عنوان :
...
کتاب :
...
منبع :
...
تاریخ :
...
گوینده :
...
مکان :
...
بسم اللّه الرحمن الرحيم پيام غدير، ولايت و حكومت اميدوارم ان‌شاءاللّه، اين عيد مبارك به همۀ ملتهاى مظلوم و بخصوص به ملت شريف ما مبارك باشد. خداوند ان‌شاءاللّه كه با عنايات خاصۀ خود نظرى به اين ملت بزرگ كه بايد گفت پرچمدار اسلام در اين عصر هستند، به اينها عنايت خاصى بفرمايد و آنها را از عنايات خاصۀ خود نصيب بزرگ عنايت بفرمايد. من دربارۀ شخصيت حضرت امير چه مى‌توانم بگويم و كى چه مى‌تواند بگويد. ابعاد مختلفه‌اى كه اين شخصيت بزرگ دارد، به گفتگوى ماها و به سنجش بشرى در نمى‌آيد. كسى كه انسان كامل است و مظهر جميع اسماء و صفات حق تعالى است، ابعادش به حسب اسماء حق تعالى بايد هزار تا باشد و ما از عهدۀ بيان حتى يكى‌اش نمى‌توانيم برآييم. اين شخصيت كه جامع تضاد است، امور متضاده در او جمع است، كسى نمى‌تواند در حول و حوش او سخن بگويد؛ از اين جهت، من در اين موضوع بهتر مى‌دانم كه ساكت باشم. لكن مسئله‌اى را كه بهتر است ما بگوييم، انحرافاتى است كه براى ملتها و خصوصاً، براى شيعيان اين حضرت پيش آمده است در طول تاريخ و دستهايى كه اين انحرافات را از اول به وجود آورده‌اند و توطئه‌هايى كه بوده است در طول تاريخ و اخيراً در اين سالهاى اخير، سده‌هاى اخير پيش آمده است، آنها را عرض كنم. مسئلۀ غدير، مسئله‌اى نيست كه بنفسه براى حضرت امير يك مسئله‌اى پيش بياورد، حضرت امير مسئلۀ غدير را ايجاد كرده است. آن وجود شريف كه منبع همۀ جهات بوده است، موجب اين شده است كه غدير پيش بيايد. غدير براى ايشان ارزش ندارد؛ آن كه ارزش دارد خود حضرت است كه دنبال آن ارزش، غدير آمده است. خداى تبارك و تعالى كه ملاحظه فرموده است كه در بشر بعد از رسول اللّه كسى نيست كه بتواند عدالت را به آن طورى كه بايد انجام بدهد، آن طورى كه دلخواه است انجام بدهد مأمور مى‌كند رسول‌اللّه را كه اين شخص را كه قدرت اين معنا را دارد كه عدالت را به تمام معنا در جامعه ايجاد كند و يك حكومت الهى داشته باشد، اين را نصب كن. نصب حضرت امير به خلافت اين طور نيست كه از مقامات معنوى حضرت باشد؛ مقامات معنوى حضرت و مقامات جامع او اين است كه غدير پيدا بشود. و اينكه در روايات ما و از آن زمان تا حالا اين غدير را آن قدر ازش تجليل كرده‌اند، نه از باب اينكه حكومت يك مسئله‌اى است، حكومت آن است كه حضرت امير به ابن عباس مى‌گويد كه «به قدر اين كفش بى‌قيمت هم پيش من نيست»۱ آنكه هست اقامۀ عدل است. آن چيزى كه حضرت امير ـ سلام‌اللّه عليه ـ و اولاد او مى‌توانستند در صورتى كه فرصت بهشان بدهند، اقامۀ عدل را به آن‌طورى كه خداى تبارك و تعالى رضا دارد انجام بدهند، اينها هستند، لكن فرصت نيافتند. زنده نگه‌داشتن اين عيد نه براى اين است كه چراغانى بشود و قصيده‌خوانى بشود و مداحى بشود، اينها خوب است، اما مسئله اين نيست. مسئله اين است كه به ما ياد بدهند كه چطور بايد تبعيت كنيم، به ما ياد بدهند كه غدير منحصر به آن زمان نيست، غدير در همۀ اعصار بايد باشد و روشى كه