عنوان :
...
کتاب :
...
منبع :
...
تاریخ :
...
گوینده :
...
مکان :
...
بسم اللّه الرحمن الرحيم ضيافةاللّه مقدمۀ لقاء اللّه متقابلاً اين عيد مبارك را به همۀ آقايان و همۀ ملت مسلمان ايران و به همۀ محرومان جهان تبريك عرض مىكنم. در اسلام دو عيد است كه به عنوان عيد اسلامىبه رسميت شناخته شده است: عيد شريف فطر عيد است براى ضيافةاللّه، و عيد شريف قربان عيد است براى لقاءاللّه. و آن عيد كه ضيافةاللّه است، مقدمه است براى لقاءاللّه، و اينكه امر شده است به حضرت ابراهيم كه فرياد بزن تا بيايند پيش تو، براى اينكه راه راهى است كهاز طريق ولى اللّه بايد طى بشود، از طريق اولياءاللّه بايد طى بشود، و حضرت ابراهيم - سلام اللّه عليه ـ ولىّ وقت بود و ولىّ است براى همۀ نسلها، و رسول اكرم ولىّ اعظم است و ولىّ است براى همۀ عالم، و از راه اينها بايد رسيد به آنجايى كه بايد رسيد. ابراهيم ـ عليه السلام ـ بعد از اينكه مراحلى را طى فرمود، آخرش فرمود، عرض كرد: وَجَّهْتُ وَجْهِىَ لِلَّذى فَطَرَالسَّمواتِ وَالاَْرْضَ۱ او وَجَّهْتُ وَجْهى مىگويد و براى رسول اكرم ثُمَّ دَنى فَتَدلىّ فَكانَ قابَ قَوْسَيْنِ اَوْ اَدْنى۲ است و بين اين دوتا فرق است، با اينكه هر دو در غايت كمال است. بركات ادعيۀ وارده از ائمه و از بركاتى كه ما داريم، براى ما هست، بركات ادعيهاى است كه از ائمۀ اطهار وارد شده است. ادعيۀ ائمۀ اطهار ـ همان طورى كه خود قرآن شريف هم آن طور است ـ كه يك سفرهاى است كه پهن شده است براى اينكه همۀ قشرها از آن استفاده كنند. قرآن را چنانچه ملاحظه مىفرماييد، در آن اكثراً آيات شريفهاى است كه اكثر مردم از آن استفاده مىكنند. و در قرآن شريف آياتى است كه فقهاى عظام از آن استفاده مىكنند. آياتى است كه فلاسفه از آن استفاده مىكنند. آياتى است كه عرفا از آن استفاده مىكنند. آياتى است كه خاصۀ اوليا از آن استفاده مىكنند. و آياتى است كه رسول اكرم ـ صلىاللّه عليه وآله و سلم ـ به او رسيده است، و به وسيلۀ او به كسانى كه لايق هستند رسيده است. قرآن، آياتى كه در اين زمينه است كه اهل معرفت از آن استفاده مىكنند زياد است، مثل اَللّهُ نُورُالسَّمواتِ وَالاَْرْضِ،۳ هُوَ الاَْوَّلُ وَالآخِرُ وَالظّاهِرُ وَالْباطِنُ،۴ هُوَ مَعَكُمْ اَيْنَما كُنْتُمْ۵ و امثال اينها كه در لفظ و در بيان ممكن است كه انسان براى آنها بياناتى بكند، ولى به حسب واقع و حظّ واقعى مشكل است كه كسى غير از آنكه خوطب به،۶ به اينطور مسائل برسد. هُوَالظّاهِرُ، هُوَالْباطِنُ خوب، وقتى دست ماها دادند گفتيم به اينكه هُوَالْمُظْهِرُ۷ لكن مسئله اين نيست. اَللّهُ نُورُالسَّمواتِ وَ الاْرْضِ وقتى دست بشر عادى رسيده «منور السموات والارض» معنا كرده، لكن مسئله اين نيست. در روايات هم همين طور است. ادعيهاى كه از ائمۀ اطهار وارد شده است اين هم يك سفرهاى است، پهن شده است براى اينكه همه از آن استفاده كنند، هر كس به مقدار فهمش. و اكثراً چيزهايى است كه عامۀ مردم از آن استفاده مىكنند و فقراتى در ادعيه هست كه فلاسفه از آن استفاده مىكنند. فقراتى هست كه عرفا از آن استفاده مىكنند. فقراتى هست كه خاصۀ اوليا بايد از آن استفاده