بسم اللّه الرحمن الرحيم تفاوت وضع ارتش در حكومت اسلامى و رژيمهاى فاسد حالا كه ما در اين اتاق كوچك مى‌بينيم كه جمع شده است بين علما و ارتشيان؛ اين بهتر است، يا آن وقت كه ارتشى يك طرف بود و علما يك طرف و ملت جداى از ارتش و ارتش جداى از ملت؟ رژيمهاى فاسد با حكومت اسلامى يكى از فرقهايش هم همين است كه در رژيمهاى فاسد، از باب اينكه خيانتكارند به ملت، از ملت مى‌ترسند، و براى اينكه نبادا يكوقت ملت كه ناراضى از آنهاست قيامى بكند، يك ارتشى درست مى‌كند كه اين ارتش ملت را بترساند. در رژيمهاى فاسد، ارتش براى ارعاب ملت ايجاد مى‌شود؛ و ملت هم ارتش را دشمن خودش مى‌داند و ارتش هم ملت را. از اين جهت، اينها هميشه از هم جدا هستند و بدخواه همه هستند. شايد آنهايى كه مسجد مى‌روند عوض اينكه دعا بكنند، نفرين مى‌كنند. آنها هم كه در ارتش هستند ـ ارتش رژيم فاسد ـ به جاى اينكه حفاظت كنند از ملت، ملت را با تفنگ مى‌كشند. اين مال رژيم فاسدى كه ايجاد ارتش براى اين است كه خودش مى‌ترسد، و مردم را مى‌ترساند كه نبادا مردم بر ضدش قيام كنند. در حكومت اسلام اين مطلب مطرح نيست؛ براى اينكه حاكم اسلام و رئيس دولت اسلام از مردم هيچ نمى‌ترسد؛ چون خيانتكار نيست؛ از خود مردم است و توى مردم است. شما شايد شاهد اين مطلب بوده‌ايد، يا شنيده‌ايد، كه همين محمدرضا وقتى كه مى‌خواست از يك خيابانى عبور كند برود مثلاً به يك جايى، يكى ـ دو روز قبل اين مأمورين ساواك مى‌آمدند و اين خانه‌هايى كه سر راه بودند همه را تحت نظر مى‌گرفتند و كنترل مى‌كردند و مأمور مى‌گذاشتند و اشخاص را از خانه بيرون مى‌كردند، خيابانها را تحت نظر قرار مى‌دادند و از مأمورين خودشان آنجا مى‌گذاشتند. براى چه بود؟ براى اينكه او خائف بود،[و] آدم خائن خوف دارد، مى‌ترسد، مى‌ترسد كه از اينجا كه عبور بكند، مردم با او بدند، چه چون مردم بدند، شايد او را ترور كنند؛ شايد بريزند سر او. اما حكومت اسلامى از مردم نمى‌ترسد، به مردم چون خيانتى نكرده. و لهذا در صدر اسلام همان مسجدى كه عالِم در آن بود، همان مسجد هم ارتشى بود؛ و سردارهاى سپاه هم همان جا بودند و با هم نماز مى‌خواندند و با هم اطاعت مى‌كردند، و با هم، هم جنگ مى‌رفتند، يك همچنين وضعى داشت. شما قبل از اينكه اين نهضت بشود، هيچ وقت با اين آقايان مجتمع نمى‌شديد يك جايى؛ و هيچ وقت هم پيش ما نمى‌آمديد، ماها با هم گاهى مجتمع مى‌شديم، شما هم با هم؛ و هر دو هم از هم جدا. اين نهضت اسباب اين شد كه ما همه با هم حالا هستيم، نه من از شما مى‌ترسم؛ نه شما از من؛ و نه آقايان از شما فرار مى‌كنند؛ و نه شما از آقايان فرار مى‌كنيد، همه رفيق و دوستيد. اين آرامش خاطرى كه الآن در ما هست و در شما، كه شما آرامش داريد از اينكه نمى‌ترسيد از ملت و آرامش دارد ملت از اينكه نمى‌ترسد از شما، اين يكى از بركات اسلام است كه به ما رسيده است، و اين ارزشمند است خيلى. آنهايى كه در رژيم سابق، همين ساواكيها و امثالشان كه در رژيم سابق مردم را اذيت مى‌كردند آنطورها، وجدانشان ناراحت بوده است. بله، گاهى مى‌شود كه انسان ديگر وجدانش هم تغيير مى‌كند؛ اما اكثراً ناراحت مى‌شدند از اينكه يك همچنين كارهايى را مى‌كردند، با وحشت بودند توى مردم وقتى كه همچنين كارهايى مى‌كردند. آرامش خاطر، اطمينان خاطر، كه از نعمتهاى بزرگ است، نداشتند. الآن آرامش خاطر است، همه‌مان حالا، با اينكه نيمۀ راه هستيم. بى‌ثمر بودن ترورها اگر ان‌شاءاللّه راه را به آخر برسانيم و اين ريشه‌هاى فاسدى كه خيال مى‌كنند كه با ـ مثلاً ـ سوء قصد به يك كسى، با ترور يك كسى، ديگر كارشان انجام مى‌گيرد و حال آنكه نه، ديگر گذشته وقتش. لابد شنيديد كه امروز هم يكى از علماى تهران را سوء قصد به او كرده‌اند، آقاى آقا رضى۱ را سوء قصد كردند، سه تير