌آيد ديگر. شما الآن در يك جمهورى اسلامى واقع هستيد كه بايد خودتان اسلامى باشيد. يعنى همان طورى كه شُرطۀ زمان حضرت امير ـ سلام‌اللّه عليه ـ با مردم بوده است؛ شما هم با مردم باشيد. همان طورى كه قواى انتظاميه در خدمت مردم بوده است و مردم او را با آغوش باز مى‌پذيرفتند، دوست داشتند آنها را، شما هم بايد عملى بكنيد كه مردم با شما آنطور باشند، عمل شما عمل طاغوتى ديگر نباشد. خيال نكنيد كه ما قدرتمنديم و مردم چه، قدرت وقتى داريد كه ملت دنبال شما باشد. شما ديديد در اين قضيه، عبرت مى‌گيريد از اين قضيه كه وقتى ملت يك چيزى را اراده بكند و همه با هم مصمّم، ملت يك كارى را بخواهد؛ هيچ قوه‌اى نمى‌تواند جلويش بايستد، همۀ قوا شكست خوردند در مقابل ملت. و آن چيزى كه مهم است آرامش روحى انسان است. آنى كه سعادت انسان است اين است كه آرامش داشته باشد در اينجا، يا ان‌شاءاللّه آنجا. برقرارى آرامش روحى در مملكت اسلامى الآن شما آرامش داريد از باب اينكه نمى‌خواهيد به مردم تحميل بشويد تا اينكه در وجدانتان ناراحت باشيد. آنهايى كه به مردم تعدى مى‌كنند وجدانشان ناراحت است، مگر بعضى‌شان كه ديگر از وجدان انسانى بيرون رفته‌اند، اما غالباً اينطورند خصوصاً طبقۀ جوان. اما وقتى با مردم دوستند و رفيقند آرامش قلبى دارند، سعادت دارند، سعادت؛ همين آرامش، سعادت است. شما كارى بكنيد كه اين آرامش قلبى را حفظ بكنيد و مردم را مثل فرزندهاى خودتان، مثل برادرهاى خودتان؛ اينطور حساب بكنيد. آن مسائل طاغوتى را اصلاً كنار ـ شما كه نبوديد آن موقع ـ كنار بگذاريد؛ مطالعه كنيد در حال آن رژيم و وضع او و در عاقبت او. الآن دولت اسلامى است، شماها اسلامى، شهردارى و شهربانى و امثال ذلك ان‌شاءاللّه همه اسلامى و بايد همۀ چيزهايى كه در ايران است همه متحول بشود به يك مملكت اسلامى به همۀ معنا كه در مملكت اسلامى آرامش روحى هست، رفاه همه جانبه هست، تعاون هست؛ برادرى هست. و من از خداى تبارك و تعالى سعادت و سلامت همۀ شما را مى‌خواهم و اميدوارم پليسهاى خوبى براى اسلام باشيد؛ پليسهاى امام زمان ـ سلام‌اللّه عليه. والسلام عليكم و رحمة‌اللّه و بركاته
