عنوان :
...
کتاب :
...
منبع :
...
تاریخ :
...
گوینده :
...
مکان :
...
جهانى (ائمۀ جمعه و جماعات ايران و كشورهاى مختلف جهان) بسم اللّه الرحمن الرحيم توجه به سيره پيامبر و ائمه اطهار عليهم السلام قبلاً بايد تشكر كنم از آقايانى كه از راههاى دور براى اين مقصد شريف به كشور خودشان، به كشور تحت ستم در طول تاريخ و به كشورى كه براى پيشبرد مقاصد اسلامى متحمل رنج و شهادت شدند تشريف آوردند تشكر كنم. و خداى تبارك و تعالى توفيق همه را براى آرمانهاى بزرگ اسلامى هر چه بيشتر عنايت بفرمايد. در اين اجتماعاتى كه از آقايان محترم ائمۀ جمعه و جماعات كشورهاى مختلف در ايران شده است مسائل لابد تا حد وافى راجع به گرفتاريهاى مسلمين و راههاى علاجى كه بايد اتخاذ بشود، گفته شده است و ديگر جاى گفتن نمانده است. من به يك نكته‌اى آقايان را توجه مى‌دهم و آن سيرۀ رسول اكرم و ائمۀ مسلمين است. رسول اكرم در آن وقتى كه تنها بود و هيچ كس با او نبود، الاّ يك نفر، دو نفر، در آن وقت با وحى الهى مردم را دعوت كرد؛ منتظر نشد كه عدّه و عُدّه زياد پيدا كند، منتظر نشد كه جمعيتها همراه او باشند. از همان اول شروع به دعوت كرد، و شروع به دعوت مردم براى گرويدن به اسلام و براى پيدا كردن راه حق فرمود. آن وقت هم كه به مدينه تشريف آوردند و تشكيل حكومت دادند، باز هم منتظر اين نشدند كه قدرت زياد پيدا بكنند. باز هم دعوت خودشان را به طور گسترده ترى بجا آوردند، و مردم را به وظايف شخصى و اجتماعى، سياسى دعوت كردند. دعوتهاى قرآن، هم در مكۀ مكرمه و هم در مدينۀ مشرفه دعوتهاى شخصى بين فرد و خداى تبارك و تعالى نبود. مى‌شود گفت كه بى استثنا دعوتهاى خدا حتى در آن چيزهايى كه وظايف شخصى افراد است، روابط شخصى افراد است بين خود و خدا، از معناى اجتماعى و سياسى برخوردار است. بعد از رسول خدا ـ صلى‌اللّه عليه وآله و سلم ـ ما ملاحظه مى‌كنيم كه در زمان‌هايى كه ائمۀ مسلمين ـ عليهم السلام ـ در فشار سخت بنى اميه و بنى العباس بودند مطالب خودشان را آن طور كه ممكن بود به مردم مى‌رساندند، حتى در ادعيۀ آنها، شما اگر ادعيۀ امام سجاد و ساير ائمه را ملاحظه بفرماييد مشحون است از اينكه مردم را بسازند براى يك امر بالاتر از آن چيزى كه مردم عادى تصور مى‌كنند. دعوت به توحيد، دعوت به تهذيب نفس، دعوت به اعراض از دنيا، دعوت به خلوت با خداى تبارك و تعالى، معنى اش اين نبوده است كه مردم توى خانه‌هايشان بنشينند و از مصالح مسلمين غفلت كنند و مشغول ذكر و دعا باشند. چنانچه خود آنها كه ملاحظه مى‌كنيد، اين طور نبودند. پيغمبر اكرم در عين حالى كه وظايف شخصى خودش را بجا مى‌آورد و خلوتها با خداى تبارك و تعالى داشت، تشكيل حكومت داد و به انحاء عالم براى دعوت آدم فرستاد و مردم را دعوت كرد به ديانت و دعوت كردند بعد به اجتماع. اين طور نبود كه بناى او اين باشد كه بنشيند توى خانه و ذكر بگويد. ذكر مى‌گفت، لكن همان ذكر هم خودسازى بود. دعا مى‌كرد، ولى همان دعا هم، هم خودسازى و هم مردمسازى بود و مردم را تجهيز مى‌كرد براى مقاومت. تمام ادعيه‌اى