بسم‌اللّه الرحمن الرحيم سياست بيگانگان در ورود فرهنگ استعمارى گرفتاريهاى ما در اين وقت يك گرفتارى كوچكى نيست. آنها سعى كردند كه طرّاح بدهند براى اين ممالك شرقى، و خصوصاً آنجاهايى كه ذخاير بيشتر دارند. اينها سعى كرده بودند كه همه چيزى كه از غرب به ايران وارد مى‌شود يك نوع خاصى باشد. فرهنگ استعمارى وارد كنند به ايران؛ و ما را با تبليغات دامنه‌دارى كه همۀ شما مى‌دانيد عاشق آن بكنند. به اسم فرهنگ غربى و دمكراسى خاص به ممالك استعمارى يا نيمه استعمارى وارد كنند؛ و به اسم دمكراسى غربى به خورد ما بدهند. همه چيزهايى كه اينها به اسم «ترقى» و «تعالى» و «آزادى» و «دمكراسى» و «فرهنگ» و همه چيز، اينها به طرز خاصى وارد شده است به ايران. آنطور نيست كه همين آزادى كه در ايران در زمان اين پدر و پسر در ايران وارد كردند اين آزادى باشد كه در غرب هست. يا اين دمكراسى كه ادعا مى‌كنند و در ايران مى‌گويند مى‌خواهيم تعقيب كنيم، و حالا هم بازيخورده‌ها و يا غرض‌مندها دامن به آن مى‌زنند، اين دمكراسى است كه در غرب پيش خود آنها هست. اينها همه وارداتى هستند؛ يعنى آزادى كه براى ايران و براى ممالك شرقى اينها تحويل ماها دادند عبارت از آزادى در امورى كه موجب تباهى ملت ما و جوانهاى ما شده است. وضعيت آزادى در رژيم سابق شما ملاحظه كرديد، در طول يادتان است زمان رضا خان را، آن زمانِ قبل او را يادتان نيست، و زمان پسر خَلَفش۱ ـ كه از آن خبيثتر بود ـ يادتان است كه آزادى كه براى ما آوردند، و به ما به قول خودشان «اعطا» كردند! ـ آزادى در رفتن مراكز فساد، سينماها به آنطور كه خودشان درست كرده بودند همه جا اين همه مراكز فسادى كه، خصوصاً در تهران، درست كرده بودند، اين همه مشروب فروشيهايى كه در سرتاسر ايران، و خصوصاً بيشتر در مركز در آنجا درست كرده بودند. قضاياى مطبوعات و راديو تلويزيون، آن معانى كه خود آنها هستند. آزادى مجلات با آن وضع انحراف كننده ـ تمام چيزها چيزهايى بوده است كه نقشه كشيدند براى ممالكى كه مى‌خواهند تحت نفوذ خودشان يا استعمارى باشد يا نيمه استعمارى، استعمار نو باشد، همۀ اين چيزها را به طور مفيدِ براى ما درست كردند. در تمام اين مدت يك قلم، آزاد نبود كه يك مطلبى كه به صلاح كشور است بنويسد؛ و يك آدم قادر نبود كه يك خطابه، يك صحبت بكند و اظهار مصالح امور و مفاسد را بكند؛ يك روزنامه نبود كه در آن، آن مفسده‌هايى كه در ايران دارد واقع مى‌شود و آن چپاولگريهايى كه داخل و خارج دست به هم دادند و دارند مى‌كنند بنويسد. راديو و تلويزيون هر وقت كه صحبت بود، از چيزهاى ترقّيات ايران و رسيدن به «دروازۀ تمدن» و از آن مسائل كه ما را به تباهى كشيد. آزاديى كه وارد كردند آن نحو آزادى بود؛ نه آزادى به معناى واقعى. دمكراسى كه وارد مى‌كنند در اينجا همان قسم است؛ نه اين است كه واقعيتى داشته باشد كه واقعاً اينها بخواهند مملكت ما آزاد باشد، و بخواهد يك نفر حكومت كند، يك حكومت مردم بر مردم