اعوذ باللّه‌ من الشيطان الرجيم بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم بررسى علل قيام سيدالشهداء (ع) از حضرت سيدالشهداء ـ سلام‌اللّه‌ عليه ـ خطبه‌اى نقل شده است كه در آن خطبه علت قيام خودشان را بر ضد حكومت وقت ذكر فرموده‌اند. و آن اين است كه فرموده‌اند خطاب به مردم كه پيغمبر اكرم فرموده است كسى كه ببيند يك سلطان جائرى حلال مى‌شمرد حُرُماتِ‌اللّه‌ را، چيزهايى را كه خداوند حرام كرده است اين آزاد مى‌گذارد، و مخالف سنت رسول‌اللّه‌ عمل مى‌كند و عهد خدا را مى‌شكند، اگر كسى ديد يك سلطان جائرى اين كارها را مى‌كند و مع ذلك ساكت شد و تغيير نداد با قول خودش، با عمل خودش اين انحرافى كه سلطان جائر پيدا كرده است تغيير نداد، خداى تبارك و تعالى حتم كرده است، حتم است بر او كه اين آدمى كه ساكت شد در مقابل اين سلطانى كه حرمت احكام خدا را نگه نمى‌دارد، مخالف سنت رسول‌اللّه‌ عمل مى‌كند و عهد خدا را مى‌شكند، اين ساكت بشود در مقابل يك همچو سلطانى و قولاً و عملاً تغيير ندهد مسير اين سلطان جائر را، حتم است بر خداى تبارك و تعالى كه جاى او را هم جاى همان سلطان جائر در آخرت قرار بدهد.^۱ يعنى اين سلطان جائر كه اينطور اوصاف را دارد: سنت پيغمبر اكرم را تغيير مى‌دهد و عهد خدا را مى‌شكند و حرمات اللّه‌ را سزاوار و رها مى‌كند يعنى مُسْتَحِلّ^۲ است، ولو اين آدم كه اين چيزها را از اين آدم مى‌بيند و ساكت است، همۀ كارهاى واجب و مستحب هم به جا بياورد، آدمى باشد كه سه وقت نماز مى‌خواند، در مساجد مى‌رود، آدمى باشد كه احكام خدا را همه را ترويج مى‌كند، موافق رضاى خدا عمل مى‌كند، همۀ كارهاى خوب را مى‌كند، از همۀ كارهاى بد هم اجتناب مى‌كند، لكن ساكت است در مقابل سلطان جائر، به حَسَب اين روايتى كه نقل شده است از سيدالشهداء ـ سلام‌اللّه‌ عليه ـ كه به منزلۀ علت قيام ايشان است بر ضد حكومت وقت، اين است كه مى‌خواهند عمل به قول رسول‌اللّه‌ بكنند كه مبادا يكوقت تخلف بكنند و كسى كه تخلف بكند جاى او جاى همان سلطان جائر است؛ يعنى در هر طبقه‌اى از جهنم كه سلطان جائر، يك همچو سلطان جائرى جا دارد، اين آدمى هم كه ساكت است كه اين سلطان جائر هر كارى مى‌خواهد بكند، ساكت است او، جايش جاى همين سلطان جائر است. تشابه سلطنت شاه و يزيد حالا ما حساب بكنيم ببينيم كه آيا حكومت وقت ما، سلطان وقت ما، اين اوصافى كه ذكر فرموده‌اند دارد؟ اگر اين اوصاف را دارد و ما ساكتيم، بايـد همين معنايى كه فرموده‌اند بر ما منطبق بشود. و ايشان در يكوقتى اين مطلب را فرموده‌اند كه وقتى كه قيام كرده‌اند و نهضت كرده‌اند در مقابل يزيد و اين سلطان جائر، با يك عدد كمى در مقابل يك عدۀ كثيرى و در مقابل ابرقدرتى، كه در آن وقت همۀ مواضع قدرت دستش بوده است، كه عذر را از ما ساقط كند كه ما بگوييم كه مثلاً ما عددمان كم بود؛ ما زورمان كم بود. اين را در وقتى ايشان فرموده‌اند كه مى‌خواستند قيام كنند بر ضد سلطان جائرِ وقتشان. خطاب كردند به مردم و خطبه