[بسم‌اللّه الرحمن الرحيم] تأييدات غيبى در قيام ملت اين ديانت اسلام و قدرت ايمان بود كه حتى بچه‌هاى خردسال ما را جلوى تانك و توپ برد. من وقتى در پاريس مى‌شنيدم كه در تمام قرا و قصبات ايران، در تمام اقشار ملت، زن و مرد، بزرگ و كوچك، دبستانى و دبيرستانى و دانشگاهى، روحانى عاليقدر و ساير طبقات، همه با هم يك مطلب را مى‌گفتند، آنجا فهميدم كه دست غيبى در كار است. شعاع افعال انسان، هر انسانى باشد، يك حدودى دارد. يك نفر ممكن است يك خانه را بتواند متبدل كند به يك وضعى؛ يك محله را، يك شهر را، يك استان را، يك قشر را؛ اما انسان نمى‌تواند تمام سى و چند ميليون جمعيت، با افكار مختلفه و شغلهاى مختلفه‌اى كه دارند و امكنۀ مختلفه و از هم دور، همه يك شعار بدهند؛ از بچه دبستانى تا بيمارستانى و پيرمردهاى بيمارستانى، همه دنبال يك مطلب باشند. اين نمى‌شود، الاّ اينكه يك عنايت غيبى در كار باشد. آنكه بود اين دست غيبى بود و اين عنايت الهى بود كه يك ملتى كه هيچ نداشت، بر يك قدرتهايى كه همه چيز داشتند غلبه كند. اين همان قدرت صدر اسلام بود كه يك عده از اعرابى كه هيچ وسيله نداشتند، هر چندتايشان يك شمشير، يك شتر داشت، غلبه كنند بر تقريباً تمام معمورۀ دنيا در آن وقت؛ بر آن قدرتهاى بزرگ سلطنتى ايران و روم. اين نبود الاّ قدرت الهى و تأييدات غيبى. اين را از تأييدات الهى و غيبى بدانيد، نه از شخص؛ نه از مثل من كه حقير هستم و خدمتگزار شما. استقلال، آزادى هديه‌اى الهى اين معنايى كه حاصل شده است بايد بگويم يك عنايتى از خداى تبارك و تعالى به اين ملت شده است، اين هديۀ خداى تبارك و تعالى را حفظ كنيد. اين يك هديۀ غيبى بود كه به ما داد. اين آزادى كه الآن به ما داده است و دست ستمكارها را كوتاه كرده است و اين استقلالى كه خداى تبارك و تعالى به ما داده است و دست اجانب را كوتاه كرده است، اين براى خاطر آن قدرت ايمان و وحدت كلمه و توجه به خداى تبارك و تعالى بود كه دست عنايت حق تعالى بر سر اين ملت سايه افكند و اين پيروزى حاصل شد. اين هديۀ خداى تبارك و تعالى را حفظ كنيد، حفظ به اين است كه همان طورى كه با هم بوديد، دلها با هم يكصدا بودند، همان طور از حالا به بعد هم اين معنا را حفظ كنيد. وقتى كه شما دلهايتان با هم صاف باشد، قلبها يك قلب باشد، دستها دست واحد باشد، دست خدا هم با شماست: يَدُاللّه‌ِ مَعَ الجَمَاعة. اين دست مبارك الهى كه بر سر شما و عنايت حق تعالى كه بر شما سايه افكند اين را قدر بدانيد و حفظ كنيد. اگر حفظ شد، در همۀ مراحل پيروزيد. همان طورى كه در وقتى كه انقلاب حاصل شد و همه رو به پيروزى رفتيد و توجه به يك مقصد داشتيد و آن نبودِ رژيم فاسد و تحقق رژيم الهى، و توجه به چيز ديگر نبود، توجه به اينكه من گرفتارى دارم، وقتى منزل مى‌روم شام چه دارم، آيا من فرض كنيد فلان گرفتارى دارم، هيچ توجه به اين معانى نبود، نه زارع به فكر زراعت بود و نه كاسب به فكر كسب، ولهذا ديديد كه كسبها را رها كردند و بازارها را تعطيل