عنوان :
...
کتاب :
...
منبع :
...
تاریخ :
...
گوینده :
...
مکان :
...
بسم اللّه الرحمن الرحيم سكوت دولتهاى منطقه در قبال جنايات اسرائيل قبلاً بايد از آقايانى كه در اينجا حاضر هستند، از نيروى دريايى و از وزارت ارشاد و از مهمانان عزيزى كه از خارج آمده‌اند تشكر كنم. من اميدوارم كه خداى تبارك و تعالى بر اين ملتهاى ضعيف عنايت كند و دست ستمكاران را قطع كند ان‌شاءاللّه. ابتلاى اسلام، امروز اين است كه گوشهايى كه بايد به مسائل، به مشكلات مسلمين گوش بدهند كر شده‌اند و زبانهايى كه بايد براى مصالح مسلمين به كار بيفتند لال شده‌اند. و چشمهايى كه بايد مصيبتهايى كه بر مسلمين وارد مى‌شود ملاحظه كنند كور شده‌اند ما با اين لالها و كرها و كورها چه بگوييم؟ آيا اين دولتهاى منطقه مسئله لبنان را يك فاجعه نمى‌دانند؟ يك فاجعه براى اسلام نمى‌دانند؟ يك فاجعه براى مسلمين جهان نمى‌دانند؟ آيا حملۀ اسرائيل به لبنان و كشتار بى‌حد فاجعه نيست؟ براى اسلام فاجعه نيست؟ براى مسلمانها فاجعه نيست؟ آيا تصريح به اينكه اين عمل با صوابديد امريكا واقع شده است، در گوش اينها وارد نمى‌شود؟ اگر كر نيستند، چرا اين فرياد و نالۀ عزيزان ما را در لبنان نمى‌شنوند؟ و اگر كور نيستند، چرا اين كشته‌هايى كه هر روز دارد در لبنان و ايران روى هم مى‌ريزد و جوانهاى عزيزى [را] كه در جبهه‌ها و زنها و بچه‌ها و مردهاى پير [را] كه در خارج جبهه‌ها و در شهرها به هلاكت مى‌رسند، نمى‌بينند؟ اگر مى‌بينند و فاجعه مى‌دانند، چرا صحبتى در كار نيست؟ اگر علاقه به كيان اسلام، علاقۀ به قرآن كريم، علاقۀ به حرمين شريفين دارند، چرا امروز كه دارد اين معالم دينى زير پا گذاشته مى‌شود و تهديد مى‌كند اسلام و قرآن و حرمين شريفين را، صحبتى نمى‌كنند؟ چرا باز كمك مى‌كنند؟ چه شده است اينها را كه در حضور آنها اين مصايب واقع مى‌شود و در محضر همه اينطور جنايتها واقع مى‌شود و علاوه بر اينكه سكوت كرده‌اند تأييد مى‌كنند، باز هم قرارداد كمپ ديويد۱ را مى‌خواهند تأييد كنند، باز هم طرح فهد۲ را مى‌خواهند تأييد كنند، باز هم اسرائيل را مى‌خواهند بشناسند؟ اين فاجعه‌ها را بايد ما با كى در ميان بگذاريم؟ با دولتهايى كه چشم و گوششان را بسته‌اند و بدون اراده تسليم امريكا شده‌اند؟ با ملتهاى مظلومى كه تحت فشار اين دولتها دارند جان مى‌دهند؟ لزوم بيدارى و اتحاد ملتها بايد با ملتها در ميان گذاشت؛ همان طورى كه در ايران، ملت ايران بود كه فاجعه‌اى كه براى اسلام به دست امريكا و سرسپردگان او ـ كه رژيم منحوس پهلوى است ـ پيش مى‌آمد، همين جوانهاى ايران بودند و همين ملت ايران بود و همين ارتش ايران بود و همين نيروهاى دريايى و هوايى و زمينى ايران بود و همين سپاه پاسداران ايران بود و همين جوانهاى بسيج و عشاير ايران بودند كه با هم وظيفه فهميدند، بيدار شدند و با هم مشتها را گره كردند و با