كنند. همين در دعاى عرفهاى كه حضرت سيدالشهدا ـ سلام اللّه عليه ـ در روز عيد خوانده، در روز عرفه خواندهاند، اين دعا اكثراً چيزهايى است كه اكثر بينندگان از آن استفاده مىكنند، لكن در بين آن يك چيزهاى ديگرى هست كه استفاده از او مشكل است، حتى براى عرفاى بزرگ اَيَكُونُ لِغَيْرِكَ الظُّهُورْ حتى اينكه مالَيسَ لَكَ اين تعبير غير از اين است كه هُوَالْمُظْهِرُ، اَيَكُونُ لِغَيْرِكَ الظُّهور مالَيْسَ لَكَ۸ يعنى ظهور همه از توست، ظهور توست مَتى غِبْتَ حَتّى تَحْتاجُ اِلى دَليل۹ چه وقت غائب بودى؟ هيچ وقت غائب نبودى، از تو بايد استدلال به ديگران بشود، نه از ديگران استدلال به تو، و هكذا. اين از نعمتهاى بزرگى است كه براى بندگان خدا آمده است، و هركس به اندازۀ خودش از او استفاده مىكند. و بسيارى هم هستند كه گمان مىكنند استفاده كردند، لكن واقع مطلب بسيار مشكل است. يعنى بعضى امور است كه تصديقش آسان است لكن تصورش مشكل. بعضى از مسائل هست كه تصور، انسان نمىتواند بكند، لكن تصديقش مىكند، و مسائل كه مال اهل معرفت است از اينجور مسائل هستند، تصديق مىشود كرد به اينكه هوالظاهر، لكن تصور هوالظاهر يك تصورى است كه بسيار مشكل است، مگر براى آنهايى كه خاصۀ اوليا هستند و عيد شريف قربان و اينكه همه را خواستند، فى الناس، فرياد بزن بين ناس كه بيايند و بيايند به سوى تو اى ابراهيم، و به سوى رسول خدا در وقتى كه رسول خدا هست، و به سوى ولىّ در وقتى كه ولىّ هست، به سوى او بيايند و به سوى او آمدن، به سوى خدا رفتن است، نه اينكه به سوى او بيايند در مقابل به سوى خدا رفتن، به سوى او رفتن عين به سوى خدا رفتن است. از اين جهت دعوت به اين است كه به سوى خدا بروند، لكن راه اين است، طريق اين است. و ابراهيم ـ سلاماللّه عليه ـ ، عيد براى او براى ذبيحاللّه است، كه ثمرۀ وجود خودش۱۰ را حاضر شد كه فدا كند، و براى رسول اللّه هم، براى ذبيحاللّه در اين امت است، كه ذبيح اللّه هم، «فِديه»۱۱ هم تفسير شده است در بعض روايات به حضرت سيدالشهدا. ابراهيم تا آن حدى كه حد فداكارى هست رفت، منتها خداى تبارك و تعالى براى او فِديه فرستاد، و پيغمبر اكرم هم تا آن حدى كه هست و و اصل هم به آن حدّ شد، براى اينكه ذبح واقع شد. و نمونههايى از اين مسائل دربين بشر هست، لكن با تفاوتهاى بسيار زياد كه آن تفاوتها مربوط به مراتب معرفت است. فداكارى جوانان و جنايات ابرقدرتها الآن شما در اين عصر كه ملاحظه مىكنيد جوانهايى هستند كه واقعاً فداكارى مىكنند، واقعاً رو به شهادت مىروند. كسانى هستند كه واقعاً جوانهايشان را به شهادت مىفرستند و خوشحال هم هستند. اين همان سنخ هست، لكن تفاوت اين است كه آنجا معرفت يك معرفت عاليمقامى است و اينجا به آن مرتبه نرسيده است، اينجا نمونهاى از اوست. فداكارىهاى جوان هاى عزيز ما و پدرهاى آنها و مادرهاى آنها همان نحو است كه آنها كردند. اينها ذبح مىشوند به همان طورى كه اسماعيل ذبح شد و به همان طورى كه فديه اسماعيل به حسب روايات ذبح شد. و ما بايد بگوييم كه عاجزيم از اينكه همين فداكارى كه اينها دارند هم، ما عاجزيم كه تصور كنيم. و بحمداللّه اين فداكارها براى اسلام آنچنان سرافرازى