بسم‌اللّه‌ الرحمن الرحيم شكست ناپذيرى قيام در راه خدا از همۀ آقايان محترم، و برادرهاى عزيزم كه از اطراف، با پاى پياده آمديد تشكر مى‌كنم. ملتى كه اين طور تحول پيدا كرده است كه در سرماى اين راهها، با رنج، جوانهايش پياده مى‌آيند و غسل شهادت مى‌كنند و پيشقدم براى شهادت هستند، پيروزند اينها. شما جوانها پيروزيد ان‌شاءاللّه‌. و آنها كه گمان مى‌كنند كه با يك ترور، با يك راه انداختن ناراحتيهايى مى‌توانند اين ملت را از راه خودش منحرف كنند اشتباه مى‌كنند. ملت ما بيدار شده است و قيام كرده است و قيام براى خدا. كسى كه قيام براى خدا كرده است اين شكست ندارد. عقب‌نشينى ندارد. و كشته شدن بعضى افراد هر چه هم شخصيتى باشد، در روحيۀ ملت ما تأثير بد ندارد، بلكه بيشتر تهييج مى‌كند. ملت را كه براى خدا مى‌خواهد كار بكند، دانشجويى كه براى خدا مى‌خواهد اين نهضت را برساند به آخر، كشاورزى كه براى خدا مى‌خواهد اين نهضت را به آخر برساند، هر چه هم با او مقابله كنند، و هر چه هم ناراحتى ايجاد كنند، و هر چه هم جار و جنجال بكنند دشمنهاشان، فايده براى آنها ندارد. اينها، بيشتر به ميدان مى‌آيند. عمده آن است كه راه، راه خداست و اسلام است. و جوانهاى ما اين راه اسلامى را پيدا كرده‌اند. و مثل سابق ديگر نيستند كه از يك تشر دولت، از يك پاسبان وحشت داشته باشند. دو شرط اساسى براى تداوم انقلاب اسلامى اينها ديگر از هيچ چيز وحشت ندارند. چنانكه ديديم كه در خيابانها رفتند، در پشت‌بامها رفتند و مقابله كردند با دشمنها. مقابله كردند با توپ و تانك و پيش بردند. و از اين به بعد هم ان‌شاءاللّه‌ پيش مى‌برند. لكن دو شرط در پيش بردن هست. يك شرط اين است كه براى خدا باشد. اگر يك قيامى براى خدا باشد خداى تبارك و تعالى كمك مى‌كند. از كمى جمعيت نترسيد. ولى بحمداللّه‌ جمعيتهاتان زياد است. در صدر اسلام يك جمعيت سى هزارى به دو تا امپراتورى كه به همۀ جهازهاى سلاحى مجهز بودند و يكيشان هفتصد هزار نفر يا هشتصد هزار نفر نظامى مجهز به جنگ آورده بود. اينها با سى هزار نفر غلبه كردند. يكى از سردارهاى اسلام آن وقت گفت كه شصت هزار نفر جلو آمدند، پيشاهنگند از دشمن. و دنبال آنها هم هشتصد يا هفتصد هزار نفر [سرباز] دشمن هست. ما اگر يك ضربه‌اى به اينها نزنيم اينها جرى مى‌شوند. اين سردار گفت كه سى نفر همراه من بيايد، شب مى‌رويم و به اين شصت هزار نفر شبيخون مى‌زنيم، سى عدد. تمام لشكرشان سى هزار نفر بود. گفتند كه آخر سى نفر با شصت هزار نفر. هر آدمى مقابل دو هزار نفر نمى‌شود. بالاخره راضى‌اش كردند اين را كه شصت نفر بروند؛ هر آدمى مقابل هزار نفر. شب، شبيخون زدند و تار و مارشان كردند. شكستشان دادند؛ شكستى كه بعد منتهى شد به اينكه آن لشكر بعد را هم اينها شكست دادند. پيروزى‌آفرينى قدرت روحى چه بود كه شصت نفر آدم، شصت هزار نفر آدم را؛ شصت نفر آدمى كه مجهز به آن جهازها نبودند، با شصت هزار نفر آدمى كه با آن جهازها بودند شكست دادند. براى اين بود كه اينها يافته بودند اين مطلب را كه ما اگر كشته هم بشويم به سعادت مى‌رسيم. با اين روحيه قوى، كه ما بكشيم سعادتمنديم، كشته بشويم هم سعادتمنديم، با يك همچو روحيه‌اى پيش رفتند و شكست دادند. در عين حالى كه لشكر اسلام در آن وقت يك لشكر بسيار ضعيفى از حيث قواى مادى[بودند]، و تجهيزات جنگى نداشتند. هر چند نفرشان گاهى يك شمشير، يك شتر، اسب كم و گاهى وقتها يك روز، يك شبانه روز را با يك خرما يك نفر آدم زندگى مى‌كرد. و، در يك نقلى هست كه، در يك