باشد. اصلاً اين مسائل پيش آنها مطرح نيست. هدف اصلى استعمارگران در روابط با كشورها آنى كه پيش آنها مطرح است اين است كه در كدام كشور ذخايرى كه مى‌شود از آن چاپيد، چه قدر بيشتر از ديگرى دارد. يا مثلاً فلان كشور نسبت جغرافياييش چه طور است، كه اگر او تحت سلطۀ ما باشد، مسائلى كه آنها مى‌خواهند كدام بهتر است براى آن. و مع‌الأسف نويسنده‌هاى ما، بعضى از روشنفكرهاى ما، بعضى از نويسنده‌هاى ما، بعضى از اشخاصى كه تحصيلكرده هستند، اينها هم يا اين است كه واقعاً از اين حرفها و تبليغاتى كه در ظرف پنجاه سال اخير زياد شده است گول خوردند و غفلت دارند از مطلب. و يا بعضى از آنها با علم و اطلاع به اينكه مسئله اينطورى است دامن به آن مى‌زنند؛ يعنى اجير آنها هستند. و لهذا مملكت ما الآن يك مملكتى است كه اينطورى درست آنرا كردند؛ به صورت يك غربزدگى. نه به معناى واقعى كه در غرب هست، اين جور نيست كه آن چيزى كه در غرب است، از مسائل، از علوم، از اينها، عينش هم در اينجا باشد. اينها دانشگاه را مى‌خواهند تا يك حدود معينّى جلو ببرند. آن هم محتواى اخلاقى در آن درست نباشد، و محتواى دينى آن نباشد. محتوايش هم علمى به آن معنايى كه پيش خودشان هست نباشد. نمى‌خواهند اينها كه در ايران يك طبيبى تربيت بشود كه آن طبيب بتواند يك كارى بكند، حتى آن طبيبهايى هم كه تا آن حدود تربيت شده‌اند مردم را به اينها بدبين كردند. تمام حرفها اين است كه تا يك كسى لوزه‌اش هم فرض كنيد كه درد مى‌گيرد، اين راه مى‌افتد براى انگلستان، راه مى‌افتد براى اروپا! از آن طرف تبليغ كردند كه شما هيچ نداريد، خودتان اصلاً چيزى نيستيد. از آن طرف هم نگذاشتند كه ما اين استعدادهايى كه داريم و جوانهاى ما ـ اين استعدادهايى كه دارند ـ رشد كنند. از همه اطراف ما را وابسته كردند. استقلال در گرو قطع وابستگى فكرى و تا اين وابستگى فكرى هست در ما كه همۀ نظرمان به اين است كه ما همه چيزمان را از غرب بايد بياوريم، و هر وقت هم كه هر عيبى پيدا مى‌كنيم غرب بايد اين را معالجه بكند، تا اين وابستگى هست، ما نمى‌توانيم استقلال پيدا كنيم. هيچ نحو استقلالى حاصل نمى‌شود، الاّ اينكه ما خودمان را بشناسيم كه ما خودمان هم فرهنگ داريم؛ خودمان هم همه چيز داريم؛ و احتياج به غرب در اين امور نداريم؛ و آنى كه آنها به ما مى‌دهند آن نيست كه واقعيتِ رشدآورى باشد؛ آن است كه ما را مى‌خواهند در يك حدّى نگه دارند. همين اشخاصى كه در آلمان فرستادند اين را براى رسيدگى و براى تحصيل [دانش] اتمى آنها پيش من، در پاريس كه بودم، دستجاتشان مى‌آمدند و مى‌گفتند كه اين اولاً كه در اينجا دارند و طرح كردند درست كنند براى ايران مُضّر است اگر درست بشود. و ثانياً، ماها كه آمديم اينجا، ما را نمى‌گذارند اصلاً بفهميم! ما را در يك حدّى نگه داشتند نمى‌گذارند تحصيل كنيم؛ نمى‌گذارند بفهميم. وضع اينطورى بوده است و هست. تا ما از فكر اينكه ما همه چيزمان از غير است و ما بايد وابسته باشيم ... شما