ايجاد كردند كه در طول تاريخ خواهد ماند، آن طور براى كشور خودشان سرافرازى ايجاد كردند كه در طول تاريخ خواهد ماند. و ما آرزو داريم كه اين سرافرازى براى همۀ ملتها حاصل بشود و انقلاب به همين معنا براى همۀ ملتها حاصل بشود، براى همۀ مستضعفين حاصل بشود. از آن طرف هم در مقابل اينطور فداكارى و اينطور تفديه براى اسلام، آن طور جنايات در دنيا واقع مىشود. جنايات عظيمى كه از دولتهاى بزرگ بر همۀ بشر واقع مىشود و امروز دنيا گرفتار اين دو قطب است و بشر گرفتار اين دو قطب است كه خداى تبارك و تعالى انشاءاللّه نجات بدهد بشر را از اين دو قطب فاسد.۱۲ هر جا بتوانند خودشان دخالت مىكنند و هرجا هم به حسب ظاهر عذرى باشد ديگران را وادار مىكنند به دخالت، به فساد. صدام را ملاحظه مىكنيد كه در طول اين مدت با اين ملت چه كرده است و با اسلام چه كرده است و با ملت عراق چه كرده است و از آن طرف مشاهده مىكنيد كه او صلح دوست خودش را حساب مىكند، و رسانههاى گروهى هم هرجا هستند او را به همين عنوان معرفى مىكنند. من گاهى ياد آن شاعر مىافتم كه قصهاى دارد. قصۀ صدام، به ياد آن شاعر انسان را مىاندازد. نقل شده است كه كسى به يك شاعرى گفت كه اشعر شعراى عرب كى است؟ گفت بيا برويم من نشانت بدهم. رفت همراهش در يك خانهاى، ديد كه يك پيرمرد بسيار كثيفى نشسته و پستان يك بزى را به دهنش گرفته است و مىمكد. آن شخص شاعر گفت كه اين شخص كه مىبينى پدر من است. و اينكه پستان را در دهن گرفته است براى اينكه اين قدر بخيل است كه نمىخواهد يك قطرۀ شير بهكاسه ماليده بشود. اشعر شعراى عرب آن است كه درسالهاى طولانى افتخار به عرب كرده براى اين پدر! اخطب خطباى عرب من عقيدهام اين است كه، يعنى عقيده نه ... يا خوب است اينطور باشد كه به صدام بگويند كه اخطب خطباى عرب كى است در عصر او بگويد كه بياييد من نشان بدهم، بياورد در خرمشهر و هويزه و سوسنگرد و اينجاها ببيند كه، نشان بدهد كه ببينيد اينها همۀ آثار شكستى است كه ما خوردهايم از ايران. اخطب خطباى عرب آن است كه با اين همه شكستها، در هر شكستى مدال شجاعت بدهد به ارتش خودش و داد شجاعت ارتشش را بزند. صدام بيش از اين هم مىتواند بگويد، بگويد، اخطب خطباى عرب آن است كه اين خرابىها را كه مىبينيد به دست ما واقع شده است و هر روز هم دارد به سر مردم موشك ريخته مىشود، و هر روز هم من دارم از همۀ دولتها كمك براى اين خرابىها مىگيرم، اخطب خطباى عرب آن است كه آن خودش را معرفى كرده است به اينكه صلح طلب است. وضع اينطورى شده است كه كسى كه دارد هر روز از اين ور و آن ور سلاح تهيه مىكند براى اينكه بريزد به جاهايى كه ربطى به ارتش ندارد. ـ او دستش به آنها كه نمىرسد ـ وقتى آنجا شكست مىخورد، مىگيرد از اين سلاحهاى دور زن و مىزند به شهرهاى عرب نشين و كردنشين و فقرا، و آن وقت اين را دنيا معرفى مىكنند به اينكه اين صلح طلب است، و خودش هم داد صلح طلبى مىزند! اخيراً هم كه از طرف يكى از رئيس جمهورها ـ ، رئيس جمهور گينه۱۳ ـ يك تقاضاى صلح شده بود، ايشان يك كاغذ مفصلى به او نوشته بود كه ما همه جور براى صلح حاضريم. ايشان از اول هم همين طور مىگفت ما براى صلح حاضريم، ولى صلح چى؟ صلح بين كى و كى؟ در عين حالى كه مىكوبد، صلح طلب است. در عين حالى كه فرار مىكند، شجاع است. اصلاً الفاظ در عصر ماهويت خودشان را از دست دادهاند، كأنّه برگشته است، يك تحولى پيدا شده است در الفاظ و معانى الفاظ و اينها. فرانسه هم خودش را يك كشور متمدن و آزاديخواه و نمىدانم اين چيزها معرفى مىكند ـ مردم شايد باشند ـ لكن او هم اسلحه مىفرستد، طياره هاى زننده مىفرستد، كوبنده مىفرستد، براى اينكه نگذارد ايران غلبه پيدا كند. من عقيدهام اين است كه اگر در فرانسه پيش اين بزرگان فرانسه ـ كه دارند به اصطلاح اينها را مىفرستند ـ اگر عقل پيدا بشود، اين را بفرستند براى صدام، براى اينكه او با بىعقلىاش خودش را به اينجا رسانده، چنانچه آن عقل داشت كه از اول گول امريكا را نمىخورد، كه بگويد تو برو چند روز ديگر تمام مىشود قضيه، خوب اين آمد ديد كه نشد و تا حالا هم نشده است، و همين دوسه روز هم كه ديديد كه ريختند و جوان هاى ما در خود عراق جلو رفتند و حالا هم دارند جلو مىروند. خوب، با اين همه تجربه، مگر آن مقدار از ميراژهايى كه فرستاد ـ شصت تا مثل اينكه مىگويند فرستاد ـ كارى از او آمد؟ اين سلاحها بايد دست كسى باشد كه آدم داشته باشد. كسى كه ندارد كسى را كه بتواند اين سلاحها را به كار ببندد، كسى كه چند تا از اين پاسدارهاى عزيز وقتى كه به يك فوجى از آنها حمله مىكند فرار مىكنند، آنها نمىتوانند اين كارها را انجام بدهند. بله، اينها در شهر خودشان نشستهاند و در مرز خودشان نشستهاند و با آن توپ هاى دور برد مىزنند به آبادان هر روز يا مىزنند به جاهاى ديگر. اين وضع دنياست كه ما در آن گرفتار هستيم، كه همه با اين كمك مىكنند در عين حالى كه مىبينند كه از اين كارى بر نمىآيد. مگر آن چيزهايى كه روسيه به صدام داده كمتر از اينهايى است كه فرانسه داده؟ خوب، آنها هم دستش بود و نتوانست كارى بكند، البته خرابكارى كرد، اما پيشروى نكرد، شكست خورد در همه جا. و اين شكست براى اين است كه آن چيزى كه پيش پاسدارهاى ما هست پيش آنها نيست. ايشان بنا دارد كه تقليد كند در اين امور، تاگفته مىشود كه مردم ايران هديه مىآورند، آن هم درست مىكند يك طايفهاى را كه بياييد هديه بياوريد. در خود آنجا هم آنهايى كه هست حتى در راديوهاى خارجى اين را در نوشتههايى كه آوردهاند، مىگويند كه مأمورين او خانه به خانه مىروند و مىگويند قبض و رسيد بده، اگر كسى قبض و رسيد نداشته باشد، رسيد طلا، رسيد جواهر، اگر نداشته باشد او را مىبرند و به عنوان مجرم. آن شنيده كه اينجا طلا مىدهند آن هم مىخواهد صورتش را درست كند، شبيه اش را درست كند، يك صفى از خودشان درست مىكنند كه بياييد بدهيد، لكن مأمورين مىروند از مردم به زور مىگيرند. اين شنيده است كه بچه ها و خردسالهاى ما دعوا مىكنند كه ما مىخواهيم برويم به جنگ، ما مىخواهيم چه، آن هم در يك وقتى گفت يك بچهاى به من گفت كه من مىخواهم به جنگ بروم، فرق است مابين اينها. در هر صورت ما گرفتار هستيم امروز به يك همچو وضعى در دنيا و اسف بار وضع دنياست. پيروزى با لبيك بر حضرت ابراهيم اينهايى كه پيش مىبرند براى اينكه اينها دنبال حضرت ابراهيم ـ سلام اللّه عليه ـ هستند، اينها لبيك گفتند به حضرت ابراهيم ـ سلام اللّه عليه ـ آنها كه مىخواهند پيش ببرند چى مىگويند؟ آنها به عفلق گفتند، خوب، نمىشود يك كسى كه به عفلق لبيك مىگويد، يا به كسى كه به ابراهيم خليل اللّه لبيك مىگويد، اينها يك جور باشند. اين است كه آنها فرارى هستند و اينها چنانچه يك وقت اقتضا بكند تا هر جايى كه صلاح باشد خواهند رفت. خوب امروز شما ملاحظه مىكنيد كه لبنان آن گرفتارى را دارد، آن قدر در آن الآن دارد جنايات واقع مىشود. ديروز توسط صهيونيستها مستقيماً و حالا توسط جُمَيِّل، «اَمين جُمَيِّل»،۱۴ يعنى امريكاست كه اين كارها را دارد انجام مىدهد. امريكا نمىخواهد كه منطقه آرام باشد و بخواهند فكر بكنند كه بايد چه بكنند، امريكا هرجا بتواند خودش دخالت مىكند، هر جا نتواند اياديش را مىفرستد كه لااقل نفاق بيندازند بين مردم. اين منافقينى كه مىخواستند در ايران آن طور وقايع را ايجاد كنند و جنايات را ايجاد كنند و كردند و فرار كردند و حالا هم باز تتمه شان هست، اينها همان راه را دارند مىروند، اگر قبل از رفتن به فرانسه اشكال مىشد كه شايد نه، خودشان چى باشند، خوب، حالا معلوم شد كه نه، اينطورند. اينهايى كه خلقى هستند با صدام دست دوستى مىدهند، در صورتى كه هر روز دارد اين خلق اسلامىرا مىكوبد. اينها ديگر برايشان آبرويى باقى نماندهاست، لكن خارج نشستهاند و فحش مىدهند. خوب، اين يكى برايشان مانده كه فحاشى كنند. در هر صورت ما بايد خودمان لبيك به حضرت ابراهيم بگوييم و لبيك به رسول اللّه بگوييم و با اين لبيك فداكارى بكنيم و حفظ كنيم عزت خودمان را، عزت اسلام را. قيام للّه، تنها موعظه خدا بايد جوانهاى ما، پيرهاى ما، زنهاى ما، مردهاى ما، بچههاى ما، همه در راه اسلام، براى عزت اسلام و براى عزت ميهن خودشان و براى عزت قرآن كريم فداكارى كنند. يكى از فداكارىها اين است كه با هم اختلاف نكنند، اگر يك اختلاف جزئى هست خودشان اصلاح كنند. و بحمداللّه الآن در بين ارتش ما و سپاهيان و همۀ اينها وحدت هست و با اين وحدت دارند جلو مىروند و تا اين وحدت هست انشاءاللّه پيروزىها دنبال هم است. و ما بايد هميشه توجه به اين داشته باشيم كه آنچه هست از خداست اَلِغَيْرِكَ مِنَ الظُّهُورِ مالَيْسَ لَكَ هر چى هست از اوست. اگر ما توانستيم اين مطلب را به قلب خودمان وارد كنيم كه هر چه هست از اوست، ديگر نه از شكست مىترسيم، نه از چيز ديگر. همه از اوست، و اگر اين معنا در قلب ما حاصل باشد شكست هم نيست تو كار. براى خدا قيام كنيد اِنَّما اَعِظُكُمْ بِواحِدَةٍ اَنْ تَقُومُوا للّهِ،۱۵ از تمام موعظهها خداى تبارك و تعالى انتخاب كرده اين يك موعظه را: قُلْ اِنَّما اَعِظُكُمْ بِواحِدَةٍ يعنى همين يكى را من موعظه مىكنم، چون همه چيز تو اينجاست اِنَّما اَعِظُكُمْ بِواحِدَةٍ اَنْ تَقُومُوا للّهِ همه چيز در قيام للّه است. قيام للّه معرفت اللّه مىآورد. قيام للّه فدايى براى اللّه مىآورد. قيام للّه فداكارى براى اسلام مىآورد. همه چيز در اين قيام للّه است، و لهذا تنها موعظهاى كه انتخاب كرده خداى تبارك و تعالى از بين موعظهها همين موعظه است كه اَنْ تَقُومُوا للّهِ مَثْنى وَ فُرادى۱۶ اجتماعى و انفرادى قيام