جنگى يك خرما را اين مى‌گذاشت دهن خودش، يك قدرى شيرينى‌اش را درك مى‌كرد، مى‌داد به رفيقش. او مى‌گذاشت [به] آن مى‌داد. [به] آن مى‌داد تا آخر. اما روحيه قوى بود. قدرت روحى [فوق‌العاده بود] آن قدرت است كه انسان را پيروز مى‌كند. هر چه تجهيزاتشان زياد باشد و هر چى عيش و نوش داشته باشند، روحيه‌شان ضعيف است. ملت ما الآن روحيه‌اش قوى است بحمداللّه‌ در اين كشاورزهاى ما، اين دانشجوهاى ما، اين طلاب علوم دينيه ما و امثال اينها، آن طور نيست كه مشغول عيش و نوش باشند. عيش و نوش پيش آنها مطرح نيست. دلشان قوى است. زندگيشان در اينجا هر چه مى‌خواهد باشد. طرفهاى ما اين طور هستند كه در عيش و نوش هستند. تفاوت حركتهاى خدايى با تلاشهاى مادى دشمنهاى ما مى‌خواهند براى دنيا بزنند. شما براى خدا مى‌خواهيد جنگ بكنيد، نهضتتان براى خدا بوده است. آنها براى دنيا بوده. اين دو تا فرق، فرق بين اين دو تا خيلى زياد است كه يك دسته‌اى براى خدا قيام كنند، يك دسته‌اى براى دنيا. آن كه براى دنياست تا ببيند كه شايد دنيايش متزلزل بشود فرار مى‌كند. آن كه براى خداست تا آخر هم فرار نمى‌كند. در اين جنگهايى كه در اسلام؛ در صدر اسلام واقع شده است يك امور آموزنده است. خيلى امور آموزنده براى ماهاست. در يكى از افرادى كه به حسب تاريخ، يك فردى كه با يك فرد ديگرى مقابل شده بود، آن طرف كه دشمن بود و كافر بود، نيزه را زد به سينه يا شكم اين مسلمان از آن طرف بيرون رفت. و او توى اين نيزه دويد و او را كشت. يعنى نيزه تو شكمش بود فشار داد، و همان تو نيزه آمد اينجا رسيد و او را كشتش. در يك جنگ قلعه‌اى ـ كه قلعه داشتند آنها ـ مسلمين بيرون قلعه بودند و آنها در داخل قلعه. مى‌خواستند اينها فتح كنند آن قلعه را. راه نبود، درها بسته و ديوارها بلند. يكيشان داوطلب شد كه من روى سپر مى‌نشينم. سپر را نيزه‌ها را بگذاريد زيرش و بلند كنيد تا من برسم به ديوار. من مى‌روم تو اين قلعه و راه را باز مى‌كنم. همين كار را كردند. رفت آن طرف و در عين حالى كه اهل قلعه هم، خوب، افرادى بودند، و چه بودند، لكن اين يك نفر آدم به واسطۀ آن قدرت ايمان كه داشت جنگ كرد، و در قلعه را باز كرد. روحيه وقتى روحيه قوى باشد، اعتماد به خدا داشته باشد، وقتى يك جمعيتى اعتماد به خدا داشته باشد، اين جمعيت پشتوانه‌اش خداست. و جمعيتى كه پشتوانه‌اش خداست شكست ندارد. يكى اين است كه بايد همين روحيه را تقويت كنيد. يعنى اعتماد به خدا را هر چه مى‌توانيد زياد كنيد. هر چه پيروزى مى‌خواهيد پيش خداست. هر چه نصرت مى‌خواهيد دست اوست. گمان نكنيد كه ايران؛ ملت ايران خودش يك همچو قدرت بزرگى را، و يك همچو قدرتى كه همه هم دنبالش بودند خودش بدون آن تأييدات غيبى كه شد شكست داد. ملت ايران چون از بچه‌هاشان تا پيرمردهاشان، و تا جوانهاشان، همه، همۀ قشرها با سلاح «اللّه‌ اكبر» پيش مى‌رفتند، و مى‌گفتند ما جمهورى اسلامى مى‌خواهيم؛ اسلام را مى‌خواستند. عنايات غيبى در انقلاب اسلامى خداى تبارك و تعالى وضعى پيش آورد كه دشمنهاى ما همچو ترسيدند كه نتوانستند بمانند. دست به سلاح به آن طورى كه بايد ببرند، نبردند. يعنى يك مانع غيبى مانع شد از اينكه اينها مثلاً آن سلاحهايى كه داشتند بيايند همۀ تهران را، همه قم را و ساير جاها را بمباران كنند. خداوند آنها را همچو ترساند كه اين سلاح را به كار نتوانستند ببرند. از آن طرف وقتى كه ملت ما هجوم آورد به آنها، تمام قشرهايى كه مادون آن طبقۀ اول فاسد بود پيوستند به ملت. اينها كارهايى بود كه خداى