عنوان :
...
کتاب :
...
منبع :
...
تاریخ :
...
گوینده :
...
مکان :
...
بسم اللّه الرحمن الرحيم برترى مجلس شوراى اسلامى بر مجالس سابق از آقايان تشكر مى‌كنم كه در اين هواى سرد و با اين برف تشريف آوردند و از نزديك، ما خدمتشان مى‌رسيم. من در اين مسئله هيچ شكى ندارم كه اين مجلس بهترينِ مجالسى است كه در همۀ دنيا هست و بهترينِ مجالسى است كه از صدر مشروطيت تا حالا بوده است. من از همۀ شما بيشتر، زمانهاى سابق را ادراك كرده‌ام. من از زمان قاجار و تا حالا مجالس را ديده‌ام و كيفيت اينكه مردم چه جور انتخاب كردند و چقدر دخالت داشتند مردم، و افرادى كه در مجلس آمدند چطور بودند، و اين سنوات آخر را كه همۀ آقايان مى‌بينند و ديده‌اند. در تمام طول مشروطيت، اين مجلس به اين ترتيب كه تمام افرادش تقريباً متدين و معتقد به اينكه بايد اسلام حكومت كند، در تمام دوره‌ها نبوده است اين. و در انتخاباتى كه من از بچگى انتخابات را در حدود خودمان و بعد هم كه از جاهاى ديگر هى شنيده شده است، انتخابات هيچگاه به طور كلى در دست مردم نبوده است. يك مدت زيادى به دست متنفذين منطقه، مناطق، خانها و مالكين بزرگ و اينها بوده است، و در آن وقتى كه ديگر آن بساط آنها، قدرتهايشان از بين رفت، دربست در دست حكومت وقت بوده. اگر در تهران مثلاً يكى دو نفر، چند نفر كه انتخاب مى‌شدند، انتخاب مردم بود و باقى‌اش نبود ـ براى اينكه تهران فرض كنيد جايى بود كه خيلى نمى‌شد فشار بياورند ـ اما جاهاى ديگر مسئله، مسئلۀ مردم در كار نبود، يعنى شوراى ملى، ما در هيچ وقت نداشتيم. اگر چند نفر هم ملى در آنها بوده است، لكن مجلس همچو مجلسى نبود كه يك شوراى ملى باشد. و ما امروز داريم يك شوراى اسلامى و ملى به حسب آن بعد صحيحش مشاهده مى‌كنيم. در رأس بودن مجلس نسبت به همه ارگانها من در اين شك ندارم، در اينكه آقايان وكلا همه به حسب نوع ـ و اگر استثنا بشود يك استثناى بسيار نادر است ـ حسن نيت دارند. در اين هم من هيچ ترديدى ندارم و در اين معنا هم كه مجلس در رأس همۀ ارگانها واقع است و مجلس، ملت است كه متبلور شده است و تحقق پيدا كرده است در يك جاى محدود، اين هم بى‌اشكال است. بناءًعليه ما تا اينجايش با همۀ آقايان موافقيم و اعتقاد هم همان طورى كه داريد، داريم. لكن هيچ كس و هيچ دستگاهى و هيچ فردى نمى‌تواند ادعا كند كه من نقص هيچ ندارم. اگر كسى ادعا كرد اين را، اين بزرگترين نقصش همين ادعاست. كسى نيست كه بتواند بگويد كه من ديگر بى‌عيب هستم. اگر بعض اشخاص پيدا بشود كه خوب، بسيارى از عيوب را ندارند، لكن بى‌عيب ما نداريم در دنيا، و ما بايد هميشه توجهمان به آن عيوب خودمان باشد. عيوب احتمالى، نمى‌گويم عيوب دارند، عيوب احتمالى. و انسان كه بخواهد براى خدا كار بكند و به مقام انسانيت برسد، بايد هميشه دنبال اين باشد كه ببيند چه عيبى دارد. دنبال اين نباشد كه ببيند چه حسنى دارد. براى اينكه، دنبال اينكه چه عيبى دارد، مى‌شود كه انسان درصدد رفع او برآيد، و دنبال اينكه چه حسنى دارد، پرده