كه در لسان او و ائمۀ مسلمين واقع شده است، تمام اين ادعيه، در عين حالى كه دعوت به معنويات است، از راه دعوت معنويات، تمام مسائل مسلمين اصلاح مى‌شود. مع‌الأسف اعوجاج واقع شد، يا واقع كردند ـ و شايد در صدر اسلام هم بنى العباس بيشتر اين كار را كردند ـ اعوجاج واقع شد در مصالح اسلامى و در مطالب اسلامى. منحصر نبودن قرآن به احكام شخصى اين قرآن كريم كه در بين يد مسلمين هست و از صدر اول تا حالا يك كلمه، يك حرف در او زياد و كم نشده است، اين قرآن را وقتى كه به عين تدبير مشاهده بكنيد، مى‌بينيد كه مسئله، مسئلۀ اين نيست كه دعوت براى اين بوده است كه مردم توى خانه بنشينند و ذكر بگويند و با خدا خلوت كنند. او بوده است، لكن انحصار نبوده است. مسئله، مسئلۀ دعوت به اجتماع، دعوت به سياست، دعوت به مملكت‌دارى، و در عين حال كه همۀ اينها عبادات است، عبادات جداى از سياست و مصالح اجتماعى نبوده است. در اسلام تمام كارهايى كه دعوت به آن شده است جنبه عبادى دارد. حتى در كارخانه‌ها كار كردن، در كشاورزى كشاورزى كردن و در مدارس تعليم و تربيت كردن، همه شان مصالح اسلامى‌است و جنبه عبادى دارد... [عمل] نكردند اين طور، از صدر اسلام؛ مصالح اسلام را همان طورى كه قرآن شريف فرموده است، پياده كنند[نكردند]، چون مى‌ديدند كه با قدرتهاى خودشان مخالف است. از آن اول آنچه را از قرآن كه مى‌ديدند با مصالح خودشان مخالف است، چون نمى‌توانستند از قرآن بردارند، تعبير مى‌كردند، كج معنا مى‌كردند، ـ به ـ روحانيونى كه وابسته به خودشان بود وادار مى‌كردند كه اينها را كج معنا كنند، منحرف كنند قرآن را از آن چيزى كه هست. ولى بحمداللّه قرآن ماند بين مسلمين و نتوانستند قرآن را تحريف كنند و بردارند، اگر مى‌توانستند، مى‌كردند. لكن يكى از آنهايى كه مى‌خواست يك حرف را از قرآن بردارد، يك عربى شمشير را كشيد گفت: با اين شمشير ما جواب مى‌دهيم. نگذاشتند قرآن شريف دست بخورد، و همان طورى كه در زمان رسول اللّه وارد شد الآن هم همان است، به غير او نيست. بنابراين ما يك همچو كتابى داريم كه مصالح شخصى، مصالح اجتماعى، مصالح سياسى، كشوردارى و همۀ چيزها در آن هست. البته با آن تفسيرهايى كه از اهل تفسير وارد شده است و ما به رأى خودمان نمى‌توانيم قرآن را تأويل كنيم. ما بايد اِنَّما يَعْرِفُ الْقُرآنُ مَنْ خُوطِبَ بِه۱ ما از طريق وحى و از طريق وابستگان به وحى قرآن را اخذ مى‌كنيم و بحمداللّه از آن راه هم غنى هستيم. لكن انحرافاتى كه از قدرتمندان در اول تا حالا واقع شده است و حالا ما مبتلاى به آن هستيم، اين انحرافاتى است كه آقايان ملاحظه مى‌كنند كه بر خلاف قرآن مجيد، دعوت به تفرقه، دعوت به جدايى، قرآن مجيد مى‌فرمايد كه: وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللّه‌ِ جَميعاً وَلا تَفَرَّقُوا۲ ، آنها دعوت به تفرقه مى‌كنند. اختلاف‌افكنى بين مسلمين، دسيسۀ دشمنان قرآن و سنت ما از امريكا و شوروى همچو توقعى نداريم كه خلاف قرآن عمل نكند، آنها بنايشان بر اين است كه قرآن را بكوبند، آنها بنايشان بر اين است كه اسلام