حضرت امير در اين حكومت پيش گرفته است بايد روش ملتها و دست‌اندركاران باشد. قضيۀ غدير، قضيۀ جعل حكومت است، اين است كه قابل نصب است و الاّ مقامات معنوى قابل نصب نيست يك چيزى نيست كه با نصب آن مقام پيدا بشود؛ لكن آن مقامات معنوى كه بوده است و آن جامعيتى كه براى آن بزرگوار بوده است، اسباب اين شده است كه او را به حكومت نصب كنند و لهذا، مى‌بينيم كه در عرض صوم و صلوة و امثال اينها مى‌آورد و ولايت مجرى اينهاست. ولايتى كه در حديث غدير است به معناى حكومت است، نه به معناى مقام معنوى. و حضرت امير را همان طورى كه من راجع به قرآن عرض كردم كه قرآن ـ در روايات است اين ـ نازل شده است به منازل مختلف، كلياتش سبع و الى سبعين و الى زيادتر، تا حالا رسيده است به دست ماها به صورت يك مكتوب، حضرت امير هم اين‌طور است، رسول خدا هم اين‌طور است. مراحل طى شده است، تنزل پيدا كرده است. از وجود مطلق تنزل پيدا كرده است، از وجود جامع تنزل پيدا كرده است و آمده است پايين تا رسيده است به عالم طبيعت، در عالم طبيعت اين وجود مقدس و آن وجود مقدس و اولياى بزرگ خدا. بنابراين، اينكه حديث غدير را ما حساب كنيم كه مى‌خواهد يك معنويتى را براى حضرت امير يا يك شأنى براى حضرت امير درست كند نيست. حضرت امير است كه غدير را به وجود آورده است، مقام شامخ اوست كه اسباب اين شده است كه خداى تبارك و تعالى او را حاكم قرار بدهد. حكومت عدل، ضامن اجراى احكام اسلام مسئله، مسئلۀ حكومت است، مسئله، مسئلۀ سياست است، حكومتْ عِدْلِ۲ سياست است، تمام معناى سياست است. خداى تبارك و تعالى اين حكومت را و اين سياست را امر كرد كه پيغمبر به حضرت امير واگذار كنند، چنانچه خود رسول خدا سياست داشت و حكومت بدون سياست ممكن نيست. اين سياست و اين حكومتى كه عجين با سياست است، در روز عيد غدير براى حضرت امير ثابت شد. اينكه در روايات هست كه بُنِىَ الاسلامُ عَلى خَمْس۳ اين ولايت، ولايت كلى امامت نيست. آن امامتى كه هيچ عملى مقبول نيست، قبول نمى‌شود، الاّ به اعتقاد به امامت، اين معنايش اين حكومت نيست. خوب، ما بسيارى از ائمه‌مان حكومت نداشتند. ما الآن معتقديم كه حضرت امير در يك برهه از زمان به حكومت رسيد، حضرت امام حسن هم يك مدت بسيار بسيار كمى به حكومت رسيد، باقى ائمه حكومت نداشتند. آنكه خداى تبارك و تعالى جعل كرد و دنبالش هم براى ائمۀ هدى جعل شده است، حكومت است؛ لكن نگذاشتند كه اين حكومت ثمر پيدا بكند. بنابراين، حكومت را خدا جعل كرده است براى حضرت امير ـ سلام اللّه عليه ـ اين حكومت يعنى سياست، يعنى عجين با سياست. از اعوجاجهايى كه پيدا شده است مع‌الأسف، اين است كه، يعنى اعوجاج زياد پيدا شده اما بزرگترينش اين است كه دستهايى از زمان سابق از زمان خلفاى اموى و خلفاى عباسى ـ عليهم لعنة اللّه‌ـ از آن زمان دستهايى پيدا شده است كه بگويند كه دين على‌حده از مسائل است و سياست على حده از حكومت است. هرچه طرف پايين آمده است، اين قوت گرفته است تا وقتى بازيگرهاى دنيا كه ديدند بايد دين را يك چيز تعبدى قرار داد. اين بازيگرها