مى‌شود در چشم انسان و نمى‌تواند عيوب خودش را ببيند. هدف مجلس، تحقق رضاى خدا و آرمانهاى اسلام من ميل دارم كه اين مجلس، يعنى همه ميل داريد كه اين مجلس كه از همين ملت تشكيل شده است و با رأى همين ملت تشكيل شده است و همه مى‌دانيد كه اين ملت جز اسلام انگيزه‌اى نداشتند، حتى مذاهب كه رسمى هستند، آنها هم ديانت را مى‌خواهند؛ خدا را مى‌خواهند؛ رضاى خدا را مى‌خواهند. ما بايد فكر اين معنا باشيم كه اين معنا كه رضاى خداست و آرمان اسلام است، اين معنا را به تمام معنا درصدد باشيم كه متحقق كنيم. انسان گاهى ديدش، مجلس هم همين طور است، ديدها مختلف است، هردو و همۀ جمعيت، اسلام را مى‌خواهند، لكن ديد از اسلام اختلاف دارد، و مى‌دانيد كه تقريباً بسيارى از روشنفكرهاى ما هستند، افراد تحصيلكردۀ ما هستند كه اينها ادعاى اسلامشناسى مى‌كنند، لكن از اسلام بى‌اطلاع‌اند. اين طور نيست كه اسلام را به آن معنايى كه دارد، به آن معنا بتوانند بفهمند. يك جنبه‌اى يا يك جنبه‌هايى را در آن مطالعه مى‌كنند و مسائلى در آنجا مثلاً مى‌فهمند، لكن جنبه‌هاى زياد ديگرى كه در اسلام هست توجه نمى‌كنند؛ و اين اسباب اين مى‌شود كه يك اختلاف نظرهايى پيش بيايد. من ميل دارم كه، شما هم ميل داريد كه اين مجلس طورى باشد كه اگر قانونى را گذراند وقتى كه در شوراى نگهبان برود بيچون و چرا قبول كنند. شما مى‌دانيد كه مردم اسلام را مى‌خواهند، ديانت را مى‌خواهند، رضاى خدا را مى‌خواهند. اين همه مردمى كه در ايران در اين طول مدت مبارزه كردند و حالا هم دارند در جبهه‌ها مبارزه مى‌كنند و در پشت جبهه‌ها هم مبارزه مى‌كنند، اينها همه براى اسلام است و براى خداست. اينها را ما بايد فكر اين باشيم كه اين نظرى كه به مجلس دارند و نظر اسلامى دارند، اين نظر محفوظ بماند. اين نه مخصوص مجلس است، دولت هم همين طور است. همۀ كسانى كه مشغول يك شغلى در دولت هستند، اين معنا را بايد توجه كنند كه مردم توجه به اسلام دارند؛ انحراف مختصرى اگر پيدا بشود در يكى از اينها، اين انحراف را مردم نمى‌پذيرند. و ما بايد براى خدا درصدد رضايت اين مردم باشيم. يعنى، اين مردمى كه آن مجلسهاى طاغوتى را به هم زدند و يك مجلس اسلامى درست كردند. دست بسيارى را از توى حبسها گرفتند و بيرون آوردند از تبعيدها، تبعيد شده‌ها را برگرداندند. اينها همۀ چيزهايى بود كه مردم كردند. ما ادعا نمى‌توانيم بكنيم كه من كردم؛ شما كرديد؛ جامعه كرد، منتها به توفيق خداى تبارك و تعالى. خداوند اين جامعه را طورى قرار داد و عنايت به طورى شد كه اين جامعه با ديد اسلامى جلو افتادند. و جوانهايشان را فدا كردند و همه چيزشان را دادند و آن رژيم را و آن كسانى كه آن رژيم را تقويت مى‌كردند رفتند و يك جمهورى اسلامى پيدا شد؛ و از اين جهت، مردم دنبال اسلام هستند. تحت تأثير مكاتب انحرافى واقع نشدن نمايندگان اگر خداى نخواسته، در مجلس شورا ـ نه به واسطۀ سوء نيت، به واسطۀ اينكه شناخت كم است ـ يك دسته‌اى گمان مى‌كنند كه مكتب سرمايه‌دارى بهتر از مكتب كمونيست