بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم تركيب و ماهيت ناشناخته جمهورى اسلامى براى دنيا من از حضور اين عزيزانى كه با چهره‌هاى نورانى در اينجا آمده‌اند تشكر مى‌كنم و هميشه دعاى به همۀ قشرها، خصوصاً سربازان اسلام، از ياد نخواهد رفت. شما بايد توجه به اين معنا داشته باشيد كه اين جمهورى اسلامى مخلوط به يك قوايى است كه براى دنيا نمى‌تواند شناخت داشته باشد. اصلاً اين تركيب در دنيا سابقه نداشته است؛ تركيبى از ارتش و روحانى، تركيبى از ملاّ و سپاهى، تركيبى از رئيس جمهور اين طور و رئيس مجلس آن طور و نخست وزير آن طور. اين تركيب سابقه ندارد و تركيب ناشناخته‌اى است. ولهذا، طرحهايى كه در دنيا به ضد اين انقلاب ريخته شده است و مى‌شود، از باب اينكه شناخت روى اين تركيب ندارند و سابقه به اين نحو اجتماع ندارند، خنثى مى‌شود. امروز اين تركيبى كه در دولت مردان است و اين تركيبى كه در آنها و مردم است، اين مجموعه ناشناخته است. شناخت اشخاص دانشمند در دنيا از يك ارتش طاغوتى بوده است و از يك دولت طاغوتى و از يك مردم تحت ستم كه بايد هميشه ظلم بكشند. امروز نه رهبران شما و فرماندهان شما از سنخ فرماندهان زمان رژيم طاغوتى است و نه دولت شما از سنخ آن دولتهاست و نه ارتش شما و سپاه شما و بسيج شما و شهربانى شما و ديگر قواى نظامى و انتظامى شما از سنخ و بافت آن سابق است و از سنخ و بافت كشورهاى دنيا، سرتاسر. اصلاً اين يك مولود جديدى است كه در اين عهد و در اين عصر متولد شده است كه كارشناسان و دانشمندانى كه با آن امور مأنوسۀ خودشان سروكار داشته‌اند، اين مولود جديد را نمى‌توانند بشناسند، ايدۀ اين مولود را هم نمى‌توانند بفهمند، انگيزۀ حركتهاى اينها را هم نمى‌توانند بفهمند و آن ايمانى [را] كه در قلب اينهاست، آنها نمى‌توانند ادراك كنند. آنها سروكارشان با يك موجودات ديگرى بوده است وراى اين مولودى كه در اين عصر پيدا شده است. و شما ملاحظه مى‌كنيد كه نه نظر شما امروز به فرمانداران و فرماندهانتان مثل نظر آن اشخاصى [است كه] در سابق بودند در ارتش و نه فرماندهان شما آن نظر را به شما دارند كه سابق فرماندهان داشتند. فرماندهان سابق، زيردستان خودشان را مثل اسيران مى‌انگاشتند، مثل عبيد توهم مى‌كردند و هرگز حاضر نبودند كه با آنها در يك جمع خصوصى بنشينند و درد دل اين عزيزان را گوش كنند تا بفهمند. فرماندهان شما حالا از سنخ خود شما هستند، در آغوش خود شما هستند، چنانچه شما هم نور چشم فرماندهانتان هستيد و در آغوش آنها هستيد. اينكه همۀ توطئه‌ها خنثى مى‌شود و همۀ چيزهايى كه در دنيا براى ضد ما خرج مى‌شود به باد فنا مى‌رود، روى همين معناست كه ما يك موجود ناشناخته هستيم. اين مولود يك مولود تازه است. دنيا تازه يك همچو مولودى را به وجود آورده و تا آمدند اين را بشناسند، طولانى است وقت و اگر شناختند، همه متوجه به آن مى‌شوند. آنهايى كه امروز با شما مخالفت دارند، با