عنوان :
...
کتاب :
...
منبع :
...
تاریخ :
...
گوینده :
...
مکان :
...
بسم اللّه الرحمن الرحيم مناجات شعبانيه، عظيمترين منبع معارف الهى متقابلاً اين عيد بزرگ عظيم اسلامى‌ـ مذهبى را به حضار محترم و اعاظم كشور و به ساير قشرهاى مستضعف جهان، خصوصاً ملت عظيم الشأن ايران تبريك عرض مى‌كنم. و اميدوارم كه ان‌شاءاللّه با عنايات خاصه ولى عصر ـ ارواحنا له الفداء ـ اين كشتى متلاطم انسانيت به ساحل نجات برسد و مستضعفان جهان بر مستكبران ظالم پيروز شوند. و اميد است كه حكومت بزرگ همگانى حضرت ـ سلام اللّه عليه ـ بزودى برقرار شود و چشم همۀ ما را و همۀ مسلمين جهان را به نور مباركش روشن فرمايد. اين سه ماه رجب و شعبان و ماه مبارك رمضان، بركات بسيار نصيب انسان، انسانهايى كه مى‌توانند استفاده كنند از اين بركات، شده است. البته مبدأ همه مبعث است و دنبال او تمام جهاتى كه هست. در ماه رجب، مبعث بزرگ و ولادت مولا على بن ابيطالب ـ سلام اللّه عليه ـ و بعض ائمۀ ديگر، و در ماه شعبان ولادت حضرت سيدالشهدا - سلام اللّه عليه ـ و ولادت حضرت صاحب ـ ارواحناله الفداء ـ و در ماه مبارك، نزول قرآن بر قلب مبارك پيغمبر اكرم بوده است. و شرافت اين سه ماه در زبانها و در بيانها و در عقلها و در فكرها نمى‌گنجد. و از بركات اين ماهها ادعيه‌اى است كه وارد شده است در اين ماهها. ما امروز در ماه شريف شعبان واقع هستيم، و مناجات شعبانيه از بزرگترين مناجات و از عظيمترين معارف الهى و از بزرگترين امورى است كه آنهايى كه اهلش هستند مى‌توانند تا حدود ادراك خودشان استفاده كنند. عناوين مسائل الهى و مسائل عرفانى، عناوين سهلى است كه هركس گمان مى‌كند كه اين عناوين را فهميده است؛ و امور استدلاليۀ برهانيه هم در عين حالى كه دقيق است، ليكن سهل الادراك است. بعد از قيام برهان و دنبال او رساندن حاصل اين عناوين و نتيجۀ برهان به قلب مشكلتر است، كه آنرا ايمان گفته مى‌شود به آن، و چه بسا كه اصحاب برهان به اين مرتبۀ ايمان نرسيده باشند. اين يك مسئله‌اى است كه بايد با تلقينات و تكرار و رياضات به قلب رساند. شما ملاحظه مى‌كنيد كه به حسب ضرورت يك كسى كه مرده است، از او به انسان ضررى وارد نمى‌شود، لكن الاّ بعض اشخاص، ديگران، اگر چنانچه در يك قبرستانى باشند و كسى نباشد يا با يك مرده‌اى همجوار باشند در غسالخانه و تنها باشند مى‌ترسند؛ براى اينكه، آن برهان و ضرورت عقلى به دل نرسيده است. آن معنايى كه عقل ادراك كرده است ضرورت هم دارد، لكن به دل نرسيده است. لكن آنهايى كه مثلاً مرده‌شور هستند و سر و كار دارند با مرده ها، از باب اينكه تكرار شده است اين مطلب پيششان، به قلبشان رسيده است و آنها خوفى ندارند. در مسائل اسلامى‌هم و مسائل عقلى هم همين طور هست. چه مسائلى عقلى هست كه با برهان، با برهان قوى ثابت است، لكن در انسان تأثير نكرده است، براى اينكه، نتيجۀ برهان به عقل رسيده است، لكن به قلب وارد نشده است، ايمان به آن نيست، عقل او را ادراك كرده است، لكن قلب ايمان به او نياورده است. ذوق عرفانى در درك اسرار معارف قرآن و مناجات ائمه (ع) و چه بسا مسائل عرفانى كه در قرآن و اين