است مثلاً، يك دسته هم آن طرفش را خيال مى‌كند، آن كه خيال مى‌كند او بهتر است، مى‌رود سراغ اينكه ببيند در اسلام كجاها اسمى از اين مسئله برده شده، بدون اينكه توجه به اطراف مسئله بكند، ببيند كه آنجايى كه گفتند، پهلويش چه گفتند. يك دسته مى‌روند آن چيزى را كه باز خودشان به نظرشان رسيده، مى‌روند دنبال آنكه او را پيدا بكنند. من در نجف كه مشرف بودم، مى‌ديدم كه در اين ديوارهاى نجف، كربلا، يك چيزهايى را همين بعثيها كه اساس اديان را منكرند و قبول ندارند، در آنجا نوشتند از نهج البلاغه. آنهايى كه در نهج البلاغه راجع به ـ فرض كنيد كه ـ انتقاد از اينكه سرمايه‌دارى اگر بزرگ بشود در پهلويش مظلوم پيدا مى‌شود، اين طور شعارها را مى‌نوشتند، منتها آنها نيت سوء داشتند. آنها اشخاصى نبودند كه بروند براى اينكه نهج البلاغه چه مى‌گويد، اطاعت كنند. و اما همان اشخاصى هم كه حسن نيت دارند، خدمت مى‌خواهند بكنند به اين كشور، خدمت به اسلام بكنند؛ گاهى به واسطۀ بى توجهى به همۀ اطراف مسئله، مى‌بينى كه يك راهى را پيش گرفتند كه اين راه، راه به خيال خودشان اسلام است، لكن جهات ديگرش را توجه نكردند. از اين جهت آنى كه من آرزو دارم اين است كه ما، شماها كه در مركز قانونگذارى هستيد و از همه مهمتر محل شماست، و ديگران هم كه مابعد اين واقع هستند، ما تحت تأثير هيچ مكتبى واقع نشويم. نمى‌خواهم بگويم همۀ شما تحت تأثير واقع شديد، لكن يك عده‌اى ممكن است تحت تأثير تبليغات آن طرف يا تبليغات آن طرف. ما بايد راه مستقيم اسلام را بگيريم و مطالعات اسلامى داشته باشيم، يا از كسانى كه مطالعات اسلامى دارند ياد بگيريم كه آيا سرمايه‌دارى تا چه حدود در اسلام قبول شده است و اسلام دربارۀ او چه مى‌گويد، و كمونيست را اصل اسلام قبول دارد يا قبول ندارد. اگر يك مكتب انحرافى، ما را در تحت تأثير خودش قرار بدهد، ما از اسلام غافل شده‌ايم. حسن نيت داريم، خيلى هم ميل داريم كه ملت چه باشد، صلاح اين است كه امروز چه جور بشود، صلاح براى اينكه اسلام تقويت بشود اين است كه امروز چه جور بشود. همۀ اطراف مسئله مطالعه نمى‌شود كه ببينند آن صلاح آخرى، آنكه اسلام گفته است، اين يك مطلبى است از خداست. خدا اين طور نيست كه در نظر نگرفته باشد كه مصلحت چى است براى يك ملت، يا براى يك جمعيت مصلحت چى است و مصلحت حالا بايد اين باشد، آن وقت آن باشد. آنجاهايش هم كه مصلحتى در تغييرات بوده است، خدا گفته است آنها را. احكام ثانويه براى همين معناست كه گاهى يك مسائلى در جامعه‌ها پيش مى‌آيد كه بايد يك احكام ثانويه‌اى در كار باشد، آن هم احكام الهى است، منتها احكام ثانويۀ الهى است. ما بايد درصدد اين معنا باشيم كه اگر رأى به يك پيشنهادى مى‌دهيم، توجه بكنيم كه ما تحت تأثير يك مكتبى از مكتبهاى دنيا واقع نشويم. ما تحت تأثير قرآن باشيم، تحت تأثير احاديث از ناحيۀ پيغمبر ـ صلى اللّه عليه و آله ـ اگر اين طور بشود كارها زودتر مى‌گذرد و كارها بهتر مى‌گذرد؛ و نظر مردم به شما، همان نظرى است كه حالا