آمدند و اين طور كردند كه ماها هم باورمان آمده بود كه دين چكار دارد به سياست، سياست مال امپراتورها. اين معنايش اين است كه تخطئه كنيم خدا را و رسول خدا را و اميرالمؤمنين را، براى اينكه حكومت سياست است، حكومت كه دعا خواندن نيست، حكومت كه نماز نيست، حكومت روزه نيست. حكومت، حكومت عدل، اسباب اين مى‌شود كه اينها اقامه بشود، اما خود حكومت يك دستگاه سياسى است. آن كه مى‌گويد دين از سياست جداست، تكذيب خدا را كرده است، تكذيب رسول خدا را كرده است، تكذيب ائمۀ هدى را كرده است. و اينكه اين قدر صداى غدير بلند شده است و اين قدر براى غدير ارج قائل شده‌اند ـ و ارج هم دارد ـ براى اين است كه با اقامۀ ولايت يعنى با رسيدن حكومت به دست صاحب حق، همۀ اين مسائل حل مى‌شود، همۀ انحرافات از بين مى‌رود. اگر حكومت عدل بپا شود، اگر گذاشته بودند كه حضرت امير ـ سلام اللّه عليه ـ حكومتى را كه مى‌خواهد بپا كند، تمام انحرافات از بين مى‌رفت و محيط يك محيط صحيح و سالم مى‌شد كه آن وقت مجال براى همۀ اشخاص كه داراى افكار هستند، عرفا كه داراى افكار هستند، حكما كه داراى افكار هستند، فقها، همه براى آنها مجال هم پيدا بشود. از اين جهت، اسلام بُنِىَ عَلى خَمْس، نه معنايش آن است كه ولايت در عرض اين است، ولايت اصلش مسئلۀ حكومت است، حكومت هم اين‌طورى است، حكومت حتى از فروع هم نيست. آن چيزى كه براى ائمۀ ما قبل از غدير و قبل از همه چيزها بوده است، اين يك مقامى است كه مقام ولايت كلى است كه آن امامت است كه در روايت هست كه الْحَسَنُ وَ الْحُسَين امامان قاما اَوْ قَعَدا۴ وقتى قعد است كه امام نيست. امام به معناى حكومت نيست، آن يك امام ديگرى است و آن مسئلۀ ديگرى است. آن مسئله، مسئله‌اى است كه اگر او را كسى قبول نداشته باشد اگر آن ولايت كلى را قبول نداشته باشد، اگر تمام نمازها را مطابق با همين قواعد اسلامى شيعه هم بجا بياوريد باطل است، اين غير حكومت است آن در عرض اينها نيست، آن از اصول مذهب است، آنى است كه اعتقاد به او لازم است و از اصول مذهب است. و انحرافى كه پيدا شده است ـ علاوه بر همۀ انحرافات ـ همين انحراف است كه ما باور كرديم كه سياست به ما چه ربط دارد. غدير آمده است كه بفهماند كه سياست به همه مربوط است، در هر عصرى بايد حكومتى باشد با سياست، منتها سياست عادلانه كه بتواند به واسطۀ آن سياست اقامۀ صلوة كند، اقامۀ صوم كند، اقامۀ حج كند، اقامۀ همۀ معارف را بكند و راه را باز بگذارد براى اينكه صاحب افكار، يعنى آرام كند كه صاحب افكار، افكارشان را با دلگرمى و با آرامش ارائه بدهند. بنابراين، اين‌طور نيست كه ما خيال كنيم كه ولايتى كه در اينجا مى‌گويند، آن امامت است و امامت هم در عرض فروع دين است، نخير؛ اين ولايت عبارت از حكومت است، حكومت مجرى اينهاست، در عرض هم به آن معنا نيست، مجرى اين مسائل ديگر است. اين انحرافات خيلى زياد است، نمى‌شود همه‌اش را احصاء كرد. انحراف از سيرۀ پيامبر و ائمه (ع) در سير و سلوك خيال كردند يك دستۀ زيادى كه معناى عرفان عبارت از اين است كه انسان يك محلى پيدا