بسم اللّه الرحمن الرحيم لزوم هوشيارى روحانيون من هر وقت چشمم به اين جمالهاى نورانى مى‌افتد و اين جنود رحمانى، مسرور مى‌شوم. من اميدوارم كه در اين وقتى كه ما و شما احتياج داريم به اينكه اسلام را آن طورى كه هست عرضه كنيم به عالَم، شما موفق بشويد. همان طورى كه تا حالا موفق بوديد و تا حالا پيروزمند بحمداللّه بوديد، از اين به بعد هم با طرحهايى كه خودتان مى‌دهيد و با اجتماعاتى كه خودتان داريد، پيروزمند از آب درآييد. من تمام نگرانيم اين است كه ما روحانيون، معمَّمين ـ كه بايد به حسب وظايف الهى كه داريم پاسدار اسلام باشيم و اسلام را به آن طورى كه هست عرضه كنيم ـ من خوف اين را دارم كه آنهايى كه مى‌خواهند با ما مناقشه كنند ـ و اگر ديده باشيد، مناقشه مى‌كنند. و اخيراً هم جزوه نوشته‌اند راجع به اين ـ يك وقت خداى نخواسته از طرف ما هم بهانه‌اى دست آنها داده بشود، حالا كه بهانه ندارند مى‌گويند كه روحانيون استبداد مى‌كنند! روحانيون مى‌خواهند فرصت‌طلبى بكنند؛ روحانيون مى‌خواهند قبضه بكنند همه چيز حكومت را؛ روحانيون انحصارطلب هستند؛ قشر مذهبى انحصارطلب است! و اين حرفهاى نامربوطى كه هركس توى خانه‌اى مى‌نشيند و مى‌نويسد، بدون اينكه نظر كند كه روحانيون تا حالا چه كرده‌اند، و حالا در چه حالى هستند. خدمات روحانيون در پيشبرد نهضت اينها غافل از اين هستند كه اين روحانيون بودند كه شما را از اين زاويه‌ها بيرون كشيدند؛ و الاّ شما مدفون بوديد. شما اشخاصى بوديد كه يا طرفدار رژيم بوديد ـ و با صراحت به من بعض سران شما مى‌گفتند كه رژيم باشد ـ و يا اگر طرفدار هم نبوديد، جرأت يك كلمه گفتن نمى‌كرديد، جرأت اينكه قلم برداريد و يك مقاله بنويسيد، يك سطر بنويسيد، نداشتيد. شما را رژيم سابق مدفون كرده بوده؛ و روحانيون شما را از زير خاك بيرون آوردند. اين روحانيونى كه شما حالا مى‌گوييد انحصار طلب‌اند، اينها شما را از انحصار بيرون آوردند. اينها حصر را برداشتند؛ نه اينكه منحصر كردند. حالا هم كه بيش از يك ميليون از مردم عادى و اشخاصى كه بسياريشان زيادى و فقط بخور و بخواب هستند در ادارات ما هستند، در سرتاسر كشور بيشمارند ببينند اگر پنجاه نفر روحانى را در اداره ديدند، آن وقت بگويند انحصارطلب! اين نهضت را با قدرت روحانيت و اسلام ـ كه ملت ما اسلامى بودند و علاقه به اسلام و كاركنان اسلام داشتند ـ به اينجا رساندند. و شما به جاى اينكه تشكر كنيد از اينها كه شما را از خارج ايران به داخل كشاندند، شمايى كه در خارج ايران بعضيتان به سر مى‌برديد و جرأت اينكه به مرز ايران وارد بشويد [نداشتيد] زحمات ملت ما ـ كه در رأسش روحانيت بود ـ شما را از خارج به داخل كشاند و شما را از زاويه‌ها بيرون آورد و شما را از سكوت به صحبت كشاند، قلمهاى شكستۀ شما را دوباره تجديد كرد، شما به جاى اينكه از اينها تشكر كنيد، از شما هم اجر و مزدى هيچ وقت نخواستند و مَنْصَبى و اداره‌اى اينها نمى‌خواهند، عوض اينكه قدردانى كنيد از اينها، مى‌گوييد كه، اظهار تأسف كه، مبادا يك وقت جورى بشود كه ملت ما كذا! آخر تو كى هستى كه «ملتِ تو»؟ ملت به تو چه كار دارد! رفراندم جمهورى اسلامى؛ پيروزى مذهب ملت آنى است كه به جمهورى اسلامى نود و هشت و نيم، قريب نود و نه، به جمهورى اسلامى رأى داد، كه شما مى‌گفتيد اسلامش نه. همين شماهايى كه حالا اين حرفها را مى‌زنيد آن وقت هم مى‌زديد. شماى «اسلام نه» ها همه قوايتان را روى هم گذاشتيد و يك درصد، و يك قدرى بيشتر، داشتيد. با اينكه خيانت هم كرديد! نود و هشت و يك مقدارى زيادترش مال تودۀ مردم و مسلمانها بود؛ مال مذهبيها بود؛ يعنى بُردِ مذهب بود، و شما حالا از مذهب مى‌ترسيد. آخر شما چه‌كاره هستيد كه مى‌گوييد روحانيون مى‌ترسيم ملت را ... ملت ما اين ملتى است كه به مجلس خبرگان وقتى كه مى‌رسد، روحانى تعيين مى‌كند، يا آنى كه نظير روحانى فكر مى‌كند؛ الاّ نادر كه با زور و با فشار و تقلّبشان است. شما ملت را هيچ حساب نمى‌كنيد، و بعد مى‌گوييد «ملتِ ما»! ملت شما ـ يعنى ملت ايران ـ اين است كه وقتى كه به او مى‌گويند كه وكيل بفرست به مجلس خبرگان، مى‌فهمد چه مى‌كند. مجلس خبرگان يك مجلسى است براى تشخيص و پياده كردن يك قانونى كه با اسلام مخالف نباشد. ما جمهورى اسلامى مى‌خواهيم، ما كه جمهورى مثلاً دمكراتيك نمى‌خواهيم، جمهورى غربى يا شرقى را نمى‌خواهيم، ما جمهورى اسلامى مى‌خواهيم. پاسخ به اتّهامات دشمنان وقتى ما جمهورى اسلامى مى‌خواهيم، مردم مى‌فهمند كى را بايد براى تشخيص احكام اسلام توى مجلس ببرند. شما مى‌خواهيد كه مردم بيايند شما را تعيين كنند كه اعتقاد به اسلام نداريد! يا اگر داريد، يك اسلام خشكى كه اصلش كار نداشته باشد به هيچ كارى، شما را بيايند و تعيين بكنند؟! ملت تعيين كرده، شما چه مى‌گوييد؟ «ملتِ ما» يعنى چه؟ شما كى هستيد كه «ملتِ ما» مى‌گوييد؟ ملت آن است كه تعيين كرده سرنوشت خودش را، قانون اساسيش را داده دست يك دسته‌اى ملاّ و مجتهد در مجلس؛ به چه اشكال دارى؟ مى‌گوييد كه ما بزور بايد اين آقايان را كنار بگذاريم؛ و يك دسته مثلاً دمكرات بياوريم توى كار، زورى كه نيست! شما مى‌خواهيد از قوانين عالَم فرار كنيد؟ شما خوف چه داريد؟ شما خوف اين داريد كه ملت ما مبادا پيروز بشوند. خوب، ملت است اين آخر. تويى كه، شمايى كه، دم مى‌زنيد از اينكه دمكراسى ـ دمكراسى دروغ، دروغى دم از آن مى‌زنيد ـ كجاى دمكراسى به هم خورده است؟ تا حالا رفراندمش با زور بوده و سرنيزه بوده؟ مجلس خبرگانش با زور بوده، و سرنيزه بوده؟ علماى بلادش، كه اين قدر زحمت كشيدند و آن وقتى كه شما در خواب بوديد و يا آن بالاها نشسته بوديد و استفاده مى‌كرديد و از خود دولت طاغوتى هم استفاده مى‌كرديد، اينها توى زندانها رنج مى‌بردند و در تبعيدگاهها به آنها رنج مى‌دادند، اينها فرصت‌طلب‌اند، و شماها كه حالا كه راه يك قدرى صاف [شده ]ريختيد سر اين سُفْره، فرصت‌طلب نيستيد؟ چه ديكتاتورى علماى اسلام كرده‌اند؟ كدام ديكتاتورى؟ خوب، نشان بدهيد بگوييد فلان جا با زور، با فشار، با چه ديكتاتورى كرده‌اند. دادگاههاى اسلامى كه پيدا شده است، اين دادگاهها آنهايى را كه محاكمه كرده‌اند، شما آنها را مى‌خواهيد تطهير بكنيد كه مى‌گوييد ديكتاتورى كردند؟ يعنى آنها را با ديكتاتورى كشته‌اند؟ نصيرى۱ و امثال نصيرى را. شما حالا قلمهاتان را برداشتيد گريه مى‌كنيد براى نصيرى و براى هويدا۲ و براى محمدرضاخان، آن وقت خودتان را «ملّى» مى‌دانيد! آدم مى‌دانيد. ما اگر جلوگيرى از اين ملت نكنيم، براى شما خطر همه چيز پيش مى‌آيد، ما جلوگيرى مى‌كنيم. ما ميل نداريم كه ملت ما خداى نخواسته يك وقت چه بشود كه مى‌خواهند زور بگويند و ما چه. ملت ما با آرامش، با آزادى، ملت ايران با آزادى، با آرامش، رأى داده؛ يك عده‌اى را تعيين كرده است براى اينكه قوانين را بفهمند كه اين قوانين مخالف با اسلام نباشد، براى اينكه جمهورى اسلامى است؛ شما مى‌گوييد كه آقايان بروند كنار! آقايانى كه ملت قرار داده‌اند بروند كنار، كه براى ملت ما چه بشود؟ خوب، ملت اينها را قرار داده‌اند؛ ملت ما [خواهان] چى است. شما بياييد از اين ملت بپرسيد كه شما چى مى‌خواهيد، تا ثانياً بيايند باز همان صد، الاّ يكيشان يا يك و چندشان، بگويند كه ما اسلام را مى‌خواهيم؛ ما احكام اسلام را مى‌خواهيم؛ ما قوانين اسلام را مى‌خواهيم. آخر چرا در مقابل يك ملت نشسته‌ايد؟ چهار نفر نشسته‌ايد! چهار نفرى كه تا حالا نَفَستان در نمى‌آمده! حالا كه روحانيون، اسباب اين شده‌اند كه شما نفس بكشيد، نفس بر ضد اينها مى‌كشيد، آخر اين صحيح است؟ اين انصاف است؟ شما انصاف داريد كه اينهايى كه شما را از آن كُنْجها بيرون آوردند ظاهر كردند، حالا اعلام وجود كرده‌ايد؟ و هيچ كس هم به شما اشكال نكرده، اينها زحمت كشيده‌اند شما اعلام وجود كرده‌ايد؟! ملت زحمت كشيده، و اين دسته از مردم بوده‌اند كه ملت را دعوت كرده‌اند به اسلام و مردم اين كار را كرده‌اند. حالا شما از اسلام مى‌ترسيد و از مذهب مى‌ترسيد و از انحصارطلبى مذهبيون؟! چه انحصارطلبى كرده‌اند؟ مذهبيون كجا انحصارطلبى كرده‌اند؟ آنها كه همۀ شما را [آزاد كرده‌اند]. در يك ميليون و نيم، يا نزديك به اين، افرادى كه مشغول به كار هستند و دولتى هستند اينها كدامشان وارد شدند در مشاغل دولتى و ميخواهند مشاغل دولتى را بگيرند؟ بله، يك چندتاشان براى نظارت در امرى كه مبادا فلان شخص در فلان‌جا خلاف بكند، براى نظارت، آنجا هستند. چرا انسان بايد اين قدر بى‌انصاف باشد؟ اين قدر با دشمن اسلام باشد؟ اين قدر دشمن روحانيون باشد؟ خوب، دولت سابق هم همين طور بود؛ با اسم اينكه ملت بايد چه بشود و اسلام بايد چه بشود، چه بشود، همين روحانيون را كوبيد و همين مذهب را كوبيد و همين مذهبيون را! شما هم كه حالا آمديد و قلمهايتان روى كار آمده، همان حرفها را داريد مى‌زنيد. اين راجع به آنها. لزوم پرهيز روحانيون از ارتكاب هرگونه خلافى راجع به خودمان؛ شما آقايان، و همۀ علماى اسلام، همۀ علماى ايران، الآن در يك وقت حساسى واقع شديد كه اگر خداى نخواسته