اگر شنيده باشيد يكى از اين گويندگانى كه يك وقت هم در سنا بود، شايد هم يك وقتى رئيس سنا بود، حالا من يادم نيست، اين يك آدم معروفى است در صدر مشروطيت۲ ، تا حالا هم، تا وقتى كه مُرد هم جزء معاريف بود، اين گفته بود كه ما هيچ چيزمان درست نمى‌شود، الاّ همه چيزمان انگليسى باشد. تا ما همه چيزمان را به فرم انگلستان درست نكنيم، درست نمى‌شود! حالا يا اين آدم اين قدر بيشعور بوده است كه اين تبليغاتى كه كردند در مغزش وارد شده است و اعتقادش اين معنا بوده است. يا اينكه اين هم از وابستگان به انگلستان بوده است، مى‌خواسته است اين حرفها را جزء تبليغاتى كه مى‌كنند اين هم جزء تبليغاتش باشد. رهايى از غربزدگى ما الآن در يك وقتى واقع شديم كه جوانهايى كه به دست ما تحويل داده شده است جوانهايى است كه همه فرم غربى داشته‌اند، و بايد تعويض بشوند، مغزها بايد عوض بشوند. اقتصادمان، عرض مى‌كنم كه فرهنگمان، همه چيزمان، از آنجا آمده؛ نه به آنطورى كه پيش خود آنهاست. شما لابد اين را مى‌دانيد كه اينهايى كه مى‌روند در خارج از ممالك شرقى براى تحصيل، آن ديپلمى كه به آنها مى‌دهند، غير از آنى است كه به خود آنها ـ آنهايى كه آنجا تحصيل مى‌كنند ـ مى‌دهند؛ يعنى اينها را زود به ايشان اجازه و جواز مى‌دهند. لكن آنهايى كه خودشان در ممالك خودشان هست اينطور نيست. يا آن كسى كه در آنجا ديپلم گرفته، ديپلمِ فُرم شرقى گرفته، اجازه ندارد در آنجا مطب باز بكند؛ نبايد آنجا مطب باز بكند! او بايد بيايد ايران، در ايران، يا در ساير ممالك شرقى، مطب باز بكند. وضع اينطورى بوده است، و ما را اينطورى بار آوردند. ادعاى دروغين تمدن بزرگ الآن كه بيدار شده است بحمداللّه مملكت ما، و چشمش را باز كرده، چشمش را باز كرده به همۀ آشفتگيها؛ به همۀ چيزهايى كه آشفته است. منتها شما محيط خودتان را مى‌بينيد، مى‌بينيد كه آنجا چه قدر خرابى هست، كه بهتر و بيشتر از ماها اطلاع داريد. ديگران هم هر كدام محيط خودشان را مى‌بينند، مى‌بينند كه همان گرفتاريها و همان مسائل هست. چنانچه در سطح مملكت هر جايش برويد، راجع به اين بيچاره‌ها و اين مستمندها، هر كس از هر طرف، هر گروهى كه از هر طرف آمده است پيش من، مى‌گويد كه هيچ جا مثل آنجايى كه ما هستيم عقب افتاده نيست. اين براى اينكه همان محل خودش را ديده؛ و تبليغاتى كه شده است كه اين «تمدن بزرگ»، خيال مى‌كند خوب، به استثناى اينجا جاهاى ديگر حالا «تمدن بزرگ» است! آن يكى هم همان محل خودش را ديده؛ آن يكى هم همان. همه جا اينطور است. من وقتى كه مى‌آيند اينجا و شكايت مى‌كنند كه نه ما آب داريم، نه اسفالت داريم، نه بهدارى داريم، نه چه داريم، مى‌گويم آقا شما برويد تهران يا آن زاغه‌نشينهاى تهران را ملاحظه كنيد ببينيد آنها بدتر است حالشان يا شما! بنابراين بوده است كه اين مملكت را ذخايرش را ببرند، و خودشان عقب مانده و مُفْلِس و بيچاره باقى بمانند. الآن ما وارد شديم در اين مملكتى كه ـ يعنى اين ديوار بزرگ را شكستيد شما و رفتيد آن طرف ديوار ـ مى‌بينيد هيچ نداريد، و هر چيز داريد خراب است. اگر هم همين مسئله «هيچ نداريم» بود، بهتر مى‌توانستيم اداره‌اش كنيم تا خرابكارى، مأمور خرابكارى بودند! درست نوشته اين مرد كه «مأموريت براى وطنم» اين صحيح است! اما چه مأموريتى؟ اين مأموريتى كه انجام داد. اين جور مأموريت داشته است. الآن شما آن طرف ديوار كه رفتيد، هر جا برويد مى‌بينيد خراب است. وزارتخانه‌هايش خراب است. ادارات خراب است. فرهنگش خراب است. اقتصادش خراب است. همه چيزش ديگر. نابودى اسلام؛ هدف اصلى دشمنان و آن چيزى را كه از همه چيز بيشتر به آن توجه داشتند اين است كه ايمان مردم را از دستشان بگيرند. آنها از ايمان مى‌ترسند. از ايمان به خدا مى‌ترسند. از اسلام مى‌ترسند. شما ملاحظه كرديد كه وقتى صحبت جمهورى اسلامى شد، هياهو درآمد از همين نويسنده‌هاى به ظاهر مسلمان ما، از همينها هياهو درآمد، كه خوب ديگر اسلامش چيست؟ همان جمهورى. معلوم بود از اسلام مى‌ترسند. نه، لازم نيست اسلامى باشد؛ جمهورى دمكراتيك باشد. جمهورى دمكراتيك. همين دمكراسى كه به ما «اعطا» كردند، اين را مى‌خواهند اينها! اينها از آن چيزى كه مى‌ترسند اين است كه مبادا كه يك وقتى اسلام و احكام اسلام در ايران بيايد؛ كلاه اينها پس معركه باشد. آنهايى كه انحراف دارند، اينها را نپذيرد اسلام ـ چنانچه نمى‌پذيرد. اهميت اصلاح مراكز فرهنگى كشور الآن همه ما، همۀ شما، همۀ قشرهاى ملت، موظف هستيم كه هر كدام در هر محلى كه هستيم آنجا را اصلاحش كنيم. و از همه بالاتر همين قضيۀ آموزش و پرورش و قضيۀ دانشگاه و قضيۀ تعليم و تربيت است، كه ما در اين جهت از همه جا از همۀ جهات بيشتر احتياج داريم كه اصلاح بشود. طرح بايد بدهيد؛ فكر بكنيد ـ عرض مى‌كنم ـ مشورت بكنيد. اشخاصى كه علاقه دارند به اين كشور ـ اشخاصى كه وابسته نيستند به اين رژيم سابق و به شرق و غرب ـ اينها را جمع بكنيد، و با هم مطالعه كنيد؛ طرح بدهيد؛ تا ان‌شاءاللّه عمل بشود. و بلكه ان‌شاءاللّه ما بتوانيم [عمل كنيم] البته با يك برنامۀ طولانى، به اين زود[ى] نمى‌شود. بتواند با يك برنامۀ طولانى متحول كند اين فرهنگ را به يك فرهنگ صحيح. اگر علمش هست، يك علم صحيح باشد. نه اين است يك علمى كه براى ما آوردند كه ما را تا يك حدودى نگه دارند، و باز به ما نشان ندهند. اين چيزها را شما ببينيد، الآن اين همه چيزى كه از اين خارج خريدند، اين همه توپ و تفنگ و طياره و كذا و كذا، ميلياردها كه از خارج خريدند. ايران كسى نيست كه بفهمد استعمالش كند! دارند خودشان؛ ما نمى‌توانيم، و يا نداريم كسى را. درست ما را تربيت نكردند. آنها نخواستند ما بفهميم كه اين فرض كنيد طياره‌اى كه فلان جور است بايد چه طور به كارش انداخت. يا آن اسلحه‌هاى خاصى كه آنها دارند، بسيارى از آن اسلحه‌هاست كه اصلاً ايران نمى‌تواند. [بكار ببرد] نه ايران، شرق نمى‌تواند! اين پيش خودشان است اسرارش، اسرارش را به ما نمى‌گويند. پول از ما گرفتند، ميلياردها پول از ما گرفتند، اينها را هم آوردند اينجا، ما هم نمى‌توانيم استعمال كنيم! براى چه آوردند؟ براى اينكه اگر يك وقتى يك جنگى واقع بشود بين خودشان و روسيه، پايگاه داشته باشند. اينجا هم پولمان را گرفتند؛ هم براى خودشان چيز درست كردند. مصيبتها يكى و دو تا نيست. تدريجى بودن اصلاح امور كشور ما بايد همه چيز را يعنى البته با طول مدت، نه به اين زودى نمى‌شود، همه چيز بايد تغيير بكند. نه فقط فرض كنيد كه مطبوعات، نه فقط راديو و تلويزيون، نه فقط چه. همه چيزها بايد عوض بشود؛ يك چيز ديگر بشود. ولى الحمدللّه آنكه انسان را اميدوار مى‌كند اين تحول روحى است كه در قشرها پيدا شد. يعنى از آن خواب بيرون آمدند؛ و حالا چشمهايشان را باز كردند؛ و يك تغييرى در آنها حاصل شده. چنانچه ما ديديم در اين نهضتى كه حاصل شده و در اين درگيريهايى كه، در آخر عرض مى‌كنم ـ قيامى كه مردم كردند، انقلابى كه مردم كردند. همين مردم بودند كه از سايۀ پليس مى‌ترسيدند. همين مردم با مشتِ گره رفتند جلو و گفتند ما اصل دستگاه را نمى‌خواهيم! يك تحول روحى بود كه خداى تبارك و تعالى در اين ملت ايجاد كرد. كسى نمى‌توانست اين كار را بكند. الحمدللّه دو تحول الآن حاصل شده است براى مملكت ما كه به فكر افتادند كه درست بكنند: اولِ هر كار اين است كه انسان مرض را تشخيص بدهد، و به فكر علاج بيفتد. الآن شما در آموزش و پرورش كه هستيد، اساتيد دانشگاه كه در دانشگاه هستند، هر كه در هر جا هست، عيبها را الآن آنهايى كه علاقه دارند به كشور خودشان، آنها عيبها را فهميدند؛ و درصدد علاج هم برمى‌آيند و برآمدند. و اميدواريم كه با اين معنايى كه الآن بيدار شدند و عيبها هم تشخيص دادند و درصدد علاج هم هستند، با اين وضع ان‌شاءاللّه درست مى‌شود، و اميدى هست كه درست بشود. البته نبايد ما بنشينيم كه بعدها درست بشود. خدمات اسلام به كشور از حالا بايد هر قدرتى كه داريم، هر كس ـ در هر قدرتى كه ـ در هر جا كه هست، با تمام قدرت اقدام بكند براى اصلاح امور و دگرگون كردن و به هم زدن اوضاع سابق؛ و روآوردن به يك وضع مناسب با شرق و مناسب با كشور ما. و اينها و در رأس همۀ اينها اين است كه ما بفهميم اين معنا را كه اسلام چه خدمتى مى‌تواند بكند به اين كشور. اين خدمتى كه اسلام به اين كشورها مى‌تواند بكند چيست. شما يك خدمتش را؛ يعنى ما يك خدمتش را ديديم. و آن اينكه شرّ اين اجانب، و شرّ اين تُفاله‌هاى اجانب ـ كه در رأسشان محمدرضا بود ـ اسلام كَند. شما خيال مى‌كنيد كه اگر چنانچه در مغز اين جوانهاى برومند ما اين مسئلۀ اسلام و ايمان نبود، مى‌رفتند خودشان را به كشتن بدهند؟ دليل نداشت كه خودشان را به كشتن بدهند. اينهايى كه مى‌آيند به ما التماس مى‌كنند به اينكه شما دعا كنيد ما شهيد بشويم، اينها اسلام است كه اينها را دارد واداشته است. اين «اللّه اكبر»ها بود كه شكست داد اينها را، ما كه چيزى دستمان نبود، اسلام بود و قدرت ايمان بود و اين مملكت را نجات داد تا اينجا رساند. از اين به بعدش هم همين اسلام است كه همۀ كارها را مى‌تواند انجام بدهد، منتها بى‌اطلاعند. اسلام؛ برنامه‌اى براى همۀ اعصار اشخاص بى‌اطلاع از اسلام خيال مى‌كنند كه نه، اسلام چون از مثلاً هزار و چهار صد سال پيش از اين بوده نمى‌شود! اين «حدّ»ى كه گفته مى‌شود مال قوانينى است كه يا نمى‌داند الاّ زمان خودش را، يا زمان سابقى كه تاريخ را خوانده، صحيح است. اما وقتى كه اسلام از خداست، خدا نمى‌دانسته كه بعدها چه خواهد شد تا اينكه برنامه‌اش را همچو درست بكند كه براى همۀ اعصار باشد؟ برنامه براى همه اعصار هست. منتها شما، اين اشخاص، اطلاع ندارند از آن. و لهذا مى‌گويند كه مثلاً كافى نيست؛ الآن نمى‌شود پياده‌اش كرد! اين حرفها را تبليغ شده است و در مغزهاى اينها كرده‌اند، براى اينكه مردم را از اسلام جدا كنند. اينها از اسلام بدى ديدند، و خصوصاً حالا كه به عين ديدند كه اسلام با آنها چه كرد. فهميدند كه اسلام بود كه اينها را بيرون كرد. اينها الآن كوشششان بيشتر است، و آنهايى كه به آنها وابسته هستند باز كوشششان بيشتر است، كه مردم را از اسلام كنار بگذارند و جدا كنند از هم. توطئۀ دشمنان در جدايى روحانيون از دانشگاهيان چنانچه بناى بر اين بود كه روحانيون را با دانشگاهيها جدا كنند. به اينها يك جور تزريق كنند هِى كه يك دسته فُكُلى در آنجا هستند و بيدين هستند و چه طور. به آنها بگويند يك دسته انگليسى، آخوندهاى انگليسى، آنجا هستند كه هم براى خود انگليسها [كار مى‌كنند]. تزريق مى‌كردند كه بگوييد اينها انگليسى‌اند! آنها مى‌فهمند كه در بين مردم انگليسى چه جور است! خودشان براى پيشبرد مقصد خودشان القا مى‌كردند كه بگوييد كه اين آخوندها انگليسى هستند، تا شما را از آخوندها جدا كنند. با آخوندها هم همان را مى‌گفتند كه اينها چه و چه هستند، تا آنها را از شما جدا كنند. يكى از برنامه‌هاى زيادى كه اينها داشتند يكى همين بود كه اين دو تا قشرى كه به منزلۀ مغز متفكر ملت هست اينها را از هم جدا بكنند؛ يعنى نه اينكه جدا كنند على_' حدّه براى خودشان؛ نخير، جدا مقابل هم قرار بدهند؛ اين به او بتازد؛ او به او بتازد. بايد اين چيزها از بين برود؛ و ما بيدار بشويم، بفهميم، كه همۀ ما برادر هستيم. چنانچه خوب، از برنامه‌ها اين بود كه كُرد را از ايران على_' حّده۳ كنند؛ عرض مى‌كنم، بلوچ را ـ عرض مى‌كنم كه ـ على_' حّده كنند؛ و هر جايى را يك نقطه‌اى را چه بكنند على_' حّده. و يك وقت با اسم شيعه و سُنّى، يك وقت با اسماى ديگر، چه بكنند. ما بايد حالا ديگر بيدار شده باشيم و نقشه‌هاى آنها را فهميده باشيم؛ و ان‌شاءاللّه نقش به آب بكنيم. و شعارهايى هم كه داديد، من متشكرم از اينكه شما به فكر همچو مسائلى هستيد. و البته بايد هم باشيد، وظيفه هم همه‌مان داريم. و اميدواريم كه ان‌شاءاللّه عمل بشود، و طرحهاى صحيح درست بشود و اين طرحى كه شما داديد هم طرح خوبى است؛ ان‌شاءاللّه عمل بشود.
