بسم‌اللّه الرحمن الرحيم ايستادگى تا آخرين نفر من از آقايان ورزشكارها و ساير آقايان تشكر مى‌كنم كه گاهى تشريف مى‌آورند و ما را از كارهاى خودشان، از موفقيّات خودشان و از كارهايى كه در سطح بين‌المللى انجام داده‌اند و موفقيتهايى كه تحصيل كرده‌اند براى جمهورى اسلامى [مطلع مى‌كنند ]تشكر مى‌كنم و دعا مى‌كنم كه ان‌شاءاللّه هميشه موفق باشند، و به دشمنهاى ما بفهمانند كه مردانى كه در ايران هستند، مرد مبارزه‌اند و مرد ميدانند، مرد جهادند. و اميدوارم كه خداوند شما را تأييد كند در اين وقتى كه مملكت ايران مبتلاست به اين طور مصيبتها. كه البته از يك طرف مصيبت است و از يك طرف هم سرفرازى براى يك ملت، كه در راه هدف تا پاى جان ايستاده است. و همۀ جوانهاى ما در اين راه مشترك هستند، و بسيارى از آنها براى شهادت از من دعا مى‌خواهند و من دعاى پيروزى مى‌كنم براى آنها كه خداوند همۀ آنها را حفظ كند و همۀ شما جوانها را براى كشور ما حفظ كند. اميدوارم كه از اينجا به بعد هم كه مشكلات براى كشورتان زياد است، و اين ريشه‌هاى فاسد الآن در ايران هستند، و چون مأيوس شده‌اند دست به يك همچو جناياتى مثل ترور شخصيتهاى محترم مى‌زنند. و البته آنها خيال اين را دارند كه ما را و شما را سست كنند در اين جهاد اسلامى. و اينها غافل از اين هستند كه وقتى كه جهاد براى خدا شد، براى اسلام شد، جهادى است كه جهاد معنوى است، نه جهاد صورى و مادى. وقتى بنا شد كه جهاد معنوى باشد تا آن فرد آخر هم براى جهاد حاضر است. ترور شخصيتهاى دينى و بازتاب آن و من از حماقت اينها هم تعجب مى‌كنم. اينها نمى‌خواهند كه يك فردى مثل آقاى مطهرى و مثل آقاى مفتح را از بين ببرند. اينها وسيله است براى اينكه نهضت را سست كنند و حماقتشان اين است كه ديده‌اند اينها كه هر فردى را كه اينها ترور مى‌كنند مردم ايران براى نهضت بيشتر وارد ميدان مى‌شوند. اگر اين طور بود كه مثلاً، آن وقتى كه مرحوم آقاى مطهرى را ترور كرده بودند، يك نيمى از مردم عقب‌نشينى كرده بودند، آن وقت براى نيم ديگرش هم مرحوم آقاى قاضى۱ را مثلاً ترور مى‌كردند و مرحوم آقاى مفتح را و ديگران را. اما وقتى ديدند كه هر شخصى را كه اينها ترور كردند بازار نهضت گرمتر شد و مردم بيشتر به اين نهضت اقبال كردند. اين چه انگيزه‌اى دارد كه اينها به اين جنايت دست مى‌زنند؟ اينها همه براى اين است كه خداى تبارك و تعالى اينها را كر و كور كرده است. اينها را از آن ادراك راه صحيح محروم كرده است. يعنى خودشان اسباب محروميت را فراهم كردند. خودشان اسباب اين شدند كه عنايت خدا، كه بايد همه قشرها را هدايت كند، اينها خودشان را محروم كردند، و بعد از اينكه خودشان را محروم كردند كارهايى انجام مى‌دهند كه برخلاف مصلحت خودشان است. كور دليهاى سران كاخ سفيد شما ملاحظه كنيد اين آقاى كارتر براى رسيدن به مقام رياست جمهور دست و پا مى‌كند لكن خدا او را كر و كور كرده است كه راهها را اشتباهى دارد مى‌رود. اين اگر ـ چنانچه ـ همان وقتى كه ما اشتغال داشتيم به مخالفت با اين مرد۲ آن وقت كه ديد اين ديگر در حال سقوط است، و ديد نمى‌تواند اين را نگهش دارد، اگر كمك كرده بود به ايران و اقبال كرده بود به ايران و تصديق كرده بود حرفهاى ايران را، برايش بهتر بود، يا آن پافشارى كه آن وقت كرد براى حفظ او، و آن پافشاريهايى كه كرد براى حفظ يادگار او بختيار، و آن پافشاريهايى كه بعد كرد؟ آن بهتر بود براى رسيدن به آن مقام يا اين؟ حالا رفت. آنها از بين رفتند. بعد بردن يك نفر آدم جانى را به امريكا و پناه دادن به اصطلاح خودش آنجا و پرستارى از يك مفلوك باصطلاح آنها، اين بهتر بود براى او يا اينكه او را نبرند؟ جاى ديگرى برود زندگى كند ـ خوب، بود جاى ديگر. اينها از باب اين است كه كر و كور شده‌اند. يك كارى كرده حالا، مثل اين بچه‌ها كه لج مى‌كنند. سر آن كار لجبازى مى‌كند. حالا نتوانست او را نگه دارد. اين قدم دومى بود كه نتوانست نگه دارد اين مرد را در امريكا، و فرستاده‌اش به يك جاى ديگر. خوب اين بهتر بود براى او كه باز سر و صدا در دنيا راه بيندازد، و در پاناما آن قدر تظاهر بر ضد اين مرد بكنند كه بر ضد امريكاست، يا اينكه او را مى‌فرستاد اينجا و به عالم ثابت مى‌كرد كه من هم طرفدار مظلومها هستم، طرفدار آنها هستم كه غارت شده‌اند، نه طرفدار غارتگرها؟ خودش هم غارتگر است. اما قاعده اين بود كه اگر عقلش سر جايش بود، قاعده اين بود كه اگر كسى بخواهد راه خودش را، آنى كه خيالش هست پيش ببرد، اينها را پيش نياورد تا اينكه يك مملكتهايى بر ضد او تظاهرات در آن واقع بشود. حربه‌هاى زنگ زده امروز روزى نيست كه كسى اتكا به سرنيزه بكند. دنيا عوض شده. حالا اگر سابق بود، پنجاه سال پيش از اين بود، سى سال پيش از اين بود، اتكا به سرنيزه يك مسئله‌اى بود. اما وقتى كه دنيا عوض شده است، ملتها يكى بعد از ديگرى دارند بيدار مى‌شوند، دارند از تحت سلطۀ استعمار بيرون مى‌روند. در يك همچو موقعى ديگر جاى صحبت اينكه ما مداخلۀ نظامى مى‌كنيم [نيست]، يك وقت بگويد مداخله نظامى مى‌كنيم، يك وقت بگويد نه ما مداخلۀ نظامى نمى‌كنيم، همين طور مشوش هى صحبت كردن، براى همان است كه چشمشان باز است و كورند، نمى‌بينند. اينها همانى است كه خدا به چشمها و گوشها و عقلهاى آنها غل انداخته. نه از باب اينكه او ابتدا [غل انداخته] خود اينها وسيله فراهم كرده‌اند تا غشاوت۳ واقع شده است بر عقلهايشان و بر چشمهايشان و بر گوشهايشان، و اين يك كمكى است براى مستضعفين. اين طور راه را گم كردن يك كمكى است به مستضعفين. اگر قبل از اين قضايا يعنى قبل از اينكه اين مرد۴ را ببرد به امريكا و باصطلاح خودش بخواهد پرستارى از يك مفلوكى بكند، بعض از ممالك با ما متحد بودند، يعنى از ملتها [...]