

اعوذ باللّه من الشيطان الرجيم بسم اللّه الرحمن الرحيم مقايسۀ شاه با فرعون صحبت در اين اصل اول بود كه ملت ايران مىخواست. ملت ايران چند تا مطلب خواست كه اوليش اين بود كه اين شخص نباشد؛ بلكه اين سلسله نباشد. اينها تشبثاتى كردند كه بسياريش را من ذكر كردهام. مِنْ جمله از تشبثاتى كه كرد، شبيه آن تشبثى بود كه فرعون كرد. فرعون بعد از اينكه عذاب نازل شد و غرق را ديد كه الآن دارد غرق مىشود، آن وقت گفت كه من هم آنطورى كه بنىاسرائيل مىگويند من هم به همان ايمان آوردم. جواب بود كه حالا ديگر ايمان آوردى؟! تو قبلاً معصيت كردى آلآنَ وَ قَدْ عَصَيْتَ قَبْلُ و كُنْتَ مِن المُفْسِدين۱ ايشان هم بعد از اينكه بيست و چند سال، بيست و هفت سال خيانتها را كرد و جنايتها را كرد، آن وقت كه عذاب نازل شد، عذابْ عبارت از همين مشتهاى گره كردۀ ملت ايران و فريادهاى ملت ايران، كه من عرض كردم كه اين يك مسئلۀ الهى بود نه يك مسئلۀ بشرى، اينكه همۀ ايران در مقابل اين قدرتى كه اينها دارند بلكه در مقابل همۀ قدرتها ايستاد و با دست خالى مشتها را گره كردند و نه به حكومت نظامى و نه به دولت نظامى و نه به پشتيبانيهاى امريكا و شوروى اعتنا نكردند و همه با هم در همۀ ابعاد كشور فرياد زدند كه ما نمىخواهيم، مرگ بر اين شاه! مرگ بر اين سلسله! حالا كه غرق را ديده، الآن اين موج كه در ايران پيدا شده است، موج استنكار،۲ موج اينكه ما نمىخواهيم، موج نفى سلطنت محمدرضاخان و سلسلۀ او، حالا كه خودش را در اين موج ديد و غرق ديده، حالا در مقابل ملت مىايستد و اظهار ندامت مىكند، مىگويد كه من تا حالا اشتباه كردم و حالا ديگر از اين به بعد اين اشتباهات نمىشود. خطاب به مراجع عظام و علماى اعلام كه بياييد من ديگر توبه كردم! و شما بياييد نجات بدهيد! حاصل حرفش اين است كه نجات بدهيد من را؛ «نجات بدهيد وطن را»، مقصودش خودش هست! در مقابل ملت هم باز همين امر را تكرار كرده است. به طبقات مختلف، به جوانها، به اينها. و آخرش هم مىگويد كه بياييد يك فكرى بكنيم براى وطن! ما خوب است به وطنمان فكر بكنيم! اين شبيه همان مسئلۀ فرعون است با يك اختلاف؛ فرعون بعد از اينكه ديد كه حالا ديگر دارد غرق مىشود گفت كه امَنْتُ اَنَّهُ لا اِلهَ اِلاَّ الَّذى امَنَتْ بِهِ بَنُوا اِسْرائيل۳ . جوابش اين بود كه نه، ديگر گذشت. ديگر مطلب ... تو تا حالا معصيت كردى، تا حالا طغيان كردى، بنىاسرائيل را به بند كشيدى، ظلم كردى، حالا كه مىبينى عذاب نازل شده و غرق توىِ كار است، حالا مىگويى كه من معصيت كردم! حالا كه عذاب نازل شده مىگويى معصيت كردم؛ من توبه كردم. اين مثل توبهاى مىماند كه بعد از اينكه مُرد و عذاب جهنم را دارد مىبيند، بگويد من توبه كردم! اين توبه نيست؛ اصلش توبه نيست اين. ايشان هم بعد از اينكه عذاب را نازل ديد و آن چيزى كه خداوند به دست اين ملت اجرا فرمود و آن استنكار و مقابلۀ با مشت در مقابل