بسم اللّه الرحمن الرحيم روحانيون؛ حافظان اسلام و ملت اسلامى از اين جهت كه مجلس ما مُمَحَّض۱ در روحانيون است ما مى‌توانيم با روحانيون چيزهايى كه در اين مملكت اتفاق افتاده و بايد اتفاق بيفتد با صراحت عرض كنيم. روحانيون در طول تاريخ مقدّم بر ديگران در فعاليت بودند و قلمهاى فاسد، اين فعاليت روحانيون را سرپوش كرده است كه هيچ؛ شايد گاهى هم برخلاف جلوه داده‌اند. از بعد از هجرت رسول اكرم و در طول زمان غيبت امام ـ سلام‌اللّه عليه ـ تا حالا، آن كه حفظ كرده است اسلام را و حفظ كرده است ملت اسلامى را اين طبقۀ روحانيون بوده‌اند. شماها بوديد كه مردم را حفظ كرديد و اسلام را به مردم معرفى كرديد و ملت اسلام را روشن كرديد؛ و آن كسى كه با شماها دشمنى داشته باشد، او با اسلام دشمنى دارد. آنهايى كه مخالفت با شماها مى‌كنند، اولاً با اسلام مخالف‌اند؛ و چون شما را خادم اسلام مى‌دانند، با شما مخالف‌اند. آن چيزى كه پيش من طرح است، اين است كه ما همه در يك رديف باشيم. من را از خودتان حساب بكنيد. مسئله طبقاتى نيست در كار، همه در يك صف واقع هستيم و بايد همه در اين صف، اين صف واحد، خدمت كنيم. وظيفۀ خطير روحانيون در جمهورى اسلامى الآن كه جمهورى اسلامى شده است ـ كه اميدوارم محتوايش هم تحقق پيدا بكند ـ اين چيزى كه بر دوش روحانيت است زيادتر از آن چيزى است كه بر دوش ديگران است. هميشه بوده، لكن حالا زيادتر است. چشمها دوخته شده است به اينكه ببينند روحانيون كه حالا يك قدرت ظاهرى دست شان آمده است چه مى‌كنند؛ با ملت چه مى‌كنند. آيا آن طور است كه قلمهاى مسموم مى‌گويد كه ما از ديكتاتورى پهلوى خارج شديم و به ديكتاتورى عبا و عمّامه مبتلا شديم؟ اگر ما بهانه دست اينها بدهيم، يكى را صد مى‌كنند و در خارج و داخل منتشر مى‌كنند. اگر در داخل هم يك قدرى ملاحظه بكنند، در خارج و در مجلات ممالك غربى و شرقى و اينها، اين يك مطلب را صد مقابل مى‌كنند؛ و ما را معرفى مى‌كنند به اينكه اينها تا قدرت دست شان نبود هِى مى‌گفتند بايد آزادى باشد، چه باشد؛ حالايى كه قدرت دست شان آمده خودشان مشغول شده‌اند به اينكه با مردم بدرفتارى مى‌كنند. الآن وظيفۀ شما آقايان روحانيون ـ وَفقّكم‌اللّه تعالى ـ۲ يك وظيفۀ سنگينى است، يعنى اين طور نيست كه مثل اشخاصى ديگر كه وظيفۀ شخصى دارند. همه وظيفه دارند كه خودشان را حفظ كنند و جهات اسلامى را مراعات كنند؛ لكن شما چون كه در رأس جامعه هستيد و روحانى هستيد و سرپرست ارواح مردم هستيد، وظيفۀ شما دوچندان است؛ بلكه صد چندان است؛ يعنى همان قدرى كه پُست شما يك پست شرافتمندى است و از همه بالاتر است، مسئوليتتان هم يك مسئوليت بزرگى است كه از همه مسئوليتها بالاتر است. اگر خداى نخواسته خطايى از بعض افراد ما صادر بشود، اين را آنهايى كه با اسلام مخالفند پاى اسلام حساب مى‌كنند، نمى‌گويند زيد پايش را كج گذاشت، مى‌گويند روحانيت اين طورى است؛ مى‌گويند اسلام هم همين است. وظيفۀ بزرگ؛ حفاظت از حيثيت اسلام اين وظيفۀ بزرگى است كه الآن به عهدۀ ماست؛ حفاظت از حيثيت اسلام. الآن كه جمهورى اسلامى شده است، حفاظت ما بايد