. صدور انقلاب و بيدارى ملتها حالا بسيارى از ملتها با ما همراه‌اند. نهضت ما دارد توسعه پيدا مى‌كند، و مى‌رود توى ملتها. ملتهايى كه ببينند كه ملت ايران در مقابل يك قدرت بزرگ ايستاده و پيش برده، يك قدرت شيطانى را كه همه قدرتها دنبالش بودند يك ملتى ايستاده و ايستادگى كرده و پيش برده، ساير ملتها هم گرفتارند ديگر. آنها هم همين گرفتاريهايى كه ما داريم آنها دارند. مصر به دست سادات۵ و جاهاى ديگر هم به دست ديگران. همه ملتها مبتلاى به دولتهايشان هستند. آنها هم مى‌خواهند از زير اين بار بيرون بيايند، وقتى ديدند كه ايران قيام كرد و پيش برد، ولو كشته داد اما پيش برد، ديگران هم همين فكر در مغزشان پيدا مى‌شود. ملتهاى ديگر هم همين معنا را مى‌خواهند. آنها هم همين كار را خواهند كرد. شما بدانيد كه اين نهضت شما ملت ايران، اين عظمت قدرتهاى بزرگ كه با تبليغات تحميل كرده بودند بر دماغها كه اصلاً نمى‌شود با انگلستان درافتاد، حالا هم ديگر اصلاً با امريكا نمى‌شود ديگر درافتاد، اين عظمت را شكست. يعنى شما ملت عزيز ايران، زن و مردتان ريختيد در خيابانها و با فرياد اللّه اكبر، اين عظمتى كه در قلوب اشخاص پيدا شده بود و ملتها را وادار مى‌كرد كه ساكت باشند مبادا يك وقتى بربخورد به آنها، اين را شكست. ما در آن قضيۀ سابق هم كوشش مى‌كرديم كه اين معنا كه نمى‌شود با دولت درافتاد، اين را بشكنيمش. نمى‌شود در مقابل قدرتها نفس كشيد و باور آورده بودند به ملت ما، به طورى كه به خودشان حق نمى‌دادند، اگر يك پاسبانى مى‌آمد مى‌خواست يك چيزى تحميل كند، به خودشان حق نمى‌دادند كه در مقابلش يك كلمه‌اى بگويند. سكوت پرده انداخته بود، سايه انداخته بود به سر ملت ما. اين معنا كم‌كم شكسته شد. صداها درآمد. نهضت شما آن را شكست. و نهضت شما الآن اين معنا را هم شكست در دنيا كه نمى‌شود در مقابل امريكا [ايستاد] اول قدم اين است كه انسان «مى‌شود» و «نمى‌شود» را ارزيابى كند. شكسته شدن قدرت افسانه‌اى ابرقدرتها اول قدم هر مبارزه‌اى ارزيابى اين است كه در اين مبارزه مى‌شود يا نمى‌شود، و شما ثابت كرديد كه نه «مى‌شود». مى‌شود با امريكا هم طرف شد. مى‌شود كه لانۀ جاسوسى امريكا را هم تصرف كرد. مى‌شود جاسوسهاى امريكايى را هم گرفت و نگه داشت، و حفظ كرد. شما اين را ثابت كرديد به دنيا. آن عظمتى كه از آنها به واسطۀ تبليغات زيادى كه داشتند، در دنيا سايه افكنده بود كه ابرقدرت است، و كسى حق حرف زدن ندارد آن شكست. معلوم شد نه، ملتها مى‌توانند فرياد بزنند. مى‌توانند مرگ بر كارتر بگويند. فرياد هم الآن دارند مى‌زنند. نه اينجا جاهاى ديگر هم. هندوستان هم همين است. پاكستان هم همين است. عراق هم همين است. كويت هم همين است. ممالك خودشان هم. ممالك غربى هم همين است. امريكا هم همين است. امريكايى كه [مرتب] مى‌گفت ما با قدرت نظامى‌ايم. [دايماً] ما را مى‌ترساند، اينها دنبال همان بودند كه سابق انجام مى‌دادند. سابق چنانچه يك كلمه‌اى فرض كنيد كه در يك روزنامه‌اى از ايران واقع مى‌شد بر ضد انگلستان يا بر ضد امريكا، با يك كلمه‌اى كه آنها به محمدرضا مى‌گفتند كه فضولى موقوف، جلويش را اينجا مى‌گرفت. اگر يك كارى مى‌خواستند انجام بدهند، مثلاً مجلس شوراى استعمارى غلط، همچو كه كشتى انگلستان مى‌آمد طرف ايران مسئله ختم بود با همان