بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم خوف دشمن از اتحاد حوزه و دانشگاه برادران عزيزى كه از پاكستان تشريف آوردند وعلما ودانشمندانى هستند كه آمدند در اينجا با من طلبه ملاقات كنند خوش آمدند. ومن از خداى تبارك وتعالى توفيق همه را براى خدمت به اسلام مسئلت مى‌كنم. شما مى‌دانيد، آن چيزى كه وجهۀ نظر قدرتهاى بزرگ از سالهاى بسيار طولانى بوده است آن بوده كه سلطۀ خودشان را بر ممالك زرخيز اسلامى هرچه بيشتر كنند. نقشه اين بوده است كه با هر طريقى كه مى‌توانند اين كار را انجام بدهند. ازجمله، اينكه در هر جا يك حكومتى كه موافق آمال خودشان هست ايجاد كنند. در ايران بيشتر از پنجاه سال است كه حكومتش يك حكومتى بوده است كه به حسب آنچه آنها مى‌خواستند، ـ خصوصاً امريكا ـ اين حكومتها را ايجاد كردند. دانشگاهها را به آن طورى كه مى‌خواستند دانشگاههاى استعمارى قرار دادند. و اين امر مخصوص به ايران نيست؛ مال همه جاست. يعنى آنها از دو قشر خوف دارند: يكى قشر روحانيت، براى اينكه سروكار روحانيت با متدينين ومسلمين هر بلد هست. ويكى هم دانشگاه؛ كه اگر دانشگاه وروحانيت را از هم جدا كنند و دانشگاه را در تصرف خودشان بياورند، فاتحۀ اسلام را مى‌توانند بخوانند. البته روحانيت از باب اينكه در مجارى امور واقع نبوده است وفقط سروكارش با مردم وابلاغ به مردم بوده است، از اين جهت، اينها را مى‌خواهند از دانشگاهيها جدا كنند، ومردم را از روحانيت. آنها از ارتباط روحانيت با مردم خيلى خوف دارند. خصوصاً حالا كه به‌طور ملموس در ايران ديدند كه اين ارتباط موجب اين شد كه مردم به دعوت روحانيت يك دفعه قيام كردند. يك راه براى آنها اين است كه روحانيت را از مردم جدا كنند. ديگر اينكه با عمال خودشان در داخل به ايجاد جوّهايى بر ضد روحانيت وتهمتهايى بر روحانيت وامثال اينها، بين دانشگاه و مدارس دينى فاصله بيندازند. ايران آن طورى كه ما مى‌بينيم و مى‌ديديم اين‌طور بود كه بين دانشگاه وروحانيت نه جدايى بود، بلكه دشمنى بود. يعنى آنها روحانيت را يك قشر فاسد، مرتجع، مخدّر ـ اصلاً دين را مخدّر براى مردم مى‌دانستند و ـ معرفى كرده بودند. و به روحانيت هم اين طور معرفى كرده بودند كه دانشگاه يك دسته مردم بى‌دين كذا هستند. اين نقشه‌اى بود كه بين مردم [اختلاف ايجاد كنند]. يعنى در دانشگاه نماز نمى‌شود بخوانى! علناً نمى‌توانستند نماز بخوانند. و دانشگاهيها به صورتى در آمده بودند كه اساتيدشان ـ غالباً البته ـ وكسانى كه بايد آنها را تعليم وتربيت كنند، آنها را تعليم وتربيت به وجهى مى‌كردند كه گرايش به خارج پيدا كنند؛ به قدرتهاى بزرگ پيدا كنند. ولهذا محصول دانشگاهها يك محصول اسلامى نبود؛ يك محصولى بود كه در او اسلام كم بود، نه اينكه هيچ نبود. معلم و مسلم كم بود؛ نه اينكه هيچ نبود. لكن گرايش اين‌طور بود. واين دو طايفه از هم بكلى جدا شده بودند ومنفصل از هم. ومردم را هم داشتند از روحانيت جدا مى‌كردند. واين يك مسئله‌اى است كه مال ايران تنها نيست؛ لابد شما اين را مى‌دانيد كه در پاكستان هم همين‌طور بوده است كه مى‌خواستند بين قشر روحانى با مردم جدايى بيندازند؛ وهم بين روحانيون بادانشگاه،متدينين وروحانيون را يك طرف بگذارند؛ دانشگاهها را يك طرف بگذارند؛ كه اينها باهم ارتباط نداشته باشند. در اينجا ما بحمداللّه‌ به اين معنا رسيديم كه دانشگاه بايد يك جورى درست بشود كه اسلامى باشد جوانان دانشگاهى هم اين