مناجاتهاى ائمه اطهار سلام اللّه عليهم و همين مناجات شعبانيه مسائل عرفانى هست كه اشخاص، فلاسفه، عرفا تا حدودى ممكن است ادراك كنند، بفهمند عناوين را، لكن آن ذوق عرفانى چون حاصل نشده است نمى‌توانند وجدان كنند. آيه شريفه در قرآن: ثُمَّ دَنى فَتَدَلَّى فَكَانَ قَابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنَى۱ خوب، مفسرين، فلاسفه در اين باب صحبتها كردند، لكن آن ذوق عرفانى كم شده است. اِلهى هَبْ لِى كَمالَ الاْنْقِطاعَ اِلَيْكَ وَ اَنِرْ اَبْصَارَ قُلُوبِنا بِضِياء نَظَرِها اِلَيْكَ حَتّى تَخْرِقَ اَبْصارُ الْقُلُوبِ حُجُبَ النُّورِ فَتَصِلَ اِلَى مَعْدِنِ الْعَظَمَةِ وَ تَصيرَ اَرواحَنا مُعَلَّقَهً بِعِزّ قُدْسِكَ اِلهى وَاجْعَلْنِى مِمَّنْ نادَيْتَهُ فَاجابَكَ وَ ناجَيْتَهُ فَصَعِقَ لِجَلالِكَ۲ اينها عناوينشان را خيال مى‌كند انسان، خوب، ما هم مى‌دانيم. نه عارف و نه فيلسوف و نه دانشمند نمى‌توانند ذوب كنند چى هست مسئله. مسئلۀ فَصَعِقَ لِجَلالِكَ كه مبدأش قرآن است: و خَرَّ موسى صَعِقاً۳ ، مسئله‌اى است كه انسان گمان مى‌كند كه خوب افتاد غش كرد «صَعِقَ» يعنى غش كرد، اما اين غش چى بوده است؟ غش حضرت موسى چى بوده است؟ اين مسئله‌اى نيست كه غير موسى بفهمد. يا: دَنى فَتَدَلّى را، اين مسئله‌اى نيست كه غير آن كسى كه «دُنُوّ»۴ پيدا كرده است بتواند فهم كند، ادراك كند، ذوب كند. يا همين جملاتى كه در اين مناجات بزرگ است و بعض جملات ديگرى كه در آن هست، مسائلى است كه به حسب ظاهر سهل است و واقعاً ممتنع است. رياضات بسيار مى‌خواهد تا انسان بتواند بفهمد كه ناجيته [با فتح تا] نه ناجيته [با ضم تا]، «ناجَيتَه» اين چى است؟ خدا با آدم مناجات مى‌كند، چى است مناجات؟ چه خواسته‌اند ائمه؟ اين از دعاهايى است كه من غير از اين دعا نديدم كه روايت شده است همۀ ائمه اين دعا را، اين مناجات را مى‌خواندند، اين دليل بر بزرگى اين مناجات است كه همۀ ائمه اين مناجات را مى‌خواندند. چى بوده است اين؟ بين آنها و خداى تبارك و تعالى چه مسائلى بوده است؟ هَبْ لِى كَمالَ الاْنْقِطاعِ اِلَيْكَ كمال انقطاع چى است؟ وَ بِيَدِكَ لابِيَدِ غَيْرِكَ زِيادَتى وَ نَقْصِى وَ نَفْعِى وَ ضَرّى۵ ؛ خوب، آدم به حسب ظاهر مى‌گويد خوب، همه چيز با اوست. اما وجدان اين مطلب كه هيچ ضررى به ما نمى‌رسد الا به دست اوست، هيچ منفعتى نمى‌رسد الاّ به اوست، اوست ضارّ و نافع، اينها چيزهايى است كه دست ماها از آن كوتاه است. و دعا كنيد كه خداى تبارك و تعالى به ما توفيق بدهد كه در اين ماه شريف و ماه شريف رمضان از اين مسائل هم يك حظى ولو يك جلوۀ كوچكى در دلها و قلبهاى ما واقع بشود، و لااقل مؤمن به اين بشويم كه قضيّۀ «صَعِقَ» چه قضيه‌اى است. مؤمن به اين بشويم كه مناجات خدا با انسان چى هست. مناجات را مؤمن بشويم به آن، انكار نكنيم، نگوييم اينها حرفهاى درويشى است. همۀ اين مسائل در قرآن هست به نحو لطيف و در كتب ادعيۀ مباركۀ ما كه از ناحيۀ ائمۀ هدى وارد شده است، همۀ اين مسائل هست، نه به آن لطافت قرآن، لكن به نحو لطيف. آن هم و همۀ اشخاصى كه بعدها اين اصطلاحات را به كار