بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم خط مشى نشريات خط‌مشى را اسلام معيّن كرده است، و ما تابع اسلام هستيم. و آن اين است [كه] كليۀ نشرياتى كه شما مى‌خواهيد اقدام كنيد بر آن، بايد اسلامى باشد و منزه از انحرافات. و البته اين تشخيص با يك هيأتى بايد باشد. آقايان مثلاً هيأتى را تعيين كنند كه در اين امور وارد باشند؛ و كتابها وقتى كه بناست نشر بشود، به نظر آن آقايان برسد. و آن آقايان وقتى كه تصويب كردند كه نشرش مانعى ندارد و مخالف با اسلام نيست، آن وقت نشر بكنند، چون ممكن است كه يكوقت يك كتابى چند سطرش اسلامى باشد، و در خلالش يك مسائلى غير اسلامى باشد. ابتدايش يك جور باشد؛ بعدش يك انحرافاتى داشته باشد. شمايى كه مى‌خواهيد براى اسلام خدمت كنيد يكوقت خداى نخواسته اين اسباب اين نشود كه برخلاف مسير خودتان باشد. و لهذا بايد كتابها تحت نظر اهل علم باشد. اهل علمِ مطلع بر اين مكتبهاى انحرافى، و آنها مطالعه كنند. وقتى اين كتابى كه مى‌خواهيد نشر بدهيد مطالعه كنند، بعد كه مطالعه كردند آنها، تصديق كنند كه اين نشرش مانع ندارد، بعد نشر بدهيد. و البته اين خدمت بسيار بزرگى است كه به اسلام شما مى‌توانيد بكنيد. و آن نشر معارف اسلامى، نشر احكام اسلام، نشر حقايق اسلام، نشر مكتب اسلام، و كتبى كه اين نحو هستند، نشرش بسيار خوب، و ان‌شاءاللّه‌ شما مأجور هستيد در اين امر. لكن با اين وضع بايد باشد. با اين وضعى كه عرض كردم؛ مصون باشد از اينكه يكوقت خداى نخواسته شما بخواهيد يك كار خيرى بكنيد، با دست خود شما يك كار خلافى انجام بگيرد. اين بايد با يك كنترل شديدى از طرف يك هيأت چند نفرى، كه خودتان تعيين بكنيد و مورد تصديق ـ مثلاً ـ اهل علم تهران باشد، آن وقت آنها، آن چند نفر، بررسى كنند؛ و شما هم مشغول باشيد. ان‌شاءاللّه‌ خداوند حفظ كند شما را. و من هم دعاگوى همه‌تان هستم ان‌شاءاللّه‌. و كارشان پرارزش؛ و مسئوليتشان هم زياد پرارزش است. براى اينكه نشر احكام خداست و نشر مكتب الهى است. مسئوليت زياد است، براى اينكه بايد طورى انجام بگيرد كه خداى نخواسته يكوقت لغزشى در آن نباشد، و كتابى كه مثلاً انحرافى باشد در آن نباشد. و اين البته بايد يك دسته‌اى، يك جمعى، باشند كه اين كار را انجام بدهند. ان‌شاءاللّه‌ خداوند تأييدتان كند. من شغلم زياد است، اطلاعاتم هم از اين امور و از اين افراد كم است؛ بايد يك دسته‌اى در تهران تعيين بشوند براى كتابهاى مذهبى. [يكى از حضار: دسته يا گروهى در تهران به سرپرستى استاد جعفرى باشد. آقاى محمد تقى جعفرى: من كارهايم خيلى زياد است. سه ـ چهار تا دانشكده من تدريس قبول كرده‌ام. چون اساتيد طاغوتى را ريخته‌اند بيرون، مجبور شدم بروم اين دانشگاه و آن دانشگاه، از هر كدام سه ـ چهار ساعت تدريس قبول كرده‌ام؛ لذا براى من يك قدرى مشكل است.] امام: خوب حالا افرادى را مى‌شود تعيين كنيد؛ ايشان هم نظر داشته باشند. [آقاى جعفرى: خدمت امام عرض كردم، كوشش مى‌كنيم افرادى را پيدا كنيم براى اين كار. مسئوليت براى من سنگين است.] امام: بله، وقتى تعيين شد، من هم بفهمم كيست. موفق باشيد.