بكنيم اين جمهورى اسلامى را و نگذاريم كه اجانب، دشمنهاى ما، يك لكۀ ننگى به جمهورى اسلامى و اسلام وارد كنند؛ آن هم از ناحيۀ ما باشد. ما و شما بايد با كمال دقت، با كمال دقت مواظب باشيم كه بر طبق موازين شرعيه عمل بكنيم. قدرت دست‌تان باشد بر طبق موازين؛ نباشد برخلاف موازين. ما امروز گرفتار اشخاصى هستيم كه مى‌خواهند نگذارند اين جمهورى اسلامى تحقق پيدا بكند. از اول ملاحظه كرديد كه مخالفتها كردند با رفراندم، كه مردم خودشان خواستند به جمهورى اسلامى رأى بدهند، مخالفتها شد؛ صندوقهايى را آتش زدند؛ تحريم كردند بعضيها. بعد كه شكست خوردند در اين سنگر، سنگرهاى بعد را باز مخالفت كردند. در اين مجلس خبرگان با مخالفتهاى زياد مواجه شديم، در اين جهت هم كه باز شكست خوردند، شروع كردند به سمپاشيها اين طرف و آن طرف كردن و ايجاد آشوب و اختلاف، و اينها به اسمهاى مختلف. و بعد هم كه قضيۀ مجلس شورا و قضيۀ رئيس‌جمهور پيش مى‌آيد، باز شما مواجه هستيد با همين مخالفتها؛ يك قدرى زيادتر. اگر چنانچه ما بهانه دست اينها بدهيم و اعمال ما برخلاف دستور عمل روحانيت باشد، اين پاى مطلق روحانيت و پاى اسلام تمام مى‌شود. و لهذا يك مسئوليت بزرگ الآن ما گرفتار آن هستيم. يعنى همان قدرى كه شما شغلتان شريف است، به اندازۀ شرافت شغل مسئوليتتان زياد است. همان طورى كه انبيا شغل‌شان بزرگ بود، مسئوليت شان بزرگ بود، منتها آنها از زير بار مسئوليت درمى‌آمدند و مى‌توانستند؛ و ماها بايد جدّيت كنيم كه آن قدرى كه مى‌توانيم توانايى خودمان را صرف كنيم در حفظ اسلام كه الآن دست ما سپرده شده است. اين امانت بزرگى كه خداى تبارك و تعالى الآن به دست ما داده است، ما حفاظت كنيم اين را. اگر روحانيت به وظايف خود عمل كند، قلوب مردم با آنهاست شما چنانچه به وظايف روحانى، وظايف روحانيت عمل بكنيد، قلوب مردم با شماست؛ مردم شما را مى‌خواهند و اگر خداى نخواسته يك خلافى از بعضى بشود، اين قلوبى كه متوجه به شما شده است ممكن است خداى نخواسته برگردد. برگشتن قلوب از شما، شكست روحانيت است؛ شكست روحانيت، شكست اسلام است. اسلام با اين سد بزرگ روحانيت تا حالا محفوظ مانده اگر خداى نخواسته اين سد شكسته بشود، اسلام شكسته مى‌شود. از اين جهت، وظيفۀ بسيار بزرگ است. وظيفۀ بسيار بزرگى به عهدۀ ماست. ضرر اختلاف روحانيون اختلافاتى كه در بلاد مختلفه من مى‌شنوم كه گاهى بين بعضى از مثلاً اشخاص هست، اشخاص روحانى هست، بسيار ناراحت كننده است. اختلاف ما سر چه بكنيم؟ ما بِهِ الاْختلافمان۳ چه بايد باشد؟ اسلام را همه قبول داريم. قرآن را همه قبول داريم. ائمّۀ هدى را همه قبول داريم. طريق را همه مى‌دانيم اين است، راه همين است. همه مخالفت كرديد با رژيم طاغوتى. همه موافقت كرديد با جمهورى اسلامى. اين اختلاف كه گاهى شنيده مى‌شود ان‌شاءاللّه صحيح نباشد اينهايى كه من مى‌شنوم، لكن اگر خداى نخواسته اختلافى باشد، اين به ضرر هم طرفين منازعه و هم اسلام تمام مى‌شود. اين جور گمان نشود كه اگر من با شما مخالفت كردم، به ضرر شما تنهاست، به ضرر هر دويمان است؛ به ضرر هر دو روحانى مثلاً يك