

اعوذ باللّه من الشيطان الرجيم بسم اللّه الرحمن الرحيم قيامِ لِلّه قُل اِنَّما اَعِظُكمْ بِواحِدَةٍ اَنْ تَقُومُوا للّهِِ مَثْنى و فُرادى۱ ؛ خداى تبارك و تعالى در اين آيه مىفرمايد كه يك موعظه، فقط من يك موعظه به شما مىكنم ـ يك موعظهاى كه واعظش خداست و آورندۀ موعظه پيغمبر اكرم است و مىفرمايد فقط يك موعظه است، اين موعظه بايد اهميتش خيلى زياد باشد كه با اين تعبير مىفرمايد. آن موعظه اين است كه «ان تقوموا للّه مثنى و فرادى»؛ اينكه قيام كنيد براى خدا، براى اقامۀ حق قيام كنيد. لازم نيست كه اول يك اجتماعاتى باشد، «ثُمّ»۲ انسان بعد از اجتماعات قيامى كند. يكى يكى هم اين تكليف هست ـ «مثنى و فرادى» ـ «فُرادى» هم هست، دوتا دوتا هم هست؛ اين ديگر اقل جمعش است. يعنى تنهايى تكليف به قيامِ للّه هست، و «اجتماعى» هم كه اقلش دوتاست. از دوتا شروع مىشود به بالا؛ هر چه بالا رفت. ميزان اين است كه انسان تشخيص بدهد كه «لِلّه» هست اين قيام. براى خدا هست آن قيام. ديگر اگر لِلّه شد و براى خدا شد، از اينكه تنها هستيم، از اينكه جمعيتمان كم است، ديگر وحشتى نيست. قيام اگر للّه هست، براى خداست، قيامِ لِلّه هيچ خسران ندارد، هيچ ضرر توى آن نيست. قيامهاى براى دنيا دو رو دارد: يك رويش ضرر است؛ يك رويش نفع است. تجارت انسان مىكند، ساير كسبها را مىكند، اين يك طرفش ضرر است، يك طرفش نفع است. گاهى انسان ضرر مىبرد از اين تجارت، گاهى نفع مىبرد. و هر كارى كه انسان براى دنيا بكند، خدا در كار نباشد و همان جهت دنيوى باشد، اينها صددرصد نفع نيست؛ گاهى نفع است، نفع مادى دارد؛ گاهى ضرر مادى است. اما اگر چنانچه قيام براى خدا باشد، انسان كارى را براى خدا بكند، اين هيچ توى آن ضرر نيست. ممكن است كه انسان تخيل بكند كه ما رفتيم به جنگ با كفار ـ مثلاً ـ و كشتيم، كشته شديم؛ خيال بكند كه اين ضرر است؛ لكن اين ضرر نيست، كشتهها پيش خدا زندهاند. اجرهايى كه آنجا هست ربطى به اين عالَم ندارد. اينكه براى خداست، هميشه نفع دارد؛ هميشه از خسارت محفوظ است. پيامبران به تنهايى در برابر طاغوتها مردهاى تاريخ بسياريشان تنها ايستادند در مقابل قدرتها. حضرت ابراهيم تنهايى ايستاد و بتها را شكست؛ كه وقتى آمدند گفتند كه يك كسى به او ـ ابراهيم ـ مىگفتند اين كار را بايد كرده باشد. تنهايى قيام كرد در مقابل بتپرستها و در مقابل شيطان وقت۳ ، و از تنهايى نترسيد براى اينكه اين قيامْ قيامِ للّه بود، براى خدا بود. و چون قيام براى خدا بود، هر دو طرفش نفع است. چه پيش ببرد نفع برده است، چه پيش نبرد باز هم نفع برده است. يكى از دو خوبيها را دارد: يا خوبى دنيايى دارد؛ يا اگر دنيا گيرش نيامد، خوبى آخرتى آن بلااشكال است و هست. حضرت موسى يك شبانى بود. شبانِ حضرتِ شعيب بود مدتها. و تنهايى مأمور شد كه برود و قيام كند. منتها ايشان يك توقعى از خداى تبارك و تعالى كرد كه برادرم هم باشد. آن وقت شد «مَثنى». اول خودش بود قيام كرد، بعد برادرش هم همراهش شد؛ شدند دو نفر. اما در مقابل چه دستگاهى؟ در مقابل دستگاه فراعنه كه الآن هم آثارشان در مصر و آنجاها، در قاهره و مصر و آنجاها هست. آن آثار عجيب و غريبشان. ايستاد در مقابلشان تنهايى. بعد هم كه اضافه شد، يك نفر ديگر اضافه شد و آن عبارت از برادرش بود. بنىاسرائيل هم كارى از آنها نمىآمد جز شلوغكارى! چنانچه حالا هم همين، جز شلوغكارى كارى از آنها نمىآيد. پيغمبر اكرم ـ صلىاللّه عليه وآله و سلم ـ از اول كه قيام كرد، تنها ـ تنهاـ قيام كرد و دعوت كرد مردم را. قومش را دعوت كرد به حقْ تعالى و به توحيد و هيچ كس همراهش نبود. تنهايى قيام كرد اول هم. مثلاً زنش كه در منزل بود ـ حضرت خديجه ـ به او ايمان آورد، و حضرت امير كه بچهاى بود آن وقت ايمان آورد؛ و بعد كم كم در مدينه. در مكه هم كه بودند ـ در سيزده سال ـ نشد يك كارى انجام بدهند، براى اينكه مكّىها همه مقتدر و چيزدار بودند و مىديدند كه اگر اين رشد بكند با منافعشان مخالف است. از اين جهت با او مخالفت مىكردند، از خوف اينكه اين رشد پيدا بكند و با منافعشان چه بشود. اين بتها هم آلت بود پيش آنها. همچو نبود كه بتپرستها خيلى به بت هم همچو [معتقد باشند]؛ عمده منافع ماديشان بود كه آنها در مقابلش مىديدند پيغمبر اكرم است و منافع مادىشان در ضرر است. تا در مكه بودند ـ تقريباً ـ مىشود گفت تنها بودند. يكى ـ دو تا، چند نفر مختصرى به ايشان گرويدند و اينها. فعاليت هم در مكه جز اينكه دعوت مىكردند و دعوت زيرزمينى ـ به اصطلاح ـ مىكردند چيزى نبود؛ تا وقتى كه مقتضيات جور شد و رفتند به مدينه؛ آن وقت از مدينه شروع كردند و در مقابل قدرتهاى بزرگ. ثمرۀ اعتقاد به قدرت خدا وقتى كه مطلبْ الهى شد، ديگر خوف از قدرتها [نيست؛ ]هيچ قدرتى مثل قدرت خدا نيست. خوف از قدرتها كسانى بايد داشته باشند كه اعتقاد به خداى تبارك و تعالى ندارند. مسلمين، مؤمنينى كه اعتقاد دارند به مبدأ قدرت، اينها از قدرتها نبايد بترسند. پيغمبر اكرم كه ايمان به قدرت مطلق خداى تبارك و تعالى داشت، در صورتى كه عددشان كم بود و چيزى نبود و فقير هم بودند، از همين فقيرهاى بيچاره بودند، لكن قدرت ايمان داشتند و قيام كردند و قدرتها را يكى بعد از ديگرى شكستند و همه را دعوت به توحيد كردند، توحيد را در جامعه رشد دادند، و در يك زمان كمى، مسلمينى كه در جنگ وقتى كه مىرفتند چند نفرشان يك شتر داشتند، در يك جنگ ـ مثلاً ـ مهمى شايد ده تا اسب داشتند، نداشتند چيزى، ده تا شمشير داشتند، چند نفرشان يك شتر داشتند، معذلك چون قوّت ايمان داشتند دو تا امپراتورى را در يك ظرفِ كمى، يك امپراتورى روم را كه آن وقت مهم بود، يكى هم ايران كه مهم بودند ـ اين دو تا امپراتورى آن وقت در دنيا مقدم بر همه بودند ـ آنها را شكستند و غلبه بر آنها كردند و اسلام را بردند تا روم و تا ـ عرض بكنم كه ـ اروپا هم رساندند. عمده همان روح ايمان است كه بر انسان بايد چه باشد. اين قدرتهايى كه الآن ما مواجه با آنها هستيم هى مىترسانند آدم را از اينكه ابرقدرتها هستند! شوروى هست، امريكا هست، انگلستان هست. صحيح است، اينها قدرتهايشان زياد است، لكن قدرت يك ملتى كه حق مىگويد، كه براى خدا قيام كرده است، مىخواهد كه مملكتش مملكت اسلامى باشد نه اينكه مملكتْ مملكتى باشد كه صورتش صورت اسلام و واقعش بر خلاف. اين قيامى كه الآن ملت ايران كردهاند، در مقابل همۀ اين ابرقدرتهاست. و اين ابرقدرتها را شما اطمينان داشته