كردند و كارها را تعطيل كردند و همه با هم توجه به يك معنا و آن خدا، توجه به دين خدا، آن توجه عمومى به دين خدا موجب اين شد كه خداى تبارك و تعالى هم توجه فرمود و اين معجزه حاصل شد. انقلابى فوق محاسبات مادى و طبيعى آن چيزى كه همۀ حسابهاى ماديين را فاسد كرد و غلط از آب درآمد، آنى كه دولت امريكا هم، كارشناسان آنها هم، تصديق كردند به اينكه مسائلْ فوق فكر ما بود و حسابهاى ما درست نبود و حق هم داشتند، براى اينكه حسابهاى آنها حساب مادى و طبيعى بود، ماوراى طبيعت را نديده بودند؛ طبيعت را ديده بودند. روى موازين طبيعت همان طور است كه آنها مى‌گفتند كه نبايد يك ملتى كه هيچ ندارد اين غلبه كند بر يك قدرتهايى كه پشتيبانش قدرتهاى همۀ عالم بود. نه قدرتها، تقريباً ـ عرض مى‌كنم ـ نه فقط ابرقدرتها. همۀ ممالك اسلامى دنبالش بودند. اينكه ما را نگذاشتند عبور كنيم از كويت ـ از اين طرف كويت به آن طرف كويت هم اجازه عبور ندادند ـ براى اين بود كه پشتيبانش بودند. اينكه عراق فشار آورد كه شما فعاليت سياسى نكنيد، ما تعهدات داريم. و ما هم فشار آورديم كه ما تا هستيم فعاليت سياسى تكليف شرعى ماست، مى‌كنيم. و بالاخره ما را تهديد كردند به اينكه بر فرض اينكه به شما كار نداشته باشيم، اصحاب شما، و رفقاى شما را خواهيم چه كرد. و من ديدم كه ديگر نمى‌شود. اين براى اين بود كه آنها مى‌گفتند ما تعهد داريم با دولت ايران. و من فهميدم كه همۀ اين دولتهاى اسلامى، به اصطلاح «اسلامى»، وضع همين است كه نگذارند ما وارد بشويم و هر كجا برويم ردمان بكنند. ما هم رفتيم به خارج كه اينها ديگر نفوذ نداشتند آنجا. و آنها هم پشيمان شدند از اين معنا. تداوم انقلاب تا اجراى قوانين اسلام اين قدرت الهى را از دست ندهيد. اين امانت الهى را حفظ كنيد. همان طورى كه آن وقت به فكر گرفتاريهاى خودتان نبوديد، و فكر يك فكر بود و آن اسلام، و اين رمز پيروزى شد. شما الآن پيروز نيستيد باز؛ براى اينكه آنچه شما مى‌خواهيد، آنچه ما همه مى‌خواهيم، اين است كه اسلام به همه معنا در ايران، و ان‌شاءاللّه در همۀ ممالك تحقق پيدا بكند. غرض اين نبود كه فقط ظالم از بين برود؛ مانع از بين برود؛ آن هم يكى بود؛ اما آنها مقدمه بودند. آنچه مقصد بود اسلام بود؛ آنچه مردم خونشان را در راه آن دادند اسلام بود؛ آنچه مردم جوانهايشان را دادند و زنها جوانهايشان را دادند، و بعد هم اظهار تشكر مى‌كردند، آن اسلام بود و اعتقاد به اينكه بايد اسلام تحقق پيدا بكند. ما تا حالا اين مطلب برايمان حاصل نيست. الآن باز آن رنگهاى رژيم سابق هست. نتوانستيم و نتوانستند كه آن صبغه‌ها و رنگها را بزدايند. ما بين راه هستيم. ما بين راه هستيم.