برده‌اند فهميده و نفهميده از قرآن و حديث گرفتند، و ممكن است كه اصل مسندش هم درست ندانند؛ البته به حقيقت‌اش هم كم آدمى‌است كه مى‌تواند پى برد تا چه رسد به اينكه ذايقۀ روح بچشد اين را. چشيدن ذايقه يك مسئلۀ فوق اين مسائل است. دفاع امريكا از جاسوسان و متجاوزين به جمهورى اسلامى و من اميدوارم كه خداوند تبارك و تعالى اين ملتى كه امروز قيام كرده است، نهضت كرده است و براى او قيام كرده است، و براى او نهضت كرده است، شرّ مفسدين و جبارين را از سرش كوتاه كند تا برسد به مسائلى كه بايد برسد. لكن تا اين قدرتهاى بزرگ به اريكۀ قدرت خودشان نشسته‌اند، اين امرى است كه يك قدرى به نظر مشكل مى‌آيد. نمى‌دانم كه در بعضى از راديوها كه پخش كردند صحبت رئيس جمهور امريكا را ملاحظه كرديد كه ايشان از همۀ دنيا استمداد كردند براى اينكه، اين بهايى‌هايى۶ كه در ايران هستند و مظلوم‌اند و جاسوس هم نيستند، و به جز مراسم مذهبى به كار ديگر اشتغال ندارند، و ايران براى همين كه اينها مراسم مذهبيشان را بجا مى‌آورند 22 نفرشان را محكوم به قتل كرده‌اند، ايشان از همۀ دنيا استمداد كرده كه اينها كه جاسوس نيستند، اينها يك مردمى‌هستند دخالت در هيچ كارى ندارند، و روى انساندوستى ايشان اين مسائل را مى‌گويند. اگر ايشان اين مسائل را نمى‌گفت، گاهى اذهان ساده احتمال مى‌دادند كه خوب اينها هم يك مردمى‌هستند كه ولو اعتقاداتشان فاسد است لكن مشغول كار خودشان هستند و مشغول عباداتى كه به نظر خودشان عبادت است مثلا هستند، و حال آنكه در آن نظر هم نبودند. لكن بعد از اينكه آقاى ريگان گفته‌اند، شهادت دادند به اينكه اينها جز مراسم مذهبى چيزى ديگرى ندارند، باز هم ما مى‌توانيم باور كنيم؟ از آن طرف وقتى كه حزب توده را مى‌گيرند شوروى صدايش بلند مى‌شود كه يك عدۀ مردم بيگناهى كه با جمهورى اسلامى‌هم موافق بودند، پشتيبان بودند، جمهورى اسلامى را هم اينها مثل ديگران همراهى كردند و حالا هم همين طور هستند، دولت ايران بيخودى آمده است اينها را گرفته است و حبس كرده است. از آن طرف هم آقاى ريگان۷ مى‌گويد كه اين بهايى‌ها، بيچاره‌ها مردم آرامى، ساكتى مشغول عبادت خودشان هستند، جهات مذهبى خودشان را بجا مى‌آورند و ايران براى خاطر همين كه اينها اعتقادشان مخالف با اعتقاد آنهاست گرفتند. اگر اينها جاسوس نيستند شما صدايتان در نمى‌آمد. شما براى خاطر اينكه، اينها يك دسته‌اى هستند كه به نفع شما هستند، والاّ ما شما را مى‌شناسيم، امريكا را هم مى‌شناسيم كه انساندوستى اش گل نكرده است كه حالا براى خاطر 22 نفر بهايى كه در ايران به قول ايشان گرفتار شدند، براى انساندوستى يك وقت همچو صدا كرده و فرياد كرده و به همۀ عالم متشبّث شده است كه به فرياد اينها برسيد. مردم شما را مى‌شناسند، شمايى كه عراق را وادار كرديد كه هر روز به سر اين كشور ما آن مى‌آورد كه مغول نياورد، و به سر كشور خودشان را هم همين طور. عراق كه يك دسته از علماى بزرگ آنجا را مثل آقاى آيت اللّه آسيد يوسف،۸ كه من او را مى‌شناسم كه چه مرد سالم و صحيحى است، براى خاطر ـ به نظر مى‌آيد ـ انتقام از مرحوم آيت اللّه حكيم، ايشان را با عدۀ كثيرى از بچه‌ها و بزرگهاى اين فاميل را گرفته است، شما چنانچه انساندوست بوديد يك كلمه خوب بود بگوييد، اشارتاً بگوييد كه خوب چرا اين كار را مى‌كنيد؟ يك كلمه در رسانه‌هاى گروهى شما اشكال كنند به اينكه اين كارها در عراق و ايران چى هست كه شما مى‌كنيد. شما ديديد كه اينها چه كردند و رسيديد به اينكه پرونده‌هاى آنها را مطالعه كرديد و مى‌گوييد؟ يا غيب مى‌دانيد؟ اگر دليلى ما نداشتيم به اينكه اينها جاسوس امريكا هستند جز طرفدارى ريگان از آنها و دليلى نداشتيم كه حزب توده جاسوس هستند جز طرفدارى شوروى از آنها، كافى بود. لكن ما به شما بگوييم نه حزب توده را به واسطۀ حزب توده بودنش و نه بهايى را به واسطۀ بهايى بودنش اين محاكم ما محاكمه كردند و حكم به حبس دادند. اينها مسائل دارند، حزب توده را خودشان آمدند همۀ حرفهايشان را زدند و سابقه دارند اينها. بهايى‌ها يك مذهب نيستند، يك حزب هستند، يك حزبى كه در سابق، انگلستان پشتيبانى آنها را مى‌كرد و حالا هم امريكا دارد پشتيبانى مى‌كند، اينها هم جاسوس‌اند مثل آنها. اگر جاسوس نباشند، خوب بسيارى از مردم ديگر هم هستند كه اينها انحرافات عقيدتى دارند، كمونيست هستند، چيزهاى ديگر هستند، لكن محاكم ما به واسطۀ كمونيست بودن آنها يا انحراف عقيده داشتن آنها، آنها را نگرفتند و حبس بكنند. حزب توده هم مادامى‌كه توطئه نكرده بود، مادامى‌كه اشتغال به توطئه اش زياد نشد ـ البته تحت نظر بودند اينها كه اينها چه مى‌كنند چون سابقه داشتند اينها ـ ولى مادامى‌كه نزديك نشد اين توطئه شان به خيال خودشان، به خيال فاسد خودشان به ثمر برسد، آن وقت بود كه پاسدارهاى عزيز ما آنها را گرفتند و ان‌شاءاللّه به موقع خودش به جزاى خودشان هم مى‌رسند. مسئله اين است كه طرفدار اينها، شما آقاى ريگان هستيد، و طرفدار آنها آقاى فرض كنيد شوروى هست، و اين دليل بر اين است كه اينها يك وضع خاصى دارند كه آنها نفع به اينها مى‌رسانند و اينها نفع به اينها مى‌رسانند، نفع رساندن اينها غير از اين مى‌تواند باشد كه اخبار ما را به آنها بدهند، جاسوسى بكنند بين ملت ايران و دولت ايران با آنها. اين گرفتاريهايى است كه كشور ما امروز دارد با اين ابرقدرت‌ها و اين منحرفين. انتقاد صحيح آرى اما توطئه هرگز از آن طرف هم در داخل كشور شياطينى هستند كه اينها هم يا كارگرند براى آنها يا نفهم‌اند، يا از جمهورى اسلامى‌بدشان مى‌آيد اصلاً، مى‌گويند يك چيز ديگر باشد، يا اگر واقعاً متعهد هستند جمهورى اسلامى‌را هم قبول دارند، همه چيز را هم با شما آقايان مشترك هستند، لكن از ساده لوحيشان استفاده مى‌شود و از آنها كار كشيده مى‌شود. من كه يك وقت مى‌گويم كه مثلاً اينطور صحبتها نبايد بشود، اينطور حرفها نبايد در كجا گفته بشود، نمى‌گويم كه اختناق است؛ هر چه مى‌خواهند بگويند و هر چه مى‌خواهند انتقاد كنند، انتقاد غير توطئه است. لحن توطئه با لحن انتقاد فرق دارد. انتقاد از امورى است كه سازنده است. مباحثۀ علمى همان طورى كه علوم اسلامى‌بى‌مباحثه نمى‌رسد به مقصد، امور سياسى هم بى مباحثه نمى‌رسد به مقصد؛ مباحثه مى‌خواهد، اشكال مى‌خواهد، رد و بدل مى‌خواهد، اين را