بسمه تعالى پس از اهداى سلام و تحيت؛ مرقوم شريف واصل، سلامت و توفيق جنابعالى را خواستارم. مطالبى كه مرقوم شده است بسيارى از آن مورد نظر بوده و هست. اميد است توفيق پيدا شود كه از مفاسد جلوگيرى شود. اينكه من از دور بودن شما از حوزۀ قم و همين‌طور دور بودن بعضى آقايان كه خوب بود در اين اوضاع آشفته و هرج و مرجْ حوزه‌هاى ما از آنها استفاده كنند، من ناراحتيم براى همين مفاسد منتظره است. اشخاصى را كه اسم برده‌ايد اين مشكل را حل نمى‌كنند، اگر بر مشكل به واسطۀ دخالت بعض از آنها كه طبقۀ جوان از امثال آنها ناراحت هستند اضافه نكنند. قضيۀ شورا و اجتماع ارباب حل و عقد نيز عقده‌اى را حل نمى‌كند بلكه چنين اجتماعى محقق نخواهد شد؛ من تجربه بلكه تجربه‌ها دارم. آنچه در رأس مفاسد است همان امر سوم است كه اشاره كرده‌ايد كه حوزه از درون تهديد مى‌شود، بايد آن علاج شود و علاجى [نيست] جز آنكه شخصيتهايى كه مورد قبول باشند و از حيث معلومات قابل عرضه باشند در حوزه‌ها باشند و آنها ابتكار را به دست گيرند. شما براى انتخاب اين اشخاص بهتر خبره هستيد و مى‌توانيد اشخاصى را پيدا كنيد كه ـ ولو به نحو نوبت ـ تمام ايام، حوزه را اشغال كنند و بتدريج در روحيۀ جوانها مؤثر شوند. من در نامه‌اى كه اخيراً در جواب «اتحاديۀ انجمنهاى اسلامى در اروپا» نوشته‌ام^۱ ـ به طور تفصيل ـ مسائل اصليه را توضيح دادم و راه را نشان دادم و مفاسد اين عقيدۀ فاسده را كه علوم دينيه بلكه فرهنگ جديد نيز بيفايده است تذكر داده‌ام و شايد اگر مجالى پيدا شد ضمن پيامى به حوزۀ قم تفصيل دهم؛ لكن تذكر تنها كافى نيست و بايد عملاً اين انحرافات را جلوگيرى كرد و آن به همت شخصيتها، كه از آن جمله شما هستيد، بايد انجام گيرد. حضرات آقايان هم كه بحمداللّه‌ تنبه پيدا كرده‌اند و مسير خود را قدرى عوض كرده‌اند، اميد است كه مورد توجه طبقات قرار گيرند و اختلافات و تفرقه‌ها از بين برود يا لااقل تخفيف پيدا كند.

1. ـ پيام امام به «اتحاديۀ انجمنهاى اسلامى دانشجويان در اروپا» مورخ 5 ربيع‌الاول 98 24/11/1356.