باشيد كه نمىتوانند كارى انجام بدهند؛ يعنى خداى تبارك و تعالى اينها را مقابل هم قرار داده است كه اگر او بخواهد حركت كند اين يكى تَشرش مىزند. تازگى شوروى تَشر زد به امريكا كه اگر بخواهى دخالت كنى در امر ايران، ما چه خواهيم كرد. نمىتوانند بكنند. و باز از شوروى گفتهاند كه گفته است كه ـ سران شوروى ـ كه ايران بايد سرنوشتش را خود ملتش تعيين كنند. البته اينها هم حالا حرف مىزنند اما مسئله همين است. مسئله اين است كه هر ملتى بايد سرنوشت خودش را خودش معين كند. قيام ملت ايران الهى است و اگر يك ملتى قيام كند اينطورى كه الآن ملت ايران قيام كرده است، اين قيام يك قيام الهى است؛ يعنى آنى كه من اعتقاد دارم ـ و همين طورها هم هست ـ اين است كه يك همچو قيامى را نمىشود با تبليغات بشرى، با اين حرفهاى ماها نمىشود يك همچو قيامى درست كرد. ماها يك حوزۀ كوچكى را، يك فرض كنيد موج كوچكى ما مىتوانيم تهيه كنيم. آنكه اين قيام را درست كرده است [خداست] ... در سرتاسر ايران، ايلاتى[ها] كه اصلاً كارى به اين كارها نداشتند، نه آنها كار نداشتند بازار تهران هم كار نداشت. بازار تهران هم كه اصل بازارهاست، در اين امور دخالت نداشت؛ كار نداشت به اين كارها. ساير بازارها هم كار به اين كارها نداشتند. خير، دانشگاهها هم كار نداشتند. ما مىديديم كه اين جناحهاى سياسى ـ چندين سال است الآن ـ هيچ ابداً از اين حرفها ديگر نمىزنند، هيچ كارى به اين كارها ندارند. جناح روحانى هم دستش بسته بود و دهنش بسته بود و جرأت حرف زدن نداشت. اين جناحهايى كه از آنها يك كارى مىآمد، در اين پنجاه سال سلطنت سياه، همۀ اينها را خفه كرده بودند. در زمان رضا شاه جناح روحانى را همچو به آن صدمه زده بودند كه خود ملت در مقابل روحانيت ايستاده بود. خود ملتْ روحانيت را سوار اتومبيل، روحانى را سوار اتومبيل نمىكرد و مىگفت كه ما اين طايفه را نمىخواهيم. من خودم سوار اتومبيل بودم و اتومبيل ظاهراً بنزينش تمام شد يا آب آن تمام شد؛ يك شيخى هم همراه من بود. مىگفت كه اين، چون اين شيخ سوار اتومبيل است از اين جهت اتومبيل ايستاد! با اينكه ايستادنش ـ نشكسته بود ـ آب تمام شده بود [خندۀ حضار] يا آبش تمام شده بود يا بنزينش، حالا يادم نيست اما يكى از اينها تمام شده بود، معذلك تبليغات زمان رضا خان و مأمورين رضا خان، دژخيمان رضا خان، همچو كرده بود كه اين طبقۀ شوفرى كه الآن شما ملاحظه مىكنيد يكى از طبقاتى است كه در ايران فعاليت مىكند و فلج مىكند گاهى وقتها كارهاى دولتى را، آن وقت اينطور بود كه اگر چنانچه بنزينش تمام مىشد مىگفت شيخ توى اينجا بوده! تازه تفأل به او مىزد؛ مىگفت شيخ چون اينجا بوده! و همين طور ساير طبقات اينطور شده بود. در تمام ايران يك مجلس خطابۀ علنى نبود. اگر بود، بين نصف شب ... يك مجلسى بود، آن هم قاچاق. تمام تبليغات، تبليغات از هر طبقه باشد، درش بسته شده بود. سياسيين هم همه در انزوا بودند و هيچ كارى از آنها نمىآمد و نمىتوانستند كارى بكنند. صدايى از كسى در نمىآمد. بله، چند دفعه روحانيون قيام كردند لكن شكسته شد. از آذربايجان قيام كردند شكسته شد. گرفتند همه را بردند به سُنْقُر ظاهراً. از اصفهان قيام شد باز هم شكستند