هست. اگر ده مرتبه اين طور اتفاق بيفتد كه يك عده‌اى كه اكثريت ـ فرض كنيد ـ هستند، اينها يك چيزى بگويند، يك عده‌اى هم در اقليت باشند چيز ديگر بگويند، برود در شوراى نگهبان و رد كند، اكثريت را رد كند، نقض كند، اگر چندين دفعه اين طور بشود مردم آزرده مى‌شوند. يعنى آن شناخت مردم از شما ممكن است يك وقت خداى نخواسته، تغيير بكند و اين از بزرگترين خطرهايى است كه براى مجلس اسلامى است و براى اسلام است. توفيق مجلس در پرتو حمايت ملت خطر بزرگ اين است كه امروز احتمال مى‌رود كه آن خطر براى ما باشد، اين است كه يك وقت ملت از حكومت برگردد. ملت را ديگران نمى‌توانند برگردانند. امريكا هرچه به حكومت ما فحش بدهد و به مجلس ما فحش بدهد يا به افراد فحش بدهد، پيش مردم، اينها معتبرتر مى‌شوند. و از آن طرف ديگران، منحرفين هرچه شما را بدگويى كنند برايتان بهتر است. مصيبت آن وقت بود كه از شما تعريف كنند. اگر چهار مرتبه امريكا، من آن اوايل مى‌گفتم اين را كه اينها نمى‌فهمند چطور اشخاص را زمين بزنند، چهار دفعه تعريف كنند از يك كسى، تعريف كنند از يك چيزى، وقتى تعريف كردند، مردم مى‌فهمند اين عيبى دارد كه اينها تعريف مى‌كنند از او، لكن خدا خواسته است كه اينها نفهمند. اگر چند مرتبه مردم ببينند كه در مجلس، آنهايى كه فرستادند در مجلس و همه را به ديانت مى‌شناسند، اينها رأيهايى مى‌دهند كه فقهاى شوراى نگهبان براى خاطر مخالفتش با اسلام رد مى‌كند، خوب، درشان شبهه پيدا مى‌شود. شما كارى بكنيد كه تحت تأثير هيچ كس، خودتان را از تمام مكاتب دنيا تبرئه كنيد و نصب العين شما اسلام و قرآن و احاديث اسلامى باشد؛ منتها چه احكام اوليه، چه گاهى احكام ثانويه. اگر اين طور بشود، شوراى نگهبان رد نمى‌كند ديگر. و من خوف اين را دارم كه يك مدتى كه شما گفتيد و آنها نپذيرفتند، مردم درشان شبهه پيدا بشود، چنانچه اين خوف براى دولت هست. اگر دولت همان مسير مردم را سير كند، اگر دولت با اين مردمى كه در صحنه بودند، چه از بازرگانانشان و چه از ـ عرض مى‌كنم كه ـ ديگر مردمشان و چه از كاسبهاى جزئشان، همه اينها ـ الاّ نادرى۱ كه هيچ وقت نبودند ـ اگر دولت كارى بكند كه اينها را يك وقتى همه را ناراضى كند، از حيث اينكه مالياتها را زياد كند بدون وجه، از حيث اينكه جرم براى تأخير ماليات بدون وجه، از اينكه جريمه براى يك مسائل قرار بدهد بدون وجه، و همين طور قضاتى كه در اطراف هستند، اگر خداى نخواسته، طريقشان را يك نحوى قرار بدهند كه مردم كم كم شك در اينها بكنند، آن روز است كه براى ما مصيبت پيش مى‌آيد؛ آن روز است كه نه جنگ مى‌تواند پيروز بشود و نه مجلس مى‌تواند موفق باشد و نه دولت؛ آن روز است كه بايد فاتحه را بخوانيم. شما آقايان بايد توجه به اين معنا بكنيد كه مسائل را طورى طرح بكنيد، مسائل را طورى رأى به آن بدهيد كه در شوراى نگهبان رد نشود؛ يا اگر رد مى‌شود در هر سالى يكى دو تايش رد بشود. اما شما از اين ور يك ماه زحمت بكشيد و صحبت بكنيد و رد و ايراد بكنيد و يك مسئله‌اى را تمام