خواندند؛ و علتِ قيام است، اينكه چرا من در مقابل اين آدم قيام كردم براى اينكه اين، عهد خدا را شكسته است و سنت پيغمبر را مخالفت كرده است و حرمات اللّه‌ تعالى را نَكْث^۳ كرده است و نقض كرده است، و پيغمبر فرموده است هركس ساكت بنشيند و تغيير ندهد اين را، جايش جاى همان يزيد است در جهنم. جايى كه يزيد دارد، كسى كه سكوت كند جايش جاى اوست. حالا ما ببينيم چه كرده است كه حضرت سيدالشهداء ـ سلام‌اللّه‌ عليه ـ در مقابلش قيام كردند و همچو مطلبى را فرموده‌اند و برنامه داده‌اند. حضرت سيدالشهداء مطلبى را كه فرموده‌اند، اين مال همه است. يك مطلبى است عمومى: مَنْ رَأى هر كه ببيند، هركسى ببيند يك سلطان جائرى اينطور اتصاف به اين امور را دارد، و در مقابلش ساكت بنشيند، نه حرف بزند و نه عملى انجام بدهد، اين آدم جايش جاى همان سلطان جائر است. يزيد يك آدمى بود كه به حَسَب ظاهر متشبث به اسلام بود و خودش را خليفۀ پيغمبر حساب مى‌كرد و نماز هم مى‌خواند و همۀ اين كارهايى كه ماها مى‌كنيم آن هم مى‌كرد؛ اما چه مى‌كرد؟ اما از آن طرف معصيتْ كار بود؛ مخالف سنت رسول‌اللّه‌ مى‌كرد. رسول‌اللّه‌ سنتش اين است كه بايد با مردم چه جور عمل بكنند، او خلافش عمل مى‌كرد؛ بايد حفظ دِماء مسلمين بشود، او دماء مسلمين را مى‌ريخت؛ بايد مال مسلمين هدر نرود، او هدر مى‌داد مال مسلمين را. همين شيوه‌اى كه پدرش معاويه هم داشت و اميرالمؤمنين هم قيام كرد در مقابل او. منتها حضرت امير لشكر هم داشت ولى سيدالشهداء عدد خيلى كمى [داشت] در مقابل يك ابرقدرت. ما مى‌بينيم كه اين كارهايى كه او كرده است، به اين حكام وقت ما و به سلطان وقت ما تطبيق مى‌شود؟ اين مسائلى كه رسول‌اللّه‌ فرموده است، اينها تطبيق مى‌شود بر اين؟ سلطان است؟ جائر است؟ اينها معلوم كه الآن سلطه دارد؛ «سلطان» يعنى سلطه. الآن سلطه دارد و جائر هم هست. خودش هم شايد قبول داشته باشد كه جائر است. همه‌كس هم مى‌داند كه اين آدم جائر است. خوب، مخالفت سنت رسول‌اللّه‌ را نكرده؟ هرچه رسول‌اللّه‌ فرموده است، ايشان عمل كرده؟! يا اقوال رسول‌اللّه‌ را به حساب نمى‌آورند اينها؟ اينها سنت رسول‌اللّه‌ را به حساب نمى‌آورند؟ بله، در ايام عمرش براى اينكه من و شما را بازى بدهد، يك دفعه هم مى‌رود به حرم حضرت رضا و آنجا يك ـ دو ركعت نماز هم مى‌خواند! من هم نمى‌دانم با چه حالى مى‌خواند! يك ـ دو ركعت نمازى هم آنجا مى‌خواند و يك حرفهايى هم آنجا مى‌زند و اين چيزها. اين براى اغفال من و شماست. آيا به سنت رسول‌اللّه‌ عامل است؟ ايشان عاملِ سنت رسول‌اللّه‌ هست؟ سنت رسول‌اللّه‌ اين است كه دِماء مسلمين محفوظ باشد، ايشان حفظ كرده است دِماء مسلمين را؟! الآن اطلاعى كه رسيده است در همين چند روز، در همين دو ـ سه روز در اصفهان پنجاه نفر، در كجا چقدر، در كجا چقدر كشته است. بى‌اطلاع ايشان است؟! با اطلاع است. بى‌اطلاع دولت است؟! با اطلاع دولت است. بى‌اطلاع شاه است؟! اينها بى‌اطلاع شاه كارى نمى‌كنند. و من نگرانم از فردا و پس فردا براى اينكه يك خبرى به ما رسيده است كه ان شاءاللّه‌ دروغ است ـ من هم حمل كردم كه اين يك تبليغاتى باشد ولى خوب محتمل است ـ و آن اينكه اينها اعلام كردند به اينكه فردا و پس فردا آزادند مردم در شعائر خودشان و در شعائر مذهبى و در عزادارى آزادند. از آن طرف اطلاع دادند كه يك نقشه‌اى در كار است و آن نقشه اين است كه يك عددى از اشرار را بين مردم با همان صورتِ مردم وارد معركه كنند. اين راهپيمايى كه علما و ساير طبقات بنا دارند كه فردا در همۀ شهرهاى ايران و قصبات انجام بدهند، اينها يك عده‌اى از اشرار را كه مربوط به خودشان است در بين اينها وارد كنند و آنها شلوغكارى بكنند؛ آنها كه شلوغكارى كردند، اينها بگويند كه خوب اين يك تظاهرات آرام نبوده و شلوغ كردند، و با رگبار مسلسل مردم را از پا درآورند. خوب، من احتمال اين معنا را [مى‌دهم] كه اين يك اشتهارى است كه اينها داده‌اند براى اينكه مردم را از اين كارى كه فردا بنا دارند بكنند، مردم را از اين كار وادارند و نگذارند بشود؛ يعنى خود مردم نكنند؛ و آنها به مقصد خودشان رسيده باشند كه هم گفته باشند كه خوب ما كه آزاد گذاشتيم مردم را و خود مردم بيرون نيامدند. لكن خوب، يك احتمالش هم اين است كه يك نقشۀ شيطانى در كار باشد. و اين البته موجب نگرانى است كه فردا اينها چه خواهند كرد. شاه جائر است و مخالف احكام خدا لكن مسئله اين است كه الآن يك سلطان جائرى است؛ يعنى يك سلطه‌اى دارد بر مردم: قشون دارد، لشكر دارد، و قدرتهاى بزرگ هم دنبال سرش هستند، و سلطانِ جائر است، و همۀ اين اوصافى كه فرموده‌اند در ايشان هم هست. نفوس مسلمين را خداى تبارك و تعالى محرّم كرده است كه كسى تصرف در آن بكند اين مردم را بكشد؛ اين يكى از حرمات اللّه‌ است و ايشان اجازه مى‌دهد، امر مى‌كند به آن. اموال مسلمين بايد محفوظ باشد، اموال ملت ايران بايد محفوظ باشد براى خود ملت ايران، نفت ايران مال خود ايران است، مراتع ايران مال خود ايران است، بايد به درد خود ايران بخورد، شيلات ايران بايد به درد خود ايران بخورد، مال خود ايران است، جنگلها مال خود ايران است، مخازن زيرزمينى هرچه هست مال خود ايران است، بايد خود ايرانى‌ها بيرون بياورند، استخراج بكنند و استفاده كنند براى همين مصالح خودشان، براى ملت، ايشان همۀ اينهايى را كه ذكر كردم به باد دادند. بر همه حرام است كه اموال مسلمين را، آن اموالى كه مال يك ملت است، به باد بدهد و به دشمنهاى اسلام مثل اسرائيل بفروشد. اسرائيلى كه الآن در حال جنگ است با مسلمين، نفت او را ـ بيشترش را ـ مى‌گويند كه از ايران اداره مى‌شود. در ازايش ـ آن هم از قرارى كه مى‌گويند ـ بسيارى از اين كشته‌هايى كه ما داريم با سربازهاى اسرائيل شده است. پس ايشان مُسْتَحِل حُرمات اللّه‌ است. هم نفوس مسلمين را به باد دارد مى‌دهد، و هم اموال مسلمين را. مراتع ما را به غير داده است، جنگلهاى ما را به شركتهاى خارجى داده است؛ شيلات را با كشتن چندين هزار ـ آنطور كه مى‌گويند ـ چندين هزار نفر را كشتند تا شيلات را از مردم بيچاره گرفتند و به غير واگذار كردند! نفتمان هم كه همه مى‌دانيد كه دارند چه مى‌كنند كه بعد از چند وقت ديگر ايران هيچ چيز ندارد. هرچه هست غارت كردند و بردند. غارت ارزها و جواهرات توسط شاه و عمالش اين صورتى هم كه ديديد^۴ ـ لابد اينجاها مثل اينكه آوردند ـ اين صورتى هم كه ديديد كه اين چپاولگرها خارج كردند از ايران و اموال ايران را به خارج بردند و بعد از اينكه همۀ اينها را به خارج بردند، آن وقت به فكر اين افتادند كه نه، ديگر كسى نبرد! ديگر كى نبرد؟! خوب بردند، تمام شد. سه هزار ميليون و بيشتر، سه هزار و چند صد ميليون از خود ايشان و [مزدورهاى] اين بوده است كه حالا بردند. آنهايى كه قبلاً بردند خدا مى‌داند چقدر است. از اول اينها شروع كردند به بردن! رضاشاه جواهرات ايران را آن وقتى كه مى‌خواستند بيرونش كنند، جواهرات را آنطورى كه براى من نقل كردند از يك صاحب‌منصبى، يكى از آقايان نقل كرد از يك صاحب‌منصبى كه همراه بوده است كه چمدانهاى ـ وقتى رضاشاه را متفقين آمدند و بيرونش كردند، در اين خلالى كه مى‌خواست برود ـ چمدانهاى جواهر را پر كرد، چمدانها را از جواهرات ايران؛ و راه افتادند كه ببرند منتها بين دريا ـ همان صاحب‌منصب نقل كرده بود كه ـ در بين دريا كه با كشتى اين آدم را مى‌بردند، يك جايى نگه داشتند و يك چيز ديگرى، يك بَلَمى يا يك كشتى ـ كه آن شخص گفته بود مخصوص حمل دَواب بوده! ـ آنها آوردند متصل كردند به اين كشتى و به او گفتند كه تو برو توى آن كشتى، لكن همانجا چمدانها را برداشتند و انگليسى‌ها بردند، تمام شد. آن زمانِ او آن كار را كردند، غير از آنهايى كه دزديده بود و برده بود. يكوقتى در يك سفر رفته بود، يك سفرى كه مورد خطر شايد بود، مرحوم مدرس ـ رحمهُ‌اللّه‌ ـ كه آن روز مخالف با رضاشاه بود و جانش را هم سر همان مخالفت داد، گفته بود كه من دعا كردم به شما در اين سفر كه سالم برگرديد. خيلى خوشحال شده بود كه مدرس به او دعا كرده. گفته بود دعا كرديد؟ خوب، ايشان گفته بود آخر نكته دارد؛ اين است كه اگر تو در اين سفر مرده بودى همۀ اموال ما از بين رفته بود، من مى‌خواهم زنده باشى تا اموالمان را پيدا كنيم! در زمان او آن كار را او مى‌كرد؛ در اين زمان هم از اولى كه ايشان وارد سلطنت شده ـ ديگر جلوتر خيلى تجربه كرده است، تجربه‌هاى پدر را داشته است ـ از اول بنا گذاشته به اينكه اموال را ببرد بانكهاى خارجى. بانكهاى امريكا، هر جاى ديگر، در آنجاها انبار كردند اموال اين ملت را كه وقتى اگر يك اتفاقى افتاد برود سراغ اين اموال. وظيفۀ ملت در جلوگيرى از فرار شاه ملت نبايد بگذارند اين فرار كند. اين الآن در صدد است. گفتند رفته به جزيرۀ كيش. البته رفتن او به جزيرۀ كيش، من يك... رفته است به جزيرۀ كيش. و من اولش يك خوفى كردم كه اين گاهى وقتها كه از ايران، از تهران خارج مى‌شد آن وقت يك مفسده‌اى مى‌خواست واقع بشود: امر مى‌كرد كه بكُشند و خودش مى‌رفت بيرون. من در ذهنم آمد