مسلسلها، حالا ديگر مىبيند كه غرق شده است و عذاب نازل شده است، حالا مىگويد كه من اشتباه كردم و از اين به بعد ديگر اشتباه نمىكنم! فريبكارى شاه يك فرق هم با توبه، اظهار توبۀ فرعون دارد و آن اينكه از اين ور اظهار توبه، از آن ور دولت نظامى! اين دو تا را با هم به ميدان آورده! ديگر فرعون اين كار را نكرده بود. همان مىگفت توبه كردم. ديگر اينطور نبود كه از آن ور چماق دستش بگيرد، از آن ور توبه بكند. اين از توبۀ گرگ هم بدتر است، براى اينكه گرگ هم مىگويد توبه كردم ـ مثلاً ـ اما اينطور نيست كه در همان حالى كه اظهار توبه مىكند، اظهار ندامت مىكند، توسل به علماى اعلام و مراجع عظام ـ به اصطلاح خودش ـ پيدا مىكند، توسل به قشرهاى ديگر ملت پيدا مىكند، در همان حال يك كسى هم مأمور مىكند كه بكُش! كشتار به امر شاه همۀ اين كشتارهايى كه واقع مىشود با امر ايشان است. هيچ وقت باور نكنيد كه اينهايى كه مىگويند مأمورين چه كردند، اينهايى كه مىگويند نخستوزير چه كرده، اينهايى كه مىگويند سازمان امنيت چه كرده، اينها همه براى حفظ شاه است. اينها همه از عمال شاهند. گاهى وقتها فهميده و گاهى وقتها نفهميده. در كشتن و قتل و مقابلۀ با ملت با آتش، هيچ اقدامى، هيچ كس اقدام نمىكند مگر اينكه به امر خود ايشان باشد. خود ايشان مستقيماً امر مىكند. حالا بعضى هم كه مىگويند كه شاهد قضيه بودند كه در جمعۀ سياه از اشخاصى كه شليك كرده به طرف ملت خود ايشان مستقيماً بودند با هليكوپتر. حالا من اين را نمىدانم اما بعضى از اجزاى خودش، از اعضاى خودش كه رفتند به انگلستان، مىگويند كه او اينطور گفته است كه ايشان خودش مباشر بود، نه آمر. ولى آنكه مسلّم است اين است كه بدون امر ايشان هيچ يك از اين وقايع واقع نشده. يعنى تبريز اگر قتلعام شده است، اصفهان اگر قتلعام شده است، شيراز اگر قتلعام شده است ـ آدم هر شهرى را كه اسمش را مىبرد قتلعام هم بايد دنبالش باشد ـ ... . شاه در پناه چماقدارها! شما در تمام طول تاريخ، يك قضايايى الآن در ايران در جريان است و بوده است كه در تمام طول تاريخ نبوده اينطور وحشيگرى كه ايشان دارد مىكند. در تمام طول تاريخ نبوده است كه هر روز در نقاط مختلف يك مملكت اسلامى، با آلات مختلفه، با ارتش يك طرف، با كوليها ـ به اصطلاح خودشان ـ يك طرف، با رها كردن يك دزد آدمكشى۴ كه از سرهاى بعضِ از عشاير بوده است ـ او را مىگويند رها كرده است و يك پول فراوانى هم به اختيارش گذاشته است كه برود جمعيت جمع كند و حمله كند به مردم ـ اينها هم از يك طرف؛ همچو چيزى در طول تاريخ نبوده كه يك كسى كه مدعى سلطنت است، و ديروز آنطور فرياد مىزند و براى خودش مديحهخوانى مىكرد و روزنامهها را واداشته بودند و راديو و هر چه هر كس مىگفت جز شأن ايشان نبود، حالا متوسل بشود به كوليها كه در زير پناه چماق كوليها خودش را نجات بدهد! متوسل بشود به ـ مثلاً ـ كسانى كه از اشرار بودند، و آنها را اجير كند