عنوان :
...
کتاب :
...
منبع :
...
تاریخ :
...
گوینده :
...
مکان :
...
بسم اللّه الرحمن الرحيم اگر قيام للّه شد پشتوانه‌اش اللّه است قُلْ اِنَّما اَعِظُكُمْ بِواحِدَةٍ اَنْ تَقُومُوا للّه‌ِِ مَثنى وَ فُرادى ثُمَّ تَتَفَكَّرُوا.۱ در عالم، نهضتهاى زياد واقع شده است و انقلابهاى بسيار، لكن اكثراً نهضتى بوده است از يك ظالمى بر ضد ظالم ديگر، از يك ستمكارى براى ستمكار ديگر. نهضتها همچو نبوده است كه همۀ آنها نهضتهاى صحيح باشد، بلكه غالباً نهضتهايى بوده است كه يك رژيم ظالمى مى‌آمده است و رژيم ظالم ديگر را از بين مى‌برده است و خودش جايگزين آن مى‌شده است و به ظلم ادامه مى‌داده است. آن دستورى كه قرآن مجيد در چند كلمه فرموده‌اند براى نهضت، كه كيفيت نهضت بايد چه باشد، آن اين آيۀ شريفه است كه مى‌فرمايد: اِنَّما اَعِظُكُمْ بِواحِدَةٍ. خطاب مى‌فرمايد به رسول خدا كه بگو به امّت كه من يك موعظه فقط دارم و آن اين است كه قيام بكنيد براى خدا. اگر يك نفريد براى خدا قيام كنيد، اگر جمع هستيد براى خدا قيام كنيد. قيام براى خدا در مقابل تمام قيامهايى كه طاغوتى است و اگر براى خدا نشد شيطانى است. طاغوت است و اللّه. قيام هم يا براى خداست يا براى غير خدا. آن قيام، قيام طاغوتى است؛ غلبۀ ظالمى بر ظالم ديگر، غلبۀ چپاولگرى بر چپاولگر ديگر. قيامى كه خداى تبارك و تعالى دستور مى‌فرمايد، قيام للّه است. بايد ما توجه داشته باشيم كه اگر قيام للّه شد، پشتوانه‌اش هم اللّه است. اگر شما براى خدا نهضت كرديد، براى خدا قيام كرديد، براى رفع ظلم قيام كرديد و براى اجراى احكام خداى تبارك و تعالى نهضت كرديد، خداى تبارك و تعالى هم با شماست. تأييدات الهى در پيروزى ملت ايران شما ملاحظه كرديد كه از اول نهضت تا كنون چه علايم غيبى پيدا شده است و چه تأييدات الهى در اين نهضت پيدا شده است و اين دليل بر اين است كه نهضت شما للّه بوده است. از اول كه شما نهضت كرديد، هيچ كس شايد احتمال اين معنا را نمى‌داد كه يك ملتى كه نه نظامى هستند ونه تدريب نظامى۲ دارند و نه اسلحه دارند و نه ساز وبرگ جنگى دارند، اينها بر يك قدرتى كه داراى همه چيز بود غلبه كنند؛ هيچ همچو احتمالى در دنيا داده نمى‌شد. اشخاص زيادى مى‌گفتند، از خود ما هم، از خود ملت ايران هم اشخاص سياسى، متفكر مى‌گفتند كه اين يك امر نشدنى است و نمى‌شود كه با دست خالى، در مقابل يك همچو قدرتى قيام كرد؛ جز اينكه يك كشته‌اى بدهيم و اثرى نداشته باشد، نتيجه‌اى حاصل نمى‌شود. آنها هم نظر مصلحت داشتند، لكن بعضى‌شان كه با من صحبت كردند، به ايشان گفتم كه ما يك تكليفى داريم، ادا مى‌كنيم. ما به شرط غلبه قيام نمى‌كنيم، ما مى‌خواهيم يك تكليفى ادا بكنيم. اگر غالب شديم كه نتيجه هم به دست آمده و چنانچه غالب نشديم و كشته شديم، انبيا هم خيلى‌شان، اوليا هم خيلى‌شان قيام مى‌كردند و نمى‌توانستند به مقصد خودشان برسند. ما مكلّفيم كه در مقابل يك همچو ظلمى