يك موجود ناشناخته مخالفت دارند؛ نمى‌دانند شما چى هستيد. آن تحولى كه در همۀ افراد اين ملت پيدا شده است و مِن‌جمله ارتش و سپاه و همه قواى نظامى و انتظامى، اين تحول الهى است كه چشم و گوش دنيا نسبت به آن كور و كراست، نمى‌توانند بفهمند كه شما چى مى‌خواهيد، نمى‌توانند بفهمند كه ارتش اسلامى يعنى چه آن اسلامى كه پيش بسيارى از اين دولتها هست، آن اسلام، غير از اين اسلامى است كه شما ادراك كرده‌ايد و آن ارتشى كه در دنيا هست، غير از اين ارتش است، اصلاً سنخش مخالف است. فرماندهان ارتش كه به هر جا ملاحظه بكنيد، ارتشيها را عبيد خودشان مى‌دانند و ارتشيها ملزم‌اند به اينكه آنها را هم بالا دست و بالا دست بدانند. ارتش امروز ايران اين طور نيست؛ نه پرسنلشان آن پرسنل است و نه فرماندهانشان آن فرماندهان، نه نظر فرماندهان به پايينترها ـ به اصطلاح ـ نظر بالا و پايين است و نه نظر پرسنل به آنها اين است كه اينها يك مقامى دارند كه ما نبايد با آنها اصلاً صحبت كنيم. وضعيت نيروهاى مسلح در زمان سابق و حال در آن رژيم و رژيمهاى سابق بر آن، در طول تاريخ شاهنشاهى، اگر ارتشى بود، ارتش متجاوز بود. و اگر ژاندارمرى بود، براى تجاوز به مردم در بين بلاد گماشته شده بودند. و اگر شهربانى بود، شهربانى براى تعدى به مظلومان گماشته شده بود. شما همه ياد داريد در چند سال پيش از اين، كه رژيم محمدرضا به طور غصب اين مملكت را گرفته بودند، در نظر داريد كه خود شما ـ يعنى ، نه شماى شخصى ـ خود آنهايى كه در ارتش بودند چه وضعى داشتند، نسبت به پايينها چه‌جور بودند و نسبت به بالاها چطور. آن سپهبدها و سرلشكرها و ـ نمى‌دانم ـ امثال آنها وقتى كه به پاى مظلومان و زير دستان مى‌رسيدند، آن طور غبغب را پر مى‌كردند و به آنها اربابى مى‌فروختند و در مقابل يك نفر اجنبى، كه از خود آنها در ارتششان بسيار كمتر بوده است درجه‌اش، به طور خاضعانه رفتار مى‌كردند؛ براى اينكه آنها مكتبى نبودند؛ يعنى، مكتب اسلام را نديده بودند، از اسلام بى اطلاع بودند. شمايى كه امروز در اينجا هستيد و خداوند تبارك و تعالى به شما توفيق داده است كه در دانشكدۀ افسرى يك همچو رژيمى زندگى مى‌كنيد و تحصيل، بدانيد كه شما وضعتان با سابق فرق دارد؛ شما لشكر خدا هستيد شما ارتش امام زمان ـ سلام اللّه‌ عليه ـ هستيد و شما بايد وضعتان را بدانيد كه با سابق فرق دارد. شما در عين حالى كه در دانشكدۀ افسرى مشغول تحصيل هستيد، در جبهه‌ها مى‌رويد و همراه تحصيلتان عملاً هم تحصيل مى‌كنيد. علوم عملى، خود علومش مهم نيست، عمل بر آنش مهم است. ارتش سابق اگر چه فرماندهانشان يا افسرانشان دوره‌هاى نظامى را ديده بودند، لكن عمل نداشتند. يك ارتش توسرى خوردۀ تحت ستم خارجيها و مستشاران خارجى، وقتى كه از جوانى همان طور تحت ستم و تحت سلطۀ آنها بار بيايند تا برسند به بالا، معلوم است كه وضعشان وضع يك مردمى است كه بايد توسرى بخورند؛ خودشان را براى ساختن