بسم اللّه الرحمن الرحيم مسئوليت عشاير و ديگر اقشار در مسائلى كه ما حالا با آن روبه رو هستيم، شايد بيشتر احتياج به عشاير ـ همۀ عشاير ـ داشته باشيم؛ براى اينكه ـ مع‌الأسف ـ در زمان رضاخان يكى از مقاصدشان اين بود كه عشاير ايران نباشند؛ يعنى مقاصد خارجيها. آنها فكر كردند كه پشتوانۀ ايران و ملت، چه در جهت روحانى و چه در جهات سياسى و اجتماعى نباشد؛ از اين جهت با همۀ اين قشرها مخالفت مى‌كردند. با همۀ عشاير و دسته‌هاى مرزنشين مخالفت مى‌كردند؛ و در داخل هم با روحانيت مخالفت مى‌كردند. آنى كه ما الآن ـ همه ـ به آن احتياج داريم، اين است كه كشور ما آرامش پيدا بكند، سروسامان پيدا مى‌كند، اگر آرامش پيدا كند، همۀ مقاصد كشوريها و اهل كشور حاصل مى‌شود؛ و آرامش كشور بسته به اين است كه همۀ اقشار همراهى كنند، كه مهمش عشاير هستند. عشاير اگر ـ چنانچه ـ همت كنند و در هر جا كه هستند، آن منطقه را آرام كنند، نگذارند كه قشرهايى كه مى‌آيند بخواهند اختلاف ايجاد كنند، بخواهند ناآرامى ايجاد كنند ـ يا بعضى از نادانها كه خودشان مثلاً كارهايى مى‌كنند و برخلاف شرافت ملى است ـ خود اين آقايان عشاير بايد در هر جا هستند جلو بگيرند، تا اينكه آرامشى حاصل بشود و چرخهاى اقتصادى كشور به راه بيفتد؛ كه مع‌الاسف با رفتن اينها فهميديم كه همه چيزها را خراب كردند و رفتند و چيزى نگذاشتند براى ما. الآن ما احتياج به اين داريم كه آرامش حاصل بشود كه بازسازى و تعمير خرابيهاى سابق ميسر بشود. اگر آرامش نباشد، هر جاى مملكت يك صدايى درآيد، يك اختلافى بشود، خوب، قهراً دولت آن وقت كارهايى كه مى‌خواهد براى سازمان دادن بكند، نمى‌تواند بكند و اما اگر آرامش پيدا بشود، كه ان‌شاءاللّه با همت همه، جمهورى اسلامى ـ به حسب معنايش نه فقط رأيش، به واقعيتش ـ تحقق پيدا بكند و دولت مستقلى پيدا بشود، احكام اسلام تحقق پيدا بكند، آن وقت براى همۀ قشرهاى ملت سعادت است؛ هم سعادت دنيا و هم سعادت آخرت. در هر صورت ما الآن احتياج به كمك داريم؛ همۀ ما بايد در اين مملكتى كه خراب كردند و رفتند، همدست بشويم. آرامش را اول حفظ بكنيم، دنبالش هم، همه با هم دست به هم بدهيم، ساخته بشود. ويرانگرى‌هاى رژيم شاه معلوم است همه جا توجه به آن نشده. نه اين است كه شما خيال كنيد كه به عشاير شما توجه نشده؛ الآن هر عشيره‌اى از هر جا كه مى‌آيد اعتقادش اين است كه فقط آنجا از همه جا بدتر است. بختيارى‌ها بيايند، همين مطلب را مى‌گويند كه هيچ جا به خرابى بختيارى‌ها نيست؛ عرض كنم كه بلوچ‌ها مى‌آيند همين را مى‌گويند، كردستانى‌ها همين را مى‌گويند. همه هم يك مطلب صحيحى است؛ براى اينكه به هيچ كدام رسيدگى نشده است. من كراراً گفته‌ام كه تهران ـ كه مركز هست و همۀ قواى دولتى در آنجا بيشتر مى‌خواهند فعاليت كنند ـ مثلاً براى تعمير الآن در تهران سى محله ـ ظاهراً همين حدود كه به من نوشته بودند هست ـ كه اين محله زاغه‌نشين‌ها و ـ عرض كنم كه ـ چادرنشين‌ها و اينها هستند؛ در خود تهران؛ كه اينها هم هيچ ندارند؛ نه برق دارند، نه آب دارند، نه اسفالت دارند، نه بهدارى دارند؛ هيچ ندارند، در تهران اين هست. اين براى اين بوده است كه كارى اينها نداشتند به اينكه ملت چه بشود. آنها مى‌خواستند منافع خودشان را و منافع امريكا و امثال امريكا