قيام را و متفرقشان كردند. قيامهايى شد اما قيامهايى بود كه نتيجهاى نتوانست بدهد. و ملتْ آن وقت بيدار نبود؛ درست توجه نداشت به مسائل خودش. پيروزى جنود خدا مىخواهم عرض بكنم كه نه جناح سياسى الآن مىتواند بگويد كه من كردم اين كار را، تمام ايران را من به جنبش در آوردم نه جناح روحانى. جنود خداست كه اين كار را كرده. امر خداست اين كار. و لهذا اميد به آن است. مال بشر نيست كه انسان بگويد پشتوانه ندارد. اين كارْ كار خداست كه يك ملتى كه در چند سال پيش از اين اگر چنانچه بازارش را مىخواستند ببندند يك پاسبان كافى بود، حالا ايستاده در مقابل همۀ قدرتها؛ مشتش را گره كرده در مقابل همۀ قدرتها ايستاده و «نه» مىگويد. مىگويد ما نمىخواهيم اين را. آن حكومت نظامى كه در سابق، همچو كه اسم حكومت نظامى مىآمد ديگر نفَسها قطع مىشد و هيچ كس حرفى نمىزد و نمىشكست؛ اصلاً معقول نبود كه حكومت نظامى را كسى بتواند بشكند، الآن حكومت نظامى يك امر توخالى است كه مردم به آن اعتنا نمىكنند. هى، بله هى هياهو مىكنند، هى اعلاميه مىدهند، لكن دنبال سر اعلاميۀ آنها [كه] مىگويند دو نفر بيشتر حق ندارد كه اجتماع كند، دنبال سر اين، صد هزار نفر جمعيت، دويست هزار نفر جمعيت قيام مىكنند! مىشكنند. در همان اصفهانى كه حكومت نظامى است و در همان تهرانى كه حكومت نظامى است و قمى كه حكومت نظامى است، هر روز دارند مىشكنند اين حكومت نظاميها را. هيچ اعتنا هم به آن نمىكنند. بعد دولت نظامى را آوردند! دولت نظامى هم همان حكومت نظامى است ديگر! فرقى ندارد، هر دو نظامىاند. و هر دو از اين پيرمردهاى مفتخورند كه مدتى ملت را دوشيدند و هيچ كارى هم از آنها نمىآيد؛ قابل آدم اصلاً نيستند! جز اينكه بگويند كه بكش. اين تمام شد! تمام مىشود اين حرف. دولت نظامى هم ديگر كارى از آن نمىآيد و ميان تهى است. پاسخ به تهديد كودتاى نظامى حالا ما فرض مىكنيم كه بعد از اين هم كه اين تير آخرى كودتاى نظامى باشد ـ كه دولت شوروى هم گفته يك همچو خيالى دارند اينها و اگر بكنند من چه خواهم كرد، ما احتياج نداريم شما چه كارى بكنيد، ما خودمان خواهيم كرد، بعد از اين ممكن است كه باز اين قضيۀ كودتاى نظامى در كار بيايد، لكن آخرش همين نظامى است و همين پيرمردهايند و همين تفنگها! بيشتر از اين چيزى نيست كه! اين ملت از آن وقتى ـ كه الآن چند ماه است ـ ... حكومت نظامىاش را ديده است و شكسته حكومت نظامى را؛ دولت نظامىاش هم كه حالا هست و مىبيند كارى از آن نمىآيد و شكسته او را هم؛ بعد هم كودتاى نظامى، باز يكى ديگر، يك نظامى ديگر مىآيد؛ يك چيز تازهاى نيست. تحول الهى ملت ايران مردم ديگر آشنا شدند. يعنى يك قدرت الهى در ايران دارد حكومت مىكند. اين را بيدار باشيد، يك قدرت بشرى نيست. بشر نمىتواند كه همۀ مملكتى كه سى و چند ميليون جمعيت دارد و بزرگيش هم چند مقابلِ فرانسه هست، يك مملكتى را نمىتواند بشر [متحول] بكند كه اين بچۀ كوچولوى هفت ـ هشت سالهاش، اين بچهاى كه در دبستان مىرود بلكه قبل از اينكه در دبستان هم برود، تازه زبان باز كرده، تا آن پيرمردهايى كه خوابيدند در توى خانه و نمىتوانند بيرون بيايند، همه با هم بگويند كه «مرگ بر اين سلطنت پهلوى». اين زبان