كه در آستانۀ اين است كه اسلام را وارونه كند و كج‌فهمى‌ها اسلام را صدمه بزنند، ما مى‌خواهيم كه در مقابل يك همچو بدعتهايى اظهار نظر بكنيم، چه غالب بشويم و چه نشويم. در دنيا هم متفكرين دنيا، آنهايى كه همۀ جهات قيامها را در نظر داشتند، آنها هم اعتقادشان همينها بوده است كه نمى‌شود يك همچو كارى انجام بگيرد، لكن آنها از يك مطلب غافل بودند و آن اينكه فرق است مابين قيامهايى كه براى خدا نباشد؛ قيامهايى كه براى منفعت دنيايى باشد؛ براى غلبۀ يك كسى بر كس ديگر باشد؛ براى پيروزى يك قدرت بر قدرت ديگر باشد، اين قيامها فرق دارد با قيامى كه للّه باشد. آنها اين نكته را نمى‌دانستند كه قيام للّه كيفيتش، ماهيتش با قيامهايى كه غيرخدايى باشد، هر چه باشد، اين با هم فرق دارد. قيام للّه پشتوانه‌اش قدرت خداست، پشتوانه‌اش تفنگ نيست، پشتوانه‌اش مسلسل نيست،. پشتوانه‌اش قدرت خداست. وقتى قدرت خدا در بين آمد، ديگر قدرتى در مقابل او نمى‌تواند عرض اندام كند. لهذا، اين ملت كه سر تا سر كشور فرياد مى‌كردند كه ما اسلام را مى‌خواهيم و همه قيام كرده بودند براى اينكه كفر و نفاق و ظلم و امثال اينها را از بين ببرند و به جاى آن عدل اسلامى باشد، جمهورى اسلامى باشد، اين قيامللّه بود. شواهد براينكه اين قيام للّه بود اينكه مردم جان خودشان را در طَبَق اخلاص گذاشتند، جان جوانهايشان را با گشاده‌رويى در طبق اخلاص گذاشتند و به ميدان آمدند. شاهد ديگر اينكه ما با چى غلبه كرديم بر اينها؟ ما چه داشتيم؟ آنها همه چيز داشتند، آنها امريكا داشتند، آنها شوروى داشتند، آنها همۀ ممالك اسلامى ـ الاّ كمى را ـ داشتند و قدرت نظامى‌شان قدرت مدرنى بود كه مى‌گويند در اين طرف شرق، همچو قدرتى نبوده است. و[لى] ما هيچ نداشتيم، ما خدا را داشتيم. شما بدانيد كه اگر يك تأييدات غيبى نبود، در يك شب مى‌توانستند ايران را خراب كنند. شاه مخلوع هم گفته بود كه اگر من بنا شد بروم، يك خرابه‌اى مى‌گذارم و مى‌روم، لكن خداى تبارك و تعالى آنچنان رعبى، آنچنان ترسى در دل اينها انداخت كه ديگر مجال اينكه يك خرابكارى بزرگى بكنند، پيدا نكردند. اذهان آنها را خدا منصرف كرد از اينكه آنطور جنايت بزرگ را بكنند. اذهان اينها را منصرف كرد از اينكه بمباران كنند ايران را، بمباران كنند تهران را. مى‌توانستند، لكن خداى تبارك و تعالى دلهاى آنهارا برگرداند به يك معانى ديگرى و رعب در قلب آنها انداخت كه فرار كردند. اين براى اين بود كه يك نهضت اسلامى بود. در صدر اسلام هم اين قضيۀ رعب و فتح به رعب، نصر به رعب اين مطلبى بوده است كه وقتى كه يك جمعيت كمى در مقابل آن جمعيتهاى زياد، و با سلاحهايى كه در آن روز [بوده] ـ سلاح مدرن زياد بوده است ـ مع‌ذلك، يك خوفى گاهى در قلب آنها مى‌افتاد كه با همان خوف، نصرت براى اسلام حاصل مى‌شد.