كه نجاتش بدهند از دست اين ملت و نجات هم نمىدهند آنها. نه نجات آنها مىدهند، نه ملت، ديگر به اين حرفها اعتنا مىكند. فرق توبۀ شاه و توبۀ فرعون فرق ايشان با فرعون اين است كه فرعون مىگفت توبه كردم، ديگر در آن حالى كه مىگفت توبه كردم شمشير را نكشيده بود به جان مردم. ايشان مىگويد، خودش وقتى خطابه مىخواند، خطابه مىخواند كه اى علما، اى مردم، من اشتباه كردم! حالا ديگر از اين اشتباه گذشتم و برگشتم! از آن طرف هم اينطور تشبثات را [مىكند]. حكومت نظامى مىگذارد همهاش بر خلاف قواعد، بر خلاف قوانين، همهاش بر خلاف. از آن طرف هم مأمور مىكند چيزها را ـ ارتش را ـ به اينكه بريزند به جان مردم و ديگران را هم، عشاير را مثلاً ـ بعضى عشاير را. البته عشاير خيلى گوش نمىدهند به حرف اينها. عدهاىشان هم رفتند پيش علما و گفتند ما حاضريم براى موافقت كردن با شماها. حالا ديگر مست آمدى و توبه مىكنى، آن هم اين جور توبه؟! بعد از بيست و چند سال جنايت، بعد از بيست و چند سال خيانت به يك ملتى، به اسلام، حالا هم جبران نكرده، خيانتها سر جايش باقى، جنايتها سر جايش باقى، حالا آمدى در مقابل علما ايستادى مىگويى كه من توبه كردم! اين از توبۀ فرعون ـ اين بدتر است! جبران بايد بكنى اين چيزها را. اگر توانستى همۀ اين جنايات بيست و چند ساله را جبران بكنى، آنقدرى كه به جيب امريكا ريختى برگردانى، اين پايگاههايى كه براى امريكا در مملكت ما درست كردى اينها را خراب كنى و برگردانى، آنهمه كه آدم كشتى، اينها را زنده بكنى، آن وقت بگويى كه من توبه كردم؛ اما با اينكه جنايات تو كردى و اين جنايات ثبت هست در تاريخ، همۀ ماها ديديم كه تو چه كردى و با اين ملت دارى چه مىكنى و چه كردى، آن مردكه۵ مىگويند در راديو ـ در راديو و تلويزيون گفته است كه من همه را خواهم كشت! مىگويند يك همچو كلمهاى هم گفته. خوب، بله اينطور آدمند؛ ولى موفق نخواهند شد ان شاءاللّه. [انشاءاللّه حضار]. جنايات جبرانناپذير شاه يك آدمى كه يك روز مىگويد به علما كه اينها را مثل حيوانات نجس ازشان اجتناب كنيد! ـ به روحانيون اينطور گفت: مثل حيوان نجس از اينها اجتناب كنيد؛ يك روز گفت كه اينها مثل يك كرمهايى مىمانند كه در نجاست مىلولند! يك روز هم مىآيد مىايستد مىگويد مراجع عظام و آيات عظام و مراجع كذا، علماى اعلام. آن دستش هم چماق! چطور باور كند كسى از تو اين حرفها را؟ خوب، لااقل اگر در پيشگاه ملت، در پيشگاه علماى ملت، تو توبه مىخواهى بكنى، لااقل يك توبۀ ظاهرالصلاحى بكن. تو عقلت اينقدر نمىرسد كه اين توبه را هيچ بچهاى قبول نمىتواند بكند! خوب لااقل توبه مىخواهى بكنى، خوب بگو كه من توبه كردم، بروى كنار. يا فرض كن، لااقل بدنت را نجات بده فَالْيَوْمَ نُنَجِّيكَ بِبَدَنِك۶ . تو نمىتوانى بدنت را هم نجات بدهى! تو ديگر نمىتوانى نجات بدهى خودت را. لااقل اگر چنانچه اظهار ندامت مىكنى و راست مىگويى كه نادم هستى، لااقل ديگر شمشير نكش! در همان حال كه دارى مىگويى كه من نادم هستم، لااقل حكومت نظامى را بردار. دولت نظامى نياور روى كار. بگو مردم بياييد خودتان يك كسى را تعيين كنيد دولت، تا مردم احتمال بدهند كه تو توبه كردى. آن وقت هم قبول نيست؛ نه آنكه توبۀ هر كه هر غلطى كرد آخر عمرش بگويد توبه كردم، خوب اين چه منطقى است؟ توبه شرايط دارد؛ مگر خدا توبۀ هر كس را قبول مىكند؟ يك كسى كه بيست و چند سال به مردم ظلم كرده است، حالا بگويد توبه كردم؛ عفو كردم اين زندانيهاى سياسى را! زندانى سياسىاى كه ده سال عمرش را اينجا گذرانده و آن وقت جوان بوده حالا پير شده است و بيرون آمده است، آن وقت ريشش سياه بوده و حالا ريشْ سفيد بيرون آمده، آن وقت بدن سالم رفته حالا بدن مريض از اين چالهاى سياه بيرون آمده؛ ده سال، پانزده سال ـ كمتر، بيشتر. من يكى از همين جوانهايى كه الآن در اينجا هست و سابقاً ـ من سابقه دارم با او ـ آن وقت وقتى دست مرا مىگرفت، دست من توى دست او غرق مىشد؛ يك قوهاى داشت كه من دستم كه توى دستش مىرفت مىفهميدم كه چه جور قوهاى است، حالا وقتى با من مصافحه مىكند يك آدم ضعيفى هست؛ [اين] مصالحه مىكند؟ ده سال يك كسى را تو مىبرى حبس مىكنى، پانزده سال مىبرى حبس مىكنى، جوانها را پير مىكنى، سالمها را مريض مىكنى، اينها ديگر جبران ندارد! همين عفو كردم؟! غلط كردى عفو كردى! عفو چيست؟ چه حقى داشتى كه بگيرى كه حالا عفو كردى؟ عفو مال اين است كه يك كسى گناهى داشته باشد؛ چه گناهى اينها كرده بودند كه تو اينها را حبس كردى، پانزده سال عمر اينها را تلف كردى؟ حالا مىگويد عفو كردم! عفو كردم! اين چه غلطى است كه تو مىكنى؟ عفو كردم چيست؟ از اول چرا كردى؟ نه اينكه عفو كردم، اولِ كار غلط كردى؛ نه اينكه يك كار صحيحى بود حالا عفو كردند. گناهكار بودند عفو كردم! گناهشان چى بوده؟ گناهشان اين بوده است كه مىديدند تو خطرناكى، يك كلمهاى مىگفتند. بعضى از اين آقايان كه چندين سال حبس بودند گناهشان اين بوده است كه به اين ـ از قرارى كه مىگويند گناهشان اين بوده است كه ـ به عائلۀ بعضى از اين حبسيها رسيدگى كرده نگذاشته اين عائله زحمت ببيند. بعضىشان را، گناه آنها، گناه اين اشخاصى كه به قول شما مجرم سياسى هستند، اين است كه در مقابل ظلم تو، در مقابل اختناق همه جانبۀ تو گفتند كه آقا چرا، چرا مردم را اينطور اسير مىكنى؟ در مقابل خيانتهاى تو مىگويند چرا به امريكا تو همه چيز ما را دادى؟ كسى كه اين «چرا» را دارد مىگويد، مىگويد آزادى به ما بدهيد، مىگويد استقلالْ ما مىخواهيم، مملكت مىخواهيم مال خودمان باشد، نمىخواهيم مملكت مال ديگران باشد، مىخواهيم آزاد باشيم، مىخواهيم مطبوعاتمان آزاد باشد، مىخواهيم راديو و آلات تبليغىمان آزاد باشد؛ اين جرم است كه اينها را گرفتيد و حبس كرديد و از زندگى اينها را انداختيد؟ حالا جوانىشان را از بين برديد، سلامتىشان را از بين برديد، حالا اسمش را «عفو» مىگذاريد؟! بىفايده بودن توبه شاه توبه هم بكنيد ديگر فايده ندارد. توبه بايد با موازين باشد؛ مگر خداى تبارك و تعالى همين طورى توبه قبول مىكند؟! حقالناس را خدا قبول نمىكند تا ادا نشود؛ تا اينكه ادا نكنى. تو حقالناس را قدرت دارى كه ادا بكنى؟! قدرت اين را دارى كه يك دانه حبسى را كه ده سال در حبس بوده و جوانىاش از بين رفته در حبس، تو قدرت اين را دارى كه جبران اين را بكنى تا توبه بكنى؟! توبه يعنى چه؟ نمىتوانى توبه بكنى. قابل اين نيستى قبول بكند خداى تبارك و تعالى توبۀ تو را. ولى توبۀ حقالناس است ديگر؛ حق ناس را خدا نمىبخشد به مردم. اگر شما نتوانستى كه يكى از اينهايى كه آنطور زجر كردى، آنطور اره كردى پايشان را، سوزاندى پايشان را، پايشان را توى روغن داغ كردى، روى صفحۀ ـ نمىدانم ـ فلزى خواباندى و برق را متصل كردى، كباب كردى مردم را، اگر تو توانستى جبران بكنى، يكى از اينها را جبران بكنى، آن وقت بگويى كه اشتباه كردم بياييد ديگر ببخشيد! تو بعدها ديگر از اين اشتباهها نمىكنى؟ خوب راست مىگويى اين را حالا؟ ما قطع نظر از اين هم كرديم، درست مىگويى تو؟ صحيح مىگويى؟ ديگر اين اشتباهات را نمىكنى؟ يا حرف است، صحبت است؟ آلآنَ وَ قَدْ عَصَيْتَ قَبْلُ و كُنْتَ مِنالمُفْسِدين! تو از مفسدين هستى، تو آدم مفسدى هستى، تو فاسدى، تو مفسدى؛ يك مملكت را به هم زدى، يك ملت را از بين بردى. مگر شوخى است اينطور جنايات. تو همۀ قواى اين مملكت، اين جوانهاى ما كه يكى از ذخاير اين مملكت هست، اينها را به هدر دادى همه را، حالا آمده مىگويد كه من «اشتباه» كردم! بله حالا ديگر ما به منطق بعضى از اشخاص ـ اينكه عجيب است اين حرفها، عجيب آدم به نظرش مىآيد ـ يك مردى كه من نمىدانم كيست روى كاغذ هفت، هشت، ده ورقى نوشته است، اول خودش را معرفى كرده است كه من كى بودم و پسر كى بودم و كى، آخرش هم نوشته خوب ما شاه از اين بهتر از كجا پيدا كنيم؟! [خندۀ حضار] انسان يك همچو حرفى مىنويسد؟ شما بياييد رها كنيد و بياييد شما هم با فلان آقا همصدا بشويد و اين را حفظش كنيد و ما بهتر از اين از كجا پيدا كنيم؟! چقدر انسان بايد نفهم باشد! سلطنت، نه حكومت!! در هر صورت اين توبهها يكى از تشبثاتشان است و اين هم پذيرفته نيست؛ ملت ديگر اين حرفها را نمىپذيرد. آنكه جوانش، آن پيرزنى كه جوانش از دستش رفته، پيرزنهايى هستند كه چهارتا بچهشان، يعنى يك پدر بوده، يك مادر بوده، چهارتا جوان، امشب اينها سر سفره نشسته بودند پنج نفرى، شش نفرى، فردا شب سر سفره نشستند دو نفرى، چهارتا جوانش از بين رفته، حالا از شما مىپذيرد اينكه عذر بخواهى؟! فقط به عذرخواهى! آن هم بايستيد و عذر بخواهيد؛ آن وقت ما هم بياييم، آخوند هم بيايد يا غير آخوند ـ و مثلاً روشنفكر يا تاريك فكر هم بيايد ـ و بگويد كه خوب ايشان سلطنت بكنند، حكومت نكنند! سلطنت! درست شد همين؟! همين تمام شد؟! جواب اين پيرزن چى؟ جواب اين پدرى كه ديروز چند روز پيش از اين اينجا بود، پدرى كه چندتا جوانش كشته شده بود، ما جواب اينها را چى بدهيم؟ بگويند شماها ساختيد با يك آدمى كه جوانهاى ما را كشت، از بين برد؟ حالا سلطنت بكنند، حالا بالا بنشينند و در ايام عيد هم بروند سلام بدهند و تعريف بكنند و كه تو آنى كه چه كردى؟! تو آنى كه حفظ كردى همه چيز را؟! اسلامْپناهى تو؟! نمىدانم ظلاللهى تو؟! اين حرفهاى نامربوط چيست؟ اينها خيانت به يك ملت است، به يك مملكت است، به اسلام است. كسى كه تاريخ اسلام را تغيير داد و هيچ حيا نكرد ـ مگر اين يك چيز آسانى بود، يك چيز كمى بود كه تو يك همچو اهانتى به پيغمبر اسلام كردى ـ بعد به مجرد اينكه بگويى نخير، ديگر غلط كردم! مگر فايده دارد اين حرفها؟ قيامِ لِلّه بحمداللّه الآن ملت ايستاده است؛ و ما اميدواريم كه اين ايستادگىاش باقى باشد و عمده اين است كه توجه به خدا باشد. بايد همۀ شما، همۀ ما، همۀ ملت، وِجْهۀ نَفْسشان خداى تبارك و تعالى باشد؛ انحراف پيدا نشود از قيام، الهى باشد. اَنْ تَقُومُوا لِلّه مَثْنى و فُرادى؛ اِنَّما اَعِظُكُمْ بِواحِدَةٍ اَن تَقُومُوا للّهِ۷ . براى خدا قيام كنيد؛ اين نهضت الهى باشد ان شاءاللّه؛ انحراف از آن نباشد كه ـ خداى نخواسته ـ با انحراف شكست بيايد؛ الهى باشد. و اگر الهى باشد پيروزى است ان شاءاللّه. همه توجه به اين معنا داشته باشيد كه مقصدْ مقصد الهى [باشد]. براى خاطر خدا و براى خاطر نجات يك ملتى كه بندگان خدا هستند قيام كنيد و مطمئن باشيد كه ان شاءاللّه با اين وضع پيش خواهيد برد. پاسخ به تبليغات سوء و شما هم كه در خارج ايران به سر مىبريد مكلفيد، همهمان مكلفيم كه كمك كنيم به ايران به هر طور كه مىتوانيم. اينجا هر كه مىتواند تبليغات بكند؛ به مردم اينجاها بفهماند كه اين ملت ايران چى مىخواهند، چى مىگفتند. گوش نكنند به تبليغاتى كه بعضِ روزنامهنويسها پول گرفتند و يك حرفهايى مىزنند، بعضى ـ عرض مىكنم كه ـ تبليغچيها تبليغ مىكنند بر خلاف. ملت ايران داد دارد مىزند كه آزادى من مىخواهم، داد دارد مىزند كه من استقلال مىخواهم، او داد مىزند آزادى مىخواهم؛ آن مردكه۸ مىگويد كه آزادى داده! چون آزادى داده مردم صدايشان درآمده! يك ملتى كه قيام كرده، و همه قيام كردند ـ نه اينكه يك كسى باشد قيام كرده باشد، يكى نه. در باطن ارتش هم اين مطلب هست؛ شما مطمئن باشيد آن روزى كه ايشان بروند، باطن ارتش هم همراه با ملت است؛ نمىشود نباشد؛ به ما پيغام مىدهند هميشه. ما از خداى تبارك و تعالى پيروزى اين ملت را [خواهانيم] و اينكه ما بتوانيم خدمت كنيم بر اين جامعه. ما همه مكلفيم و بتوانيم تكليفمان را ادا كنيم در مقابل خداى تبارك و تعالى و در مقابل ملت مسلمان، و بتوانيم اين مقدار از قدرتى كه داريم صرف كنيم در راه خداى تبارك و تعالى براى نجات بندگان خداى تبارك و تعالى، نجات مستضعفين. از خداى تبارك و تعالى توفيق همهتان را مىخواهم.