بشود و يك ذكرى بگويد و يك سرى حركت بدهد و يك رقصى بكند و اينها، اين معنى عرفان است؟! مرتبۀ اعلاى عرفان را امام على ـ سلام‌اللّه عليه ـ داشته است و هيچ اين چيزها نبوده در كار. خيال مى‌كردند كه كسى كه عارف است بايد ديگر بكلى كناره گيرد از همه چيز و برود كنار بنشيند و يك قدرى ذكر بگويد و يك قدرى تغنى بشود و يك قدرى چه بكند و دكاندارى. اميرالمؤمنين در عين حالى كه اعرف خلق اللّه بعد از رسول اللّه در اين امت، اعرف خلق‌اللّه به حق تعالى بود مع‌ذلك، نرفت كنار بنشيند و هيچ كارى به هيچى نداشته باشد، هيچ وقت هم حلقۀ ذكر نداشت، مشغول بود به كارهايش، ولى آن هم بود. يا خيال مى‌شود كه كسى كه اهل سلوك است، اهل سلوك بايد به مردم ديگر كار نداشته باشد، در شهر هر چه مى‌خواهد بگذرد، من اهل سلوكم، بروم يك گوشه‌اى بنشينم و وِرد بگويم و سلوك به قول خودش پيدا كند. اين سلوك در انبيا زيادتر از ديگران بوده است، در اوليا زيادتر از ديگران بوده است، لكن نرفتند تو خانه‌شان بنشينند و بگويند كه ما اهل سلوكيم و چكار داريم كه به ملت چه مى‌گذرد هر كه هر كارى مى‌خواهد بكند. اگر بنا باشد كه اهل سلوك بروند كنار بنشينند، پس بايد انبيا هم همين كار را بكنند و نكردند. موسى بن عمران اهل سلوك بود، ولى مع‌ذلك، رفت سراغ فرعون و آن كارها را كرد، ابراهيم هم همين طور، رسول خدا هم كه همه مى‌دانيم. رسول خدايى كه سالهاى طولانى در سلوك بوده است، وقتى كه فرصت پيدا كرد، يك حكومت سياسى ايجاد كرد براى اينكه، عدالت ايجاد بشود. تبع ايجاد عدالت فرصت پيدا مى‌شود براى اينكه هر كس هر چيزى دارد بياورد. وقتى كه آشفته است نمى‌توانند، در يك محيط آشفته نمى‌شود كه اهل عرفان، عرفانشان را عرضه كنند، اهل فلسفه، فلسفه‌شان را، اهل فقه، فقه‌شان را، لكن وقتى حكومت يك حكومت عدل الهى شد و عدالت را جارى كرد و نگذاشت كه فرصت طلبها به مقاصد خودشان برسند، يك محيط آرام پيدا مى‌شود، در اين محيط آرام همه چيز پيدا مى‌شود. بنابراين، «ما نُودِى بِشِىءٍ مِثْلَ ما نُودِىَ بِالوِلايَه» براى اينكه حكومت است. به هيچ چيز مثل اين امر سياسى دعوت نشده است و اين امر سياسى بوده است، زمان پيغمبر بوده است، زمان اميرالمؤمنين بوده است، بعدها هم اگر يك فرصت پيدا مى‌شد، آنها هم داشتند اين معنا را. انحرافات زياد شده است. بعضى از اهل علم خودمان هم همين معانى را دارند: «لباس جندى حرام است، لباس شهرت است، به عدالت مضر است». حضرت امير عادل نبوده؟! حضرت سيد الشهدا هم عادل نبوده؟! حضرت امام حسن هم عادل نبوده؟! پيغمبر اكرم هم عادل نبوده؟! براى اينكه لباس جندى داشتند! اينها را تزريق كردند به ما، به ما آن طور دستهاى توطئه‌گر تزريق كردند كه ماها هم باورمان آمده است. تو چكار دارى به اينكه چه ميگذرد! تو مشغول درست باش! تو مشغول فقهت باش! تو مشغول فلسفه‌ات باش! تو مشغول عرفانت باش! چكار دارى كه چه مى‌گذرد! در آن وقت، اوايلى كه اين مسائل پيش آمد، يكى از رفقاى ما كه بسيار خوب بود، بسيار مرد صالحى بود و اهل كار هم بود، لكن من وقتى يك قضيه را صحبت كردم كه در اين قضيه ما بايد تحقيق كنيم، گفت به ما چكار دارد، حاصل امر سياسى است به ما چكار دارد! اين طور تزريق شده بود كه يك مرد عالم روشنفكر متوجه به مسائل، اين طور مى‌گويد كه به ما چكار دارد. پيغمبر هم مى‌گفت سياست به ما چكار دارد؟ اميرالمؤمنين هم كه حكومت داشت، مى‌گفت سياست... حكومتى داشت براى ذكر گفتن و براى قرآن خواندن و براى نماز خواندن و همين ديگر؟! حكومت بود، ولايت بود و تجهيز جيوش بود ـ عرض مى‌كنم ـ حكومتها در نصب كردن اينها بود، همه‌اش سياست است اينها. آنى كه مى‌گويد كه آخوند چكار دارد به سياست، آنى كه با آخوند خوب نيست، اين با اسلام بد است. مى‌خواهد آخوند را كنار بگذارد ـ كه مى‌تواند يك كارى توى مردم انجام بدهد ـ و هر كارى دلشان مى‌خواهد بكنند و لهذا، اين طور شد. البته علماى ما در طول تاريخ اين طور نبود كه منعزل از سياست باشند. مسئلۀ مشروطيت يك مسئلۀ سياسى بود و بزرگان علماى ما درش دخالت داشتند، تأسيسش كردند. مسئلۀ تحريم تنباكو يك مسئلۀ سياسى بود و ميرزاى شيرازى ـ رَحِمَه اللّه ـ اين معنا را انجام داد. در زمانهاى اخير هم مدرس، كاشانى، اينها مردم سياسى بودند و مشغول كار بودند، اما به قدرى قدرت داشت اين دست قوى توطئه گر كه نمى‌شد از فكر حتى اهل علم محترم هم بيرون كرد به اينكه نه، مسئله اين طور نيست، مسئلۀ حكومت در زمان پيغمبر بوده و سياست هم بوده در زمان اميرالمؤمنين بوده و سياست هم بوده، و اينكه همه نقل كرده‌اند و اين قدر غدير را بزرگ كرده‌اند، براى اينكه به ما بفهمانند، تعليم بدهند به ما كه اين طورى بايد باشد. اشكالتراشى بعضى مقدسين در قضيۀ جنگ ما الآن مبتلاى به جنگيم. يك دستهاى در همين قضيه هم دارند اشكالتراشى مى‌كنند، نه يك اشخاصى باشند كه حالا تأثيرى داشته باشند، اما هستند. هستند اشخاصى كه مى‌گويند كه بياييد صلح بكنيم، بياييد يك سازشى بكنيم. ما از تاريخ بايد اين امور را ياد بگيريم؛ به حضرت امير تحميل كردند، مقدسين تحميل كردند، آنهايى كه جبهه‌شان داغ داشت و اضر۵ مردم‌اند بر مسلمين، آنها تحميل كردند به حضرت امير حكميت را و تحميل كردند آنكه حَكَم بايد بشود، بعد كه حضرت امير با فشار اينها نتوانست، مى‌خواستند بكشندش اگر نكند؛ براى اينكه آنها [پيشنهاد] كرده بودند كه چه بايد چه بشود؛ «حَكَم قرار بدهيد، قرآن است، قرآن است اين». اين ابتلا را حضرت امير داشت، الآن نظير او را ما داريم. اينكه مى‌گويند، اين ور و آن ور مى‌افتند كه بگذاريد يك حكميتى پيدا بشود، بيايند حكم، حكم پيدا بشود كه كارها را انجام بدهد، تشخيص بدهد كه كى چى است، دنيا نمى‌داند كه كى متجاوز است؟! ما از آن قضيه بايد عبرت بگيريم و زير بار حكميت [نرويم]. ما در اين هفت سالى كه بوده است فهميديم كه اين حكمها كى‌ها هستند و اينهايى كه مى‌خواهند صلح ايجاد كنند كى‌ها هستند. قصۀ امام حسن و قضيۀ صلح، اين هم صلح تحميلى بود؛ براى اينكه امام حسن، دوستان خودش، يعنى آن اشخاص خائنى كه دور او جمع شده بودند، او را جورى كردند كه نتوانست خلافش بكند، صلح