۳ بعد هم ديديد كه در ظرف يك سال و چند ماه، تمام چيزهايى كه يك حكومت لازم دارد، ملت ما بر آن رأى دادند و متحقق كردند. شما بدانيد كه در بعضى از ممالك، كه انقلاب كرده‌اند، انقلاب شيطانى، بعد از بيست سال، بعد از سى سال، باز قانون اساسى ندارند. اين عراق ـ نزديك ما كه حكومت جابر دارد، و يك حكومت جابر يك حكومت جابرِ ديگر را از بين برده است ـ با اينكه با تمام قدرت دارد سركوبى مى‌كند ملت خودش را، نتوانسته تا حالا يك قانون اساسى براى خودش درست كند. حالا هم باز يك عده‌اى از خدا بى‌خبر مى‌نشينند و حكومت مى‌كنند؛ حكومت استبدادى بدتر از هر استبداد. هيچ سابقه ندارد، هيچ، كه يك كشورى ملتش كه قيام كردند و آن رژيم فاسد را از بين بردند، بعد از يك سال و نيم ـ مثلاً ـ همۀ چيزهايى كه بايد حكومت داشته باشد اينها متحقق كردند. قانون اساسى‌شان را نوشتند، جمهورى اسلامى‌شان را رأى دادند، رئيس‌جمهورشان را رأى دادند، مجلس‌خبرگانشان را رأى دادند، مجلس شوراى اسلامى‌شان را رأى دادند و همين چند روز هم نخست‌وزير، وزراى خودش را معرفى مى‌كند و تمام و كمال آنچه كه حكومت لازم دارد متحقق مى‌شود و اين سابقه ندارد در دنيا كه همچو چيزى بشود. مردمى بودن حكومت در نظام جمهورى اسلامى ممالك ديگرى كه نهضت هم نكردند، لكن در بين خودشان، از باب اينكه ملت با دولت موافق نيست، حكومت نظامى دارند. همين تركيۀ نزديك به ما، شهرهاى بسيارى از تركيه حكومت نظامى است و چندين ماه است باز هم تجديد كردند حكومت نظامى را؛ براى اينكه ملت با دولت نيست. چرا نيست؟ براى اينكه ملت مسلمان است و دولت روى ترتيب اسلامى عمل نمى‌كند. همين عراق، ملت با اين دولت غاصبش موافق نيست. لهذا، نمى‌تواند كه مملكت خودش را آرام كند، بايد دائماً سركوب كند مردم را و نمى‌توانند يك دولتى كه همۀ اركانش يك اركان صحيحى باشد، متحقق كنند. اين دولتى كه ما داريم از باب اينكه دولتى است از خود مردم، يك چيزى نيست كه از خارج تحميل شده باشد. رضاخان را انگليسها تحميل بر ما كردند و محمدرضا را هم انگليسى‌ها و امريكايى‌ها و شوروى‌ها تحميل ما كردند؛ از آن اول تحميل بود. وقتى كه رضاخان فرار كرد، شايد كمتر شما يادتان باشد كه مردم در عين حالى كه گرفتار متّفقين بودند و اجانب بودند، لكن شادى مى‌كردند كه لااقل، آمدن اينها اسباب اين شد كه اين رفت. محمدرضا هم كه رفت؛ خودتان ديديد كه همه جا شادى و همه جا [سرور بود.] وقتى هم كه مرد، همه شادى كردند. اما مملكتى كه حكومتش با خودش باشد و حكومتش از خودش باشد، يك مملكتى است كه وقتى رئيس‌جمهورش يك سانحه‌اى برايش حاصل مى‌شود [مردم نگران مى‌شوند.] آن سانحه هم حقيقتاً جزء اعجازها۴ بود؛ براى اينكه اگر ديده باشيد در تلويزيون، آن تكه‌هايى كه از آن هليكوپتر پخش شده بود در زمين، اينها اين عده‌اى كه بودند كه همه‌شان جزء رجال بزرگ ما بودند؛ رئيس جمهور بود، رئيس نيروى زمينى بود، رئيسهاى ديگرى بودند، يكى از آنها آسيب نديد و بعد هم از سرتاسر ايران، يا مجلس دعا درست كردند يا تلگراف كردند يا تظاهر كردند يا راهپيمايى كردند. كجا همچو چيزى هست؟ براى اين است كه آقاى بنى‌صدر از خارج نيامده تحميل به شما بشود، يك قدرتى نداشته است كه آن قدرت را به شما تحميل بكند، يك نفر آدم مثل همۀ شما بوده، بدون اينكه قدرتى داشته باشد، لكن بيان كرده، صحبت كرده، مردم را متوجه كرده، مردم به او رأى داده‌اند. اين از ملت است. وقتى يك چيزى از ملت شد، همۀ ملت همراهش هستند. حالا چنانچه، در عراق يك سانحه‌اى براى صدام حسين پيدا بشود، يا در مصر يك سانحه‌اى براى سادات پيدا بشود و اين سانحه ـ مثلاً ـ به آنها ضرر وارد نكند، مردم عزا مى‌گيرند! و اگر آنها را از بين ببرد مردم شادى مى‌كنند! اين براى اين است كه مملكت ما جدا نيستند از هم؛ نخست‌وزيرش از مردم جدا نيست؛ از همينهايى است كه در آن دولت، دولت جائر، حبس رفته و زجر ديده و همۀ مصيبتها را كشيده،۵ حالا هم از خود شماست و نه [اينكه ]يك قدرتى آمده تحميل كند. مجلس خودتان و رئيس‌جمهور خودتان را تعيين كرديد و كسى تحميل [به] شما نكرده. حفظ نهضت با رفتار و اخلاق اسلامى شما اين حكومت اسلامى و اين نهضت اسلامى را قدر بدانيد و همه چيز را از خدا بدانيد. خيال نكنيد كه من و شما و نمى‌دانم كى غلبه كرده‌ايم. ما چيزى نداشتيم كه، يكوقت در ذهنتان وارد نشود كه خير، ما ايرانى‌ها خودمان چه كرديم. خير، آنكه پشتيبان شما بود ـ چون قيامللّه بود، نهضتللّه بود ـ آن قدرت مطلق الهى بود كه طرفدار شما و مؤيّد شما بود. اين را هميشه در نظر داشته باشيد و هميشه شكر كنيد خداى تبارك و تعالى را بر اينكه يك ملتى را متحوّل كرد از يك معانى‌اى كه در سابق بود به يك حقايق اسلامى؛ به يك اخلاق اسلامى، به يك رفتار اسلامى! برادرها، رفتار اسلامى‌تان را حفظ كنيد. شما با رفتار اسلامى و با حفظ نهضت و با پيشبرد نهضت و توجه به اينكه خداى تبارك و تعالى ما را تأييد مى‌كند، با رفتار و اخلاق اسلامى، اين قدرتى كه شما را به پيروزى رسانده است، حفظ كنيد. اين قدرت خدايى را، اين قدرت لايزال الهى را كه با شما تا حالا با عنايت بزرگ خودش رفتار كرده است، با قصدهاى خالصتان، با تصميم بر اينكه براى خدا نهضت را پيش ببريد، حفظ كنيد. و مادامى كه اين معنا را حفظ كرديد، خدا با شماست. من از خداى تبارك و تعالى، سلامت و سعادت همۀ شما را، كه در مرزها و نزديك مرزها هستيد، مى‌خواهم و از آقايان علماى كرمانشاه، حضرت آقاى بزرگ، آقاى اصفهانى۶ و ساير آقايان علمايى كه از آنجا آمده‌اند و زحمت كشيده‌اند، تشكر مى‌كنم. از همۀ شما هم كه با هم برادر هستيد و هستيم. ـ و همۀ ما با هم با برادرى مى‌خواهيم اين نهضت را پيش ببريم ـ تشكر مى‌كنم و سلامت همه را از خداى تبارك و تعالى خواستارم. والسلام عليكم و رحمة اللّه
عنوان :
کیفیت و ماهیت قیام لله و تفاوت آن با قیامهاى غیر خدایى
مرجع :
صحیفه امام (۱۳) صفحه ۱۵۷
مکان :
تهران، حسینیه جماران
تاریخ :
۱۳۵۹-۰۵-۲۸
حضار :
روحانیون و اقشار مختلف مردم باختران