خداست. اين القاى الهى است. اين يك چيزى نيست كه بشود بشر اين را درستش كند. يكدفعه ـ مثلاً ـ متحول كند يك مملكتى، تمام يك مملكت سى و چند ميليونى را كه ديروز از يك پاسبان مىترسيدند، مىآمد توى بازار مىگفت عَلَم بزنيد، بيرق بزنيد، روز چندم آبان۴ است بياييد بيرق بزنيد، هيچ تخلف نبود در كار، حالا اگر خود «اعليحضرت» هم تشريف بياورند توى بازار، مردم با مشت خُردش مىكنند! جرأت هم نمىكند بيايد بيرون [خندۀ حضار]. الآن وضع ... اين [رهبر] چين آمد در ايران، جرأت نكردند اين رئيس چين را ـ عرض مىكنم كه ـ بياورند از توى خيابانها ببرند، براى اينكه مردم ايستاده بودند و نمىشد همچو چيزى عبور بكند. از بالاى سرشان با هليكوپتر بردند به فرودگاه! و از آنجا رفت سراغ كارش. الآن يك همچو تحولى در ايران پيدا شده است كه تمام قشرهايش ... شما خيال مىكنيد كه اين نظاميها همهشان نظامىاى هستند كه شاه را مىخواهند؟ اين نظاميها پيش من تا حالا چندين افراد آمدند و پيغام آوردند كه ما حاضريم ـ هم نيروى هوايىشان، هم نيروى زمينىشان ـ منتها الآن امريكا هست و مستشارهاى امريكا هست و نظاميهاى اسرائيل هست، و از اين مسائل الآن در كار است و ما هم نمىترسيم از اينها. ما همين نظاميهاى امريكا را بيرون مىكنيم از ايران. مستشارها را بيرون مىكنيم از ايران. و همان نظاميهاى اسرائيل و اينهايى كه دارند زمينهاى مردم را مىبلعند و از بين مىبرند منافع مسلمين را، اينها را ما بيرونشان مىكنيم ان شاءاللّه از ايران [ان شاءاللّه حضار]. قدرت الهى پشتوانۀ قيام ملت ايران و اين دست خداست كه اين كار را دارد مىكند. دست بشر نيست كه ما بترسيم كه بشر از او نمىآيد، بشرى كه سى ميليون ـ فرض كنيد ـ هست و اسلحه هم خيلى ندارد، در مقابل آن قدرتهايى كه مثلاً يك ميليارد جمعيت چين و يك ميليون، چندين ميليون جمعيت كذا و چند صد ميليون جمعيت كذا نمىتوانند. البته ما به اينكه يك بشرى هستيم، قدرتمان ناقص است؛ اما وقتى قيام للّه شد ـ موعظه مىكند خدا كه أَعِظُكُمْ بِواحِدَة، يكى، يك مطلبى را من موعظه مىكنم اين است كه اَنْ تَقُومُوا لِلّه، براى خدا قيام كنيد ـ اگر براى خدا قيام كرديد، ديگر ترس از بشر نيست. تمام بشر چى هست؟ تمام بشر را شما در مقابل قدرت خدا، تمام اين منظومۀ شمسىِ شما اگر گم بشود توى اين منظومههاى شمسى بايد جبرئيل بگردد تا پيدايش كند، از بس كه بزرگ است اينجا. آنقدرى كه تا حالا كشف كردهاند محيرالعقول است نسبت به عقلهاى كوچك ما. آنقدرى كه كشف كردهاند، بعضِ ستارهها از زمين آنقدر دور است كه در شش بيليون سال نورش مىرسد به اينجا! نور با آن قدرت حركت؛ در شش بيليون سال نور مىرسد از آنجا به ما. يك همچو وسعت دايرهاى هست. اين قدرتْ قدرت الهى است، قدرت خداست. با اين قدرتِ خدا ديگر بشر و اينها چيزى نيستند تا بتوانند چه بكنند. كارتر نمىتواند يك ملتى را كه براى خدا قيام كرده و براى حق قيام كرده، نمىتواند اين ملت را خفه كند و بگويد كه ما پشتيبانش هستيم. پشتيبانش باش، شما پشتيبانش باشيد، آن يكى هم پشتيبانش باشد، نمىتوانيد! قدرت خداست. با قدرت خدا نمىشود بازى كرد. مردمْ مردمِ الهى هستند، مُسْلم هستند، قيامِ للّهِ كردند، براى خاطر حق