با اجانب و متابعت از اجانب مهيا مى‌كردند. امروز شما در مقابل تمام قدرتهاى دنيا ايستاده‌ايد و در دانشكده‌تان وقتى كه تحصيل مى‌كنيد و به جبهه‌ها مى‌رويد، با شوق به جبهه‌ها مى‌رويد و آنجا تعليم عملى مى‌بينيد، اين طور نيست كه فقط خواندن و نوشتن باشد؛ عمل كردن است. و يكى از بركات اين جنگ تحميلى براى ملت ما همين معناست كه ما سربازانمان و جوانان و دانشجويان افسرى ما در دانشكدۀ افسرى، علاوه بر تحصيل دوره‌هاى دانشكده، عملاً در جبهه‌ها حاضر مى‌شوند و تعليمات عملى مى‌بينند و در علوم عملى، اين ميزان است، نه خواندن. خواندن مقدمۀ عمل است و شما امروز در ميدانها عمل را هم ياد مى‌گيريد. امروز شما نور چشم همۀ ما هستيد و ما به وجود امثال شما بايد افتخار بكنيم و شما بايد براى اسلام يك ارتش قوى و يك ارتش مستقل باشيد ارتش يكى از اركان يك كشور است و در اين زمان، پاسداران اسلام هم يكى از اركان اين كشور است. و اگر در ذهنش ، ارتش يا پاسدار، حقارت ادراك بكند، اين نمى‌تواند براى يك ملتى مفيد باشد. سابق تحقير مى‌كردند قواى نظامى و انتظامى ما را؛ فرماندهانشان و بالاتر از او مستشارى كه مى‌آمد، مستشاران ظالمى كه مى‌آمدند، تحقير مى‌كردند اينها را. با روح حقارت، اينها بزرگ مى‌شدند. امروز ملت از شما تعظيم مى‌كند و شما يك كسى [را] كه بالاى سرتان باشد و شما را تحقير بخواهد بكند، سراغ نداريد. نه آنهايى كه فرماندۀ شما هستند اهل اين هستند كه تحقير بكنند پرسنل خودشان را و نه شما آن هستيد كه تحقير را قبول بكنيد. اين مجموعه را [دشمن ما] نمى‌توانند بفهمند چى هست ولهذا، نقشه‌هايى كه مى‌كشند، خودشان هم مى‌گويند كه ما اين را نشناخته‌ايم؛ ما مى‌توانيم جاهاى ديگر را بشناسيم، لكن ايران را نشناخته‌ايم. اين براى اين است كه شما يك تركيب حاضرى [هستيد] كه همه‌اش توجه به معنويات داشته باشد، سربازش در جبهه‌ها دعا بخواند و دعاى كميل بخواند و با دعاى كميل و نماز شب و ذكر و فكر الهى خودش را مهيا كند براى جنگيدن با آن ارتشى كه در محل خودش، با امورى كه شما مى‌دانيد و كسانى كه در قرارگاههاى آنها بودند و ديدند چه چيزها بوده، آن طور بوده‌اند. اينها اصلاً دو سنخ است. شما سر تا سر عالم را بگرديد، امروز ارتش و سپاه و بسيج و ساير قوايى كه ما در اينجا، ملت ايران دارد و خود ملت ايران ، شما در سر تا سر عالم يك همچو تركيبى را نمى‌توانيد پيدا بكنيد. اين يك تركيب الهى است؛ يك تركيب الهى مركب از روحانيون، ارتش، ژاندارمرى، شهربانى، سپاه، بسيج و ملت. همه يك موجودند اينها، يك مخلوط‌اند اينها. اين موجود مخلوط، يك تركيب خاص الهى است و اين تركيب خاص الهى ناشناخته است و لهذا، نمى‌توانند بفهمند شما چى مى‌خواهيد اصلش. ادعاى كذب صدام در صلح طلبى‌اش آن صلحى كه ما مى‌خواهيم، امثال صدام يا حسين^۱ يا حسن^۲ كجايى نمى‌توانند بفهمند چى است. آنها صلحها را مثل صلحهايى مى‌دانند كه در زمانهاى