معنا را احساس كردند والان نزديك‌اند به هم واميدواريم كه زيادتر نزديك بشوند. توصيۀ علماى پاكستان به تلاش براى وحدت اين يك نقشه‌اى بود و شماها بايد در آنجا كوشش كنيد كه اين نقشه را خنثى كنيد. بخواهيد همان‌طورى كه ايران توانست اين كار را انجام بدهد، شما هم اين كار را انجام بدهيد كه بين دانشگاه وروحانيت را صلح بدهيد؛ اين جدايى كه بين اينهاست كمك مى‌كند به آن خارجيها ومستعمرين. يك جهت ديگر هم، كه باز همين هم نقشه‌اى بود، اينكه بين مسلمين جدايى بيندازند، مسلمين را چند طايفه كنند ـ خصوصاً بين شيعه وسنى ـ يك فاصلۀ زيادى ايجاد كنند. آنها غرضشان اين نبود كه شيعه بزرگ بشود، يا سنى ضعيف بشود. غرضشان اين بود كه هر دو ضعيف بشوند. بناشد كه اين گروههاى عظيمى كه هستند، يا سنى يا شيعه، درپاكستان ودر ايران و ديگر جاها ـ اقليتهاى كمى هم هستند، [اما] مهم اينها هستند ـ بنا شد كه بين اينها چنان جدايى بيندازند وفاصله ايجاد كنند كه اذهانشان از مسائل ديگر بكلى منحرف بشود؛ همه اذهان بيايد سراغ اينكه خودشان باهم دعوى كنند. اين هم يكى از نقشه‌هايى بوده است كه از قديم الايام اينها، شياطين، درست كرده‌اند؛ و از احساسات اسلامى اينها استفاده كردند؛ از احساسات مذهبى استفاده كردند. نه اينكه آنها مى‌خواهند مذهب شيعه در پاكستان ودر ايران باشد، ونمى‌خواهند مذهب سنى باشد؛ هيچ كدام را نمى‌خواهند باشد. اينها مى‌خواهند اسلام نباشد. براى اينكه از اسلام خوف دارند! ترس دارند. اين مسلمينى كه يك ميليارد جمعيت هستند اگر اينها با هم بشوند ـ آدابشان على حده، هر كس آداب خودش را انجام بدهد. هر كدام كارهاى مذهبيش را انجام بدهد، اما در كنار هم باشد ـ اگر يك ميليارد مسلم در دنيا با هم مجتمع بشوند، قدرتشان بالاترين قدرت است. از اين قدرت ديگر بالاتر نمى‌شود. اما آنها نمى‌گذارند اين مطلب بشود. آنها دنبال اين هستند. حكومتهاشان را وادار مى‌كنند. بذر نفاق مى‌پاشند بين اينها. به اينها يك چيز مى‌گويند؛ به آنها يك چيز ديگر مى‌گويند؛ آنها يك طور مى‌شوند؛ آنها [طور] ديگر. ما امروز اگر بخواهيم كه مستقل زندگى كنيم، بخواهيم كه مثل مسلمين صدر اسلام باشيم كه خودمان باشيم ووابسته به جاى ديگر نباشيم، اين دو مطلب را بايد در نظر بگيريم: بين قشر دانشگاهى ومحصولات دانشگاهى و قشر روحانيت و مدارس دينى و محصولات مدارس دينى اجتماع و وحدت ايجاد كنيم. وبين برادران اهل سنت وشيعه كه اينها هم باهم باشند. همان‌طورى كه اهل سنت چهار مذهب دارند كه در كنار هم‌اند، مذاهب نمى‌ريزند به جان هم، به حسب ظاهر، ما هم كه مذهب پنجمى هستيم كه مى‌نشينيم با هم، ما براى خودمان فرايضمان را انجام بدهيم، لكن همه مان با هم بر ضد كسانى كه بر ضد اسلام هستند. خوب، ما مسائل مشترك زياد داريم، ما در اصول مذاهبمان، اصول دين مان، همه با هم مشتركيم. قرآن قرآن همه است؛ اسلام اسلام همه است؛ پيغمبر پيغمبر همه است. اينها مشتركات ما است. در اين مشتركات ما با هم باشيم؛ و در مختصات هركدام براى خودمان عملى داريم وبراى خودمان آدابى داريم. اين دعوا لازم ندارد؛ اينكه دعوا مى‌شود دعوايى است كه آنها ايجاد مى‌كنند در بين ما. و شما مى‌دانيد كه به اين هم اكتفا نمى‌كنند؛ در خود مثلاً مذهب شيعه، بين اخبارى و اصولى^۱ اختلاف ايجاد كرده بودند. بالاتر از او، احزاب درست مى‌كردند! اين حزبهايى كه درست مى‌شد، وآن دستهاى مرموز اين حزبها را درست مى‌كردند، وحزبها