قيام كردند، بچۀ كوچك و بزرگ دارد مىگويد ما حكومت اسلام را مىخواهيم، ما اسلام را مىخواهيم؛ يك همچو قدرتى را نمىتوانند بشكنند با مسلسل و با اينطور چيزها. بالاخره اينها خاضع خواهند شد و بالاخره اين مرد خواهد رفت ان شاءاللّه [ان شاءاللّه حضار] منتها يك قدرى زود و ديرش چيز است والاّ رفتنى [است]؛ مسلّم هم رفته است. يك هُلِ ديگر مىخواهد ان شاءاللّه [خندۀ حضار]. ان شاءاللّه خداوند شماها را توفيق بدهد كه اين هُلِ آخر را هم بدهيد ان شاءاللّه. [ان شاءاللّه حضار]. افشاى جنايات شاه وظيفهاى الهى است و همۀ شماها، تمام شماها و ما، موظف هستيم، وظيفۀ خدايى داريم؛ وظيفۀ خدايى ما اين است كه به اين قيامى كه الآن ايران كرده و نهضتى كه كرده است ايران و هر روز دارد كشته مىدهد ـ همين امروز در اين [گزارشى] كه براى ما آوردند كه تلفن كرده بودند در يكى از شهرها صد نفر كشته؛ صد نفر در يكى از شهرهاى ايران، به حسب آنطورى كه براى ما آوردهاند، نوشته بود صد نفر كشته! در يكى سى نفر كشته، در يكى شانزده نفر كشته؛ همين مال ديروز و امروز است، ديروز و پريروز است ... اينها الآن افتادند به جان مردم، به كشتن؛ لكن اطمينان بر اين معنا هست كه ان شاءاللّه اين قدرت، اين قدرتها در مقابل قدرت ملت كه قدرت الهى است هيچ نخواهد كارى كرد ـ ما الآن موظفيم كه برادرهاى ما الآن در خون دارند مىغلتند، ما بايد به آنها كمك بكنيم. الآن كمكى كه شما كه در اروپا هستيد، و هر كدامتان هم در ممالك ديگرى هستيد، كمكتان اين است كه تبليغ كنيد؛ يعنى اين جنايتهايى را كه اين سلسله كردهاند، و خصوصاً اين شخص كرده است، اين شاه كرده، اين جنايات را به مردم بگوييد. به رفقايتان كه در دانشگاهها هستند، در كارخانهها هستند، هر جا كه هستيد، به اين رفقايى كه داريد اروپايى، بگوييد به اينها كه مسئله اين است. اين خيانتها را كرده است. و مردم كه قيام كردهاند، آزادى مىخواهند. فريادشان اين است كه ما آزادى مىخواهيم و استقلال مىخواهيم. اين مردمى كه آزادى و استقلال مىخواهند، اينها وحشى نيستند. اينها متمدنند كه آزادى و استقلال مىخواهند. وحشيها آنها هستند كه استقلال و آزادى را از اينها گرفتهاند نه اينهايى كه آزادى و استقلال را مىخواهند. استقلال و آزادى دو تا چيزى است كه همۀ بشر، از حقوق اوليۀ بشر است و همۀ بشر اين را مُطالِب۵ هستند. آنكه سلب مىكند اين را از مردم، آن وحشى است. آن كسى كه اين حق را مىخواهد، آن متمدن است. ملت ايران ملت متمدن است، گرفتار دولتهاى وحشى شده است. بنابراين بر ما همه است كه به اندازۀ قدرتمان، هر كس هر مقدار قدرت دارد همراهى كند با ملت ايران. تبليغ بكنيد شما [كه] اينجا هستيد به او؛ هر طور مىتوانيد. جوانها ـ هر جا كه هستيد، در دانشگاهها كه هستيد، جاهاى ديگر هستيد، مسائل را براى اينها روشن كنيد. اينها از بس تبليغات سوء شده است، نمىتوانند باور كنند كه اين ملت يك ملتى است كه براى حق ايستاده است و ملت متمدنى است كه در مقابل وحشيها ايستاده است. آنها مىگويند اينها وحشى هستند! لكن اينها متمدنهايى هستند كه در مقابل وحشيها ايستادهاند. خداوند ان شاءاللّه همۀ شما را سلامت بدارد و حفظ كند. موفق باشيد ان شاءاللّه.