كه مبادا براى فردا و پس فردا هم يك همچو تهيه‌اى ديده‌اند، لكن محتمل است كه نباشد ان شاءاللّه‌. بعضى هم گفتند رفته آنجا كه ديگر كار آخرى را انجام بدهد. اين البته در صدد است كه فرار كند. ملت ايران بايد نگذارند اين فرار كند. آن قدرى كه مى‌شود. آن قدرى كه... امكان ندارد البته كه يك كسى بتواند سزاى عمل اين آدم را به او بدهد. يك آدمى كه سى و چند سال است مسلط شده است بر اين ملت و همه چيز ملت را به باد داده است. يك آدمى كه مادرها را به عزاى اولادشان نشانده است. و همين امروز كسى گفت كه يك زن بوده است كه سه تا بچه داشته، هر سه بچه‌اش كشته شدند. يك پدر و مادرى كه حالا وقتى مى‌آيند توى خانه مى‌بينند كه ديروز پنج نفر سر سفره بودند حالا دو نفر شدند، مگر مى‌شود كه اين را ما در اين دنيا بتوانيم جزايش را به او بدهيم؟ مگر يك آدم كه مى‌كشد يك كسى را، همان مقدار مى‌شود خودش را بكشند؟ همين بس. پول خون اين هم خون يك آدم است ـ اگر آدم باشد ـ كسى كه سى و چند سال است بر اين ملت تسلط پيدا كرده و كشتار كرده و آنطور كشتار كرده، و دزدى كرده و آنطور دزدى كرده، و خيانت كرده و آنطور خيانت كرده، و جنايت كرده و آنطور جنايت كرده، مگر بشر مى‌تواند كه اين را به سزاى اعمالش برساند؟ اين يك جان بيشتر ندارد مقابل يك نفر. منطق سازشكارها و حالا عجب! من گاهى وقتها از فهم بعضى اشخاص تعجب مى‌كنم كه مى‌گويند خوب حالا آمده، حالا آمده عذر خواسته ديگر! خوب، حالا بپذيريد! اين آمده گفته است كه من اشتباه كردم، خوب بپذيريد ديگر از او! چى بپذيريم؟ مگر خدا مى‌پذيرد از او اين عذر را؟ خدا حق ناس را نمى‌گذرد؛ خود ناس بايد بگذرند. خود مردم بايد بگذرند تا خدا بگذرد. مگر خدا مى‌گذرد از حق‌الناس؟ بياييد حالا مصالحه بكنيد! بياييد حالا خوب، عفو بكنيد! نمى‌دانم چه! يك آقاى ريش سفيدى يك كاغذ مفصلى نوشته بود ـ البته خودش آدم دانشمندى است لكن ادراكش، يك خرده عقلش ناقص است! ـ به من نوشته بود كه پيغمبر اكرم در فلان جا فلان آدم را بخشيد، در فلان جا فلان كافر را بخشيد، در فلان جا فلان كس را بخشيد. تاريخ براى من نوشته بود! مثل اينكه من حق دارم كه ببخشم ايشان را! به من چه ربط دارد؟ بچه‌هاى آن پيرزن را كشته، من ببخشم؟! چطور من ببخشم كشته‌هايى كه از اين ملت، جوانهايى كه از اين ملت به باد رفته؟! همين امشب شما احتمال بدهيد كه عده‌اى را كشته باشند. همين امروز اطلاع رسيد كه اشخاصى را كشتند، مردم را كشتند، ما بنشينيم بگوييم كه شما «اعليحضرت» حالا ديگر باشيد! ديگر از اين به بعد حكومت نكنيد، «اعليحضرت» باشيد! آخر اين چه منطقى است؟! اين چه، چطور انسان همچو حرفى را مى‌تواند بزند؟! بياييم به قانون اساسى حالا عمل بكنيم! معنى به قانون اساسى عمل كردن اين است كه آقا ـ يعنى همين قانون اساسى كه الآن در دست است ـ كه ايشان «سلطان» باشند و ـ عرض مى‌كنم كه ـ حاكم نباشند! آخر مى‌شود يك همچو چيزى؟! امكان دارد براى يك آدم، يك كسى كه ادراك آدمى داشته باشد؟ حيوان هم نمى‌تواند يك همچو حرفى بزند كه ما ديگر اين را بياييم و عفوش كنيم! كى عفوش بكند؟ كى حق دارد كه اين را عفوش بكند؟ مگر با من يك كارى كرده كه حق من است كه عفوش بكنم؟ حق يك ملت را خورده است اين. خون يك ملت را ريخته اين آدم. اين ناكثِ^۵ عهداللّه‌ است. خدا از همۀ مردم عهد گرفته است به اينكه بايد اطاعتش را بكنند، اين ناكثِ عهداللّه‌ است. خودش هم تعهد كرده است در مجلس، اولى كه به اين سلطنت غاصب رسيد. آمده است در مجلس و قسم خورده است به اينكه به مذهب شيعه وفادار باشد، مروّج باشد؛ به ملت خيانت نكند. آن قسمهايى كه مى‌خورد اين، نقض اين عهدش هم كرده است. قرآن را گذاشته و قسم خورده و خدا را شاهد گرفته است، عهد كرده است به اينكه به ملت خيانت نكند؛ مذهب شيعه را ترويج كند. ترويجش همين است كه مى‌بينيد و امانتش هم همين است كه شما داريد مى‌بينيد! مخالف سنت رسول‌اللّه‌ هم كه اِلى ماشاءاللّه‌! هرچه بخواهيد مخالف سنت رسول‌اللّه‌ است. سكوت جايز نيست اگر كسى ببيند محمدرضاخان را كه اين اوصاف را دارد و سكوت كند، جايش جاى محمدرضاخان است در جهنم ولو نماز شب بخواند، ولو يك عالِم باشد، ولو تمام عمرش را در اطاعتِ اَللّه‌ صرف كرده باشد؛ اگر در مقابل اين آدم ساكت بنشيند، جايش [همان است] به حَسَب اين نقلى كه از رسول‌اللّه‌ كرده‌اند و نقلى كه از سيدالشهداء كرده‌اند كه مى‌فرمايد رسول خدا همچو فرموده است. چطور مى‌شود يك ملت ساكت بنشيند؟ عذر همه منقطع است؛ همۀ عذرها منقطع است. اگر ما چهار نفر هم بوديم قاعده‌اش بود كه قيام كرده باشيم. هيچ كس نمى‌تواند بگويد ما تنهاييم. حالا ملت است؛ تمام ملت است الآن. الآن جميع ملت ايران ايستاده‌اند در مقابل اين سلطان جائر، اين حاكم جائر. تمام ملت اسلام، تمام ملت ايران قيام كرده‌اند. از دهات گرفته ـ پريروز يك نفر پيش من آمده بود كه رفته بود يك دهات دورافتاده‌اى را ديده بود، گفت كه در اين دهات هم راه‌روى هر روز است صبح و عصر؛ مى‌گفت صبح و عصر در همۀ اين دهات آن، اهل علم آن ده جلو مى‌افتد و رعيتها و مردم ديگر دنبالش پياده‌روى مى‌كنند. در يك همچو موقعيتى كه همۀ مردم قيام كرده‌اند ديگر من نمى‌توانم بگويم كه من نمى‌توانستم! نخير، مى‌توانى؛ چنانچه مى‌بينيد كه مى‌توانيد، چنانچه مى‌بينيد كه نه حكومت نظامى توانست كار بكند نه دولت نظامى. همين دولت نظامى كه آنقدر هياهو براى خودش به جا آورده بود، حالا ديد كه وقتى همۀ مردم مى‌خواهند پياده‌روى كنند، هركس از يك گوشه‌اى مى‌خواهد پياده‌روى كند، سران قوم ديد كه نمى‌شود، رها كرد گفت مجازند مردم! خيال كرد اگر اين اجازه را ندهد نمى‌روند! «مجازند» چيست؟ مگر ديوانه‌اند اينها! مجازند مردم كه بروند! اجازه دادند! در يك جاى ديگر هم گفتند «اعليحضرت» اجازه داده‌اند! آخر اينها مضحك است ديگر. [يكى از حضار: براى نماز جماعت هم حاج آقا اجازه دادند؟] [حضرت امام:] بله. اينها ديگر مضحك است كه يك كسى يك همچو حرفى بزند و بگويد من اجازه دادم يا دولت بگويد من اجازه دادم! تو، كى هستى تو؟ شما سرنيزه‌ها را گذاشتيد طرف مردم ولى مردم آمده‌اند سينه‌هايشان را سپر كردند در مقابل سرنيزه‌هاى شما! بچه‌ها هم آمدند، زنها هم آمدند. زنها اين بچه‌هاى كوچكشان را بغل كردند آمدند در صف مردم. اين يك امر الهى است، خدا همچو كارى كرده. اين آتش را خدا روشن كرده. و اين روشنى‌اش هست؛ مثل خورشيد مى‌ماند اين. تا آخر نتيجه اين مسئله هست ان شاءاللّه‌. [ان شاءاللّه‌ حضار]. كسى الآن عذر ندارد كه بگويد كه ما نمى‌توانستيم، ما نمى‌دانستيم. كسى مى‌تواند در همۀ ايران بگويد من نمى‌دانستم كه اين سلطان جائر است؟ كسى مى‌تواند بگويد من نمى‌دانستم مخالف سنت رسول‌اللّه‌ [است،] مخالفت با سنت رسول‌اللّه‌ مى‌كند؟ كسى نمى‌داند كه اين آدم عهد خدا را شكسته، معصيت‌كار است به مردم جور دارد مى‌كند، مال مردم را، همه را هدر داده؟! هيچ كس نمى‌تواند بگويد من نمى‌دانستم. حالا كسى مى‌تواند بگويد كه ما ديگر نمى‌توانستيم؟ تمام قدرت همراه ماست، چطور نمى‌توانستيم؟! همه بايد استنكار كنند؛ يعنى با لفظ بگويند شاه اينطور است. چطور بعضى از علماى بعض بلاد صريحاً مى‌نويسند كه شاه اينطور است، هيچ كارى‌شان نكردند. همه بايد بگويند شاه اينطور است، دولت ـ نمى‌دانم ـ چطور و رژيم چطور است. اينها غلط است؛ بايد اسم ببرند بگويند كه شاه اينطور است. استنكار كنند. عذر نمى‌شود بگويد من نمى‌توانستم؛ نخير مى‌توانستى. اگر كسى يك كلمه بگويد كه در اين كلمه ترويج از اين ظالم است، تأييد اين ظالم است، با اين كلمه حفظ بشود اين، ظالم است؛ اين خيانتكار به اسلام و مسلمين است. نبايد اين كار بشود. اسم «قانون اساسى» را نبايد كسى بياورد كه با قانون اساسى... مگر بگويد كه قانون اساسى، اين موادى كه رضاخان با سرنيزه گذاشت توى قانون اساسى اين مواد كنار برود. مابقى قانون اساسى، خوب آن [هم] غلط است لكن ديگر اينقدر جنايت ندارد كه بخواهد اين را نگهش دارد. تكليف ما در ادامۀ تبليغات و مبارزات امروز عذر نيست براى ما، هيچ كدام ما عذر نداريم؛ لكن ما هم كه اينجا هستيم، شما آقايان كه در اين بلاد هستيد، بى‌تكليف نيستيد. آنها در صف مردم، در صف قتال هستند؛ الآن هم شايد صداى تفنگ، صداى مسلسل، در تهران و قم و اهواز و نمى‌دانم كجا، الآن هم شايد باشد براى اينكه مردم كه آرام نمى‌نشينند، آنها هم كه ايستاده‌اند در مقابل آنها؛ در صف مقاتله هستند و محاربه هستند؛ تكليفشان را دارند عمل مى‌كنند، به قول رسول‌اللّه‌ دارند عمل مى‌كنند، اقتدا به سيدالشهداء ـ سلام‌اللّه‌ عليه ـ كردند و دارند عمل مى‌كنند؛ شما هم كه در اينجا هستيد، هر مقدار مى‌توانيد: مى‌توانيد كه مصاحبۀ مطبوعاتى بكنيد، مصاحبۀ مطبوعاتى كنيد و جرم و جرايمى كه اين آدم كرده است اين جرايم را افشا كنيد؛ مى‌توانيد كه اجتماع كنيد در يك جايى و بگوييد يكى برود مطالب را بگويد، برود بگويد. با اين رفقايى كه در خارج از كشور شما داريد از فِرَق ديگر، از اهل مثلاً اينجا يا ساير ممالك كه