هم به ايشان زدند، لكن به جايى نشده است و ايشان نجات پيدا كردند. اينها خيال مى‌كنند كه با اين مسائل مى‌شود ديگر برگرداند يك ملتى را كه جوانهايش مى‌آيند پيش من ـ يك دفعه و دو دفعه نه، زياد ـ و از من تقاضا مى‌كنند كه تو دعا كن كه ما شهيد بشويم، اين از ترور ديگر نمى‌ترسد، اين شهادت را مى‌خواهد، با آغوش باز دنبال شهادت [مى‌رود ]اين تعليم اسلامى اينطورى است. رمز پيروزى ملت ما همين بود كه ديگر نمى‌ترسيدند از اينكه بروند توى خيابان بكشندشان. مى‌رفتند، خيلى هم كشته مى‌شدند. بالاخره هم با همين فريادها و دادها و «اللّه‌اكبر»ها پيروز شدند. رژيم اسلامى اينطور است كه افرادش از مسجدند. از مسجد نهضت مى‌شد. و از مسجد مى‌رفتند به ميدان، به ميدان جنگها. در جمعه‌ها كه خطابه مى‌خواندند، يا غير جمعه كه مى‌رفت آن سردارشان منبر و صحبت مى‌كرد، از آنجا راهشان مى‌انداخت براى اينكه بروند مبارزه كنند. و يك همچنين روحيه، كه از مسجد تحقق پيدا مى‌كند، اين ديگر نمى‌ترسد از اينكه حالا من بروم شايد چه بشود. اين مسجدى است، اين الهى است. آدم الهى نمى‌ترسد از اينكه حالا شايد من [را] هم بكشند. بهتر! ما مى‌رويم، جاى بهترى داريم. آنها بايد بترسند از مردن كه خيال مى‌كنند وقتى مردند، تمام شد قصه، يا اگر تمام نشده، آنجا كه بروند چه خواهد كرد با آنها. اما آنهايى كه راهشان و حسابشان درست است با خالق خودشان، اينها چرا بترسند؟ نمى‌ترسند. وحدت مردم از بركات نهضت اسلامى است در هر صورت، حالا از بركات اين نهضت همين اجتماع ما در اينجاست. ما و علماى بزرگ و محترم قزوين و شما آقايان ارتشيها، همه با هم، اينجا مجتمع؛ و همه برادر و دوست و با آرامش خاطر اينجا نشسته‌ايم؛ و با آرامش خاطر هم مى‌رويم. و اين يكى از بركاتى است كه از اسلام به ما رسيده است.اميدوارم كه اين راه را همه با هم طى بكنيم؛ و آن حكومتى را كه اسلام مى‌خواهد حالا باز نشده است، اول مطلب است. يك نسيمى از اسلام آمده، و الاّ الآن باز نشده است. حكومت اسلامى بايد در همۀ شئون، اسلامى باشد آن حكومتى را كه اسلام مى‌خواهد و آن رژيمى را كه اسلام مى‌خواهد متحقق باشد ان‌شاءاللّه متحقق بشود به طورى كه شما هرجا برويد، بازار برويد ببينيد بازار اسلامى است؛ ديگر اجحاف نمى‌شود؛ زيادفروشى بيجا نمى‌شود؛ كم فروشى نمى‌شود؛ ربا نمى‌شود؛ مفتخورى نيست. در ارتش برويد ببينيد كه اسلامى هست؛ همه‌شان توجه به اسلام دارند؛ نماز مى‌خوانند؛ روزه مى‌گيرند ماه رمضان. و هكذا در مسجد برويد مى‌بينيد كه همه چيز درست است. در ارتش برويد مى‌بينيد كه مثل اين است كه توى مسجد رفته‌ايد، و همه جاى مملكت، وزارتخانه‌هايش، اداراتش، همه اسلامى بشود. اگر ان‌شاءاللّه آنى كه خداى تبارك و تعالى فرموده است بشود، تحقق پيدا بكند، آن وقت يك نمونه‌اى است كه در عالم عرضه بشود به اينكه آنكه ما مى‌خواستيم اين است. و الآن هم، كه تا اينجا رسيديد، كارى انجام گرفته است كه دنيا باورش نمى‌آيد. اين كار را اسلام كرد. مردم چون فرياد كردند «اسلام»، توده‌هاى مردم داد زدند «اسلام»، وقتى كه از پهلُوىِ ارتش رفتند، ارتش هم به اينها متصل شد؛ وقتى از پهلوى ژاندارمرى رفتند، ژاندارمرى هم به اينها متصل شد، همه متصل شدند به هم و اين مطلب اعجاز آميز را متحقق كردند. و اميدوارم كه به اين تتمه‌اش هم همه مجتمعاً با هم ان‌شاءاللّه برسيد. و ـ قضيۀ ـ مِنبعد قضيۀ قانون اساسى را هم با آن مجلس خبرگان ـ كه بايد اشخاص بسيار خبير و اسلامى باشند ـ آنها هم متحقق بشود. يك قانون اساسى اسلامى، يك مجلس شوراى اسلامى، يك رئيس جمهور اسلامى، همۀ اينها تحقق پيدا بكند. و بعد كه اينها تحقق پيدا كرد، كارهاى اصلاحى آسان پيش مى‌رود. ان‌شاءاللّه خدا همۀ شما را حفظ كند و موفق باشيد به اينكه همه‌مان خدمت كنيم.