سابق، دولتها با هم صلح مى‌كردند؛ در عين حالى كه صلح مى‌كردند، باطنشان در جنگ بود كه چه وقت فرصت پيدا بكنند و بچاپند همه را. آنهايى كه در نظرشان است، در جنگ عمومى دوم، بعد از آنكه يك دسته بر دستۀ ديگر با هم چيره شدند و شوروى و انگلستان هم با هم بودند در آن وقت، چرچيل^۳ اعتقادش اين بود كه حالايى كه ما طرف را شكست داديم، حمله كنيم به اينهايى كه همراه ما بودند، به شوروى حمله كنيم. مجلس جلويش را گرفت؛ براى اينكه آنها هم نه اينكه نمى‌خواستند، آنها مى‌ديدند كه ممكن است شكست توى آن باشد. اينها وضع صلحشان اين طورى است. صلح صدامى اين سنخ صلح است، نه صلح شماست كه اسلامى است و واقعاً صلح را مى‌خواهيد. ما از روز اوّلى كه به ما هجوم شده است و ما به دفاع بر خاسته‌ايم، يك افرادى در مملكت ما زمامدار بودند كه اينها همه صلح را مى‌خواستند، لكن نه صلح صدامى را صلح انسانى را، صلح الهى را. اينها مى‌خواستند كه وقتى كه با يك كشورى صلح كنند، همان طورى كه با اهالى آن كشور اينها برادر هستند با آن دولت و آن كشور هم برادر باشند. لكن با كى ما برادر باشيم؟ با كسى كه آن هم در هجومش و آنهمه جناياتش مى‌گويد من صلح طلبم؟! در مصاحبه‌اى كه اخيراً كرده است ـ حرفهاى اخير اين خيلى تماشايى است ـ مصاحبه‌اى كه همين اخير، شايد امروز به من رسيد، يكى از حرفهايش اين است كه ما از اسلام و دين و دنياى اسلامى دريافتى كرديم كه ديگران نكردند؛ دريافت ما اين است كه بايد تجاوز نكنيم به كشور ديگر! شما ببينيد چه قدرتى لازم است و چه قلبى بايد در باطن يك همچو آدم باشد كه جرأت كند يك همچو حرفى را بزند پيش اشخاصى كه همه مى‌دانند دروغ مى‌گويد؟! حالا اگر فرض كنيد ارتش خودش هم نمى‌دانست، يك چيزى بود. اما ارتش خودش هم مى‌داند چه كاره هستند و چه كاره بودند. مى‌گويد: ما مثل ديگران نيستيم ، ما صلح طلب هستيم، ما از اسلام اين طور فهميده‌ايم كه تجاوز نكنيم. امروزى كه بيرونش كردند، اين به ياد اين حرف افتاده است در عين حالى كه اين پيروزى كه در اخير نصيب شما شده است و نقشه‌اش را آقايان آورده‌اند و گفتند و ما شنيديم، و به حرف آنها و به قول آنها، از بزرگترين پيروزى در معنويت بوده است و در جهت اينكه الآن مشرف هستند بر عراق و بر بعضى از شهرهاى عراق، اين از ديگر پيروزيها بالاتر بوده. مع ذلك، صدام باز چند روز پيش از اين گفت كه اينها حمله كردند، لكن ما دفعشان كرديم و تا رومار شدند! اگر اينها تارومار شده بودند، چطور همچو بدون اينكه يك شكستى در كار باشد براى تو، يكدفعه سراسيمه به شوراى امنيت رجوع كردى و به دولتهاى عربى رجوع كردى و اين‌ور و آن ور افراد را فرستادى و از شوراى امنيت خواستى كه نگذارند تجاوزى در كار باشد؟! خوب، اگر شما دفعشان كردى، [به شوراى امنيت] محتاج نبود؛ سرنيزه دفعشان كرده، محتاج نيست كه شوراى امنيت پايش را در كار بگذارد. چطور همچو سراسيمه شدى و افراد را فرستادى دور شهرهاى