آشنا هستيد با آنها، هرجا اتفاق افتاد، بايستيد و مطالبتان را بگوييد تا مردم بدانند كه يك دسته اشخاص شلوغكار نيستند [كه ]مى‌خواهند، دارند اين كار را مى‌كنند. آنها كه قيام كرده‌اند بر ضد اين، نه اينكه يك مردمى هستند كه مى‌خواهند شلوغكارى بكنند اين كارها را مى‌كنند، اين مردمى هستند كه حق مى‌گويند؛ حق خودشان را طلب مى‌كنند. آزادى حق مردم است؛ استقلال يك مملكت، حقِ اهل مملكت است كه طلب استقلال بكنند در مملكت. مردم شريفى‌اند كه قيام كرده‌اند و خون خودشان را دارند مى‌دهند در مقابل اينكه احكام اسلام را و اين ثروت خودشان را، يعنى ثروت ملتشان را نگذارند هدر برود؛ احكام اسلام را نگذارند از بين برود و زير پا برود. بايد به مردم، به اهالى اينجا، شما حالى كنيد اين مطلب را. هركس به هر زبانى، به هر جورى كه مى‌تواند، بگويد به اينها كه اين مردم ايران كه قيام كرده‌اند بر ضد اين مرد و اين حكومت، براى اينكه اين حكومت اين مرد پنجاه سال است خودش و پدرش به ما خيانت كرده؛ خودش و پدرش پنجاه سال است جنايت كرده؛ قتل عام كرده‌اند. خوب پدرش مسجد گوهرشاد را قتل عام كرد. خودش ديگر هرجا بگرديد! وَلَدِ صِدْق! بگوييد به مردم كه مسئله اين است؛ نه مسئله اين است كه يك دسته‌اى هستند و اراذل و اوباش هستند و چند نفر معدود ـ اخيراً هم آن مردك^۶ مى‌گويد كه يك عدۀ «معدودى» مردم را ناراحت كرده‌اند ـ و حالا مردم همه شاه را مى‌خواهند! من نمى‌دانم آخر اينها چه جور فكر مى‌كنند؛ براى كى مى‌گويند اينها را. بگوييد به مردم اينجا كه مردم ايران كه قيام كرده‌اند براى يك مطلب واضحى است كه همۀ بشر قبولش دارد كه آزاد بايد باشد؛ نبايد هى در حبسش كنند، نبايد جلويش بگيرند كه حرف نزن! بيخ گلويش را فشار بدهند كه نبايد يك كلمه حرف بزنى! قلمش را بشكنند كه نبايد بنويسى! قلمها را اينها شكستند؛ قدمها را شكستند در اين پنجاه سال. حبسها پر بود از اشخاصى كه آزادى مى‌خواستند در اين پنجاه سال. حالا قيام كرده‌اند و حقوق واضح ملى خودشان را، آنكه از حقوق بشر است و از اولين حقوق بشر است: آزادى، استقلال، حكومت عدل، اين را مى‌خواهند مردم. اين تبليغاتى كه، از قرارى كه مى‌گويند در هر سال صد ميليون دلار ايشان خرج تبليغات خودش مى‌كند كه بگويند چشم و ابرويش كذا و ـ نمى‌دانم ـ قد و قامتش چه! و مخالفين‌شان را به هرچه مى‌خواهند نسبت بدهند اينها ـ اينها را شما فَشَلْ كنيد.^۷ بگوييد به اشخاصى كه با آنها ملاقات مى‌كنيد كه مسئله اين نيست. اين آدم مال ملت را برمى‌دارد بر ضد ملت خرج مى‌كند؛ اموال ملت را به ضد مصالح ملت دارد خرج مى‌كند. ان شاءاللّه‌ خداوند همه‌تان را تأييد كند، موفق باشيد. [صلوات حضار].

1. ـ بحارالانوار، ج 44، ص 382.
2. ـ كسى كه محرّمات الهى را حلال كند.
3. ـ شكستن.
4. ـ ليست خارج كنندگان ارز از ايران، كه انجمن اسلامى كاركنان بانك مركزى منتشر ساخت.
5. ـ نقض كننده، شكننده عهد.
6. ـ شاه. كارتر نيز اين ادعا را تكرار كرد.
7. ـ از پا درآوريد.