للّه بكنيد. انفرادى براى وصول به معرفت اللّه، اجتماعى براى وصول به مقاصد اللّه. و من اميدوارم خداى تبارك و تعالى به ما و شما و به همۀ ملتها توفيق عنايت كند كه اين راه را برويم و براى خدا كارها را انجام بدهيم. قابل اعتماد نبودن امريكا و اسرائيل و خداى تبارك و تعالى اين ملتها را توجه بدهد به اين مسائل، و اين دولتهايى كه در كشورهاى اسلامىهستند از خواب بيدار كند. اينها گمان مىكنند كه اسرائيل پشت و پناه آنها هست كه كمك به او مىكنند. اسرائيلى كه بنايش بر اين است كه كشورهاى عربى را بگيرد، اين را خيال مىكنند كه اين پشت و پناه او هست، يا امريكا پشت و پناه است، امريكا از شما نفت مىخواهد و امريكا از شما نفع مىخواهد و مىخواهد شما بازار باشيد براى او. و همين طور شوروى، اينها فرق نمىكند، اينها مىخواهند كه از شما استفاده بكنند، از مخازن كه خدا به شما داده آنها استفادهاش را بكنند، شما حمال باشيد براى آنها، والاّ در آنجايى كه شما گرفتار بشويد هيچ يك از اينها به داد شما نخواهند رسيد؛ آنها آن وقت مىگويند ما اينها را نمىشناسيم. بناى اين اشخاصى كه توجه شان به خودشان و به دنياى خودشان است اين است كه مادامىكه به نفع آنها چيزى باشد با آنها همراهند و با آنها هم كاسه هستند، آن روزى كه ببينند اين به نفع نيست ولو دوست شان باشد كنارش مىگذارند. اين قصۀ چرچيل۱۷ را شنيديد شايد، خوب، چرچيل در جنگ عمومىرئيس انگلستان بود، شوروى هم همراه اينها بودند، در جنگ با آلمان، شوروى هم همراه اينها بود ـ امريكا هم همراه اينها بود ـ به مجرد اينكه هيتلر۱۸ را شكست دادند، چرچيل گفت كه الآن وقتى است كه ما به شوروى بزنيم؛ شوروى كه با آنها دوستى داشت و با آنها مىخواست كه وارد بشود يعنى جنگ آلمان را او برد، گفت الآن وقتش است! منتها مجلس انگلستان اجازه نداد اين را، آن وقت معلوم شد اين معنا، مجلس انگلستان اجازه نداد اين مطلب را. وضع اينها اينطور است، همان دوستى را كه دارند، آن روزى كه ببينند يك دوست ديگرى بهتر از اين است و اين برايشان ديگر خوب نيست، اين راپرتش مىكنند دور، يا اين را مىزنندش به زمين، وضع اينها اينطورى است. كسى كه به خدا اعتقاد ندارد، كسى كه به معاد اعتقاد ندارد، كسى كه نمىشناسد آن ارزشهاى انسانى را، اينها را نمىشود بهش اعتماد كرد، كه ما با امريكا باشيم، به اينكه امريكا به ما در وقت خودش چه بكند. امريكا از شما نفت مىخواهد. امريكا از حكومت حجاز، نفت حجاز را مىخواهد او نفعى به شما نمىرساند. او از شما مىگيرد و مىدوشد شما را. براى چه براى او خودتان را به زحمت مىاندازيد و ما را هم به زحمت مىاندازيد؟ انشاءاللّه خداوند همه را بيدار كند و هشيار كند و اين عيد سعيد را مبارك كند. و مبارك آن روزى است كه دست قدرتها، دست خيانتكارها، دست جنايتكارها از سر مظلومين جهان قطع بشود و انشاءاللّه اميدوارم نزديك باشد يك همچو وقتى. والسلام عليكم و رحمة اللّه
عنوان :
فیوضات معنوى عید قربان تبیین فداکاریهاى جوانان رزمنده
مرجع :
صحیفه امام (۱۸) صفحه ۱۳۸
مکان :
تهران، حسینیه جماران
تاریخ :
۱۳۶۲-۰۶-۲۷
حضار :
مسئولین جمهورى اسلامى و مقامات لشکرى و کشورى و اقشار مختلف مردم