حركتش. همچو كه اطلاع مى‌رسيد كه كشتى انگلستان راه افتاده از آنجا به كجا، اينجا ديگر بايد حتماً تسليم شد. قراردادى اگر مى‌خواستند ببندند و اينها يك وقتى، در آن وقتى كه فرض كنيد، يك سرسختى مى‌خواستند نشان بدهند، يك چيزى كه در سرحدات و قبل از سرحدات واقع مى‌شد، اين كافى بود براى اينكه در مركز اينها ديگر دست بردارند از مخالفت و موافقت كنند و تسليم بشوند. اينها چيزهايى بود كه اينها با بوق و كرنا، با راديوها، با تبليغات، تبليغاتى كه بسياريش هم در خود كشورها بود، يعنى، عمال آنها، در خود اين كشورها تبليغات مى‌كردند بر ضد خود كشور. بزرگ نماييها و افسانه‌سراييها اينها به مردم همچو بزرگ نشان داده بودند مسائل را كه مردم خيال مى‌كردند كه اگر الآن يك حرفى بزنيم، يكدفعه چتربازهاى امريكا مى‌آيند مى‌ريزند و ايران را خراب مى‌كنند. در همين قضيه، اين را كراراً براى ما آمدند گفتند كه؛ مى‌نوشتند، از خارج هم مى‌نوشتند كه چتربازها بناست كه از آن بالا بيايند بالاى سر سفارت. از آن بالا يك دوايى بريزند و بيهوش كنند همه را و بيايند پايين و همه را ببرند، و در قم هم مى‌خواهند بيايند و شما را بربايند. حتى بعضيها آمده بودند به من مى‌گفتند كه شما نمانيد اينجا شب. خوب، آقا اين شعر است كه اينها مى‌گويند. اين حرفهايى است كه در كتاب «حسين كرد»۶ مى‌نوشتند. اين حرف است كه مى‌زنند. و الاّ «چتربازها مى‌آيند و همه را بيهوش مى‌كنند» اين همان حرفهايى بود كه «يك دوا مى‌زدند، همه چيزها بيهوش مى‌شدند» حرفهايى كه در «الف ليل»۷ مى‌گويند. مى‌خواستند اين طورى ما را مثل سابق كه از اين حرفها ترس داشتند، اين طورى ملت ما را بترسانند. غافل از اينكه مسائل اين نيست. اصلاً مداخلۀ نظامى ديگر حالا در دنيا اصلاً شكست خورده است. صحبتش هم شكست خورده. اينها به اعتبار اينكه ما را در افكار باز عقبمانده مى‌دانستند اين حرفها را مى‌زدند. بن‌بست مداخله نظامى و محاصره اقتصادى در ايران بعد هم حالا مى‌گويند كه وقتى كه در امريكا رأى‌گيرى كردند ـ حالا به آن اندازه‌اى كه خودشان مى‌دانند ـ امروز يا ديشب بود كه، پنجاه و پنج [درصد] از جمعيت امريكا با مداخلۀ نظامى مخالف‌اند. يك غلطى از اول مى‌كنند، بعد مى‌خواهند عذرش را بخواهند. حالا مى‌گويند ملت ما مخالف است. خوب ملت آنها موافق باشد بسم‌اللّه. مگر مى‌شود حالا در دنيا يك همچو كارهايى را كرد. اين حرفها مال سابق بود، نه مال حالا. حالا دنيا يك چيز ديگر شده. حالا اگر صداى اينها درآيد در آنجا، شرق منفجر مى‌شود. نه شرق تنها، غرب هم منفجر مى‌شود. مگر مى‌شود حالا از اين كارها كرد. بعد حالا از آنجا دست بردارند. نه مداخلۀ نظامى نه از باب اينكه، مثلاً فرض كنيد، خوب ملت هم با آن موافق نيست. حتى گفته بودند كه اينها مى‌گويند كه اگر اينها را هم بكشند، مداخلۀ نظامى نبايد بشود. اگر اين جاسوسها را بكشند هم، مداخله نظامى نباشد. خوب، اگر يك همچو حرفى راست باشد معلوم مى‌شود كه آنها به عقل آمده‌اند كه پنجاه نفر آدم جاسوس را