شهرى؛ به ضرر روحانيت آن شهر است؛ به ضرر مطلق روحانيت است؛ به ضرر اسلام است. بايد بسيار توجه داشت به اين معنا. اگر شما فرض كنيد كه در يك جايى كه تشريف داريد ديديد كه بعضى از اشخاص مخالف با بعضى هستند، خوب، ممكن است يك سوء تفاهمى باشد؛ ممكن است يك اشتباهاتى باشد. خود آقايان شهر و خود ائمۀ جماعت شهر و خود اهل منبر و خطباى شهر بروند پيش آقايان، از آقايان خواهش بكنند كه اختلاف نداشته باشند؛ رفيق باشند؛ برادر باشند؛ با هم باشند. همه مى‌خواهيد كه اسلام رشد بكند و ترقى. همۀ ما در پناه اسلام هر چه داريم هست. ما چيزى نيستيم خودمان، هرچه هست اسلام است. و ما در پناه اسلام اگر چيزى باشيم، هستيم. اين اسلام را ما بايد حفظش بكنيم و اين اختلافات جزئى اگر باشد، در نظر تودۀ مردم ممكن است كه صحيح نباشد؛ ولو در نظر فرض كنيد كه زيدى كه با عمرو اختلاف مى‌كند، هر دويشان خودشان را مُحِقّ مى‌دانند. لكن باز هم كه مُحِقّ مى‌دانند، چون انعكاسش در تودۀ مردم يك انعكاس صحيحى نيست، ممكن است موجب اين بشود كه مردم از روحانيت يك قدرى سرخورده بشوند و بگويند حالايى كه دست اينها هم افتاده، همين است مى‌بينيد. دارند مى‌گويند به ما اينها را؛ حالا هم كه جمهورى اسلامى شده، اينها هم نتوانسته‌اند كارى بكنند؛ نمى‌توانند يك كارى انجام بدهند. در عين حالى كه چنانچه روحانيت با هم باشند، همۀ كارها را خوب انجام مى‌دهند، بهتر از ديگران انجام مى‌دهند. براى اينكه اينها هرچه باشند علاقه به پُست خودشان دارند. هرچه باشند، هر امام جماعتى به مسجد خودش علاقه دارد و هر خطيبى به منبر خودش علاقه دارد، بالأخره علاقه هست، علاقۀ طبيعى هست. و مى‌خواهيم اينها محفوظ بماند. محفوظ ماندن به اين است كه اسلام بين مردم قدرت داشته باشد. هرچه قدرت اسلام پيش مردم زيادتر باشد، مسجدها بهتر مى‌شود و منبرها بهتر. يعنى اجتماع مسجد براى خداست و هرچه قدرت الهى، البته قدرت الهى هست، لكن هرچه قدرت احكام الهى در يك منطقه‌اى بيشتر باشد، مساجد آبادتر است و هرچه اين قدرت احكام بيشتر باشد، منابر رواجش بيشتر است. ما اگر اهل رواج مسجد و منبر هم باشيم، بايد آن پشتيبان خودمان را، آن پشتوانۀ خودمان را ـ كه عبارت از اسلام است ـ با كمال دقت حفظش بكنيم، نگذاريم كه اين قلمهاى مسمومى كه الآن بر ضد اسلام قلم‌فرسايى مى‌خواهند بكنند، يا مى‌كنند در خارج، در داخل، نگذاريم بهانه پيدا بشود برايشان. روحانى، خدمتگزار ارواح و قلوب مردم است شما روحانى هستيد، روحانى بايد خدمتگزار ارواح مردم باشد؛ قلوب مردم را حفظ بكند. شماها مأموريد كه قلبهاى مردم را حفظ بكنيد. در آيه شريفه دو جا آمده است كه فَاسْتَقِمْ كَما أُمِرْتَ. لكن در يك سوره وَاسْتَقِمْ كَما اُمِرْتَ۴ است؛ و در يك سوره: فَاستَقِم كَمَا أُمِرتَ و مَنْ تَابَ مَعَكَ۵ . روايت شده است از پيغمبر اكرم كه شَيَّبَتْنِى سورةُ «هودٍ» لِمَكَانِ هذه الآيةِ.