از يكى از جوانهاى شما يك كار خلاف ببينند، همين آدمهايى كه نشسته‌اند آنجا و مواظب‌اند كه مبادا اسلام پيروز بشود، همينها شروع مى‌كنند به قلمفرسايى و شما را متهم مى‌كنند به اينكه اينها اين كاره‌اند. از آن روز تا حالا منطق اينها اين است! از آن روز تا حالا ما گرفتار ديكتاتورى پهلوى بوديم، رژيم سلطنتى بوديم؛ از حالا به بعد گرفتار ديكتاتورى عبا و عمّامه هستيم. شمايى كه تا حالا ديكتاتورى نكرديد، همۀ عالَم مى‌دانند كه شماها فشار به كسى نياورديد كه برو رأى بده، همۀ عالم مى‌دانند كه شما فشار به كسى نياورديد كه اين آقا را براى مجلس مثلاً خبرگان تعيين كن، مردم آزاد رفتند تعيين كردند، حالا كه اين طورى است، و شما كارى انجام نداديد الاّ اينكه در هر دادگاهى يك قاضى روحانى هم بوده است و اين مجرمين را ـ اينهايى كه پنجاه سال اين مردم را داغ كردند و پدر اين مردم را درآوردند و جوانهاى ما را كشتند و امر به كشتن كردند ـ اين يك عدّه معدود را، اين روحانى كه در يك دادگاهى بوده نظارت كرده، يك حكم كرده است، حالا با اينكه يك همچو قصه‌اى بوده، اينها صدايشان درآمده. و من مى‌دانم كه اصلاً آن رگِ گَبْريّت۳ در اينجا هست! آن رگ «ملّيت»، آن رگ هست باز ـ يعنى خونشان، خون «ملّى» به آن معنايى كه گبرها مى‌گويند هست. نه اين گبرها كه بسياريشان آدمهاى شريفى هستند، هيچ ضررى هم به ما از ناحيۀ اين گبرها نمى‌رسد، آن گبرهاى سابق. وظيفۀ شرعى ـ الهى روحانيون چنانچه خداى نخواسته از من و شما يك مطلب خلافى صادر بشود كه روى موازين اسلام نباشد، در كميته‌ها هستيد، در دادگاهها هستيد، در هر جا هستيد، بين پاسدارها رئيس پاسدار هستيد، همين از اين مسائلى كه الآن موجود است و بايد هم باشد، اگر خداى نخواسته از يكى از شما يك مطلبى را ببينند كه برخلاف موازين بود، اينهايى كه غرض با شما دارند شروع مى‌كنند به تاخت و تاز. و نه شما، روحانيت را، و نه روحانيت را، اسلام را متهم مى‌كنند به اينكه جمهورى اسلامى هم همان رژيم شاهنشاهى است با عوض شدن لفظ! پس من و شما، همۀ ما و همۀ معمَّمين و همۀ روحانيون، يك وظيفۀ شرعى الهى داريم براى حفظ حيثيت اسلام و حيثيت نهضت اسلامى، كه غير از قضيۀ اين است كه يك كسى بخواهد خودش آبروى خودش را از بين ببرد ـ آن هم برايش جايز نيست، آن هم حرام است ـ لكن اگر يك مطلبى از من و شما صادر بشود كه موجب اين بشود كه اينها روى اسلام حساب كنند، و عمل ما را پاى اسلام حساب بكنند و پاى مطلق روحانيون حساب بكنند، اگر يك همچو كارى بشود، ما اسباب اين شديم كه اسلام را شكست داديم؛ چهرۀ اسلام را به جور مُنْكَر نمايش داديم. و اين يك مسئلۀ مهمى است براى همۀ ما. من كه يك طلبه هستم و شما كه آقايان هستيد، همه‌مان، در اين امر شركت داريم. مشتركيم در اينكه بايد حفظ كنيم اين آبروى اسلام را. و او به اين است كه قدمهاى خودمان را متوجه باشيم كجا مى‌گذاريم؛ كارها چه جور انجام مى‌گيرد؛ قلمها چه جور به كار مى‌افتد. خيال نكنيد كه امروز قضيۀ شما و من است، امروز قضيۀ اسلام است؛ يعنى ما در يك حالى الآن واقع هستيم، در يك وقت حساسى واقع هستيم، كه امر داير بين اين است كه ـ خداى نخواسته، خداى نخواسته، و نخواهد شد ان‌شاءاللّه ـ اسلام زير پاى ما دفن بشود و برود سراغ كارش، شما خيال نكنيد اگر در اين نهضت خداى نخواسته روحانيت اسلام شكست بخورد، شكستى است كه تا آخر ديگر شكست است ـ و بين اينكه پيروز بشويم ان‌شاءاللّه و مى‌شويم و اسلام را به آن طورى كه هست در اين مملكت پياده كنيم تا همه بدانند اسلام چه هست. اسلام؛ متاعى است ارزشمند اين را كراراً گفتم كه ما يك متاع خيلى ارزشمندى داريم و داشتيم، عُرضۀ عَرضه‌اش را نداشتيم. مثل يك كسى كه يك متاع بسيار خوبى دارد توى انبار، نمى‌تواند بيرونش بياورد؛ [و] تا عرضه نكند، مشترى پيدا نمى‌كند. ما يك متاع باارزشى داريم كه همۀ اين مكتبهايى كه اسمشان را مكتب «مترقى» مى‌گذارند در مقابلش هيچ‌اند، و مع‌الأسف نتوانستيم عرضه‌اش كنيم، مدفون شد توى كتابها، توى كتابها مدفون شد! بيرون نيامد. مدفون شد پيش خود اهل علم و توى مغزهاى اينها و بيرون نيامد. نتوانستيم از اسلام استفادۀ آن طورى كه بايد باشد بكنيم و نتوانستيم عرضه كنيم به عالَم كه اين متاع ماست تا ببينند متاع ما چيست. اينها ترس اين را دارند كه اين متاع را ما بتوانيم عرضه كنيم. شما اين را بدانيد، اينهايى كه الآن به ضد روحانيت و به ضد مذهب، منتها با پوشش اينكه نخير مذهب چه طور، چه طور، به ضد اينها قلمفرسايى مى‌كنند و قيام مى‌كنند، اينها خوف اين را دارند كه ما يك وقتى بتوانيم عرضه كنيم اين متاع را به عالم. وقتى عرضه بكنيم، اينهايى كه دم از آن مسائلى مى‌زدند كه واقعيت نداشت، اينها بايد بروند كنار، سراغ كارشان؛ يا ملحق بشوند به اين جمعيت. و اينها كه استفاده‌جو بودند و نمى‌دانم كلاهبردار بودند و از اين مسائل، آنها هم بايد بروند سراغ كارشان، يا ملحق بشوند و برگردند. ترس دشمن از عرضۀ فراگير اسلام خوف اين را دارند كه مبادا اين متاع بزرگ عرض بشود. اگر عرضه شد، فقط ايران نيست، فقط ممالك اسلامى نيست، همۀ ممالك قبولش مى‌كنند. اگر ما همچو عُرضه‌اى داشته باشيم كه آن طورى كه اسلام هست در ايران، ما درست بكنيم، الآن همه خوف دارند از اين؛ يعنى آنهايى كه نمى‌خواهند چپاولگريشان دست به آن بخورد الآن خوف دارند ـ چه آنهايى كه در اينجا هستند و بودند، و چه آنهايى كه نيستند خارج مرزند. اينها خوف دارند، اينها مى‌ترسند كه اگر اسلام آن طورى كه هست پياده بشود، نه اين شيخ ديگر توى كار باشد و نه آن جمهورى توى كار باشد؛ اينها خوف اين را دارند، ولهذا نمى‌توانند تحمل كنند اين مطلبى را كه در ايران واقع شده. و ما بايد كوشش كنيم ان‌شاءاللّه تا اين مطلب تحقق پيدا بكند؛ و عَرْضه بشود اين اسلام؛ عملاً در خارج تحقق پيدا بكند. و من اميدوارم كه شما آقايان موفق باشيد، و در سايۀ پرچم اسلام. [يكى از حاضران مى‌گويد: در سايۀ پرچم شما] و امام مى‌فرمايند: همه در سايۀ پرچم اسلام.