كرد؛ صلح تحميلى بود. اين صلحى هم كه حالا به ما مى‌خواهند بگويند، اين است. بعد از اينكه صلح كردند، به حسب روايت، به حسب نقل، معاويه به منبر رفت و گفت كه تمام حرفهايى كه گفتم، من قرار دادم، زير پايم؛ مثل پاره كردن اين مرديكه آن قراردادها را. آن صلح تحميلى كه در عصر امام حسن واقع شد، آن حكميت تحميلى كه در زمان اميرالمؤمنين واقع شد و هر دويش به دست اشخاص حيله‌گر درست شد، اين ما را هدايت مى‌كند به اينكه نه زير بار صلح تحميلى برويم و نه زير بار حكميت تحميلى. ما بايد خودمان به حسب رأى خودمان، به حسب رأى ملتمان، آن طورى كه الآن همۀ ملت دارند مى‌گويند، ما بايد اين جنگ را ادامه بدهيم تا وقتى كه ان‌شاءاللّه پيروزى حاصل بشود و نزديك است ان‌شاءاللّه، منتها اگر بخواهد ملت ما نزديكتر بشود اين پيروزى، زياد نزديك بشود ـ كه به صلاح ملت ماست و به صلاح ملت عراق است و به صلاح منطقه است ـ بايد مجهز بشود، بايد در اين برهۀ زمان به تمام معنا مجهز بشود براى جبهه‌ها. آقايان گفتند كه در بسيارى از جاها در كشور يك چيزهايى هست كه ابزارى است براى جهاد سازندگى، براى جبهه، و زيادى است آنجا. من عرض مى‌كنم كه اگر يك ابزارى در يك جايى زيادى است و تشخيص دادند فرمانداران، استانداران و ائمۀ جمعه تشخيص دادند كه اين در اينجا ديگر اضافه است، زيادى است، لازم نيست اينجا، لازم است كه براى جبهه برود. اگر بخواهيد كه كشورتان آباد بشود، كشورتان اسلامى بشود و زود بشود، طولانى نشود، بايد مجهز بشويد و با همۀ قوا مجهز بشويد تا اينكه كلك اين مرد را بكنيد. در آن اوايل گفته شد به اينكه سيلى خواهد خورد صدام، صدام سيلى را خورده، الآن گيج است، الآن نمى‌داند چه مى‌كند. واقعاً نمى‌داند الآن چه مى‌كند، از يك طرف اشتلم مى‌كند، از يك طرف التماس مى‌كند، از يك طرف گدايى مى‌كند، اين الآن در حال گيجى است. و من خوف اين را دارم كه اگر اين ديوانه بشود، بيشتر از اين كه الآن هست اگر به واسطۀ شكست ديوانه بشود، به كشور عراق يك طور صدماتى وارد كند، بگويد حالا كه من غرق شدم، بگذار همه غرق بشوند، يك همچو موجودى است اين. من خوف اين را دارم كه به اعتاب عاليات هم اين تجاوز كند و خداوند ان‌شاءاللّه، مهلتش ندهد. بايد كارى كرد كه يك سيلى ديگرى بخورد و برود سراغ كارش، يا خودكشى كند يا فرار كند از اينجا به يك جاى ديگرى و برود دنبال كارهايى كه هست. ايجاد انحرافات و غفلت بعد از غدير خم در هر صورت انحرافاتى كه بعد از غدير خم پيدا شد و ماها هم غفلت كرديم ـ همه نه ـ بسيارى از ماها، اكثريت شايد غفلت كردند و ما را كناره‌گير كردند، نگذاشتند كه در امور مسلمين دخالت بكنيم، اسباب اين گرفتاريهايى شده است كه الآن در سرتاسر كشورهاى اسلامى داريم مى‌بينيم، در همه جا اين مسائل هست. باور كردند علماى اهل سنت به اينكه اطاعت از هر قلدرى بايد كرد، اين هم به دست اشخاص قلدر پيدا شده است. امكان دارد يك همچو چيزى كه پيغمبر اسلام احكام بفرستدو بگويد از آتاتورك كه احكام ما را محو مى‌كند اطاعت كنيد؟! اين را كدام عقل مى‌پذيرد؟ پيغمبر اسلام احكام بفرستد، خداى تبارك و تعالى احكام بفرستد بگويد كه نماز بخوانيد، بعدش هم بگويد اطاعت كنيد از آتاتورك كه مى‌گويد نماز نخوانيد! از كدام بشنويم، از خدا يا از آتاتورك؟! اين را چه عقلى باور مى‌كند؟ آن اولوالامرى كه در قرآن وارد شده است، واضح است كه كسى است كه تِلو۶ رسول خداست، اللّه هست، رسول خدا هست اولوالامر، او بايد يك همچو صفاتى داشته باشد. معقول نيست كه خداى تبارك و تعالى مردم را وادار كند كه از رضاخان كه همۀ جهات شرعى و اسلامى را كنار مى‌گذاشت، شما اطاعت كنيد؛ دين بفرستد بعد بگويد از كسى كه لادين است اطاعت كنيد؛ يعنى، شما هم لادين بشويد، مى‌شود اين؟! اين انحرافاتى است كه پيدا شده است و مع‌الأسف، دستهاى قوى‌اى اين انحرافات را ايجاد كردند و ما و ديگران در حال غفلت هستيم. از انحرافات زيادى كه دستهاى قوى دشمنهاى اسلام دست در آن داشتند، همين اختلافاتى است كه بين طوايف مختلف هست؛ اختلاف سنى و شيعه، البته سنى و شيعه در بسيارى از عقايد مختلف‌اند، بايد هم باشند. من نمى‌گويم بايد باشند ولى خوب هستند ديگر، آزادند. اما اين اسباب اين بشود كه ما كارشكنى كنيم كه نبادا يك وقتى يك كشورى مسلط بشود و امريكا را بيرون كند، كارشكنى كنيم كه نبادا يك وقتى بتوانيم يك نفرى كه دارد اسلام را به هم مى‌زند، دارد يك كشورى را از بين مى‌برد، ما بخواهيم او را از بين ببريم، كار شكنى كنيم. بعض آخوندها، آخوندهاى دربارى، كتاب نوشتند در همين زمان در مكه منتشر كردند؛ باز كتاب تفرقه. اينها نمى‌دانم چه فكر مى‌كنند، جز اين است كه اينها نوكر امريكا يا بعض بلاد ديگر هستند كه اينها را وادار به اين مى‌كنند كه يك همچو مسائلى را بگويند و تفرقه ايجاد كنند؟ در بين خود ما هم خوب، تفرقه هايى هست؛ اين شيخى است و آن صوفى است و آن اخبارى است و آن اصولى است. و عقايد مختلف اسباب اختلافات خارجى چرا بشود؟ چرا در اين امرى كه همه مشترك هستيم با هم نباشيم؟ اينها جورى است كه يك تربيتى پيدا شده است به دست اين توطئه‌گرها كه از جوانى، از بچگى ما را تربيت كردند به اين طور كه شماها بايد يك طورى كنيد كه ديگران نباشند، آنها هم يك جور ديگرى شما نباشيد، همه با هم مختلف، از اين اختلاف نتيجه‌اش را آنها مى‌برند، عقل چه اقتضا مى‌كند! من از خداى تبارك و تعالى عاجزانه استدعا مى‌كنم كه اين جمهورى اسلامى را قدرت عنايت كند و اسلام را در همه‌جا تقويت كند و مسائل اسلامى را در همه جا تقويت كند، و افكار مختلفى كه در اين امور هست، خداى تبارك و تعالى اين افكار را برگرداند به يك فكر صحيح، به يك فكر اسلامى، به يك فكرى كه بايد مشى كرد به آن طورى كه بايد اداره كرد يك كشور اسلامى را. والسلام عليكم و رحمة‌اللّه
عنوان :
پیام غدیر، ولایت و حکومت
مرجع :
صحیفه امام (۲۰) صفحه ۱۲۷
مکان :
تهران، حسینیه جماران
تاریخ :
۱۳۶۵-۰۶-۰۲
حضار :
خامنه‌اى، سیدعلى (رئیس جمهور) موسوى، میرحسین (نخست‌وزیر) هاشمى رفسنجانى، اکبر (رئیس مجلس شوراى اسلامى) مسئولان کشورى و لشکرى روحانیون مسئولان ستادهاى پشتیبانى کشور
