بسم اللّه الرحمن الرحيم رهايى از وابستگى فرهنگى آنچه كه بعد از انقلاب بر شما معلمين و بر همۀ قشرهايى كه سمت تعليم و تربيت را دارند وظيفه است، و لازم اينكه اين مغزهايى كه در طول پنجاه و چند سال حكومت جائرانه و سلطۀ اجانب بايد بگوييم غربزده شدند نجات بدهيد. اگر بخواهيد ملت شما نجات پيدا بكند، نجات ملت در فرهنگ و در دانشگاهها بايد طرح بشود. مادامى كه ما پيوستگى مغزى داريم به خارج و اجانب، هيچيك از اين گرفتاريهايى كه شمرديد نمى‌توانيم از زيرش فرار كنيم. رأس همه اصلاحات، اصلاح «فرهنگ» است، و نجات جوانهاى ما از اين وابستگى به غرب. غرب بسيار چيزهاى مفيدى دارد كه براى خودش نگه داشته؛ و يك قدرى از آنها را صادر كرده است با بسيارى از جنايتها به ممالك شرق. غرب وابستگى‌فرهنگى صادر مى‌كند نه دانش و ترقى آن چيزى كه آنها به اسم «علم» صادر مى‌كنند، به اسم «فرهنگ» صادر مى‌كنند، به اسم «ترقى و تعالى» صادر مى‌كنند، آن غير از آنى است كه پيش خودشان است. آنها براى ممالك شرقى يك طور ديگرى فكر مى‌كنند. اگر ملاحظه كرده باشيد، همين چند روز قبل، چند هفتۀ قبل، در يكى از روزنامه‌ها يا مجلات نوشته بود كه فلان دواها، فلان قِسم از دواها، در امريكا ممنوع است، لكن براى جهان سوم صدورش مانع ندارد! اطبايى كه در خارج مى‌روند و تحصيل مى‌كنند و داراى جواز مى‌شوند، ديپلم مى‌شوند، و اين كارهايشان را تمام مى‌كنند، بسيارى از آنها را اجازۀ اينكه در خود آن كشور طبابت كنند نمى‌دهند، مى‌گويند برويد در مملكت خودتان طبابت كنيد! كيفيت تحصيلى كه جوانهاى ما مى‌روند و آنجا تحصيل مى‌كنند، و به خيال خودشان براى «ترقى» مى‌روند، كيفيت تحصيلى صحيح نيست؛ يعنى آنها اين چيزهايى كه نفع دارد براى همه، به اختيار ما نمى‌گذارند. اگر چنانچه يك تعليمى هم بكنند، يك تعليم جزئى است؛ و بايد بگوييم تعليم استعمارى. همه چيزِ ما را وابسته به خودشان در عين حال مى‌كنند و به ما هم چيزى هم نمى‌دهند. ما الآن در همه چيز به گمان همه يك نحو وابستگى داريم. كه بالاتر از همه، وابستگى افكار است. افكار جوانهاى ما، پيرمردهاى ما، تحصيلكرده‌هاى ما، روشنفكرهاى ما، بسيارى از اين افكار؛ وابسته به غرب است، وابسته به امريكاست. ولهذا حتى آنهايى كه سوءنيت ندارند و خيال مى‌كنند مى‌خواهند خدمت بكنند به مملكت خودشان، از باب اينكه راه را درست نمى‌دانند و باورشان آمده است كه ما بايد همه چيز را از غرب بگيريم، اين وابستگى را دارند. و اين وابستگى سرمنشأ همۀ وابستگيهاست كه ما داريم. اگر ما وابستگى فرهنگى را داشته باشيم، دنبالش وابستگى اقتصادى هم هست؛ وابستگى اجتماعى هم هست؛ سياسى هم هست. همۀ اينها هست. مرز اختناق و آزادى شما معلم‌ها و همۀ اساتيد توجه كنيد به اين معنا كه غرب به ما چيزى نمى‌دهد كه مفيد باشد. دارد چيز مفيد، اما به ما نمى‌دهد، صادر نمى‌كند. آنى كه ـ به ما صادر ـ براى ما