را تأمين كنند. از اين جهت به اينكه به حال ملت برسند، اصلاً اين مطرح نبوده پيش آنها، كه در يك مملكتى ملت خودش هم يك چيزى است. آنها چيزهايى كه بايد براى خود ملت صرف بشود دادند به غير؛ ابداً مربوط به ملت هيچ نشد. از اين جهت شما خيال نكنيد كه فقط عشاير شما و نقاطى كه شما هستيد ـ ناحيه‌هاى شما ـ بهش رسيدگى نكردند. به هيچ جا رسيدگى نكردند؛ تهرانش اينطور است، شهرستانهاى ديگر اينطور است. لزوم فرصت براى عمران و آبادى از بعضى از شهرهاى طرف اهواز ـ شايد طرف بهبهان، آنجاها ـ كه من نجف بودم بعضى از تجار كويت ـ كه مربوط به آن طرف بود ـ اين و آن مى‌آمد [ند] پيش من، كه شما اجازه بدهيد كه از سهم امام، ما يك آب‌انبار براى فلان شهر، فلان ده، درست بكنيم براى اينها. آب خوردن ندارند؛ بايد آب باران جمع بشود. آب باران يك آب‌انبارى مى‌خواهد كه درش آب جمع بشود كه براى سال اين ـ مثلاً ـ ده باشد. آن مى‌گفت كه الآن زنهاى اين ده براى آوردن آب يك فرسخ راه مى‌روند؛ بايد بروند تا برسند به يك آبى، كوزه‌شان را آب كنند از آنجا، بياورند. در فكر اينكه براى يك ملت يك كارى بكنند نبودند؛ و حالا در فكرند؛ لكن اينقدر آشفته است كار، كه مهلت لازم دارد. مهلتهايى مى‌خواهد كه اينها بتوانند برسند به كارهايشان؛ و الاّ دولت الآن در فكر اين هست؛ برنامه‌هايى براى اين مسائل هست. براى اسفالت برنامه‌هايى در دست است كه الآن هم كه نخست‌وزير اينجا بود گفت در جاهاى مختلفى شروع شده اينها؛ و ان‌شاءاللّه اميدوارم كه آرامش اگر در مملكت باشد ـ براى اينكه، ديگر آن چپاولها نيست، آن دزديها نيست، و منافعى كه در مملكت هست مال خودش، صرف در خودش مى‌شود ـ ان‌شاءاللّه همۀ امور اصلاح بشود. رفع نابسامانيها با همت ملت خداوند ان‌شاءاللّه شما عشاير را ـ كه ذخيرۀ مملكت هستيد ـ حفظ كند؛ و اميد است كه ان‌شاءاللّه همۀ ما به وظايف اخلاقى و اسلامى خودمان عمل بكنيم، تا آنكه نگذاريم اين قشرها بيايند و فساد بكنند، بين جوانها بروند حرفهايى بزنند كه آنها را بخواهند ـ عرض كنم كه ـ برخلاف مسير اسلام و مسير كشورمان بخواهند تحريكاتى بكنند؛ اين ديگر با خود سران عشاير هست كه در آنجاها هر چه بتوانند براى منفعت اسلام، كشور خودشان، و ملت خودشان زحمت بكشند. ان‌شاءاللّه همه‌تان موفق باشيد. [يكى از حضار اظهار مى‌دارد: اگر حضرت امام امر بفرمايند ما آمادۀ حراست از مرزهاى كشور در منطقۀ عشايرى هستيم.] ان‌شاءاللّه موفق باشند. البته مرزها را بايد خود آقايانى كه در مرز هستند حفظ كنند، كه از خارج يك اشخاص غيرصحيحى وارد نشوند. چنانكه گفته مى‌شود، افرادى هستند كه از خارج وارد مى‌شوند، اسلحه‌هايى وارد مى‌شود؛ مواد مخدره از قبيل هروئين، ترياك و اينطور چيزهايى كه مضر است به حال مملكت، وارد مى‌شود؛ و الآن هم ارتش خيلى قدرت ندارد، ژاندارمرى خيلى قدرت ندارد ـ كه مشغولند براى اينكه قدرت بهشان بدهند ـ لكن باز مى‌ايستند. الآن خود ملت بايد اين مسائل را حل كند. الآن مملكت مال خودتان شده؛ وقتى مملكت مال خودتان باشد مثل اينكه براى عايلۀ خودتان خدمت مى‌كنيد. براى مملكت خودتان هم خودتان بايد خدمت بكنيد؛ و هر نابسامانيهايى كه هست در هر جا، بايد خود شماها رفعش بكنيد. ان‌شاءاللّه موفق باشيد، مؤيد باشيد ان شاءاللّه.