فرضاً كشته ـ كه بنا ندارند حالا اينها را بكشند ـ پنجاه نفر را بكشند اسهل است از اينكه يك مملكتى، چند تا مملكت، خود امريكا به خاك و خون كشيده بشود. اين معلوم مى‌شود يك خرده‌اى به عقل آمده‌اند. از اول هم معلوم نبود كه اين خيالها باشد. حالا ديگر چسبيده‌اند به اينكه «ما خير، محاصرۀ اقتصادى مى‌كنيم» بسم‌اللّه، محاصرۀ اقتصادى بكنيد ببينيم چه مى‌كنيد. اينها حرف است. محاصره! مگر دنيا تابع آقاى كارتر [است؟] مگر همۀ دنيا مى‌خواهند زحمت بكشند كه آقاى كارتر بشود رئيس جمهور! سران كه مى‌شناسند هم [ديگر] را. سران ممالك هم [ديگر] را مى‌شناسند كه از چه قماشى هستند. مى‌دانند كه قضيه، قضيۀ ملت نيست. قضيه، قضيه اين است كه من مى‌خواهم چه بشوم. او مى‌خواهد رئيس جمهور كجا بشود. او مى‌خواهد رئيس جمهور كجا بشود. اينها كه هم را مى‌شناسند. مى‌دانند كه مسئله، مسئلۀ اين نيست كه براى پنجاه تا، مثلاً جاسوس، خيلى دلشان سوخته. يا براى فرض كنيد، چه. انحطاط ارزش انسانيت اين را من كراراً گفته‌ام، ما در فرانسه كه بوديم يك نفر از اشخاصى كه مى‌گفتند كه اين از طبقۀ بالاست ـ چه بود، من نمى‌دانم ـ از آنها مى‌آمدند زياد. راجع به همين مرديكه۸ هم مى‌آمدند. گاهى هم از امريكا پيغام مى‌آوردند. از رئيس جمهور امريكا پيغام مى‌آوردند كه ما را سست كنند. اين در يك قضيه‌اى كه آمده بود و حرفش را نقل كردند، گفته بود كه يك قصه‌اى در چين واقع شد كه سفارتخانه ما در خطر بود. ما راجع به افرادش هيچ ابداً نگرانى نداشتيم. افراد چيزى نيستند. راجع به مبلش ما نظر داشتيم. مبلهايش زياد قيمت داشت. اينها يك همچو قماش مردمى هستند كه مبلها را اهميت مى‌دهند، نه آدمها را. رئيس جمهور شدن پيش آقاى كارتر ارزش دارد، نه پنجاه نفر. اينها يك چيزهايى درست مى‌كنند براى اينكه آنجا براى خودشان يك راهى پيدا كنند و پيش ملت خودشان يك وجاهتى پيدا كنند. و همان طور كه گفتم خدا كر و كورشان كرده كه هر راهى را مى‌روند، برخلاف مصلحتشان است. هر طريقى كه بروند خلاف. بردند او را آنجا به خيال اينكه يك كارى بكنند. شكست خوردند. يعنى افكار مردم عوض شد. بعد لجاجت كردند در اينكه اين را تحويل بدهند. باز هم به ضرر خودشان است. نتوانستند نگه دارند. فرستادند او را به پاناما. اين هم به ضرر خودشان است. حالا اهالى پاناما دارند فرياد مى‌زنند در خيابانها. [تظاهرات] مى‌كنند كه اين مرديكه را آورده‌اند اينجا چه كنند. خوب اين يك بنجلى است كه بايد بيخ ريش ما باشد. اينها اشتباه دارند. بايد بيايد در همين مملكت. بنجل از ماست. براى چه به پاناما برود؟ مردم پاناما را چرا اذيت مى‌كنند؟ خوب بفرستند او را محل خودمان. ما خودمان مى‌دانيم چه بكنيم. محاكمه شاه، محاكمۀ رؤساى جمهور امريكا و عمده اين است كه خوف آنها نه براى اين آدم است، نه براى آن پنجاه تاست. اينها نيست. اينكه اصرار دارند كه اين مرديكه نبايد [به ايران بيايد]، براى اين است كه اگر اين بيايد و اينجا محاكمه بشود و محاكمه‌اش هم يك محاكمۀ همچو پنهانى و زير جلى نيست. محاكمه‌اى است كه با حضور اشخاص برجستۀ دنيا مى‌شود. براى اينكه محاكمۀ يك آدم مفلوك نيست. محاكمۀ رؤساى جمهور است. همان طورى كه اين مرد گفته بود كه اگر من را محاكمه بخواهند بكنند، رئيس جمهور چند سال هم بايد محاكمه بكنند. چند نفر از اينها هم. صحيح است. اين محاكمۀ يك شخص نيست. يك آدم نيست. يك مفلوك نيست. ما هم او را نمى‌خواهيم. براى اينكه يك آدم مفلوكى را چه بكنيم. ما مى‌خواهيم اين را بياوريم اينجا و در مقابل اين مستكبرين، مستضعفين تكليفشان را بدانند. مستضعفين دنيا يعنى، مملكت امريكا هم، ملت امريكا هم تكليفش را با رؤساى جمهورش بفهمد كه اينها چه سنخ آدمهايى بودند كه به ما حكومت مى‌كردند. همان طور كه ما اينجا فهميديم كه اينها چه سنخ آدمهايى بودند به ما حكومت مى‌كردند. فهميديم و خدا خواست كه قيام كرد ملت، و خدا خواست كه اين را بيرونش كرد. محاكمه شاه، براى آگاهانيدن مستضعفان جهان مستضعفين دنيا بفهمند، اينجا وقتى ما يك محاكمه‌اى راه انداختيم كه دنيا را شريك كرديم در اين محاكمه، از همه جا دعوت كرديم، و در اينجا متفكرين دنيا، نويسندگان دنيا، سياسيون دنيا، شخصيات معتبر دنيا را از همه جا، حتى از امريكا، از هر جا ما دعوت مى‌كنيم اينجا، و اين آدم را اينجا محاكمه مى‌كنيم. يك محاكمه جاروجنجالدار. تا معلوم بشود به همۀ دنيا. به همۀ مستضعفينى كه اينها خودشان را جا زدند آنجا، و با يك حرفهاى نامربوطى مى‌خواهند خودشان را تحميل كنند به ملتها. ما به ملتها بفهمانيم كه اينها لايق نيستند براى شما حكومت كنند، خودتان فكر كنيد. خودتان فكر كنيد بين خودتان. يك حكومتى كه دست خودتان باشد، نه اينكه يك كسى ارباب شما باشد. ما مقصدمان يك همچو مطلبى است. مقصدمان اين نيست كه يك نفر آدم بيايد اينجا و مثلاً چه بكند، نه. و همۀ خوف آقاى كارتر اين است كه مبادا يك همچو قصه‌اى پيش بيايد. پيش بينى يك چنين مسائلى مى‌كند. دست و پا مى‌كند. او را مى‌رود نگه مى‌دارد، و بعد هم حالا جاى ديگر، و بعدش حالا چه خواهد شد نمى‌دانم. خيانت گروهكها، منشأ رسوايى آنها و ملت ايران بايد توجه داشته باشد كه يك ملتى است كه الآن همۀ دنيا توجهشان به اينجاست. شما راديوهاى دنيا را، مطبوعات دنيا را ببينيد، در رأس حرفهايشان همين مسائل ايران است الآن. وقتى يك ملتى تحت توجه همۀ دنيا شد، بايد خودش را درست بفهمد. بفهمد كه پا را غلط نگذارد. اين خيانتهايى كه الآن در ايران مى‌شود، در آذربايجان پيش آوردند، در بعضى جاهاى ديگر پيش آوردند. اين خيانتها هم در نظر ملتها منعكس مى‌شود كه چيست. ملتى كه پاشده مى‌خواهد خودش خودش را اداره كند. از دست ابرقدرتها مى‌خواهد خارج كند خودش را. چپاولگريها را مى‌خواهد قطع كند از مملكتش، باز از اهل خود مملكت بيايند و مخالفت كنند! همه ملتها توجه دارند كه چيست اين، خودش را در دنيا رسوا مى‌كند. همان طورى كه كارتر خودش را در دنيا رسوا كرد. اينهايى هم كه مى‌گويند ما اهل ايران هستيم؛ و به ايران علاقه