بسم اللّه الرحمن الرحيم روز مبارك من عيد بزرگ اسلامى را به همۀ ملت بزرگ اسلام تبريك عرض مى‌كنم، و اميدوارم كه عيدها بر ملتهاى اسلامى مبارك و سعيد باشد. و از شما آقايان تشكر مى‌كنم كه تشريف آورديد تا از نزديك ما با شما مطالبمان را در ميان بگذاريم. عيد مسلمين وقتى سعيد و مبارك هست كه مسلمين خودشان استقلالشان را و مَجدشان را ـ آن مجدى كه در صدر اسلام براى مسلمين بود ـ به دست بياورند. مادامى كه مسلمين در اين حال هستند، در حال تفرُّق و تشتُّت، و در حالى كه همه چيزشان پيوسته به غير است، هيچ روزى براى آنها مبارك نيست. مبارك آن روزى است كه دست اجانب از ممالك ما، از ممالك اسلامى، كوتاه بشود، و مسلمين روى پاى خودشان بايستند و امور مملكتشان را خودشان به دست بياورند. من نمى‌دانم كه اين مشكلاتى كه هم دولتهاى اسلامى و هم ملتهاى اسلامى به آن توجه دارند چه وقت بايد حل بشود؟ يك مشكل، مشكل بين ملتها و دولتهاشان [است]. از مشكلات بزرگى كه مسلمين به آن گرفتار هستند مشكلى است كه بين ملتها و دولتهاست. هر دولتى با ملت خودش. و مشكل ديگر اشكالى است كه بين دولتهاست دولتهاى اسلام است، بعضى‌ها با بعضى. مشكل دولتها و ملتهاى اسلامى مشكل دولتها و ملتها اين است كه دولتها باز خودشان را نشناختند، و ملت خودشان را نشناختند. اينها باز گمان مى‌كنند كه بايد فرمانفرمايى كنند، و ملت بايد كوركورانه اطاعت. مادامى كه اين مشكل هست كه دولتها مى‌خواهند فرمانفرمايى كنند و براى خاطر اين فرمانفرمايى، سركوبى كنند ملتهاى خودشان را، اين مشكل نخواهد رفع شد. و اگر اين مشكل رفع نشود، مشكلهاى اساسى ما ـ كه گرفتارى ماست به دست ابرقدرتها ـ حل نخواهد شد. و مادامى كه دولتها باز تكاليف خودشان را ندانند [خطرِ اين] مشكل را مى‌دانند؛ مى‌دانند كه اين اختلافاتى كه بين خودشان هست، موجب گرفتاريها و نابسامانيهاى ممالكشان هست؛ لكن به واسطۀ بعض از مسائل، يا اغراض يا خيانت بعض از جناحها، اين مشكل را حل نمى‌كنند. تا كِى ما بايد گرفتار اين مشكلات باشيم و وابسته به غرب و شرق؟ كِى مى‌خواهيم، كِى دولتهاى اسلامى مى‌خواهند، بيدار بشوند؟ و كِى دولتهاى اسلامى با ملتهاى خودشان آن طور كه در صدر اسلام بين دولتهاى اسلامى و اسلام و ممالك خودشان و كشور خودشان و ملت خودشان بوده است [مى‌خواهند رفتار كنند] تا كى ما مى‌خواهيم جدا باشيم از ملت؟ جايگاه ملت در رژيم سابق، و پس از انقلاب شما ملاحظه بكنيد اين دو حالى را كه ملت ما داشتند: يك حال، حال زمان رژيم شاهنشاهى؛ از اول شاهنشاهى تا آخر؛ و خصوصاً در اين پنجاه و چند سال، كه من تمامش را يادم هست و شايد شماها يادتان نباشد، لكن خوب، بعضيش را ادراك كرديد؛ مقايسه با آن زمان؛ زمانى كه ملت ما غلبه كرد بر همۀ قدرتها، بر همۀ ابرقدرتها، و اين سد بزرگ را شكست. مقايسه مابين اين دو حال بكنيد، و حكومتها هم مقايسه كنند در بين اين دو حال، و ببينند بايد چه بكنند. در حالى كه رژيم سابق بود، ملت از دولت جدا بود. نه جداى بى‌تفاوت؛ جدايى كه در مقابل هم ايستاده بودند. دولت و شاهِ مخلوع، تمام هَمَّش را بر سركوبى ملت قرار داده بود و با تمام قدرت ملت را مى‌كوبيد، حبس مى‌كرد، زجر