۱ خيانتهاى بيشمار دودمان پهلوى ... ما بايد سازندگى كنيم، چه سازندگيهاى مادى و چه معنوى. معنويات اين كشور را اينها از بين برده‌اند. نيروهاى انسانى را از بين برده‌اند. كوشش كردند كه نگذارند روحانيت به شغل مقدس خودش آنطور كه مى‌خواهد ادامه بدهد. كوشش كردند كه نگذارند دانشگاه به آنطورى كه بايد دانشگاه باشد انجام وظيفه كند و همين طور همۀ قشرها را. هم معنويات را از ما گرفتند و قواى انسانى را؛ و هم اقتصاد مملكت را از بين بردند و همۀ جهات مادى را. هم خيانت به ماديات كردند؛ و هم خيانت به معنويات و خيانتشان به معنويات عظيمتر بود از خيانتشان به ماديات. شما اكثراً يادتان نيست مصيبتهايى كه بر حوزۀ علميه در زمان رضاخان وارد شد. بعضى از اين آقايان عظيم كه اينجا تشريف دارند يادشان است؛ و الاّ طبقۀ جوان يادش نيست كه چه كردند اينها با حوزه‌هاى علميه؛ چه كردند اينها با اين ملت در آن زمان. در اين زمان هم كه شما يادتان هست، ديديد كه چه كردند. تمام حيثيت ملى، حيثيت انسانى، حيثيت اسلامى ما را اينها تباه كردند. آن وقت مساجد ما را بستند؛ مدارس ما از بين رفت؛ عمامه‌هاى اهل علم را از سرشان برداشتند و آن فضاحتها و نسبت به خواهرهاى ما هم آن فضاحتها. در زمان اين۲ بدتر از زمان او شد. در آن وقت فشار بود و فشارْ اَمَد۳ داشت؛ در اين وقت حيله بود. حيله‌هاى زياد. فشار هم بود؛ اما حيله هم زياد بود. به اسم اسلام، به اسم عدالت اجتماعى، عدالت اسلامى، به اسم اسلام، احكام اسلام را از بين مى‌خواستند ببرند. به اسم اسلام لطمه بر حيثيت اسلام زدند و مى‌خواستند بزنند. جنايات بيشمار شاه بحمداللّه اينها از بين رفتند و خواهند رسيد به جرايم خودشان در آنجايى كه آنجا دار جزاست. ما نمى‌توانيم يك نفر آدمى كه به اندازۀ محمدرضا ارتكاب جرايم كرده، بشر با تمام قوايش نمى‌تواند او را اين جنايتهايى كه او كرده است جزا بدهد؛ براى اينكه بالاخره تا آخرش اين است كه يك نفر آدم مرده است. يك نفر آدم مقابل يك نفر آدم است. كسى كه هزاران جمعيت را ـ بسيارى از اشخاص را خودش در 15 خرداد ـ آنطورى كه مى‌گفتند ـ خودش در هليكوپتر، از آن بالاها، خودش مرتكب اين قتال شده است، و با امر او، اين ملت با امر او به اين قتلگاهها خيابانهاى ما مبدل شد، يك ملت را از بين برده است، يك ملت را، ما چه جورى مى‌توانيم او را [به جرم] ارتكاب اين جنايت ما عوضش را به او بدهيم. اين دليل بر اين است كه يك عالم ديگرى است كه در آنجا همۀ اين معانى حاصل مى‌شود. يك عالمى كه ابدى است؛ جهنمى كه خالد است؛ هميشه است. يك عذابى كه تصورش را ما نمى‌توانيم بكنيم. اين دليل بر اين است كه يك عالم ديگرى بايد باشد تا اين مجرمها را در آن عالم جزايشان را بدهند. ما در اين عالم نمى‌توانيم جزاى اينها را بدهيم. ان‌شاءاللّه خداوند تعالى به ما و شما كمك كند؛ و به روحانيت قدرت عنايت كند، به ملت ما قدرت عنايت كند، كه ما بتوانيم اسلام را آنطور كه هست پياده كنيم و متحقق كنيم. و من بايد ثانياً از حضرات آيات عظام و حضرات فضلا و علماى اعلام و همۀ شما آقايان تشكر كنم. و من نسبت به همۀ شما خدمتگزارم. و اميدوارم كه همۀ ما نسبت به اسلام خدمتگزار باشيم؛ و اين منزل را با همۀ سختيها كه هست طى كنيم، و ان‌شاءاللّه به مقصد اصلى برسيم. والسلام عليكم و رحمة‌اللّه و بركاته