كشورهاى دنيا مى‌گردند براى اينكه يك راهى پيدا كنند براى نجاتت؟! تو كه پيروز هستى، ديگر اين چيزها را نمى‌خواهد! و فرق ما بين يك دولت اسلامى و يك ارتش اسلامى، با يك دولت غير اسلامى و ارتش غير اسلامى اين است كه اينها اگر چنانچه ـ خداى نخواسته ـ شكست هم بخورند، دستشان را پيش ديگرى دراز نمى‌كنند. اينها عار اين را كه به ديگران بگويند بياييد و به ما كمك كنيد، تحمل نمى‌كنند. اينها مسلم‌اند. اينها پيش خدا و به درگاه خدا دست دراز مى‌كنند و كسى كه به پيشگاه خدا دست خودش را دراز كرد، همه را پشت سر مى‌گذارد. توجه جوانان به دانشكده‌هاى افسرى و من اميدوارم كه شما عزيزانى كه در دانشكدۀ افسرى هستيد و اميد آتيۀ ايران و اسلام هستيد، با توجه به خداى تبارك و تعالى و تحكيم ايمان خودتان، كه دنبال آن استقلال فكرى ، استقلال عملى هست، تحصيلتان را به آخر برسانيد و ان شاء اللّه‌ براى اين ملت ـ كه شما همه نور چشمان همۀ ما هستيد ـ براى اين ملت، پيروزيهاى بالاتر را ان شاء اللّه‌ به هديه بياوريد. و از امورى كه من بايد عرض كنم اين است كه من به ملت عزيز عرض مى‌كنم و جوانهايى كه هستند، كه توجه به اين دانشكده‌هاى افسرى و به دانشگاههاى افسرى داشته باشند و بروند در آنجا، كه اين يك مسئله‌اى است كه براى ايران امروز مهم است. وما اميدواريم كه با توجه خود ملت به اين مراكز و آمدن و اسم نوشتن و اين طور چيزها، يك ارتش قوى‌اى پيدا بكنيم و بحمد اللّه‌ الآن هم هست، لكن قويتر از اين كه در مقابل هيچ قدرتى سر خضوع نياوريم و شكسته نشويم. استقبال از صلح شرافتمندانۀ اسلامى ان شاءاللّه‌، خداوند شماها را حفظ كند. و ما باز هم تكرار مى‌كنيم اين معنا را كه ما يك مردمى هستيم كه براى خاطر اسلام دفاع داريم مى‌كنيم؛ هجوم به ما شده است و هجوم را دفاع مى‌كنيم و از اول هم همين بود، لكن در عين حال از اول هم صلح طلب بوديم ـ و صلح يكى از امورى است كه ما به تبع اسلام قبول كرديم، صلح اسلامى، صلحى كه برادر مى‌شوند بعد از صلح ـ و ما طالب اين صلح هستيم. اما صلحى كه اصلاً اعتنا نكنند به اينكه جنايت كردند در اينجا و اعتنا نكنند به اينكه غراماتى وارد شده است و بايد جبران بكنند، خساراتى وارد شده است و بايد جبران بكنند، اين اسمش «صلح» نيست، ا ين اسمش را بايد بگذاريم «صلح صدامى»! اين صلح نيست، صلحى كه بخواهند يك مملكتى را بچاپند و يك مملكتى را خراب و ويران كنند. والآن هم نفت شهر را نفتهايش را آتش زدند؛ براى اينكه احتياطاً آتش بگيرد كه وقتى كه بيرونشان كردند، نفتها كم شده باشد. ما با يك همچو موجوداتى طرف هستيم! ما چطور مى‌توانيم همين طورى بى قيد و شرط بنشينيم و صحبت كنيم و مصالحه كنيم؟ شوراى امنيت هم اگر بگويد، ما نمى‌پذيريم همۀ عالم بگويند، ما اين طور صلح را نمى‌توانيم بپذيريم. هيچ عاقلى اين صلح را نمى‌پذيرد تمام هيأتهايى كه اينجا آمدند از اول و بعدهم شايد بيايند، مى‌بينند كه ما يك صحبت فقط داريم: ما صلح را قبول داريم، ما صلح را استقبال مى‌كنيم، لكن يك صلح شرافتمندانۀ اسلامى؛ صلحى كه بايد بفهمند كه متجاوز چه كرده است، صلحى كه بايد خسارات اين كشور جبران بشود، نه صلحى كه از آن طرف بگويد: صلح، از آن طرف بفرستد و توپها را ببندد به مردم بى‌گناه بى‌چاره. صلح طلبى صدام عيناً مثل صلح طلبى امريكا مى‌ماند، مثل صلح طلبى اسرائيل مى‌ماند، مثل خلقى بودن اين منافقين و منحرفين است؛ عيناً همين است. از آن طرف مى‌گويند: ما براى خاطر خلق داريم چه مى‌كنيم، از آن طرف اين طور جنايات به همين بيچاره‌ها مى‌كنند. تا حالا يك چيزى، كارى اينها نسبت به كسانى كه داراى يك مقامى هستند ـ يعنى مقامهاى به خيال آنها ـ يا از ثروتمندان هستند و ـ عرض مى‌كنم كه ـ سرمايه داران، تا حالا يكى از آنها را اينها ترور نكردند. هر چه ترور كردند، اين زغالفروش، اين سبزيفروش، اين بقال، اين چه بوده؛ و وقتى هم كه مى‌خواهند قدرت نمايى زياد بكنند، يك همچو كارى مى‌كنند كه مجبور مى‌شوند كه كار را بكنند و بعدهم بگويند نكرديم. اسرائيل هم مى‌گويد ما اصلاً در اين امر دخالت نداشتيم، در امر اين فجايعى كه در لبنان اتفاق افتاد، مى‌گويد؛ همه مى‌دانند كه ما يك مردم انسان دوستى هستيم! ارزش براى انسان قائل هستيم! هرگز ما اين كار را نكرديم! اينها هم نظير آنها مى‌مانند. اينها هم اشخاصى هستند كه ملت را مى‌خواهند! اشخاصى هستند كه طرفدار خلق‌اند! آن وقت چى را آتش مى‌زنند، انفجار كجا واقع مى‌شود، انفجار در پايين شهر واقع مى‌شود. آنجايى كه اين كارگرها و اينها مهيايند براى اينكه بروند پيش زن و بچه‌هايشان يا مهمانخانه‌هايى كه از اشخاص طبقۀ پايين ـ يعنى، از حيث ثروت، نه از حيث جهات ديگر ـ در اينجا زندگى مى‌كنند. اين طور اينها را ظلم برشان مى‌كنند و واقعاً دنيا الآن يك مرضى دارد، مرض مزمنى دارد كه خوب شدنش به اين چيزها نمى‌تواند باشد. دنيا عليل است، سران همۀ كشورها، الاّ انگشت شمار. نمى‌توانم بگويم اين يكى، دو تا، سه تا؛ سران همۀ اينها مردم را مسموم كرده‌اند و افكار ملتهاى خودشان را مسموم كرده‌اند و عليل كرده‌اند ملتهاى خودشان را. آنقدر تحقير كرده‌اند از اين ملتها ، آن قدر اينها را در فشار اقتصادى قرار داده‌اند و آن قدر اين بيچاره‌ها زحمت كشيدند و زحمت‌هايشان را ديگران به غارت بردند كه عليل شدند، افكارشان از بين رفته است. يكى مى‌خواهد كه بيايد احيا كند اين افكار را. ومن اميدوارم كه ان‌شاءاللّه‌ حضرت بقية اللّه‌ زودتر تشريف بياورند و اين طبيب واقعى بشر، با آن دم مسيحايى خود اصلاح كند اينها را. خداوند همۀ ما را موفق كند كه خدمتگزار اين ملت باشيم، خدمتگزار اسلام باشيم، خدمتگزار مستضعفان جهان باشيم. والسلام عليكم و رحمة‌اللّه‌ و بركاته

1. ـ ملك حسين، پادشاه اردن هاشمى.
2. ـ ملك حسن، پادشاه مراكش مغرب.
3. ـ وينستون چرچيل، نخست وزير انگلستان در زمان جنگ جهانى دوم.