[بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم. پدر و مراد بزرگوار. پس از سلام، زمانى كه شوراى مديريت حوزۀ علميۀ قم خدمت حضرتعالى رسيده بودند تقاضاى كمك براى پيشبرد امور مربوط به حوزه را كرده بودند، حضرتعالى فرموده بوديد: مسئله را به احمد بگوييد تا او دنبال كند. قرار بر اين شد كه شورا در نامه‌اى به حضرتعالى مقدار احتياجشان را بنويسند، آنان پس از بررسى، نامه‌اى براى حضرتعالى نوشتند... كه در صورت عدم پرداخت پول از طرف شخص جنابعالى از بنياد مستضعفان به آنها كمك گردد. نامۀ مذكور خدمتتان تقديم شد. حضرتعالى فرموديد: «چنين كارى را انجام نمى‌دهيد و از طرف شماها به بنياد چيزى گفته نشود هرچه پول و ساختمان زياد گردد درس و معنويت كم مى‌شود.» و چند بار ديگر هم تقاضاى برادرانمان را عنوان نمودم باز فرموديد: «من خيال مى‌كردم آقايان پنجاه هزار تومان احتياج دارند». خدمتتان عرض كردم: اگر چنين بود خودشان مى‌پرداختند.... براى آقايان شورا مسئله حل نشده است و عقيده‌شان اين است كه: «تو (احمد) نخواسته‌اى نظر مبارك حضرت امام را كه با اين مسئله موافق بوده است به مسئولين حوزه ابلاغ كنى و يا شما ياد امام نياورده‌اى كه حضرت امام در اين قضيه پول مورد احتياج شورا را بپردازند... به حضرت امام عرض كن كه اگر مسئله‌اى را به شما محول مى‌كند، بعد موافقت كنند كه موجب اينگونه حرفها نشود.»... 12/3/66 ـ احمد خمينى] بسمه تعالى نظر من همان است كه قبلاً كِراراً گفته‌ام: من با اين تشريفات مخالفم، و براى حوزۀ علميه مضر مى‌دانم. اساسْ اسلام و تحصيل است كه با اين نحو زياده‌رويها منافى است. و من از بعض آقايان تعجب مى‌كنم كه تو را زير سؤال بردند. من بايد عرض كنم به آقايان كه تا اين تاريخ هيچ موردى، حتى اين مورد، نبوده است كه احمد برخلاف گفته يا نوشتۀ من بدون اطلاع من تصرفى بكند. بلى، بعضى اوقات در سخنرانيهاى اينجانب احمد و ديگران، حتى اشخاصى از راديو و تلويزيون، نظراتى مى‌دهند كه مورد قبول مى‌شود. از خداوند تعالى توفيق همگان را خواستارم. و به احمد نصيحت مى‌كنم كه جديت در جلب رضاى خداوند حاضر ناظر نمايد، و از طعن و لعن ديگران نهراسد. 13 خرداد 66 روح اللّه‌ الموسوى الخمينى