صادر مى‌كند آن چيزهايى است كه مملكتهاى ما را به تباهى مى‌كشد. آزادى صادر مى‌كند، اما آزادى براى اينكه هر كه هر فحشايى را مى‌خواهد بكند آزاد است! مع‌الأسف اينهايى هم كه در ايران هستند و آزادى‌طلب هستند باز وقتى كه مى‌بينيد يك چيزى كه براى مملكت ما تباهى داشته است و جلويش را گرفتند آنها فريادشان درآمده است كه اختناق است! اختناق اين است كه قلمهايى كه بخواهند به نفع يك كشورى، به نفع كشور شما، به نفع اسلام شما، به نفع ملت شما، به كار برود جلويش را بگيرد. اگر چنانچه يك چيزى كه بر ضرر جامعۀ ما هست، بر ضرر نهضت ما هست، بر ضرر كشور ما هست، توطئه در كار باشد، جلويش را بگيرند، اين اسمش اختناق نيست. اين اسمش جلوگيرى از فساد است. اين دو تا را بايد اين دو مرز را از هم جدا كرد. جلوگيرى از فساد، آزاد قرار ندادن جوانها را در اينكه در اين مراكز فحشا وارد بشوند، هروئينى بشوند، ترياكى بشوند، به فحشا وارد بشوند، قمار باز بشوند، و امثال ذلك، جلوگيرى از اينها؛ اسمش جلوگيرى از آزادى نيست و اسمش اختناق نيست. اسمش عمل كردن به نفع خود جوانهاست. در طول اين مدتى كه اين سلسلۀ خبيث در ايران حكومت كردند، يك چيزها آزاد بود؛ هر كه هر كارى دلش بخواهد بكند، دخالت در امور مملكتى و دخالت در سرنوشت خود كشور نباشد، هر كارى مى‌خواهند بكنند. دامن هم به آن مى‌زدند! مراكز فحشا در شهرهاى بزرگ، و خصوصاً در تهران از همه جا بيشتر ـ از مراكز صلاح بسيار بيشتر ـ بود. مى‌گفتند كه مشروب‌فروشى بيشتر از كتابفروشى است! مراكز قمار، مراكزى كه مهيا مى‌كردند براى اينكه بچه‌ها را به فحشا بكشند، دخترها و پسرها را به فحشا بكشند، اينها آزاد. دامن هم به آن مى‌زدند؛ وسائل هم برايش فراهم مى‌كردند؛ تبليغات هم از همه طرف مى‌كردند. از تلويزيون تبليغ مى‌كردند. از راديو تبليغ مى‌كردند. از مجلات از روزنامه‌ها تبليغ مى‌كردند. گفته‌هايشان اينطور بود؛ نطقهايشان اينطور بود. اين تبليغات آزاد بود، و جوانهاى ما را فاسد كرد، لكن يك قلم كه بتواند يك كلمه راجع به گرفتاريهاى ملت بنويسد آزاد نبود. يك زبان كه بتواند يك كلمه راجع به مقدرات مملكتش صحبت بكند آزاد نبود. اگر يك كلمه برخلاف آن چيزى كه آنها دلشان مى‌خواست از كسى صادر مى‌شد، سرنوشتش به دست ساواك بود و به آن بساط. آنها آزادى را در يك جبهه نگه داشته بودند، و فرياد هم مى‌زدند: «آزادزنان و آزادمردان»! همينها مقصودشان بود كه اينها آزادند هر كارى مى‌خواهند بكنند؛ به هر مركز فحشايى مى‌خواهند بروند. اختناق در يك جبهۀ ديگر بود؛ براى قلمهايى كه اگر مى‌خواست كسى يك كلمه راجع به مصالح مملكت بنويسد، راجع به مصالح اسلام بنويسد، اينها آزاد نبود و اختناق بود. الآن هم كه ملاحظه مى‌كنيد، بعضى از قلمها همين جور دارند مشى مى‌كنند. وقتى كه يك توطئه‌گرى را، يك توطئه‌گرهايى را كه فسادشان براى ملت ثابت است، جلويشان را مى‌گيرند، فريادشان در مى‌آيد كه اى كذا و كذا! اگر جلوى يك فحشايى را بخواهند بگيرند، باز هم صداى اين آقايان درمى‌آيد كه آزادى نيست! لكن اگر كسى بخواهد يك عملى بكند كه براى كشورش مفيد است، براى آتيۀ كشورش مفيد است، بيمه مى‌كند استقلال كشور را، صدايشان درمى‌آيد كه چرا بايد اينطور بشود؟ مى‌خواهند سانسور كنند. اشخاصى هستند كه سانسورچى هستند با قلمهاى خودشان؟ زورشان نمى‌رسد كه با عمل بروند جلو بگيرند، با قلمهاى خودشان مى‌خواهند سانسور كنند! حتى مجلس خبرگان را مى‌خواهند سانسور كنند، انتقاد مى‌كنند. ريشۀ انتقادهاى مخالفين وقتى ريشۀ انتقاد را بررسى بكنيد، مى‌بينيد كه ريشۀ انتقاد برمى‌گردد به اينكه اگر اين درست بشود، برخلاف امپرياليسم [است]! برخلاف مقاصد آنهاست. ريشه اين است، لكن در لفظ، جور ديگر جلوه مى‌دهد. الآن ما گرفتار يك همچو مسائل هستيم، و جوانهاى ما هم گرفتار اين وابستگى به غرب را دارند. ما بايد همه دست به دست هم بدهيم و اين گرفتارى را بيرون كنيم. غرب را فراموش كنيد. من فكر مى‌كردم كه اگر ما بتوانيم يك ديوارى مثل ديوار چين بين شرق و غرب بكشيم، بين ممالك اسلامى و چه بكشيم، ديوار زمينى و هوايى كه مملكت ما از دست آنها نجات پيدا كند، وترقياتشان را هم ما عذرش را بخواهيم، به نفع ما بيشتر است. حتى آنهايى كه به اسم «ترقى» به ما مى‌دهند. رابطۀ با ابرقدرتها، رابطۀ گرگ و بره! شما ملاحظه كرديد كه در زمان محمدرضا، اين خائن بدبخت ـ كه حالا نمى‌دانم آيا صحيح است كه مى‌خواهد به جهنم برود باز توطئه است اين، الآن در دست بررسى است ـ چه قدر از ذخاير اين مملكت براى خريد يك ابزارهاى جنگى كه خود ايرانيها نمى‌توانند استعمالش كنند چه قدر ذخاير ما، بودجۀ اين مملكت، صرف شد براى خريدن اينها. چيزهايى كه به درد ما نمى‌خورد، و براى پايگاه درست كردن براى امريكا بود. نفت ما را، ثروت ما را دادند، در مقابلش به ما چه دادند؟ به ما اين معنا را دادند كه پايگاه براى امريكا درست كردند، عوض پول نفتى كه از ما گرفتند! نفت را از ما گرفتند، عوضش يك اسلحه‌هايى، يك چيزهايى دادند كه ما خودمان نتوانيم استعمال كنيم، و محتاج به كارشناس باشيم و مستشار باشيم و امثال ذلك، و به درد خود آنها بخورد. خود آنها، پايگاه درست كنند در اين مملكت. از پول ما براى خودشان پايگاه درست كنند! وارد كردن چيزهاى «مترقىِ» آنها اينطورى است. براى خودشان است! شما تصور نكنيد كه اينها براى ما و براى صلاح ما يك قدم بردارند. هر كه اين را تصور بكند اين جاهل است كه اينها بخواهند ممالك شرق يك قدم رو به ترقى بروند! اينها نمى‌خواهند. ممالك شرق بايد فكر خودشان باشند، نسيان كنند غرب را. و خودشان مشغول بشوند به اصلاح حالشان. اگر ما مى‌توانستيم كه بكلى منقطع بشويم از اينها، اجازه مى‌داد اين مسائل كه بكلى منقطع بشويم از اينها، به صلاحمان بود. خيال نكنيد كه روابط ما با امريكا و روابط ما با نمى‌دانم شوروى و روابط ما با اينها يك چيزى است كه براى ما يك صلاحى دارد. اين مثل رابطۀ بره با گرگ است! رابطۀ بره با گرگ، رابطۀ صلاحمندى براى بره نيست، اينها مى‌خواهند از ما بدوشند، اينها نمى‌خواهند به ما چيزى بدهند. اينها اعلام مى‌كنند كه اين دوا در آنجا قدغن! ببريد در شرق بفروشيد! به حال ما چه فكرى مى‌كنند اينها؟ آن دوايى كه آنجا قدغن است دوايى است كه مُضراست لابد تا قدغن كردند. اگر مضر نباشد كه قدغن نمى‌كنند. اين بايد آنجا فروش برود! مدعيان دروغين حقوق بشر آنها چه فكر مى‌كنند در حال شرق و در حال دنياى سوم؟ اينها چه فكرى مى‌كنند؟ اينها را چه جورى تصور مى‌كنند؟ همينهايى هستند كه براى «حقوق بشر» و نمى‌دانم براى حتى حقوق حيوانات، مجامع دارند! اما همه‌اش اين مجامع، مجامع براى حفظ حقوق خودشان است. با اسم حقوق بشر، حقوق خودشان را حفظ مى‌كنند، و حقوق ما را پايمال مى‌كنند اينكه مى‌گويند حقوق حيوانات هم بايد [محفوظ] باشد، طرفدارى از حتى حيوانات مى‌كنند، يك طايفه‌اى مى‌گويند طرفدارى از حيوانات، و در ويتنام هزارها مردم را در ساير شهرها هزارها، صدها ميليون مردم را به آتش مى‌كشند! يك طايفه‌اى قضيۀ «حقوق بشر» را مى‌گويند كه اين بشر را پايمال كردند. و مع‌الأسف باورمان مى‌آيد از اين مسائل، و گويندگان ما از همين حقوق بشر و از همينها پشتيبانى مى‌كنند! حقوق بشر را اسلام مى‌تواند پايه‌گذارى كند كه سرانش مثل على بن ابيطالب است؛ نه كسانى كه بشر را مى‌خورند و اسم «حقوق بشر» رويش مى‌گذارند! ضرورت بيدارى شرق از خواب غفلت شرق بايد بيدار بشود از اين خوابى كه او را كردند. از اين غفلتى كه آنها ايجاد كردند در ما بايد بيدار بشويم. اگر بيدار نشويم، ثانياً هم ما طعمۀ آنها خواهيم بود. بايد دانشگاهها بيدار بشوند. بايد از همين دبستان تا آن آخر دانشگاه، از اين افكار غربزده تهى بشوند. و شرق روى پاى خودش بايستد. اگر شرق روى پاى خودش نايستد، باز وابسته باشد [هيچ چيز اصلاح نمى‌شود و خطر] وابسته فكرى عمده است كه خيال كند همه چيزش از اوست، تا يكى مريض مى‌شود به اطباء اينجا رجوع نمى‌كند؛ فوراً بايد برود امريكا يا بايد برود انگلستان. نمى‌شود اينجا! با اينكه يك دسته از اطبا كه آمدند اينجا، من گفتم كه دانشگاههاى ما چه كردند تا حالا كه حالا وقتى كه يك كسى مريضى مى‌شود بايد بروند آنجا؟! مى‌گفتند ما مى‌توانيم معالجه كنيم، لكن مردم اين جور شدند. اين افكار افكارى است كه مملكت ما را به تباهى دارد مى‌كشد كه همه چيز ما بايد از آنجا بيايد و همه چيز ما بايد وابسته به آنجا باشد. حالا چون اتومبيل ما از آنجاست و برق ما هم نمى‌دانم چه و زهرمار ما از آنجاست، پس بايد فرهنگ ما هم از آنجا باشد! پس بايد همه چيز ما از آنجا باشد. آقا، بدانيد كه اينها براى ما هيچ صلاحى نمى‌خواهند. اينها كوشش مى‌كنند كه ما از حيوانات پست‌تر