۶ در سورۀ «شورا» هم هست. نفرمود سورۀ «شورا»؛ فرمود سورۀ «هود»؛ براى اينكه در سورۀ «هود» وَ مَنْ تابَ مَعَكَ است؛ يعنى چون استقامت ملت را هم به عهدۀ من گذاشته است، كه مستقيم باش و هر كه با توست مستقيم باشد، اين من را پير كرد. استقامت ملت با روحانيون است الآن استقامت ملت با شما روحانيون است؛ يعنى خطابِ فَاسْتَقِمْ كَمَا أُمِرْتَ. يك نهضت حاصل شده، استقامت لازم دارد. يك جمهورى اسلامى تحقق پيدا كرده، استقامت در مقابل او لازم است، بايد نگهش داريد؛ و همۀ اشخاصى كه با شما هستند هم به عهدۀ شماست كه استقامتشان را حفظ كنيد. اهل مسجديد، اهل مسجد را. امام جماعتيد، اهل مسجد را بايد استقامتشان را حفظ كنيد. خطيب هستيد، مستمعين را بايد حفظ بكنيد. هرچه هستيد و در هر جا هستيد، زمام امور مردم به دست شماهاست. و پيغمبر اكرم مى‌فرمايد كه شَيَّبَتْنى سورة هود. پيرم كرد سوره هود؛ براى اينكه استقامت امت را هم به عهدۀ من گذاشته‌اند. اين يك چيز بزرگى است. استقامت هر مسجدى و اهل هر مسجدى به عهدۀ امام مسجد است. استقامت هر شنونده‌اى به عهده گوينده است. گوينده‌ها بايد مستقيم باشند تا بتوانند مستقيم كنند. ائمۀ جماعت بايد مستقيم باشند تا بتوانند مستقيم كنند ديگران را. بنابراين، ما بايد وظيفۀ خودمان را كه بزرگترين وظيفه است، بدانيم. و بعد از اينكه مطلبمان حق است، مستقيم باشيم در اين مطلب حق. اشكالى در كار نيست كه مطلب ما حق است؛ ما بحق هستيم؛ ما در مقابل باطل هستيم؛ رژيم شاهنشاهى باطل بود و شما در مقابل رژيم شاهنشاهى ايستاديد، پس شما حق هستيد؛ در مقابل باطل ايستاده‌ايد؛ استقامت مى‌خواهد. تا استقامت در كار نباشد، نمى‌توانيد به پيروزى نهايى برسيد. ما بين راه هستيم الآن. اين طور نيست كه ما صد درصد پيروز شديم. ما يك سدّى را شكستيم؛ شماها شكستيد؛ قدرت ملت شكست؛ اسلام شكست؛ قرآن شكست؛ ماها چيزى نيستيم؛ ايمان مردم شكست اين سد را؛ اين سد شكسته شد، پشت سد وقتى كه وارد شديد، ديديد كه همه چيز آشفته است. نه فقط دانشگاه آشفته است، دانشگاه شما هم آشفته است؛ منبرهايمان هم آشفته است؛ محرابهايمان هم آشفته است. ـ عرض كردم چون خودمانى هستيم بايد بگويم ـ مجامع علميمان هم آشفته است. پشت اين سد همه چيز را ما آشفته ديديم و بايد همه در سازندگى اين آشفتگيها شركت كنيم. به عهدۀ يكى گذاشتن يا يك جمعى گذاشتن يك امرى است كه نخواهد شد. اگر شما بخواهيد كه اين آشفتگيها را به عهدۀ دولت بگذاريد، به عهدۀ مثلاً مراجع عظام بگذاريد، نمى‌شود. تلاش در رفع آشفتگيها هركس در هر جا هست بايد همان محل خودش را درست كند. در يك اداره‌اى فرض كنيد كه صد نفر، دويست نفر، هستند و پستهايى دارند، اگر اين كسى كه اين پست را دارد بگويد كه اينها را آن رئيس اداره درست كند يا آن كسانى كه در پستهاى ديگر دارند، اين درست نمى‌شود. اين بايد همان پستى را كه دارد اداره كند و صحيح اداره كند؛ آن يكى هم آنى كه دارد صحيح اداره كند؛ وقتى همه صحيح اداره كردند، درست مى‌شود. وقتى بنا شد كه اهل منبر خوب انجام وظيفه كردند، اهل محراب خوب انجام وظيفه كردند، و ساير قشرها هر كدام انجام وظيفه‌اى كه به عهده‌شان است خوب انجام دادند، كشاورزها خوب كشاورزى كردند، كارگرها خوب كارگرى كردند، كارخانه‌دارها خوب كارخانه‌دارى كردند، بر