كنيد، آنها بعد از چند روز بگويند اينها خلاف شرع است، با اسلام نمى‌سازد، يا با قانون اساسى مخالف است كه آن هم از روى اسلام است، اين وهن براى مجلس مى‌آورد و اين خوف براى ما ايجاد مى‌كند كه مبادا يك وقتى مردم خيال كنند كه اينها تدين ندارند؛ توجه ندارند كه نه، تدين دارند، ديدشان آن ديدى كه بايد باشد بعضى‌شان نيست والاّ نه اينكه بى‌تدين باشند، خيرخواه‌اند، حسن نيت دارند، تدين دارند، اما اين طور نيست كه همۀ اينها در ديدها يك طور باشند، و همۀ اينها در مسائل يك طور باشند. بايد طورى بشود كه اگر شما با هم اختلاف كرديد، مثل اختلاف دو تا مجتهد باشد در مسائل، اختلافى باشد كه دو مجتهد با هم دارند. آن اختلاف اگر باشد، پيش مردم هم مقبول است، پيش شوراى نگهبان هم مقبول مى‌شود. و اما اگر بنا باشد كه يكى‌اش از يك طرفى بيفتد كه شوراى نگهبان بگويد اين خلاف اسلام است، شوراى نگهبان نمى‌گويد كه اين خلاف فتواى من است يا خلاف فتواى زيد است، او مى‌گويد خلاف اسلام است، اگر اين طور بشود و تكرار بشود، اين خطرى است براى شما و براى همه. و اگر دولت هم بخواهد اين طور مشى كه گاهى وقتها مى‌شود، اين را ادامه بدهد و مردم را در فشار قرار بدهد، بازار را در فشار قرار بدهد، بداند كه فاتحۀ آن دولت هم خوانده خواهد شد. جلب نظر مردم از امورى است كه لازم است. پيغمبر اكرم جلب نظر مردم را مى‌كرد. دنبال اين بود كه مردم را جلب كند، دنبال اين بود كه مردم را توجه بدهد به حق. شما هم بايد دنبال همين معنا باشيد، دولت بايد دنبال همين معنا باشد، ارتش بايد همين معنا را داشته باشد، پاسدارها بايد همين طور باشند. اگر خداى نخواسته، بعضى از پاسدارها جوانى بكنند و يك كارى كه برخلاف موازين است انجام بدهند، اگر اين تكرار بشود خداى نخواسته، چشم مردم از آنها، رأى مردم از آنها برمى‌گردد و مورد سئوال واقع مى‌شوند و اين مصيبت است. شما گمان نكنيد كه قدرت نظامى شما را نگه داشته است، قدرت ايمان شما را نگه داشته است و پشتيبانى ملتها، ملت. اين را بايد، اين پشتوانه را بايد حفظش بكنيد. اگر اين پشتوانه خداى نخواسته، يك وقتى از دست ما برود، همۀ ما از بين خواهيم رفت و اسلام هم دستخوش باز يك مسائل ديگر مى‌شود. مسئوليت همه متصديان در عمل به احكام اسلام و ما امروز مسئول اسلام، مسئول قرآن شريف، مسئول همۀ انبيا هستيم، بايد ما بر وفق آراى آنها عمل بكنيم. و يك كلمه ديگر هم بايد عرض كنم و آن اينكه گاهى وقتها يك كلمه‌اى ـ فرض كنيد كه ـ من مى‌گويم، يك چيزى من مى‌گويم، به نظر شما هم خوب مى‌آيد مثلاً، آن وقت مى‌بينى كه در جاهايى، از اين يك برداشتهايى كرده‌اند كه مشغول معصيت شده‌اند. به من اطلاع داده‌اند ـ من كه بيرون نيستم، اما اشخاصى به من اطلاع داده‌اند ـ كه بعضى نوارهاى بسيار مفتضح در بعضى از جاها هست به عذر اينكه فلانى گفته است كه كسى حق ندارد به كسى؛ من همچو چيزى مى‌گويم كه كسى حق ندارد نهى از منكر كند؟! من اگر بفهمم كه واقعاً اين صحت دارد، اذن مى‌دهم به آن كسى كه