را بكوبند. آنها ايران را كه مى‌كوبند نه از باب اينكه ايران است، از باب اينكه اسلام را ايران خواسته است. مبلغين آنها و راديوهاى آنها و مطبوعات آنها كه ايران را اين طور مشوه دارند در بين دنيا مى‌كنند، براى ايران نيست. ايران اگر يك قدم طرف امريكا برود با يك قدم طرف شوروى برود، همه مداح او خواهند شد، چون بر خلاف آنهاست، تمام رسانه‌هاى گروهى تقريباً برضد ايران، گاهى تصريح به اينكه اسلام در ايران خطرناك است، چنانچه مى‌بينيد كه تصريح به اين هم مى‌كنند. و عمال آنها كه نمى‌توانند تصريح به اين معنا بكنند كه اسلام مخالف است، ايران را مى‌گويند مخالف اسلام است. شما آقايانى كه از اطراف آمده‌ايد، از اطراف دنيا آمده‌ايد، علما هستيد، بايد متشبث به آن سيره‌اى بشويد كه پيغمبر اكرم و ائمۀ اسلام بين ما گذاشته است، كه حتى آن روزى كه دستهايشان بسته بود و نمى‌توانستند يك كلمه برخلاف سياست دولت وقت بگويند، با ادعيه‌شان مردم را دعوت مى‌كردند؛ دعا مى‌كردند، با دعا مردم را دعوت مى‌كردند و هر روزى كه فرصت مى‌كردند، در هر فرصتى دعوت را تصريحاً مى‌كردند. ما بايد به آنها تشبث پيدا بكنيم، به قرآن كريم تشبث پيدا بكنيم. قرآن كريم دعوت به وحدت مى‌كند، دعوت به اين مى‌كند كه مخالف با هم نباشيد كه فشل بشويد. و مع‌الأسف بعض از روحانيون وابسته به دولتهاى اسلامى دعوت به فشل مى‌كنند؛ مى‌خواهند فشل ايجاد كنند. در يك مركز اسلامى به اسلام نمى‌توانند حمله كنند، به ايران كه مى‌خواهد اسلام را پياده كند حمله مى‌كنند. آن قاضى‌اى كه در حجاز يا در مصر يا در ساير جاها برخلاف قرآن كريم دعوت مى‌كند. لكن نه به طورى كه صريح باشد، ضمناً برخلاف قرآن كريم دارد دعوت مى‌كند و مسلمين را از هم جدا مى‌كند، آن قاضى، قاضى جور است و شما بايد آنها را سرجاى خودشان بنشانيد. شما كه بر مى‌گرديد به ممالك خودتان، در خطبه‌هاى نماز جمعه، در ادعيه‌اى كه مى‌خوانيد، خطبه‌هاى شما همان طور كه در صدر اسلام، خطبه‌ها يك جنبه سياسى داشته است، نماز جمعه يك اجتماع سياسى است. نماز جمعه يك عبادت سر تا پا سياسى است، و مع‌الأسف در جاهايى انسان مى‌بيند كه در نماز جمعه ابداً مربوط به چيزهايى كه ملت‌ها به آن احتياج دارند، چيزهايى كه مسلمين، اجتماع مسلمين بر آن احتياج دارند، خبرى نيست. نماز جمعه‌ها را همان طورى كه در صدر اسلام، مساجد، محافل و نمازها جنبه سياسى داشته است، از مسجد راه مى‌انداختند لشكر را به جنگى كه بايد بكنند و به آنجايى كه بايد بفرستند. از مسجد مسائل سياسى طرح ريزى مى‌شد ـ از مسجد ـ مسجد محل اين بود كه مسائل سياسى در آن طرح بشود. مع‌الأسف مساجد را ما كارى كرديم كه بكلى از مصالح مسلمين دور باشد، و با دست ما آن طرحهايى كه براى ما ريخته بودند با دست خود ما پياده شد، و ما ديديم ـ آنچه كه ـ مسلمين ديدند آنچه كه بايد ببينند. و امروز بايد بيدار بشوند مسلمين. مى‌توانند، بصراحت ـ وقتى كه مى‌بينند حكومتشان بر خلاف اسلام عمل مى‌كند ـ بگويند، [و اگر ]نمى‌توانند، با دعا، با خطبه؛ و به طور كلى با ظالمين، به طور