تبارك و تعالى كرد كه دشمن را برگرداند، دوست كرد. و آنها هم كه در راس بودند همچو خوفى در دلشان انداخت كه ديگر نتوانستند مقابله كنند. اين روحيۀ اسلامى را حفظش كنيد. اگر بخواهيد و مى‌خواهيد كه ان‌شاءاللّه‌ پيروز بشويد، و مملكتتان مال خودتان باشد. شرط دوم: وحدت كلمه شما تا حالا مملكت مال خودتان نبوده. شما زحمت مى‌كشيديد ديگران نفعش را مى‌بردند. زحمتها مال خودتان باشد. ديانتتان محفوظ باشد. همۀ حيثيت مملكتتان محفوظ باشد. اين جهت الهيتش را حفظ كنيد. اين خدايى بودن را حفظ كنيد. اين خدايى بودن را حفظ كنيد. و مرتبۀ دوم اجتماعتان را حفظ كنيد. اين اختلافاتى كه گاهى وقتها مثلاً توى دهات پيدا مى‌شود، توى شهرستانها پيدا مى‌شود، وقتى بررسى كنيد اختلافات سر يك چيزهاى جزئى است كه ارزش اين را ندارد كه انسان با آنها براى آن چيزهاى جزئى اختلاف كند. حالا دستها زياد هست براى ايجاد اختلاف. حالايى كه از هر جهت مأيوس شدند و ديدند كه قدم به قدم اين ملت دارد پيش مى‌رود، نمى‌خواستند كه اين ملت پيش برود و اين مرد خائن از ايران برود، اقدام كرديد و بيرونش كرديد. بعدش نمى‌خواستند كه آن جانشينهاى فاسدش بيرون بروند، آن هم اقدام كرديد و بيرونشان كرديد، بعد هم نمى‌خواستند كه اين جمهورى اسلامى را مردم به آن رأى بدهند، باز اقدام كرديد و پيروز شديد. بعد هم نمى‌خواستند كه مجلس خبرگان پيدا بشود، باز هم رأى داديد و پيروز شديد. بعد هم نمى‌خواستند كه قانون اساسى را مردم به آن رأى بدهند، باز هم رأى داديد و پيروز شديد. اينها مى‌بينند در هر قدم پيروزى با شماست. هر چه آنها جديت مى‌كنند و سمپاشى مى‌كنند در اين ملت تأثير نمى‌كند. حالايى كه خيلى سمپاشى كردند و بساط درست كردند، و يك قشر بزرگى از ملت ما كه همه هم مسلمان هستند و ميل دارند كه اسلام در اين عالم پيدا بشود، در اين محيط پيدا بشود، بازيشان دادند كه آنها قهر كنند و رأى ندادند. در عين حال شانزده ميليون رأى دادند به اين قانون اساسى. شانزده ميليون معنايش اين است كه آن مقدارى كه حق رأى داشتند رأى دادند. يك عدۀ كمى هم رأى خلاف دادند. صدى نود رأى دادند. شايد هم يك قدرى بيشتر. ترور مردان خدا، مايه استوارى انقلاب اينها مى‌بينند كه همچو سنگر به سنگر اينها پيش مى‌برند و آنها خالى مى‌كنند سنگر را. چه بكنند؟ حالا شخصيتها را ترور مى‌كنند. خيال مى‌كنند، در عين حالى كه ديدند كه يك شخصيتى را كه ترور مى‌كنند سرتاسر ايران تظاهر مى‌كنند و قويتر مى‌شوند، مع‌ذلك از بى‌عقليشان باز اين كار را انجام مى‌دهند. الآن در ترور مرحوم آقاى مفتح، ـ رَحِمَهُ‌اللّه‌ ـ مى‌بينيم كه باز مردم به هيجان آمدند. اينها از امورى است كه خدا وسيله‌اش را فراهم مى‌كند. منتها اينها خيال مى‌كنند كه اگر اين كار بشود ديگر اين ملت مى‌ترسد و عقب مى‌نشيند. ملت از چى مى‌ترسد. ملت ما ترس ديگر ندارد. لكن اين دو جهت را حفظ كنيد. برادر باشيد. در دهات متوجه باشيد كه اين اشخاص فاسد خصوصاً، در آن طرفهاى شما، اين اشخاص فاسد نيايند بين شما و برادرهاتان فتنه كنند، بدانيد كه هر كس آمد يك كارى مى‌خواهد بكند كه بينتان اختلاف بيندازد. اين از همانهايى است كه مى‌خواهند اين نهضت پيش نرود. با برادرهايتان دوست باشيد. شما همه اهل يك مذهب، اهل يك دين، اهل يك كتاب، براى خاطر يك امر جزئى دنيا نبايد انسان برادريش را، اخوت ايمانى‌اش را از دست بدهد. خصوصاً در يك همچو موقعى كه دشمن پشت سر ما ايستاده است. ان‌شاءاللّه‌ خداوند همه‌تان را حفظ كند. موفق باشيد.