مى‌خواهد اينها را، از اطراف خيابانها بيرون كند، اين دكانهايى كه اين كارها را مى‌كنند دكانشان را برچيند. خودشان توجه كنند كه اين مسائل، يك مسائلى است كه آبروى اسلام در خطر است برايش. در جمهورى اسلامى علناً يك همچو مسائلى در خيابانش بشود، اين را نمى‌شود تحمل بكنند، مردم تحمل نمى‌كنند. و به من نسبت مى‌دهيد، دروغ نسبت مى‌دهيد، من همچو كارى نمى‌توانم بكنم كه يك مسئله خلاف شرع را من بگويم، نخير، بايد بشود. ما چيزهايى كه برخلاف است مى‌گوييم نبايد باشد، نه [اينكه] چيزهايى كه برخلاف است بايد باشد. بنابراين پاسدارها كه عزيزترين افراد هستند در اين كشور بايد فكر كنند كه اين عزت خودشان را و اين محبوبيت خودشان را حفظ كنند. اگر اين حفظ نشود پوسيده مى‌شوند، از بين مى‌روند و اين به اين است كه مشيشان را مشى اسلامى قرار بدهند. دادگاهها مشيشان را مشى اسلامى قرار بدهند. مى‌دهند اما خيلى توجه كنند. اگر يك جا ديدند كه يكى اشتباه كرده، اشتباه را به او بگويند. اگر ديدند تعمد كرده، اطلاع بدهند تا با او رفتار اسلامى بشود. و بالاخره همۀ ما، همۀ اين دولت و همۀ اين اشخاصى كه در كارهاى دولتى، يا در كارهايى كه در جمهورى اسلامى بايد بشود دست به كار هستند، بايد اين حيثيت خودشان را پيش مردم حفظ كنند. و اين حيثيت حفظ مى‌شود به اينكه به مُرّ اسلام عمل بشود، اعم از احكام اوليه و چنانچه نشد و تشخيص داده شد به اينكه الآن مصلحت در حكم ثانوى است، احكام ثانويه؛ و اما اين هم بايد روى تشخيص صحيح باشد. خوب، يك نفر مى‌نشيند مى‌گويد كه الان حكم اضطرارى است بايد فلان چيز بشود، يك عده‌اى مى‌گويند نيست اضطرارى، اينكه نمى‌شود گفت كه حالا كه يك عده‌اى گفتند اضطرارى است، ما او را مى‌گيريم، فرض كن چند نفر هم او اكثريت دارد. شما بايد يك كارى بكنيد كه اضطرارى را قبول كند، شوراى نگهبان قبول كند، مجلس لااقل دو ثلث‌اش رأى بدهد به اينكه اين امر اضطرارى است، مشورت كنند با اشخاص مطلع. ما بايد به مُرّ اسلام عمل كنيم. آقايان، شما بايد به مُرّ اسلام، هم تكليف شرعيتان است، هم حكم عقل است كه ما بايد حفظ كنيم مردم را. اگر يك وقتى مردم تو خيابان ريختند و شعار بر ضد ما دادند، شعار بر ضد كسانى دادند، خوب، آن وقت چه مصيبتى است. ما بسمان است آن شعارهايى كه در خارج برايمان مى‌دهند و آن شعارهايى كه منافقين مى‌دهند و امثال آنها. ما وقتى مردم را داريم، اسلام را داريم و رضاى خدا را داريم، همه چيز داريم و هيچ يك از آن تبليغات سوء تأثيرى نمى‌كند؛ اما اگر خداى نخواسته مردم يك وقتى لغزش پيدا كردند، ديدند شما خداى نخواسته داريد يك كار خلافى مى‌كنيد و خيال كنند عمد است، خوب، آنها كه نمى‌دانند اين مسائل را، تودۀ مردم كه نمى‌توانند مسائل را تحليل كنند به طورى كه بفهمند كه كجا عمد بوده، كجا نبوده، فلان آقا چه بوده است، او چه بوده، اين مصيبت مى‌شود برايتان. و من اميدوارم كه ان شاء اللّه جديت زياد در اين مسئله بكنيد. و ان شاء اللّه رأيهايى كه شما مى‌دهيد، مشورتها