كلى با متجاوزين، با مخالفين اسلام معارضه كنند. خطبه‌ها را نگذارند يك چند تا دعا باشد و يك چند تا ذكر باشد و اين چيزها، همان طورى كه تا حالا بوده است، خطبه‌ها را محتوايش را قوى كنيد. تعهد به اسلام و همراهى مردم، سرمنشأ قدرت عالمان دين شما قوى هستيد، مردم همراه شما هستند، مردم همراه حكومتهاى جور نيستند، مردم همراه با علما هستند. شما قوى هستيد. شما هر كدام در محل خودتان همان قدرتى داريد كه روحانيان ايران در اينجا دارند. آنها عمل كردند در مقابل يك قدرتى كه در منطقه نظير نداشت، در مقابل يك قدرتى كه هيچ يك از قدرتهاى منطقه شبيه به او نبودند. همين مردم كوچه و بازار ما و همين كشاورزان و كارگران ما به واسطه تعليمات اسلامى كه علماى اسلام به آنها داده بودند و دادند بيدار شدند، و هجمه كردند بر يك همچو قدرتى و او را شكستند و او را بيرون كردند. شما هم مى‌توانيد. ننشينيد كه براى شما حكومتهايتان كار كنند، آنها براى خودشان كار مى‌كنند. شما اسلام را بايد تقويت بكنيد. شما بايد در كشورهاى خودتان، در خطبه‌هاى نماز جمعۀ خودتان، كه براى همين مقصد نماز جمعه بپا شده است، در ادعيۀ خودتان، در زيارات خودتان، در هر چه رفت و آمد داريد مصالح اسلامى را طرح بكنيد، مصالح اجتماعى مردم را طرح بكنيد. مسائل خصوصى نگوييد، مسائل اجتماعى را بگوييد. بگذاريد اگر شما اين را گفتيد نمازتان را تعطيل كنند، مردم عكس العمل نشان مى‌دهند. اگر دولتى به واسطۀ خطبه‌هاى نمازجمعه، نمازجمعه شمارا تعطيل كند، با عكس العمل مردم مواجه مى‌شود و همانى است كه ما مى‌خواهيم. منتظر نشويد كه يك لشكرى پيدا بكنيد ـ نمى‌دانم ـ يك اسلحه‌اى پيدا بكنيد، جنگ نمى‌خواهيد بكنيد، شما مصالح مسلمين را مى‌خواهيد بگوييد. شما انتظار نكشيد كه اول قدرت پيدا بكنيد بعد بگوييد، شما بگوييد تا قدرت پيدا بكنيد. ايران همين كار را كرد، ايران گفت تا قدرت پيدا كرد، نه اينكه نشست تا قدرت پيدا بكند، اگر نشسته بود تا ابد هم نمى‌شد. در مقابل آن قدرتى كه محمدرضا داشت و آن پشتيبانى‌اى كه‌همه از او مى‌كردند علماى ايران ننشستند تا اينكه اول اجتماع پيدا كنند، بعد قيام كنند. علماى اسلام اول دعوت كردند مردم را و در هر فرصتى نترسيدند و در منبر و پايين و مسجد مردم را دعوت كردند تا قدرت پيدا كردند، شما هم همين كار را بكنيد. مى‌توانيد. اگر خيال كنيد نمى‌توانيد، بدانيد كه نخواهيد توانست. به خودتان تزريق كنيد كه مى‌توانيد، و بدانيد كه خواهيد توانست. هر عملى اولش فكر است. هر كارى اولش تفكر و تأمل در اطراف كار است. اگر مادر روحمان ضعف باشد نمى‌توانيم كارى بكنيم، روح را قوى كنيد، قلب خودتان را قوى كنيد، به خدا منقطع بشويد. اين همه ادعيه‌اى كه وارد شده است و همه را دعوت كرده است به اينكه اتكال به خدا بكنيد، براى اينكه او مركز قدرت است. اين همه دعوت شده است كه به كس ديگرى غيرخدا متشبث نشويد، براى اينكه به شما تزريق كنند قوت را، كه شما يك پشتوانه عظيم داريد و او خداست. كسى كه خدا را دارد، از چه بايد بترسد؟ شمايى كه براى خدا بخواهيد كار بكنيد از چه قدرتى مى‌ترسيد؟ مى‌ترسيد كه شهيد بشويد؟ شهادت ترس دارد؟ مى‌ترسيد حبس بشويد؟ حبس در راه خدا ترس دارد؟ مى‌ترسيد شكنجه بشويد؟ شكنجه در راه خدا اشكال دارد؟ ايران در راه خدا همه چيز ديد، مع ذلك دست برنداشت. و اين روحانيون بودند كه مردم را بسيج كردند و مردم متحول شدند، و امروز از آن بچه كوچولويى كه تازه زبان باز كرده است تا آن پيرمردى كه چند جوان از دستش رفته، يكصدا بر ضد قدرتهاى بزرگ صحبت مى‌كنند و قيام كردند. نتوانيد، نگوييد. هيچ وقت فكر نكنيد كه نمى‌توانيد؛ هميشه فكر كنيد كه مى‌توانيد، هميشه فكر كنيد كه خدا با شماست، هميشه فكر كنيد كه اسلام شرف شماست و اين اسلام بايد به دست شما تقويت بشود. حفظ اسلام، تكليف همۀ مسلمين اگر سست بياييد، قدرتهاى بزرگ اسلام را مى‌خواهند از بين ببرند، براى اينكه در ايران فهميدند كه اگر اسلام در منطقه بيايد، آنها راهى ندارند. ولى مع‌الأسف بعض علماى منطقه نفهميدند و حكام منطقه هم كه نخواهند فهميد. دائماً دعوت به اين مى‌كنند كه چه خطر بزرگى است ايران! ايران اگر قدرت پيدا كند خطر بزرگى است! بله خطر بزرگ است، اما براى امريكا و شوروى، نه براى مسلمين، براى مسلمين رحمت است. شما ملاحظه مى‌كنيد الآن آن طورى كه در خارج به شما گفته بودند، در رسانه‌هاى گروهى همه جا و در مطبوعاتشان گفته بودند كه ايران امنيت اصلش نيست، توى خيابانها مردم را مى‌كشند، بچه‌هاى كوچك را مى‌كشند، توى خيابانها، زنهاى آبستن را مى‌كشند، شما آمديد اينجا حبسها را ديديد. اگر در جبهه‌ها رفتيد، و جبهه‌ها را هم لابد ديديد، ديديد كه جبهه‌هاى ما مسجد است ـ الآن ـ جبهه‌هاى ما از مسجد بيشتر الآن ذكر خدا گفته مى‌شود. جنگ با مثل صدام يك عبادت الهى است. شما اوضاع ايران را به خارج بگوييد؛ دعوت كنيد مردم را به اينكه نظير ايران قيام كنند، بگوييد ايران چه وضعى است. آنها مى‌گويند كه در حبسها شكنجه هاى قرون وسطايى، نمى‌دانم چه، خوب، البته امريكا بايد اين را بگويد. امريكايى كه دنيا را دارد شكنجه مى‌كند، امريكايى كه به همان شكنجه‌هاى بدتر از قرون وسطايى دارد دنيا را از بين مى‌برد، و همين طور شوروى، آن وقت مى‌گويند كه در ايران حد الهى جارى مى‌كنند، كارهاى قرون وسطايى مى‌كنند. اينها اسلام را قرون وسطايى مى‌دانند. مسلمين بايد بيدار بشوند، بدانند كه اينها چه دارند مى‌كنند و مى‌خواهند چه بكنند. تكليف است براى مسلمين كه حفظ كنند اسلام را، و ننشينند تاديگران برايشان حفظ كنند، ديگران حفظ نمى‌كنند. ابرقدرتها بر ضد اسلام الآن كمر بسته‌اند و قدرتهاى پوشالى ديگرى هم همين طور. اينكه دولت مصر دعوت مى‌كند اعراب را به اينكه مجتمع بشويد و برخلاف ايران، ايران را مقصودش هست؟ ايران خطر است؟ ايران براى آنها خطر است يا اسلام؟ اينكه دعوت مى‌كند اعراب را كه مجتمع بشويد يعنى دعوت مى‌كند كه همه اجتماع كنيد برخلاف اسلام. براى اينكه اسلام را آنها بر ضد منافع خودشان مى‌دانند. طرفدارى دروغين قدرتها از حقوق بشر آقايان ائمۀ جمعه، آقايان ائمۀ جماعات، علماى اسلام در سرتاسر عالم، توجه كنيد كه امروز همۀ قدرتها بر ضد اسلام قيام كرده‌اند، نه بر ضد ايران! توجه كنيد كه تكليف همۀ ما زياد است در اين زمان. اگر فرصت پيدا بكنند و شما توجهتان كم بشود اسلام را امروز ريشه كن خواهند كرد. امروز غير از ديروز است. ديروز نفهميده بودند قدرت اسلام را، امروز فهميدند كه در يك جاى كوچكى مثل كشور ايران وقتى كه‌صداى اسلام بلند شد، حتى در امريكا هم اين صدا بلند شد، اين را فهميده‌اند. امروز منافعشان هم در خطر است، ما شكى نداريم. براى اينكه آنها مى‌خواهند بيايند خليج فارس را هم بگيرند، نفتهاى همه را ببرند، اسلام مانع از اين است. امريكا مى‌خواهد قدرتش را بر همۀ دنيا تحميل كند. از آن ور هم شوروى. خدا مى‌داند كه اگر مقابل امريكا شوروى نبود به سر دنيا چه مى‌آورد. و اگر مقابل شوروى امريكا نبود به سر دنيا چه مى‌آوردند! اينهايى كه حالا هى صحبت مى‌كنند از حقوق بشر، و صحبت مى‌كنند از صلح و صفا و اينها، كه مى‌دانيد، همۀ شما مى‌دانيد، خودشان هم مى‌دانند كه دروغ مى‌گويند، اينها براى اين است كه جلب توجه مردم را به خيال خودشان به طرف خودشان بكنند در مقابل شوروى، آن هم در مقابل امريكا. والاّ نه آنها مصالح مردم را مى‌خواهند، نه آنها مصالح مردم را، همه مصالح خودشان را مى‌خواهند. آن كه مصالح مردم را مى‌خواهد، آن اسلام است. آن كه خط بطلان كشيده است بر اختلاف نژادى، آن اسلام است. آن كه ما بين هيچ نژادى فرق نمى‌گذارد و همه را مى‌گويد كه بايد تقوا داشته باشيد و آن چيزى كه ميزان است تقواست، نه رنگ است و نه نژاد است و نه كشور است و نه هيچ چيز، آن اسلام است، و اينها مى‌خواهند اين نباشد. اينها مى‌خواهند كه نژادهاى ديگر را زير بار خودشان ببرند و اسلام مخالف است. آنها مى‌خواهند كه مصالح اسلام را، مصالح مسلمين را خودشان تشخيص بدهند و عمل كنند يعنى مصالح خودشان را، اسلام مخالفش است. البته ما بصراحت مى‌گوييم كه ايران و اسلام مخالف است با مصالح امريكا و شوروى، آن مصالحى كه خيال مى‌كنند كه ايران هم بايد تبع او بشود. ما استقلال خودمان را حفظ مى‌كنيم، آزادى خودمان را حفظ مى‌كنيم، و ما اميدواريم كه پرتو اين استقلال و آزادى به همه دنيا بيفتد و مستضعفين جهان از زير بار مستكبرين بيرون بروند، و اين يك چيزى است كه به عهدۀ علماى اسلام است. من از خداى تبارك و تعالى سعادت و سلامت براى همۀ مسلمين جهان مسئلت مى‌كنم و حتى سعادت مستضعفين، ولو اينكه از اسلام نيستند، آن هم خارج شدنشان از زيربار مستكبرين را از خداى تبارك و تعالى مسئلت مى‌كنم. و اميدوارم كه خداى تبارك و تعالى شما علماى اسلام را تأييد كند كه به مصالح اسلامى فكر كنيد و از كسى نترسيد از غيرخداى تبارك و تعالى، و كسى را ذوقدرت ندانيد. همه قدرت از اوست و همه چيز از اوست و ما هيچ و همه‌هيچ هستيم. والسلام عليكم و رحمة‌اللّه و بركاته
عنوان :
محورهاى دعوت اسلام
مرجع :
صحیفه امام (۱۸) صفحه ۴۴۱
مکان :
تهران، حسینیه جماران
تاریخ :
۱۳۶۳-۰۲-۲۳
حضار :
خامنه‌اى، سیدعلى (امام جمعه تهران و رئیس جمهور) شرکت کنندگان دومین کنگره
