[بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم] خواست امريكا تصرف مملكت ايران [امريكايى‌ها] ارتشى را در نظر ملت همچو كرده بودند كه گويى يك جنايتكار و يك آدمْ آزار و از اين چيزهاست؛ كه اگر به آنها بگويند: ملت را بايد چه بكنند؛ مى‌كنند. به اين جهت اقشار را هم از اينها جدا كردند، و منافعشان به همين بود. امريكايى‌ها مى‌خواستند اين مملكت تسليم آنها باشد، ذخاير ما را ببرند؛ همه چيز ما را وابسته به خود بكنند؛ ايران را يك بازارى براى خودشان قرار بدهند، همه چيز ما را ببرند؛ و چاره نداشتند جز اينكه اقشار را از هم جدا كنند؛ بين ارتش و ژاندارمرى، ژاندارمرى و شهربانى، شهربانى و مردم، مردم با هم، احزاب با هم [اختلاف بيندازند]؛ همه را از هم جدا و متفرق [كنند]؛ اگر صد ميليون، يك نفر يك نفر باشد، هيچ كارى از آنها نمى‌آيد. احساس خطر استعمارگران تا قبل از اين مدت، خارجيها به طور علمى ـ ذهنى اين معنا را داشتند كه اگر ملت با هم بشوند، چه خواهد شد و كوشش كردند كه نگذارند. حالا كه احساس كردند و عيناً ديدند كه اجتماع يك ملت با هم، همۀ توطئه‌ها را از بين مى‌برد؛ هيچ قدرتى با ملت نمى‌تواند مقابله كند. ملت هيچ نداشت؛ آنها همه چيز داشتند. صداى ملت كه درآمد؛ ارتش، ژاندارمرى، پاسبان، سرباز، همه جمع شدند دور ملت؛ الاّ يك دسته كه خوب زياد خورده بودند. الآن اينها اين احساس را كرده‌اند كه اين اجتماع ـ اجتماع همۀ قوا با هم و همه هم براى اسلام، براى خدا ـ يك قدرتى است الهى، كه هيچ كس نمى‌تواند آن را بشكند و الآن اين خطر را احساس كرده‌اند كه آنها تا آخر ديگر دستشان بريده است. خوب، چه بكنند؟ يك كارى بكنند كه اينها را از هم جدا كنند، متفرق كنند؛ الآن افتاده‌اند دور كه همين كار را انجام بدهند. مأموريت دارند كه همين كار را انجام بدهند، و شماها را از ما و ما را از شما، همه را از هم، متفرق كنند؛ باز برسند به مقصد خودشان. بايد همه‌مان بيدار باشيم؛ همه با هوشيارى و بيدارى توجه بكنيم كه اين نقشه‌اى كه اينها دارند، نقش برآب كنيم؛ نگذاريد ان‌شاءاللّه‌ اين نقشه‌اى كه دارند كه مى‌خواهند عملى كنند و نگذارند مملكت يك آرامشى پيدا بكند؛ از آن طرف تفرقه بيندازند، از آن طرف با تبليغات خودشان بروند بين كارگرها يكجور تبليغ كنند، بروند بين كشاورزها يكجور تبليغ كنند، بروند بين مدرسه‌ها يكجور تبليغ كنند، بين افراد شما يكجور تبليغ كنند، بايد همه با هم هوشيار باشيد و توجه داشته باشيد به اينكه نگذاريد اين مسئله يكوقت تحقق پيدا كند كه اختلافات باشد؛ يا مثلاً فرض كنيد كه اينها تبليغاتشان تأثير بكند؛ خنثى كنيد تبليغات آنها را؛ همه با هم بايد دست به هم بدهيم كه اين مملكتى كه آشفته است و همه چيزش را از دست داده، از سر ساخته بشود و همه براى كشور و همه براى اسلام، همه پاسدار، همه ارتش اسلام باشيد. ما و شما با هم، همه ان‌شاءاللّه‌ همه با هم به پيش برويم و اين