[بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم. حضور محترم زعيم عاليقدر و رهبر كبير انقلاب اسلامى و ناخداى كشتى محرومان، حضرت امام خمينى ـ مدظله‌العالى. امام عزيز اينجانب، سعيد پورسراج، فرزند كاظم، ساكن شهر شوشتر، يك مسئله‌اى را خواستم مطرح كنم. اميد است كه جواب بفرماييد. و با عرض پوزش از اينكه وقت مبارك و گرانبهاى شما را مى‌گيرم. امام عزيز من در حدود 19 سال است در خانواده‌اى مذهبى زندگى مى‌كنم. از ابتداى جنگ، اگر خداوند ان‌شاءاللّه‌ قبول كند، چند نوبت در جبهه‌هاى حق شركت كرده؛ تا آخرين بار در عمليات «والفجر مقدماتى» پاى چپم از زير زانو قطع گرديد. اما از آنجا كه در طول مدت اين جنگ دوستان زيادى را از دست داده‌ام و عشق جبهه رفتن من را تا حالا آرام نمى‌گذارد، مدتى پيش به هر نحو كه بود براى دعاخوانى به جبهه اعزام شدم؛ ولى هر چه خواهش كردم كه با برادران به خط مقدم و عمليات بروم، برادران اجازه ندادند. و حالا ديگر از ناراحتى طاقتم دارد به سر مى‌رود. و مى‌خواهم اين مسئله را از شما، جناب فرماندۀ كل قوا، مطرح كنم. و تنها ناراحتى من اين است كه مى‌بينم هر روز يكى از دوستانم شهيد مى‌شود؛ و با اين همه دوست از دست دادن، مى‌ترسم نكند من در شهر و يا در بستر بميرم. و خيلى عشق به شهادت دارم و تلاش مى‌كنم كه به دوستانم ان شاءاللّه‌ ملحق شوم. اميدوارم كه جواب مصلحت را بفرماييد. ضمناً اماما، اگر خط مقدم به صورت پدافندى باشد و كارى از من ساخته باشد، مى‌توانم شركت كنم. و اگر شركت كنم و مثلاً كشته شوم، آيا ان‌شاءاللّه‌ شهيد هستم يا نه. در آخر اميد آن دارم كه با دستخط مبارك خودتان به طور خلاصه جواب دهيد. و ان‌شاءاللّه‌ ما را حتماً در جواب نامه نصيحت بفرماييد. عاشقى كه تا خون در رگ دارد شما را فراموش نمى‌كند، و هميشه قلبش براى شما مى‌تپد. 1/2/63 دوستدار شما، سعيد پورسراج] بسمه تعالى فرزند عزيزم من، از خداوند منّان مسئلت مى‌كنم كه شما را با شهداى اسلام محشور نمايد. و شما كه سلامت خودتان را در راه اسلام داده‌ايد از زمرۀ شهيدان هستيد، و حق خودتان را به اسلام عزيز ادا نموديد و از اينكه به جبهه نمى‌شود برويد ناراحت نباشيد. اميد است خداوند شما را حفظ فرمايد. والسلام عليكم و رحمة‌اللّه‌. 11 ارديبهشت روح‌اللّه‌ الموسوى الخمينى