بسمه تعالى به عرض مى‌رساند، دو طغرا مرقوم محترم كه يكى بى‌تاريخ بود و مشتمل بر تقاضاى اجازه براى آقاى حسينى و ديگرى مورخ 12/11/ بود واصل، سلامت و سعادت جنابعالى را خواستار است. از اوضاع شكايت نموده بوديد. آنچه مسلّم است هر روز رو به وخامت است، و با وضع خودمان اميدى نيست مگر به توجه غيبى، ان شاءاللّه‌ تعالى. لكن ما نبايد در اداى وظايف منتظر نتيجۀ قطعيه باشيم. اگر در محضر مقدس حق تعالى عامل به وظيفه معرفى شويم، همين «نتيجه» است. از خداوند تعالى توفيق عمل به وظيفه را براى كافّۀ مسلمين و خصوص اهل علم خواستار است. مرقوم شده بود: «مى‌خواستم از مسجد اعراض كنم»؛ موجب تعجب است! انسان در پُستى كه مشغول خدمت است، بايد با هر ناملايمى پايدار باشد. در نظر دارم كه به يكى از آقايان ائمه^۱ ـ در زمان فشار براى تغيير لباس ـ گفتم: اگر شما را اجبار به تغيير لباس كنند، چه مى‌كنيد؟ گفتند:«در منزل مى‌نشينم و بيرون نمى‌آيم». گفتم: اگر من را اجبار كنند و امام جماعت باشم، همان روز با لباس تازه مسجد مى‌روم. بايد پستها را نگه داشت و در وقت مقتضى با اعراض دسته جمعى طرف را كوبيد. مع‌الأسف نه آن را داريم و نه اين را. از خداوند تعالى توفيق و سعادت جنابعالى را خواستار است. اميد دعاى خير براى حُسن عاقبت دارم. اجازه را اتكالاً به معرفى حضرت آقاى طالقانى و جنابعالى فرستادم. اگر با معظمٌ‌له ملاقات دست داد، سلام اينجانب را ابلاغ فرماييد. والسلام عليكم و رحمة‌اللّه‌ و بركاته. غرۀ محرّم‌الحرام 89 ـ روح‌اللّه‌ الموسوى الخمينى

1. ـ ائمۀ جماعات.