

[بسماللّه الرحمن الرحيم] فساد در رسانههاى عمومى در رژيم پهلوى هر انقلابى دنبالش اين آشفتگيها زياد است. من هم بىاطلاع نيستم؛ اين چيزى كه شما گفتيد همچو نبود كه ندانم؛ مىدانم. نه تنها در آنجا؛ ساير جاها هم همين طور است؛ يعنى ما تا حالا آنقدرى كه عمل كرديم و كرديد اين بوده است كه يك موانع بزرگى را از سر راه برداشتيم كه عبارت از رژيم بود؛ لكن براى ساختن يك مملكتى كه در طولِ بايد گفت 2500 سال تا حالا، اگر بخواهيم كارى به آن نداشته باشيم در طول چند سالى كه خود ما يعنى من شاهدش بودم آنها با تمام قوا در خراب كردن اين مملكت كوشش كردند. در خراب كردن فرهنگ، خراب كردن تبليغات و وسايل تبليغى از قبيل روزنامهها، مجلات، راديو ـ تلويزيون و هر چيزى را كه شما خيال كنيد؛ چيزهايى را كه بايد براى اين مملكت خدمت بكند، آموزنده باشد، تربيت بكند مملكت را، مثل مثلاً سينما، سينما يك چيزى است كه آموزنده است؛ اگر به دست انسان بيفتد؛ اگر به دست آدم صحيح بيفتد، يك چيزى است كه جوانها وقتى بروند در آنجا چيز ياد مىگيرند، آموزنده است. يا راديو و تلويزيون يك امرى است كه آموزنده است براى ملت، بايد آموزنده باشد. مطبوعات هم همين طور؛ مجلهها و روزنامهها و اينها بايد آموزنده باشند و تربيت كنند جوانهاى ما را. لكن معالأسف در اين پنجاه و چند سال دامن زدند به فساد و به افساد. يعنى آن چيزهايى كه بايد آموزنده باشد درست بعكس بود؛ مخرب بود و مفسد. مجلات، مجلاتى بود كه اگر ديده باشيد اين صورتها را داشت. و آن تبليغات [و] مسائلى كه راجع به عكسها و چيزهاى مبتذل و مخرب بود و يك مقالاتى كه بدتر از آن عكسها بود. روزنامهها همان طور، و راديو و تلويزيون هم همان طور، و مراكز فحشا هم كه اِلى ماشاءاللّه درست كرده بودند؛ با همۀ قدرت و قوّت؛ و همۀ ابزارى كه دست آنها بود كوشش كرده بودند كه اين مملكت را خرابش بكنند، خراب هم كردند. لزوم كوشش همگانى در رفع مشكلات و اصلاح ويرانيها يعنى دستگاههايى كه آنها به جا گذاشتند يك دستگاههايى بود كه همهاش فاسد بود. آن دستگاه فاسد تا بيايد از اين حال برگردد به يك حال متعارف و به يك حال بلندپايه، اين نمىشود با پنج ماه، شش ماه، يك سال، اين مسئلهاى است كه شدنى نيست، نمىگويم نبايد كوشش كرد؛ بايد كوشش كرد، اگر كوشش نكنيم كه هيچ وقت درست نمىشود. اما شما بدانيد با تمام كوششى كه بخواهد بشود هم يك چيزى كه فاسد بارش آوردهاند بزودى نمىشود اصلاح كرد. شما متوقع نباشيد كه تا اين ديوار شكسته شد، پشت ديوار بهشت برين باشد. يك جهنم است اين ديوارى كه شكستيد. وقتى رفتيد پشتش ديديد كه همه چيزش خراب است. آن رژيم شاهنشاهى كه فساد آورده بود در اين مملكت، و فاسد كرده بود اين مملكت را به اسم «تمدن بزرگ» و به اسم اصلاحات، به اسم صنعتى كردن مملكت و اين حرفهاى مزخرفى كه هى گفتند و تبليغ كردند و ما را خواب كردند. اين ديوار شكست، آن طرف اين ديوار را وقتى كه نگاه كرديم ديديم هيچ نداريم، هرچه داريم فاسد است. شما يك چيزش را ديديد؛ هر جا برويد همين است، فاسد است، لكن عذر نمىشود اين. ما بايد همهمان، همه بايد دست به دست هم بدهيم و يك همچو مملكت فاسدى را دستهجمعى درستش بكنيم. نه شما دنبال اين باشيد كه مثلاً دولت درست بكند؛ نه دولت دنبال اين باشد كه روحانيت درست بكند و نه هر دوشان دنبال اين باشند كه كسان ديگرى درست بكنند؛ همه بايد بكنند؛ يعنى همه مكلف، كُلُّكُمْ راعٍ وَ كُلُّكُمْ مَسْئُولٌ۱ . اين اِعمال نفوذها، همۀ اينها دست به دست هم داده است و حالا يك مسائل بغرنج ناراحت كنندهاى به وجود آورده، اينها با تدريج بايد درست بشود. ما غفلت از آن نداريم؛ داريم هم فعاليت مىكنيم دربارهاش؛ لكن مسائلى است كه با يك روز و دو روز نمىشود. يك چيزى كه همهاش خراب است نمىشود فوراً همهاش آباد شود. اين را بتدريج، بايد پله پله رفت، پله پله كه رفت درست بكنيم. الآن در هر يك از اين دستگاهها كه برويد يك دسته مفسد است. از بقيۀ آن رژيم يك دسته هستند كه خودشان را وارد كردهاند و فرصتطلبانى كه خودشان را وارد كردهاند و يك دسته منحرفينى كه مىخواهند به انحراف بكشند. يك دستهاى كه با صورت حق به جانب اسلامى، برخلاف مسير اسلام هستند. هراس گروهكها از اسلام و روحانيت همچو دستجات مختلفى