موازين اسلامى و بر موازين انسانى عمل كردند، يك مملكت عبارت از همين‌هاست. كارگرش و كارفرمايش، و عرض مى‌كنم كه كارمندش و دولتش و ملتش و روحانيتش و بازارش و همه چيز، وقتى اينها هر كدام به آن وظايفى كه خداى تبارك و تعالى محوّل كرده بر آنها هر كدام در همان چيزى كه محوّل به آنهاست خوب عمل كردند، اين مملكت بعد از چندى همه‌اش درست مى‌شود. اگر بنا باشد كه ماها كنار برويم و بگوييم كه بگذاريد دولت اين كار را بكند، دولت نمى‌تواند. دولت بخواهد بگويد كه ما كنار برويم و بگذار روحانيت اين كار را بكند، روحانيت هم نمى‌تواند، تنها تنها نمى‌شود: يَدُاللّه‌ِ مَعَ‌الجَمَاعَةِ۷ همه دست به دست هم اگر داديم، مى‌توانيم كارى انجام بدهيم. اگر در همين پيروزى ابتدايى، اين قدم اوّل، شما محوّل كرده بوديد، روحانيون محوّل كرده بودند كه خوب، بازاريها بروند شكست بدهند، بازاريها محوّل كرده بودند كه روحانيون بروند شكست بدهند، آنها محوّل كرده بودند كارگرها بروند، الآن هم نه شما اينجا تشريف داشتيد و نه من. من يا نجف بودم يا فرانسه؛ و شما هم در محلهاى خودتان گرفتار به سازمان امنيت بوديد. همه وقتى دست به هم داديد، مجتمع شديد، مثل قطره‌هاى بارانى كه از يك قطره يك قطره هيچ كار نمى‌آيد، وقتى كه با هم مجتمع شدند يك سيل راه مى‌افتد، يك سيل عظيم راه مى‌افتد، يك سد بزرگ را مى‌شكند، اين انسانها اين طور هستند، هر كدام يك ذرّه كار از آنها مى‌آيد. اگر بخواهد اين گروه خودش يك عمل مستقلى بكند، نمى‌تواند. وحدت و اسلام‌خواهى، رمز پيروزى وقتى گروهها به هم متصل شدند و مجتمع شدند، و مقصد هم مقصد الهى [باشد] آن، مهم اين بود كه در اين اجتماعات يك مقصد بود و آن خدا بود. اين يك تحول روحى بود كه در ملت به اذن خدا پيدا شد و رمز پيروزى ملت ما اين معنا بود كه همه حول و بر اسلام فرياد كردند. هركس يك چيزى را نچسبيد؛ آن يك چيزى را، آن يك چيزى. را حتى آنها هم كه حالا يك مخالفتهايى مى‌كنند آنها هم آن وقت مخالفت ديگر نمى‌كردند؛ مستهلك بودند در بين ملت. ملت ما مجتمع شدند در كلمۀ اسلام، در جمهورى اسلام؛ مجتمع شدند در اينكه ما اين سلسلۀ فاسد را نمى‌خواهيم، اين مسئله الهى بود، خدا خواست اين كار بشود. و اين مسئلۀ الهى را ما بايد حفظش كنيم. اين معنا كه همه باز توجهمان به اين باشد كه براى خدا انجام وظيفه بكنيم. هركس در هر حال هست براى خدا و اين اجتماعى كه با اين اجتماع ما موفق شديم كه اين سد شكسته بشود اين را حفظش بكنيم و اين اجتماع و اين اُلوهيّتى كه در مردم پيدا شد و مقصد روحانى الهى كه در مردم پيدا شد آن محفوظ باشد؛ مادامى كه اين محفوظ هست، شكست توى كار نيست. توجه كنيد كه اين از دست شما نرود. اين دو تا جهت، اجتماع وللّه بودن و براى خدا بودن، اين دو خاصيت مادامى كه در امت ما هست، امت ما پيروز است. و من از خداى تبارك و تعالى مى‌خواهم كه اين اجتماع محفوظ و اين الوهيت محفوظ باشد. و من از شما آقايان تشكر مى‌كنم كه تشريف آورديد و از نزديك ما با هم ملاقات كرديم و مسائلى كه بايد عرض كنيم عرض كرديم. والسلام عليكم و رحمة‌اللّه و بركاته