هيچ كس جلويش را نمى‌گيرد. لكن يك وقت لحن، لحن انتقاد نيست، لحن، لحن تضعيف جمهورى اسلامى‌است، ولو اينكه ديكته كردند به او دادند، نفهمد كه اينطورى است، لحن، اين لحن است، ما با اين لحن مخالفيم؛ اين لحن، آزاد نيست. توطئه آزاد نيست، انتقاد آزاد است. بنويسند، بگويند، انتقاد كنند، اما توطئه كردن و دنبال اين باشند كه تضعيف كنند جمهورى اسلامى‌را، تضعيف كنند ارگانهاى اين جمهورى را، آن است كه دست در كار است، و ماوراى او دستهايى است كه گرداننده هستند. اين دولت دارد با تمام توانى كه دارد، در يك وقتى كه هركس باشد ناتوان است، در يك همچو وضعيتى كه ما داريم، هر كس كه بخواهد يك عمل مثبتى انجام بدهد با توانايى زياد نمى‌تواند انجام بدهد، دولتى كه تمام توان خودش را دارد براى اين ملت صرف مى‌كند و زحمت مى‌كشد، آن وقت در مقابلش بيايند، يك وقت نخست وزيرش را متهم كنند كه چه هست، يك وقت وزير كذايش را. اينها اگر چنانچه واقعاً انتقاد سازنده داشتند خوب، انتقاد كنند، بگويند فلان جا كج است فلان جا راست، اما همۀ مسائل را كنار گذاشتن، كارهايى كه اين دولت بيچاره كرده است كنار گذاشتن، كارهايى كه مجلس كرده است كنار گذاشتن، ناديده حساب كردن كه اينها هيچ، براى اين ملت تا حالا هيچ انجام نگرفته است و الآن مثل زمان سابق همه چيز ما وابسته تر شده است، خوب، اينها معلوم است يك دستى پشتش هست كه مردم را هُل بدهد و از صحنه بيرون كند، و به جاى او آنهايى كه بايد بيايند بيايند، ما بااين مخالف هستيم، هر مسلمانى با اين مخالف است، هر روحانى‌اى با اين مخالف است، هر انسانى با اين مخالف است. آقا مردم زحمت كشيدند، جوان دادند، همۀ چيز دادند در راه اسلام، اسلامى‌كه حالا با خون اين مردم، با شهادت اين جوانهاى عزيز رسيده است به آنجايى كه مى‌خواهد حالا يك رشدى بكند و محكم كند پلى خودش را، و بحمداللّه شده است، شما حالا از سر گرفتيد و مى‌خواهيد هى يكى يكى تضعيف كنيد، آن توطئه گر هست، و آن چه هست و آن كمونيست هست و آن سرمايه دار است و همين حرفهاى مزخرف كه هى گفته مى‌شود. اگر انتقاد صحيح داريد خوب بگوييد، بنويسيد، و امضا كنيد كه اين من مى‌گويم اينجا و آنجا درست نيست، ولو اينكه دولت خيلى كار كرده لكن اينجا ناقص است. اگر يك وقت هم ديديد كه فلان دادگاه عمداً خلاف كرده است، فلان دولت، فلان وزير عمداً خلاف كردند، شما با يك دليلى ثابت كنيد اين معنا را. از آن دولت، از او بازخواست مى‌شود. اما انسان بنشيند و بى امضا هى بنويسد و منتشر كند و هى تهمت بزند و منتشر كند، چرا بى امضاست؟ اگر راست مى‌گوييد خوب امضا كنيد. نبايد انسان متوجه بشود به اينكه حالا از باب اينكه يك دسته‌اى يك به خيال آقايان، به خيال اينها يك چيزى گيرشان آمده است، والاّ جز زحمت چى هست برايشان؟ اين روحانيت قم جز زحمت، اين مدرسين محترم قم الآن جز زحمت و وقت صرف كردن كه بايد در امور علمى صرف بكنند، حالا آمدند در امورى كه بايد صرف بشود صرف مى‌كنند، چى هست برايشان؟ چه چيزى به آنها دادند؟ اين «روحانيت مبارز تهران» جز اينكه زحمت دارند مى‌كشند و دارند خون دل مى‌خورند چى به آنها رسيده است؟ تضعيف جمهورى اسلامى، يعنى تضعيف اسلام اين دادگاهها و اين دادسراها و اين قضات و اين مجلس و اين شوراى نگهبان و اين همه، تا برسيم به آن پاسدارها و پاسبانها كه جان عزيزشان را دارند فداى شماها مى‌كنند و فداى اسلام مى‌كنند و فداى مسلمين مى‌كنند، آن وقت سزاوار است كه انسان تضعيف كند اينها را؟ با تضعيف دولت آنها را تضعيف كند؟ چيزهايى بگويد آنجا هم منتشر بكنند كه مردم تضعيف بشوند؟ اينها است كه انسان را به صدا درمى‌آورد و مى‌گويد كه آقا، بنشينيد سرجايتان، بس است، ديگر نمى‌شود آن ترتيب برگردد. و اما خير، فلانى باانتقاد مخالف است، نخير، انتقاد بكنيد توطئه نكنيد. من با توطئه مخالفم، همه هم مخالف‌اند. ما با تضعيف جمهورى اسلامى، تضعيف جمهورى اسلامى، يعنى تضعيف اسلام، ما با اين مخالفيم؛ كدام مسلمان است كه مخالف نيست با اين؟ اتكال بر خداوند و خوف نداشتن در امور در هر صورت ان‌شاءاللّه اميدوارم كه خداوند اين عيد را بر همۀ شماها مبارك كند. و با دلگرمى‌به اينكه خداى تبارك و تعالى عنايت دارد به اين كشور، اين كشورى است كه نمونه است در اينكه متعهد به اسلام است، اين كشورى است كه دولت و ملتش، مجلس و روحانيت‌اش همه دست به هم داده‌اند كه اسلام را در اينجا و ان‌شاءاللّه در همۀ جا پياده كنند. خداى تبارك و تعالى مطمئن باشيد كه عنايت دارد، و ولى عصر ـ سلام اللّه عليه و ارواحناله الفداء ـ عنايت به اين جامعه دارد، و با اتّكال به خداى تبارك و تعالى و عنايت ارواح مقدسه نبايد ما به خودمان هيچ خوفى راه بدهيم و خوفى هم نداريم. من كراراً اين را عرض كرده‌ام كه خوف آن دارد كه براى آن عالم يك چيزى قائل نيست. اين جوانهاى ما كه مى‌آيند و مى‌گويند ما مى‌خواهيم شهيد بشويم، اينها خوف دارند از مردن؟ اينهايى كه قسم مى‌دهند انسان را كه ما شهادت نصيبمان بكنيد، خدا بكند، اينها خوف دارند از شهادت؟ از مردن خوف دارند؟ اينهايى كه مشغول خدمت هستند و هر آن محتمل است كه خداى نخواسته مورد اصابۀ چيزهايى بشوند، اينها خوف ندارند، اينها مشغول خدمت هستند. خوف آن دارد كه آن طرف را قبول ندارد. آن كه فهميده است كه يك طرف ديگرى هم هست، فهميده است كه اين دنيا معبر است براى آن عالم، آن ديگر خوفى ندارد،آرزويش اين است كه به مقصدش برسد. اِلهى هَبْ لِى كَمالَ الاْنْقِطاعِ اِلَيْكَ وَ اَنِرْ أبْصارَ قُلُوبِنا بِضِياء نَظَرِها اِلَيْكَ حَتّى تَخْرِقَ اَبْصارُ الْقُلُوبِ حُجُبَ النُّورِ فَتَصِلَ اِلَى مَعْدِنِ الْعَظَمَةِ وَ تَصيرَ اَرواحُنا مُعَلَّقَهً بِعِزّ قُدْسِكَ. خداوند ان‌شاءاللّه اسلام را پيروز كند، و لشكريان اسلام پيروز بشوند و دست اشرار از اين كشور كوتاه بشود. والسلام عليكم و رحمة اللّه
عنوان :
برکات ماههاى رجب، شعبان و رمضان
مرجع :
صحیفه امام (۱۷) صفحه ۴۷۵
مکان :
تهران، حسینیه جماران
تاریخ :
۱۳۶۲-۰۳-۰۷
حضار :
سیدعلی خامنه‌ای، علی‌اکبر هاشمی‌رفسنجانی، سیدعبدالکریم موسوی‌اردبیلی، میرحسین موسوی، یوسف صانعی، موسوی‌تبریزی، قاسمعلی ظهیرنژاد، امامی کاشانی، محمدتقی فلسفی، سیدمحمدباقر حکیم، اعضای شورای نگهبان، نمایندگان مجلس شورای اسلامی، جامعه مدرسین