مى‌كرد، اعدام مى‌كرد و اجازۀ نفس كشيدن نمى‌داد، ملت هم با او مخالفت داشت. اگر مشكلى براى دولت پيدا مى‌شد، اگر ملت بر آن مشكل اضافه نمى‌كرد، از آن مشكل هم چيزى را كسر نمى‌كرد؛ معاونت نمى‌كرد، بلكه اگر شكست مى‌خورد دولت، ملت خوشحال بود. و اگر دولت يا شاه غلبه مى‌كرد، ملت متأثر بود. ما ديديم و شما هم شنيديد، و من هم بعضيش را شنيدم و بعضيش را ديدم، رضا خان در اينجا حكومت كرد، حكومت جائرانه و غيرقانونى، و با ملت آن كرد كه تاريخ ثبت خواهد كرد، آن روزى كه كشورهاى اجانب هجوم آوردند و كشور ما را گرفتند و همه چيز ما در معرض خطر بود، لكن من شاهد بودم كه وقتى كه رضا خان از ايران بيرون رفت و بيرونش كردند، ملت ما در عين حالى كه آن قدر ناراحت بود از آمدن اجانب، خوشحال شد. اين را يك هديۀ آسمانى مى‌دانست. من به پسر بى‌رُشدِ او سفارش دادم كه نكن كارى كه مثل پدرت اگر از بين بروى مردم، شادى بكنند، نشنيد و بعد وقتى كه رفت، ملت ما شاديها كردند؛ در خيابانها شاديهاى زياد كردند. اين دولتى كه با ملت خودش مخالف است. و حالا را ملاحظه كنيد دولتى كه در مقابل ملت نايستاده است. ملت هر روز نمى‌ترسند كه مأمورين دولت بريزند و بگيرند و ببرند و حبس كنند و آزار بدهند آنها را. الآن ملت طورى است كه اگر براى دولت مشكلى پيدا بشود، خود ملت پيشقدم مى‌شوند براى رفع اشكال. الآن كه دولت نمى‌تواند اين گرفتاريهايى كه ملت ما پيدا كرده است به واسطۀ رژيم سابق همۀ اطراف او را حل بكند، ملت ما ريختند و در همۀ قشرها دارند كمك مى‌كنند، همين امروز، قبل از آمدن آقايان، اشخاصى كه در جهاد سازندگى در خود قم مشغول فعاليت هستند، آمدند پيش من و فعاليتهايى كه خودشان كرده بودند بدون اينكه از دولت هم كمكى باشد، براى من شمردند، كه بسيار زياد بود. چه قدر ساختمان، و چه قدر درو كردن گندمها و زراعتها براى كشاورزها، و چه قدر حمام، و چه قدر بهدارى، و امثال اينها. اين ملتى كه كشور خودش را از خودش مى‌داند و دولت خودش را هم از خودش مى‌داند. وقتى كه كشور از خودش شد و دولت از خودش، نه دولت احساس اين را مى‌كند كه بايد با سرنيزه با ملت رفتار كند؛ و نه ملت مى‌ترسد كه دولت همچو كارى بكند، و [نه] احساس اين را مى‌كند كه اجنبى است، و اگر خدمت به او كند خدمت به اجنبى است. شما اين دو حال را ملاحظه كنيد. آن حال، حالى بود كه ملت از دولت جدا بود. و اين حالى است كه ملت از دولت جدا نيست. اين حال؛ همانى است كه اسلام مى‌خواهد كه دولتها خدمتگزار ملتها باشند. رشد سياسى مسلمين مشكلۀ بزرگ ما مسلمين اين است كه مع‌الأسف بايد بگويم رشدمان كم است؛ رشد سياسيمان كم است. ما باز گمان مى‌كنيم كه با سرنيزه و با فشار و با سازمان امنيت و با ارتش مى‌شود كه يك ملتى را اصلاح كرد و يك مملكتى را استقلالش را به دست آورد. ما باز اين طور فكر مى‌كنيم. دولتهاى ما باز فكر اين هستند كه ملت خودشان را به هر طورى كه هست سركوب كنند. اين مشكل كِى بايد رفع بشود؟ و اين دولتها كِى به خود بيايند كه با ملتهاى خودشان [دوست باشند] با ملتهايى كه شما كه زندگى مى‌كنيد براى زحمتهايى است كه آنها دارند مى‌كشند. با ملتهاى خودتان دوست باشيد؛ و آنها پشتيبان شما، و شما خدمتگزار آنها. اگر ملتها احساس بكنند كه دولتها براى پشتيبانى و خدمت به آنها آمدند، هيچ اشكال نيست كه آنها هم در خدمت حاضرند، و بيشتر حاضرند. اين مشكله به دست خود دولتهاست كه حل كنند. و مع‌الأسف نمى‌كنند. اين يكى از مشكلات ماست كه تا اين مشكل حل نشود، اميد اينكه ما بتوانيم با ابرقدرتها مخالفت كنيم و بتوانيم آنها را از ممالك خودمان بيرون كنيم نيست. مشكل دولتهاى اسلامى مشكل دوم هم، كه مثل همين مشكل است، مشكل دولتهاست با هم. چرا بايد دولتهاى اسلامى با هم اين طور باشند كه هر كدام به طرف ديگر بِكشند؟ چرا بايد يك كشورهايى كه داراى همه چيز هستند و داراى همه جور قدرت هستند، اسرائيل با آن عدۀ كم بيايد و به آنها اين طور حكمفرمايى كند؟ چرا بايد اين طور باشد؟ جز اين است كه ملتها از هم جدا، و از دولتها جدا و دولتها از هم جدا، و يك ميليارد جمعيت مسلمين با همۀ تجهيزاتى كه دارند نشسته‌اند و اسرائيل آن جنايات را به لبنان مى‌كند و به فلسطين مى‌كند، و آنها نشسته‌اند و تماشا مى‌كنند! تماشاگر هستند. آن قدر صداى برادرهاى ما از آنجا بلند است، و ما گوش مى‌كنيم و نشستيم تماشاگر هستيم. كِى ما بايد قدرت خودمان را بيابيم؟ شما مى‌دانيد، در تاريخ ديديد، كه مسلمين صدر اسلام با يك عدۀ كم اما مجتمع و با ايمان غلبه كردند، در ظرف كمتر از نيم قرن، بر تقريباً معمورۀ۱ آن وقت، غلبه كردند براى اينكه با هم بودند و اسلحۀ ايمان دست آنها بود. كى ما مى‌خواهيم اين اسلحۀ ايمان را، كه كنار گذاشته شده است، به دست بگيريم، و با اين قدرتها با اسلحۀ ايمان مقابله كنيم؟ شما ديديد كه يك ملتى كه عددش كم و هيچ اسلحه نداشت و هيچ ابزار جنگى نداشت و هيچ نظاميگرى نداشت [ولى] ابزار ايمان داشت، با ابزار ايمان غلبه كرد بر يك قدرت شيطانى كه همۀ قدرتها دنبال او بودند. نه همان ابرقدرتها، همۀ قدرتها دنبال او بودند. اين قدرت ايمان بود كه يك مشت مردم را كه هيچ نداشتند غلبه داد. اين همان قدرتى بود كه در صدر اسلام با يك ابزار كم و يك عدد كم غلبه كردند بر روم با آن بساط و بر امپراتورى ايران با آن همه ابزار. آنها تهى بودند از ايمان؛ و اينها دست پر بودند در ايمان، غلبه كردند. كِى ما مى‌خواهيم، مسلمين كِى مى‌خواهند از اين خواب بيدار بشوند؟ و كِى مى‌خواهند كه مشكلات بين خودشان را رفع بكنند؟ تا مشكلات بين خودتان رفع نشود، تا مشكلات بين دولتها و ملتهاى خودشان رفع نشود و مشكلات بين خود دولتها رفع نشود، اميد اينكه شما بتوانيد مَجدِ خودتان را به دست بياوريد نداشته باشيد. ما از سالهاى طولانى اين مطلب را هِى گفتيم و هِى نوشتيم و هِى گفتيم، و آنها هم شنيدند و تماشاگر بودند. خداوند ان‌شاءاللّه ما مسلمين را بيدار كند. و ما مسلمين را به وظايف اسلامى خودمان، به وظايف الهى خودمان، آشنا كند. خداوند ان‌شاءاللّه يك توفيقى بدهد كه ما عيدهايمان عيد باشد؛ نه عيدهايمان عيدى باشد كه ما گرفتار ابرقدرتها هستيم. عيدهامان عيد باشد. خداوند همۀ شما را تأييد كند؛ و همۀ ممالك اسلامى را تقويت كند؛ و ايمان به همه ما بدهد، و توجه به مشكلات، و رفع كردن مشكلات. والسلام عليكم و رحمة‌اللّه و بركاته