با هم اختلاف پيدا مى‌كردند، همه‌شان شيعه بودند؛ همه‌شان مسلمان بودند، يا همه‌شان سنى بودند احزاب مختلف در بين شيعه چند حزب درست مى‌كردند. فرض كنيد در تهران، احزاب مختلفه همه با هم دشمن، همه با هم بد. جاهاى ديگر هم همين طور. اين هم يك راهى بود كه احزاب مختلفه درست مى‌كردند، واين احزاب با هم جنگ سياسى مى‌كردند. تمام اينها اسباب اين شد كه از آن گرفتاريهاى اصلى كه ما داريم، كه آن گرفتارى مسلمين است به دست قدرتهاى بزرگ، از او غفلت بكنيم. چه بهتر براى آنها از اينكه ما صبح كه بلند مى‌شويم همه‌اش مشغول حزب بازى باشيم؛ يا مشغول مخالفت خودمان با هم باشيم. مخالفت دانشگاه باروحانيون، روحانيون با دانشگاه، اين مذهب با آن مذهب؛ آن مذهب با آن مذهب، اين حزب با آن حزب، در يك مذهب، اين حزب با آن حزب. وهمين طور تاآخر. نقشۀ دشمنان براى از بين بردن قرآن آن چيزى كه براى مسلمين امروز لازم است اين است كه خودشان را باهم، صف واحد كنند در مقابل كفار؛ در مقابل آنها كه با اساس اسلام بدند و در مقابل آنها كه با قرآن اصلاً بدند، قرآن را براى خودشان خطر مى‌بينند. اين را همه مى‌گويند كه آن نخست وزير انگلستان^۲ ، در آن زمان سابق، قرآن را برداشت، يك توهينى هم به كتاب كرد، گفت تا اين بين مسلمين هست ما نمى‌توانيم سيادت كنيم! از اول همين نقشه بود كه قرآن نباشد. ومن اميدوارم كه قرآن كريم نفوذخودش را در همه‌جا نشان بدهد. چنانچه الآن هم اين نهضتى كه در ايران پيدا شد، اين باور را براى مردم آورد كه مى‌شود با همۀ قدرتها [مقابله كرد]، اگر يك ملتى خواست، مى‌تواند با همۀ قدرتها مقابله كند. الآن ايران در مقابل همۀ قدرتها ـ همۀ قدرتها يك طرف صف بسته‌اند، ايران هم يك طرف است ـ مقاومت كرده است، وپيروز هم مى‌شود ان شاء اللّه‌. ان شاءاللّه‌ اميدوارم كه همۀ شما پيروز باشيد. وبين مملكت ما وشما وجاهاى ديگر هيچ فرقى نيست. همه تحت لواى اسلام هستيم. قضيۀ «مليت» هم خودش يك مسئله‌اى بود كه باز اينها ايجاد كرده بودند كه ملت عرب، ملت ايران، وملت پاكستان، و ملت اندونزى، ملت كذا اين هم از دامهايى بود كه آنها درست كرده بودند، گرايش به ملت. همان كه اسلام نفى‌اش كرده كه فرقى ما بين [ملتهاى مسلم] نيست، آنها اثباتش مى‌كنند. الآن هم مى‌بينيد كه صدام با گرايش «ملى» با آنكه ملى هم معلوم نيست باشد، با آن گرايش مليش دارد با ايران چه مى‌كند. اين چيزهايى است كه آنها درست كرده‌اند براى ما؛ ما را به جان هم ريختند. مايى كه مى‌گوييم اسلام، صدام رامى‌فرستند به اسم اينكه مسلم نيستيد شما! مردم ما همه فرياد اسلام مى‌زنند، او مى‌گويد نه، شما زرتشتى هستيد! در هر صورت وضع اين طورى است وما بايد بيدار بشويم. ان شاء اللّه‌ اميدوارم كه شما جوانها بيدار بشويد. توجه بكنيد به اينكه اين مصيبتها براى ما هست، ومى‌توانيم اينها را از ميان برداريم. بايد به خودتان اعتماد بكنيد. آنها اعتماد را از ما سلب كرده بودند. بايد به خودتان اعتماد بكنيد. وبه خودتان تلقين كنيد كه ما مى‌توانيم در مقابل اينها بايستيم. ومى‌توانيد هم مؤید و موفق باشيد. ان شاء اللّه‌ پيروز باشيد. موفق باشيد. همۀ ما درتحت لواى «لا اله الا اللّه‌، محمد رسول اللّه‌» باشيم.

1. ـ دو گروه از علماى شيعه كه در سبك اجتهاد مسائل شرعى با هم اختلاف نظر دارند، و اوج مخالفت آنها مربوط به دو قرن 11 و 12 هجرى قمرى است.
2. ـ گلادستون صدر اعظم در عهد ويكتوريا.