داريم، و به ملت علاقه داريم و اينها، در يك وقتى كه ملت قيام كرده و قدرتها را شكسته حالا مى‌خواهد يك حكومت ملى به دست خود ملت در اينجا تأسيس كند يك قانون اساسى، خود ملت به دست خودشان، با دست خبرگان خودشان در اينجا تصويب بشود و چه بكند. همينهايى كه مى‌گويند ما از ملت هستيم و ما علاقه به ملت داريم، همينها مخالفت مى‌كنند. دنيا مى‌فهمد كه اين قشر مخالف چى‌اند. آن طورى كه شما فهميديد و ما مى‌فهميم، دنيا هم مى‌فهمد. كارى نيست كه فقط در آذربايجان ايجاد بشود، و خداى نخواسته ملت آذربايجان را خدشه‌دار بكند. ملت آذربايجان خدشه‌دار نمى‌شوند. همان طور كه ملت ايران، همۀ ملتهاى ما ـ يعنى ملتها نيست كه يك ملت است ـ همان طورى كه آذربايجان خدشه‌دار نمى‌شود و تهران خدشه‌دار نمى‌شود و كردستان خدشه‌دار نمى‌شود و بلوچستان خدشه‌دار نمى‌شود همۀ اينها خدشه‌دار نمى‌شوند، همان طور هم كه انظار دنيا متوجه است، كه اين يك عده خائن اقليت مى‌گويند. اين يك عدۀ اقليتى كه ايستاده‌اند در مقابل سى و پنج ميليون جمعيت و آرائشان را ديديد كه در رفراندم اول همه قوا را روى هم گذاشتند، باز صدى هشتاد با ما بود. حالا با اينكه يك مقدارى را بازى دادند و قهر كردند، حالا هم صدى نود باز رأى مثبت دادند. لزوم شناسايى دشمنان داخلى دنيا نظر مى‌كند كه اين آدمها چه مى‌گويند در مقابل يك ملت. اين مردم چه مى‌گويند در مقابل ملتى كه همه ايستاده‌اند، و هر روز فرياد دارند مى‌زنند كه ـ بعد از تصويبش هم دارند فرياد مى‌زنند ـ كه ما همين قانون اساسى را مى‌خواهيم؟ اين چند نفر آدم چه چيزى مى‌گويند در مقابل اين ملت؟ چه حرف حسابى دارند؟ چرا بايد اينها يك همچو فكر معوجى داشته باشند كه يك عدۀ معدود اقليتى كه ياغى هستند قيام بر ضد حكومت اسلامى كردند، ياغيگرى كرده‌اند، يك همچو عدۀ معدودى مى‌خواهند بر همه ملت ما حكومت كنند. مگر حكومت محمدرضا غير از اين معنا بود كه يك عده معدود مى‌خواست ديگران را تحت سلطه قرار بدهد؟ حالا هم همينها نظير او هستند. و از ريشه‌هاى او هستند. چه مى‌گويند اينها در مقابل يك ملت كه زن و مردش خون دادند، و بچه دادند، و جوان دادند، و يك حكومت اسلامى مى‌خواهند درست كنند. آقايان چه مى‌گويند در مقابل اسلام؟ چطور جواب اسلام را مى‌دهند؟ ملت بايد درست توجه كند. دشمنهاى خودش را در اين مسائل بشناسد كه چه قشرهايى با ملت دارند مخالفت مى‌كنند و دشمن‌اند با ملت ما. بايد مردم بشناسند اينها را. و من اميدوارم كه اين تحولى كه پيدا شده و اينكه هر قصه‌اى كه به نظر آنها اين است كه ما در اين قصه يك شكستى مى‌خوريم. بيشتر صدا درمى‌آيد. بيشتر مردم با هم منسجم مى‌شوند. من اميدوارم كه ان‌شاءاللّه اين راه را تا آخر برويم. و آنى كه آرزوى همۀ مسلمين است، آنى كه آرزوى رسول اكرم است، آن كه آرزوى ائمه ما هست، و آن ايجاد يك حكومت اسلامى [كه] همه چيزش اسلامى باشد. من اميدوارم كه با دعاى همۀ شما و با توجه همۀ شما به خدا و با وحدت كلمه اين راه را به آخر برسانيم.
