بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم تسليم ناپذيرى ايران در مقابل امريكا من بسيار خوشحال هستم از اينكه اين برادرهاى عزيز را امروز مى‌بينم و براى ما سرافرازى ايجاد كردند و مسئله، بُعد معنويش اهميتش بسيار بيشتر از بُعد ماديش است. بُعد ماديش، خوب يك مقدارى نفت مى‌رفته و الحمدللّه‌ جلوگيرى كردند. اما بُعد معنوى همان است كه شما اشاره كرديد كه اينها ماها را هميشه با اين مسائل مى‌ترسانند. دست به آن نزنيد كه نخواهد شد، غير از امريكا اين كار نمى‌تواند بكند، غير از فرانسه و نمى‌دانم چى نمى‌توانند بكنند. در صورتى كه ثابت كردند جوان‌هاى ما و كارمندهاى ما و همۀ اشخاصى كه در اين امور مربوط هستند، به اينكه نه، آن كارهايى كه آنها ممتنع مى‌دانند، اينجا ممكن است و ما بايد اين را راهى باز كنيم براى كارهاى بزرگتر، نترسيم از مطلب كه ما نمى‌توانيم بكنيم. نخير، مى‌توانيم بكنيم. خوب، يك همچو مطلبى كه من ديشب فيلمش را آوردند^۱ ديدم، البته من درست نمى‌توانم بفهمم مسائل را، اما سختى و مشكلى اش را فهميدم كه اين كار با چه سختى انجام گرفته، با چه مشكلى انجام گرفته است. و همان طورى كه گفته شده است، اين را آن طور نمايش داده بودند كه غير از يك امريكا و امثال او از آنها نمى‌آيد اين كار را بكنند. و با اين مى‌خواستند كه ما را به يك نحوى گرايش بدهند به آن طرف. و اين بايد به دولت‌هاى كشورهاى اسلامى‌و خصوصاً به اين خليجى‌ها تذكر داده بشود كه شما خودتان برخيزيد از جا. اين قدر خودتان را اسير اين قدرت‌هاى بزرگ نكنيد. شما خودتان مى‌توانيد كار بكنيد. شما خودتان شريان حيات امريكا و امثالش دست شماست، و خودتان مى‌توانيد كار را انجام بدهيد. و معنا ندارد كه دولت‌هاى اسلامى‌همۀ كوشش كنند به اينكه ايران هم بايد مثل خود ما باشد و مربوط به امريكا باشد. اين كوشش‌ها بى فايده است و ايران دستش را پيش امريكا ان‌شاءاللّه‌ تا ابد دراز نمى‌كند، ولو اينكه فانى بشود. آنها گمان مى‌كنند كه ما براى ـ فرض كنيد كه ـ يك نفت و يا براى چيزى تسليم امريكا مى‌شويم، در صورتى كه نه، ما تا فناى خودمان تسليم ديگر نمى‌شويم. مى‌توانند آنها اگر يك وقتى توانستند البته آن طور كه باز آنها خيال مى‌كنند كه مى‌توانند هر كارى بكنند. باز مسئله آن نيست. اينها امتحانشان را در افغانستان داده‌اند. آن شوروى قلدرتر از امريكاست ولو اين شيطان تر است، اينها امتحانشان را آنجا دادند و ديدند چه. خود امريكا هم در جاهاى ديگرى ـ عرض شود ـ در ويتنام و امثال اينها امتحانش را داد. اين در صورتى است كه فرق‌هاى زياد است ما بين آنجا و اينجا. آنجا دولتش همراه با امريكا بوده. در افغانستان حزبش موافق با [شوروى] بوده، ارتش اش موافق بوده، همه چيزش موافق بوده. آن چريك‌هاى قدرتمند بودند كه مقابل ايستادند و تو دهنى به آنها زدند و الآن هم دارند مى‌زنند. اينجا بحمداللّه‌ همۀ ملت با هم هستند، كارگرش، كارمندش، زارعش، دولتش، رئيس جمهورش ـ نمى‌دانم ـ مجلس‌اش، همه، همه يكى هستند. ارتش اش، سپاه پاسدارهايش، بسيج اش، اينها همه يك موجود الآن هستند، يك ارگان را تشكيل مى‌دهند با اسماء مختلف. ولهذا مى‌بينند كه اين همه چيزهايى كه براى ما پيش آوردند، مشكلاتى كه براى ما پيش آوردند، خود همين آقايان حل كردند. و مشكلات بعدها هم به دست خود همين آقايان حل مى‌شود كه ما بتوانيم مشكلاتمان را با زحمت خودمان و حفظ شرافت خودمان، خودمان انجام بدهيم. اتكا به خدا و يأس از غير او چرا بايد ما دستمان را پيش ديگران دراز كنيم براى اين امور؟ بايد افكار خودمان را به راه بيندازيم، يعنى همۀ ايران اين كار را بكند. همۀ دانشگاه‌ها، همۀ كارخانه‌ها، همۀ افكارشان را به كار بيندازند، از آنها مى‌آيد. راه را خدا باز مى‌كند. ابتدا به نظر آدم مى‌آيد كه يك كارى نمى‌شود، وقتى كه وارد شد كم كم مى‌بيند نه، خدا راه را باز كرد و شد. خوب يك همچو كارى كه اين جوان‌هاى عزيز ما كردند، يك كار مهمى بود، كار كوچكى نبود، اين كار مهم را همت گماشتند و با همت كار را انجام دادند. كارهاى ديگر را هم مى‌توانند انجام بدهند. و ما بايد مأيوس نباشيم. ما بايد خودمان را از ديگران، از غير خدا مأيوس كنيم و بگوييم آنها هيچ، و با اتكاء به خداى تبارك و تعالى و قدرت ملى خودمان، اسلامى خودمان، كارهايمان را پيش ببريم. و پيش مى‌رود اين كارها؛ منتها بعضى‌هايش زود پيش مى‌رود، بعضى‌هايشان هم يك قدرى ديرتر پيش مى‌رود. بايد ما عزم‌مان را جزم كنيم به اينكه نه دستمان را پيش امريكا دراز كنيم نه پيش شوروى و نه پيش ديگران. و بايد خيلى آدم متأسف باشد از اين دولت‌هايى كه به اسم اسلام در اين اطراف هستند، كه همه دارند كوشش مى‌كنند كه اسارت خودشان را تحكيم كنند. نه اينكه اينها نمى‌فهمند، بسياريشان مى‌فهمند مسئله را كه اگر اينها با دولت اسلامى، جمهورى اسلامى، مربوط بشوند، برايشان خوب است. اما يك وسوسۀ شيطانى در قلب آنها ايجاد كرده‌اند كه نمى‌شود اينها را، با امريكا نمى‌شود چه شد. تا همين كه سابقاً مى‌گفتند براى ما كه با امريكا اصلاً نمى‌شود طرف شد، با شاه هم نمى‌شود طرف شد. خوب، طرف شدند ملت ما و ديدند كه مى‌شود با امريكا، با شوروى، همه را دست شان را قطع كرد، و ديدند كه خبرى هم نشد و نخواهد هم شد. و مسئله اينطور است كه يك ملتى اگر يك چيزى را خواست، نمى‌شود تحميلش كرد. مى‌شود تحميل به يك گروهى، يك حزبى، نمى‌دانم يك چيزهايى كرد، اما به يك ملت نمى‌شود يك چيزى را تحميل كرد. ملت وقتى بنا شد، همه‌شان را در يك راه مى‌روند، نمى‌شود ديگر اين را از اين راه منصرفش كرد. با قدرت نمى‌شود ملت را از آن طريقى كه دارد منصرف كرد. ممكن است كه يك وقت فرض كنيد يك قدرت‌هايى سركوب كنند يك ملتى را، لكن نمى‌شود تا آخر برود، در بين راه فلج مى‌شود. بحمداللّه‌ مملكت ما جورى است كه از اول هم نمى‌توانند، نه اينكه بيايند و بين راه، ان‌شاءاللّه‌ از اول هم نمى‌توانند. و ما به خدا متكى هستيم؛ و خداوند ان‌شاءاللّه‌ همۀ جوان‌هاى ما را حفظ كند و دولت ما را، ملت ما را همه را حفظ كند. و بايد من واقعاً تشكر كنم از شما جوان‌هاى عزيز كه بعد معنويش بسيار زياد است براى اسلام و براى ايران، شما محقق كرديد، و خداوند به شما اجر مجاهدين را ان‌شاءاللّه‌ عنايت كند. والسلام عليكم و رحمة اللّه‌

1. ـ اشاره است به مهار حريق چاههاى نفت نوروز توسط كاركنان و متخصصان ايرانى ـ كه توسط هواپيماهاى متجاوز امريكايى و عراقى به آتش كشيده شده بودند.