نهضت را به آخر برسانيم. مدعيان حقوق بشر و دفاع از جنايتكاران اسلام احكامش [بايد] در خارج بيايد تا مردم عالَم بفهمند كه اسلامى چى است؛ نگذاشتند اسلام را بفهمند؛ جوانهاى ما را اغفال كردند نگذاشتند بفهمند كه اسلام چيست؛ چه احكامى دارد؛ خداوند چه احكامى براى ما آورده است؛ براى چه آورده است؛ نگذاشتند اين را[بفهمند]؛ اگر مهلت بدهند، بگذارند كه اين احكام يكى‌يكى پياده بشود، مسائل سياسى‌اش، مسائل اقتصادى‌اش، ساير مسائلش پياده بشود، آن وقت مى‌فهمند كه نه دمكراسيهاى پوچ آنها در مقابل دمكراسى حقيقى اسلام چيزى است و نه آن حقوق بشردانها، آن بشردوستى آنها با آنكه در اسلام است، طرف مقايسه است. ملاحظه مى‌كنيد اين كسانى كه از حقوق بشر دم مى‌زنند در خارج، اين گروههايى كه آن بزرگها درست كردند براى اغفال، در طول اين مدت كه اين ملت ما اينطور كشته داد، اينطور چه شد، يك كلمه نگفتند. حالا يك چند نفر از اشخاصى كه به تصديق همه، اينها خائن بودند؛ حالا كه يك چند نفر از اينها را به واسطۀ خيانتى كه كردند و همۀ ملت، همۀ اقشار قبول دارند كه اينها خائن هستند، اينها را دارند به جزاى خودشان مى‌رسانند، اين حقوق بشريها دادشان بلند شده است؛ تلگرافات مى‌آيد به اينكه «نه، نكنيد ديگر!» خوب، مگر اينهايى كه كشته شدند بشر نبودند؟ مگر اينها حق نداشتند؟ حقوق بشر اقتضا مى‌كند كه اگر يك نفر يك كسى را كشت در ازايش [او را] بكشند؛ يك كسى كه ده سال ـ بيست سال، هم كشته است، هم وادار كرده به كشتن؛ اين را حالا اگر بكشند، حقوق بشريها صدايشان درآمده؛ على اىّ‌حالٍ ما همه با هم برادريم و دست بيعت به هم داديم. كوشش براى استقلال و آزادى همه با هم برويم تا آن آخرى كه بايد برويم؛ كه اين نهضت را ان‌شاءاللّه‌ به ثمر برسانيم، و مملكت براى خودتان باشد؛ نه يك آقا بالاسرى باشد كه بخواهد به شما تحميل بشود، نه يكى كه بخواهد به ما تحميل بشود، نه از خارج بتوانند به ما يك تعدى بكنند؛ مستقل، آزاد، قوى، قدرتمند[باشيم]؛ ان‌شاءاللّه‌ همه‌تان موفق باشيد. [يكى از حضار: ما همه يكى هستيم و راهمان مشخص؛ ما سربازها از اول كه اين لباس را پوشيده‌ايم براى فداكارى و براى جانبازى و براى مردم بوده؛ و امام بودند كه ما را هدايت كردند و ما از برادرانمان جدا نيستيم. اين برادر سرباز از اول گفته است: من فدايى مردم هستم، براى اين مردم و مرزهايم فداكارى مى‌كنم.] ان‌شاءاللّه‌ كه همه‌مان خدمتگزار باشيم به كشورمان، به اسلاممان و همه‌مان با هم، پيش برويم تا بتوانيم اين مملكت را اداره بكنيم؛ شما جهات نظامى‌اش را، سرحدى‌اش را؛ ديگران داخلش را؛ همه با هم، اين مملكت را يك مملكت مستقل كنيم؛ ان‌شاءاللّه‌ خداوند همه‌تان را حفظ كند. من راجع به قواى انتظاميه مطلقاً، چه ژاندارمرى، چه شهربانى و چه ارتش، نسبت به اين اشخاصى كه در خدمت اسلام هستند [دربارۀ] اين افراد، سفارش كرده‌ام و باز هم ان‌شاءاللّه‌ سفارش مى‌كنم.