با صورتهاى مختلف و مرام واحد، و آن اينكه نه اسلام را مىخواهند و نه روحانيت را. اين مشترك بين همهشان است. همۀ اين دستههاى فاسد، اينها از اين دو چيز مىترسند؛ يكى از اسلام مىترسند؛ براى اينكه اگر اسلام در يك مملكتى بيايد جاى اينها ديگر نيست. و اينها جا مىخواهند؛ با اينكه اگر گرايش به اسلام بكنند جا دارند، لكن توهّم اين را مىكنند كه اگر اسلام... البته يك چيزهايى كه آنها مىخواهند اسلام نمىتواند به آنها بدهد. آنها يك آزادى بىبندوبار مىخواهند. آنها مىخواهند آزاد باشند كه شراب بخورند، قمار بكنند و در فحشا وارد بشوند و اينها. اينها يك چيزهايى است كه اسلام به آنها نمىدهد و اينها مىترسند. يك قشر ديگرى هم كه اينها از آن مىترسند عبارت از روحانيين است. از آنها ضربه ديدهاند، و اينها هم مىترسند از آنها. رضاخان هم از آنها مىترسيد، پسرش هم مىترسيد؛ و هميشه هم در صدد بودند كه آنها را فاسد بكنند، يا در داخل خودشان يك كارى بكنند كه فساد پيدا بشود، و ضربه بزنند و چه بكنند. حالا تكليف من و شما چيست؟ اولش شايد خودمان. آقا! الآن تمام چشمها دوخته است به اينكه يك اشكالى به شما بكنند و يك اشكالى به روحانيت بكنند و صدايش را درآورند. همۀ چشمها دوخته شده به اين. مىخواهند زمين بزنند شما را! اينها الآن يك ضربۀ مهلكى ـ اينها كه رو به فساد بودند و مملكت ما را مىچاپيدند ـ يك ضربۀ مهلكى از اين ملت با دست روحانيت خوردهاند. اينها مىخواهند اين ضربه را جبران كنند. جبران به اين است كه روحانيت را يك صورتى به آن بدهند كه اين صورت در دنيا مُشوَّه باشد و در بين ملت هم همين طور. ضرورت پرداختن روحانيون به تهذيب خود اول كار اين است كه ما خودمان را تهذيب كنيم؛ به طورى كه ما وقتى كه اسم خودمان را «روحانى» گذاشتيم؛ الهى باشيم، روحانى باشيم. عرضه بكنيم خودمان را به دنيا، بگوييم كه ما اشخاصى هستيم كه روحانى هستيم و مربى جامعه هستيم. اگر از مربى جامعه ـ خداى نخواسته يكوقت ـ يك چيز خلاف ديدند خوب، چه خواهد شد؟ اين خواهد شد كه خداى نخواسته اگر زياد شد، خوب روحانيت شكست مىخورد. شكست روحانيت، شكست اسلام است. يعنى آنى كه اسلام را تا اينجا آورده است روحانيين بودهاند. آنى كه اسلام را، همۀ احكام اسلام را ضبط كرد و جمع كرد و ترويج كرد همين قشر روحانى است. اگر خداى نخواسته از ما يك چيز خلافى ببينند، كمكم زياد و زياد، يكوقت به آنجا برسد كه مردمْ ما را برخلاف مسير اسلام ببينند و به ما پشت بكنند. آن روزى كه مردم به شما پشت كردند و خداى نخواسته ـ خدا نياورد يك همچو روزى را ـ آن روز است كه اسلام از دست ما خواهد رفت. بنابراين، يك تكليف الهى بزرگ معيّناً بر هر يك از ماست. نه منِ تنها؛ نه آقاىِ تنها؛ نه شما تنها؛ يك تكليف الهى به طور وجوب عينى بر همۀ افراد ما طلبهها و روحانيين است و آن حفظ خودمان؛ كه يكوقت قدم خلاف نگذاريم؛ و حفظ كسانى كه با ما رابطه دارند. هركس به اندازۀ خودش؛ يكى امام جماعت است آن جمعيت را، يعنى آقاى يك شهر است به همان مقدارى كه هست. يكى طلبه است و توى مدرسه است، با آنهايى كه تماس دارد. همۀ ما الآن موظفيم در اين زمانى كه ما مدعى هستيم كه مىخواهيم آن رژيم نباشد و يك رژيم روحانى، يك رژيم انسانى، يك رژيم اسلامى باشد. اگر در اين وقت كه ما اين ادعا را داريم كه ما آن رژيم را كنار گذاشتهايم و مىخواهيم اسلام را بياوريم روى كار، اسلام را هم ماها بايد معرفىاش بكنيم، اگر در يك همچو مقطع از زمانى، خداى نخواسته ملت از ما يك چيزى ديد كه نبايد ببيند، يك مسائلى ديد كه نبايد باشد، اين اسباب اين مىشود كه روحانيت شكست بخورد. با شكست روحانيت، اسلام شكست خورده است. اين تكليفى است كه بر همۀ ماست، و هر كدام بايد هم شخص خودمان را و هم شعاعى كه داريم تربيت بكنيم. من مىدانم الآن آشفتگى است. اين چيزى نبود كه شما تازه گفته باشيد. چيزى است كه من چند ماه است مىشنوم، هر روز مىشنوم، هر روز اقدام مىكنم. لكن وضع وضعى است كه به اين زودى نمىشود درستش كرد بايد درستش كرد. و انشاءاللّه من اميدوارم كه بتوانيم همهمان دست به هم بدهيم و همه با هم اين كارها را انجام بدهيم؛ چنانكه تا حالا همه با هم انشاءاللّه انجام داديم، از اين به بعد هم همينطور. خداوند همهتان را تأييد كند.