زياد باشد. بلكه گاهى وقتها با بعض افراد شوراى نگهبان مشورت كنيد و بعد از اينكه مشورت شد و اين امور آن طور شد، ديگر نه شوراى نگهبان رد مى‌كند و نه مردم ناراضى مى‌شوند. مردم وقتى ديدند يك حكمى را حكم خداست، مجلس گفته است، شوراى نگهبان هم كه دنبال اين است كه احكام اگر خلاف اسلام باشد ردش كنند، حالا كه قبول كردند اسلامى است، مردم با اسلام كه دعوا ندارند. مردم، اسلام هرچه بفرمايد قبول مى‌كنند. كسى كه جوانش را براى اسلام مى‌دهد ديگر دنبال اين نيست كه مثلاً فلان چيز را ندارد، چطور باشد، يا فلان چيز را دارد، چه بشود. ما بايد اين اسلام عزيز را نگهدارى بكنيم. مجلس اسلامى ما نگهبان اسلام باشد و همۀ ارگانها و دولت، نگهبان اسلام، خدمتگزار اسلام باشد؛ وقتى خدمتگزار اسلام شد همۀ مسلمانها با آن موافق هستند. چه در ايران و چه در خارج ايران، همه با آن موافق هستند. آن عده‌اى هم كه مخالف هستند، مخالف اسلام اصلش هستند، آنها هم تأثيرى ديگر حرفهاشان ندارد. در رأس امور بودن جنگ و من هم اميدوارم ان شاء اللّه كه اين جنگ بزودى تمام بشود و به نفع شما تمام بشود، به نفع اسلام تمام بشود و اشخاص اگر چنانچه، يك وقت احتياج به آنها شد باز بروند به جبهه‌ها؛ اگر احتياج باشد واجب است بروند، اگر احتياج نباشد، نه، لازم نيست. گاهى وقتها هم آنها مى‌گويند نبايد بيايند. و كمك كنند و ان شاء اللّه با دولت هم كمك كند راجع به شاهراه‌سازيها، راجع به اين مسائل، بايد دنبال اين باشند كه كمك بكنند. و الآن ما كارمان آنى كه در رأس امور است همه مى‌دانيد كه الآن جنگ است. اگر اين حل شود مسائل ديگر چيزى نيستند، حل مى‌شوند ان شاء اللّه. خداوند همۀ شما را حفظ كند و موفق كند و سلامت بدارد و براى اسلام همۀ ما خدمت كنيم. و ان شاء اللّه هواهاى نفسانى را كنار بگذاريم و آن چيزى را كه به حسب حديث پيغمبر اكرم است كه: اِنَّ اَخوَفَ ما اَخافُ عَلَيْكُمْ اِثْنان۲ يكى اتّباع هواست، يكى هم طول امل است. هواها از بين برود، طول املها از بين برود. اين طور نيست كه ما هميشه باشيم، دير و زود دارد، زود و دير دارد، چند روز اين، چند روز آن، چند روز آن، هر كسى پنج روز نوبت اوست و بعدش وارد مى‌شود به يك دنيايى كه دنياى هميشگى است، ابدى است، يا ابدى در نعمت، ان شاء اللّه شماها باشيد يا خداى نخواسته طور ديگر. بنابراين، ما بايد رضاى خدا را به دست بياوريم و دنبال اين باشيم كه رضاى او به دست بيايد. حالا او روشنفكرى كه يك خيال ديگر مى‌كند، هرچه مى‌خواهد بگويد. آن دولت ديگرى هم كه يك چيزى مى‌گويد، نِقى مى‌زند، آن هم هرچه مى‌خواهد بگويد. آن منافقى هم كه يك چيزى مى‌گويد، آن هم هرچه مى‌خواهد بگويد. ما رضاى خدا را به دست بياوريم، چيزهاى ديگر سهل است. والسلام عليكم و رحمة اللّه
عنوان :
رسالت، جایگاه و عملکرد مجلس
مرجع :
صحیفه امام (۱۷) صفحه ۲۶۵
مکان :
تهران، حسینیه جماران
تاریخ :
۱۳۶۱-۱۱-۰۴
حضار :
هاشمى رفسنجانى، اکبر (رئیس مجلس شوراى اسلامى) و نمایندگان مجلس شوراى اسلامى