باشيم! اينها كوشش مى‌كنند كه ما يا اشخاصى بار بياييم غربزده و براى آنها كار بكنيم. و اگر نه، بمانيم در اين حال عقب‌افتادگى، و ببرند آنها همه چيز ما را. شرق بايد بيدار بشود! بايد حساب خودش را از غرب جدا كند، تا آن قدر كه مى‌تواند. اگر مى‌توانست بايد تا آخر جدا كند. حالا كه نمى‌شود، تا آن قدر كه مى‌تواند بايد جدا كند، لااقل فرهنگش را نجات بدهد. نجات جوانان فريب خورده جوانهاى ما را نجات بدهيد! دولتها موظف‌اند جوانهاى ما را نجات بدهند. دانشگاهها موظف‌اند اين جوانها را نجات بدهند. مع‌الأسف افرادى كه از خود آنها، وابسته به آنها، وابسته به امريكا و امثال اينهاست، الآن در بين دانشگاهها موجود؛ در بين دانشسراها موجود؛ در صحراها موجود؛ در كردستان موجود و در بلوچستان موجودند. اينها اشخاصى هستند كه از آنها ارتزاق مى‌كنند، و براى آنها خدمت مى‌كنند، و الاّ جوانها پول از كجا آوردند كه يك وقت بگويند به دو هزار نفر، سه هزار نفر كارمند، نفرى چه قدر ما مى‌دهيم كه كار نكنند! پولشان كجا بود؟ از كجا آمده اين پول؟ اينها كه پول ندارند خودشان. اينها از آنجا دارد برايشان مى‌آيد. اين اسلحه‌هايى كه الآن در كردستان به كار مى‌رود از كجاست؟ اگر اينها خودشان‌اند، واقعاً مردمى هستند كه براى مملكت خودشان دارند خدمت مى‌كنند، اسلحه‌ها را بايد بپرسيم از آنها كه شما از كجا آورديد. اى «فداييان خلق»! شما از كجا اسلحه آورديد؟ شما وقتى كردستان فساد هست، مى‌رويد به كردستان. حالا كه كردستان مى‌بينيد كه نمى‌توانيد عمل بكنيد، از قرارى كه مى‌گويند راه افتادند طرف رشت و آن حدود انزلى و آنجا. اسلحه را از كجا، پول از كجا مى‌آوريد شما؟ جز اين است كه از خارج است؟ از هر خارجى وقتى كه جوانهاى ما استفاده بكنند خائن‌اند پول از خارج بگيرند براى فلج كردن مملكت، اسلحه بگيرند براى فلج كردن مملكت، بالاترين خيانت اين است. مع‌ذلك، خودشان را روشنفكر و از آن طرف مردم را مى‌كُشند، از آن طرف منتشر مى‌كنند كه جمهورى اسلامى دارد كُرد را مى‌كشد! جمهورى اسلامى مى‌خواهد كُرد را نجات بدهد از دست شما نمى‌خواهد كه كُرد را بكشد. اينها گرفتاريهاست و گرفتارى زيادتر از اين است، لكن من به شما مژده مى‌دهم كه ما پيروز هستيم. من به شما مژده مى‌دهم كه اين حالى كه ملت ما الآن پيدا كرده است و اين حال بيداريى كه ملت ما پيدا كرده است، نتوانند آنها پيروز بشوند و خود شما خواهيد پيروز شد. با قدرت فكر و تصميم، با قوه به پيش برويد كه شما پيروزيد. و اينها عقب‌زده شدند؛ و ان‌شاءاللّه ديگر نمى‌توانند برگردند. ان‌شاءاللّه خداوند همۀ شما را توفيق بدهد. به همۀ ما توفيق خدمت بدهد كه همۀ ما در راه اهداف اسلام قدم برداريم. و همه بدانيم كه اگر پناه به اسلام ببريم، همه كارهايمان درست مى‌شود. چنانچه با كلمۀ «اللّه‌اكبر» به پيش برديم، با همين كلمۀ مباركه تا آخر ان‌شاءاللّه به پيش ببريم.