مشت، تانكها را از صحنه بيرون كردند. تا ملتها يك همچو بيدارى پيدا نكنند و تا ملتها يك همچو انسجامى پيدا نكنند، بايد بدانند كه محكوم به حكومتهاى فاسد و محكوم به امريكاى جنايتكار و ساير ابرقدرتها هستند. با داشتن آنهمه ذخاير، آنهمه امكانات، كه اگر يك هفته نفت خودشان را به روى اين جنايتكارها ببندند تمام مسائل حل خواهد شد، مع‌ذلك، مى‌گويند كه ما اين كار را نمى‌كنيم. اين مصيبتها را ما به كجا بايد عرض كنيم، جز به ساحت مقدس خداى تبارك و تعالى؟ شكايت از اين حكومتها را به كجا ببريم جز به ساحت مقدس خداى تبارك و تعالى؟ ما چطور شكايت كنيم از آنهايى كه ايران را كه ايستاده است و مى‌خواهد در مقابل همۀ قدرتها بايستد و اسلام را محقق كند در دنيا، در مقابل اين، طرح جهاد مى‌دهند و [در مقابل] اسرائيل، كه به جنگ با اسلام برخاسته است و با صراحت مى‌گويد كه از نيل تا فرات مال من است و حرمين شريفين را از خود مى‌داند، سكوت كرده‌اند؟ ما اين دردها را كجا ببريم؟ اين مصيبتها را پيش كى طرح كنيم؟ اين سكوتهاى مرگبار را، اين سكوتهايى كه تأييد مى‌كند جنايتكاران را، اين سكوتهايى كه تشويق مى‌كند ستمكاران را، بايد به كى عرضه كنيم، و از كى بخواهيم كه عنايت كند و اين سكوتها را بشكند؟ جمعيتتان كم است؟ ثروتتان كم است؟ نفتتان ناچيز است؟ زمينهايتان كم است؟ مراكز مهمى كه در [مراكز] سوق‌الجيشى بسيار معتبر است، شما دستتان نيست؟ همۀ امكانات هست، لكن يك چيز نيست و آن ايمان است. ايمان نيست. ملت ايران هيچ نداشت و ايمان داشت، و ايمان او را بر همۀ قدرتها غلبه داد. و مسلمانهاى همۀ كشورها، دولتهاشان همه چيز دارند، لكن ايمان ندارند. آنچه كه كشور ما را، ملت ما را پيروز كرد، ايمان به خدا و عشق به شهادت بود. عشق به شهادت در مقابل كفر، در مقابل نفاق، براى حفظ اسلام، براى حفظ قرآن كريم. اين مهمانهاى عزيز ما كه آمده‌اند، اينها حامل پيام ايران باشند به ملتها كه خودتان بايد به فكر باشيد؛ ننشينيد تا براى شما دست نشاندگان امريكا كار كنند. آنها در اين گرفتارى كه ايران دارد، براى باغ‌وحش خودشان شتر مى‌خرند! اين مصيبت را ما كجا ببريم؟ چهارده تا شتر براى باغ‌وحش فلان سلطان منطقه از خارج مى‌خرند و با طياره‌ها مى‌خواهند ببرند به آن محل. اينها دارند همه چيز ما را مى‌برند و آنها شتر مى‌خرند۳ ! من نمى‌دانم كه اين گوشها كى باز مى‌شود. با نفخ صور بايد باز بشود؟ و اين چشمها كى بينا مى‌شود و اين زبانها كى گويا مى‌شود؟ صُمٌّ بُكْمٌ عمْىٌ فَهُمْ لا يَعْقِلوُنَ۴ . همه‌اش سر لا يعقلون است. صُمٌّ بُكُمٌ عُمْىٌ هم دنبال لا يعقلون است. باج‌خواهى متجاوز ما بحمداللّه، در جبهۀ داخل پيروز هستيم و رزمندگان ما از همه طبقاتى كه بودند، چه نيروى دريايى كه امروز بعضى از آنها در اينجا تشريف دارند و خدا حفظشان كند و چه نيروى زمينى و چه نيروى هوايى و چه ساير قواى مسلح مثل سپاه پاسداران و ديگران، در صحنه‌اند و ايستاده‌اند در مقابل هر پيشامدى. كشور ما كه سرمايه‌هاى بزرگ خود كه عبارت از جوانهاشان باشد، در طبق اخلاص گذاشته‌اند و براى اسلام، براى دين خداى تبارك و تعالى جهاد مى‌كنند. براى هر پيشامدى كه براى مسلمين مى‌شود، اينها در صحنه‌اند. مضحك اين است كه دولت ما پيشنهاد مى‌كند كه راه بدهيد ما برويم با دشمنهاى شما جنگ بكنيم و اين را يكى از شرايط قرار مى‌دهد، براى اينكه مأيوس از شماست و شما بايد شرط قرار بدهيد و آنها مى‌گويند كه بايد از هر چيزى كه ما كرديم بگذريد تا راهتان بدهيم، آن هم چه راه دادنى. اينها مصيبت نيست كه بر اسلام وارد است كه يك جمعيت فداكار مى‌خواهند بروند با دشمن عرب، با دشمن اسلام، با دشمن حرمين شريفين، با دشمن همۀ منطقه جنگ بكنند؟ خودشان كه نشستند و بى‌تفاوت هستند، بلكه موافق هستند با آنها از ما رشوه مى‌خواهند كه راه به آنها بدهيد كه اينها بروند آنجا، براى آنها جنگ بكنند؟! مثل يك نفر غريق كه دارد در دريا غرق مى‌شود و يكى مى‌رود نجاتش بدهد، مى‌گويد: چه به من مى‌دهى تا اجازه بدهم مرا نجات بدهى؟! اينها، دولت عراق قضيۀ اسرائيل را بهانه قرار داده[اند؛] براى اينكه از چنگال انتقام و عدالت الهى فرار كنند. بهانه قرار داده‌اند كه بگويد شما اگر بخواهيد ما اجازه بدهيم برويد و ما غريقها را نجات بدهيد، بايد از جناياتى كه به شما كرديم صرف‌نظر كنيد و يك دولت، دو تا دولت، صلح باشند و متصالح باشند كه وارد بشوند و از آنجا بروند سراغ نجات ما. اين غير از اين است كه صُمٌّ بُكْمٌ عمْىٌ فَهُمْ لا يَعْقِلوُنَ؟ مگر دولت ايران آن وقتى كه شما به خيال خودتان قدرت داشتيد، غير از اين حرفى مى‌زند كه حالا مى‌گويد؟ اين همان را مى‌گويد. دو تا مطلب ديگرى كه بزرگان اين كشور عنوان كردند و شرط قرار دادند، اين از باب اين است كه از شما مأيوس هستند. مى‌گويند: شرط صلح، شرط صلح اين باشد كه راه بدهيد تا برويم. آن شرطى را كه شما بايد با ما بكنيد، بگوييد ما به شرطى صلح مى‌كنيم كه شما بياييد از اينجا برويد. اين، غير از اين است كه تعقل ندارند و چشم و گوش آنها را هواهاى نفسانى بسته است؟ ايران براى همۀ كشورها حجت است دولتمردان ما كه مى‌گويند اين بيچاره‌هايى كه از عراق بيرون كرديد و فرستاديد به اينجا و ما با آغوش باز آنها را پذيرايى مى‌كنيم، اينها وطنشان آنجاست، يكى از شرايط ما اين است كه آنها را راه بدهيد،اين يك شرط غير معقول است؟! يك شرطى است زايد بر آن كه ما از اول گفتيم؟ راه دادن اهالى يك كشور در محل خودشان و اجازه دادن اينكه آوارگان از آنجا كه به زور بيرونشان كرديد، برگردند به جاى خودشان، اين يك چيزى است كه ما يك شرط زيادى كرديم؟! نه، اين امرى است طبيعى، دنبال آن شرايط ماست، ما اضافه‌اى نكرديم. آتش‌بسى كه صدام مى‌گويد، آتش‌بسى است كه دنبالش آتش مى‌گشايد. راهى كه صدام مى‌خواهد به ما بدهد، راهى است كه نجات خودش را در آن راه مى‌يابد، نه راه مى‌خواهد براى اسرائيل بدهد. اين، طرفين قضيه را ملاحظه كرده است. اگر ما قبول كنيم، پس مصالحه واقع شده است و صداميها نجات پيدا كرده‌اند. و اگر قبول نكنيم، پس معلوم مى‌شود كه ما نمى‌خواهيم جهاد كنيم، نمى‌خواهيم با اسرائيل جنگ كنيم. ما به آنها مى‌گوييم كه ما قبول داريم، شما كنار برويد و كارشناسها بيايند ببينند كه شما چه كرديد در اين كشور، چه جرمهايى را مرتكب شديد. و كارشناسها بيايند ببينند كه كى اين جنايت را مرتكب شده است. لكن ما جنايات را غمض عين۵ كنيم؛ براى اينكه، مى‌خواهيم براى شما كار كنيم. اينها از عجايبى است كه در تاريخ باز مى‌ماند. از عجايبى است كه تاريخ ضبط مى‌كند [اين است] كه ايران مى‌خواست براى نجات عرب ـ كه اسرائيل بخصوص با عرب مخالف است ـ و براى نجات حرمين شريفين و براى نجات كشورهاى اسلامى كه همه در تهديد اسرائيل هستند و براى مقابله با اين سرطان فاسد، مى‌خواست برود و دولتها از او رشوه مى‌خواستند. اينها مسائلى است كه در تاريخ ثبت مى‌شود و ننگهايى است كه بر پيشانى اين اشخاص ثبت خواهد شد. تا كشورهاى اسلامى، ملتهاى اسلامى، آن معنايى كه در ايران پيدا شد، الگوى خودشان قرار ندهند و تا خودشان به خيابانها نريزند و بخواهند از دولتهاى خودشان كه با اسرائيل بايد روبرو بشويد، گمان نكنيد كه اين كر و كورها به تعقل برسند. ملتها بايد بايستند و بخواهند از ارتشهاى منطقۀ خودشان و از دولتهاى منطقۀ خودشان كه بيايند و با اين فلسطينى‌ها و با اين سورى‌ها كه مورد ظلم واقع شده‌اند كمك كنند تا اين غدۀ سرطانى از بين برود. و اگر آنها هم تماشاگر باشند كه ببينند چه مى‌شود، آنها هم بى‌تفاوت باشند و عذر اين باشد كه دولتها بايد اين كار را بكنند، اگر اينطور باشد، آنها هم در محضر خدا جواب صحيح ندارند. ايران حجت است بر همۀ كشورها. خداى تبارك و تعالى ممكن است كه در آخرت ايران را حجت قرار بدهد بر آنهايى كه به ظلم ساخته‌اند و تسليم ظالم شده‌اند و قيام نكرده‌اند. اگر اعتقاد به خدا و معاد دارند، جواب بايد تهيه كنند براى خداى تبارك و تعالى. آن روز ديگر امريكا و اسرائيل نمى‌توانند به دادتان برسند. و اگر به اين معانى اعتقاد ندارند، جواب براى ملتهاى مظلوم دنيا بايد تهيه كنند. جواب براى نسلهاى آتيه كه ـ خداى نخواسته ـ با اين روشى كه اينها دارند، آنها در دام خواهند افتاد، جواب بايد تهيه كنند. اگر ارزشهاى ايمانى را هيچ حساب مى‌كنند، ارزشهاى نظامى خودشان را، ارزشهاى ملى خودشان را، ارزشهاى انسانى را در نظر بگيرند و براى چهار روز حكومت كردن، زير بار ذلت نروند، آن هم ذلت در تحت چكمۀ اسرائيل. مسلمانها بايد از جا برخيزند، بايد قيام كنند. خدا فرموده است: إنَّما اَعِظُكُمْ بِواحِدَةٍ اَن تَقُومُوا للّه‌َ مَثْنى وَ فُرادى۶ . نگوييد: تنها هستيم. تنهايى هم بايد قيام بكنيم. اجتماعى هم بايد قيام كنيم. با هم بايد قيام كنيم. همه موظفيم به اينكه براى خدا قيام كنيم و براى حفظ كشورهاى اسلامى قيام كنيم در مقابل اين دو غدۀ سرطانى كه يكى حزب فاسد بعث عراق است و يكى اسرائيل و هر دو سر منشأش امريكاست. نابودى اسرائيل در گرو قيام كشورهاى اسلامى عذر نيست پيش خداى تبارك و تعالى، نه ما معذوريم و نه شما. عذر نيست كه ما نداشتيم چيزى، همه چيز داريد. عذر نيست كه ما قدرت نداريم، [از] همه قدرتمندتر هستيد. وقتى روى هم بايستيد، روى هم دست برادرى با هم بدهيد، يك قدرت بزرگ جهانى را شما مى‌توانيد تحقق بدهيد. عذر نيست كه ما اسلحه نداريم، سلاحى كه شما داريد دنيا ندارد و او سلاح نفت است. دنيا به سلاح شما احتياج دارد، رگ حيات دنياست. اين سلاحى كه خداى تبارك و تعالى به اختيار شما گذاشته است، براى خداى تبارك و تعالى از او استفاده كنيد. اين قدرتى كه خداى تبارك و تعالى در بازوان شما گذاشته است، براى خداى تبارك و تعالى به كار بگيريد. خداوند ان‌شاءاللّه، بيدار كند اين دولتها را.و خداوند ان‌شاءاللّه، هوشيار كند اين جمعيتهاى فراوانى [را] كه در عين حالى كه همه چيز دارند، تحت فشار ظلم هستند. من اميدوارم كه همان طورى كه ايران تاكنون آمده است و دست ستمكارها را كوتاه كرده است و خود رو به يك تمدن خواهد رفت و ايران را يك ايران آزاد و مستقل قرار داده است، اين آزادى و استقلال و اين حضور جمعى، تا آخر باقى بماند. من اميدوارم كه ملتهاى اين كشورهاى اسلامى به اين مسائل توجه كنند و ننشينند تا اينكه وقت بگذرد. امروز، روزى است كه اگر با هم قيام كنند، اسرائيل بكلى از بين خواهد رفت. من اميدوارم كه اين دولتهايى كه در عين حالى كه اسرائيل با صراحت مى‌گويد كه «من بايد همۀ اينجاها را بگيرم» و اينجاها را ملك خودش مى‌داند و شاهديم كه قدم قدم دارد پيش مى‌رود، اين دولتها بيدار بشوند و با اين مادۀ سرطانى كه خطرش براى همۀ منطقه و براى اسلام است، قيام كنند و با حرف و صحبت و شوخى و مزاح مسائل را نگذرانند. من اميدوارم كه اين دولتها آنقدرى كه به باغ‌وحش خودشان اهميت مى‌دهند، به اسلام اهميت بدهند. خداوند ان‌شاءاللّه، اين قدرتهايى [را] كه براى اسلام كار مى‌كنند، پيروز كند. و خداوند ان‌شاءاللّه، شما جوانهاى عزيزى كه از اول انقلاب تا حالا و از حالا به بعد هم در صحنه حاضريد و براى اسلام كار مى‌كنيد، شما را تأييد كند. اميدوارم كه خداوند تمام مسلمين جهان را تأييد كند و از زير بار ستم قدرتهاى بزرگ خارج شوند. والسلام عليكم و رحمة‌اللّه و بركاته
عنوان :
سکوت دولتهاى منطقه در برابر جنایات اسرائیل
مرجع :
صحیفه امام (۱۶) صفحه ۳۴۴
مکان :
تهران، حسینیه جماران
تاریخ :
۱۳۶۱-۰۳-۲۳
حضار :
معادیخواه، عبدالمجید(وزیر ارشاد اسلامى) افضلى، بهرام(فرمانده نیروى دریایى) الهى، على(مدیر سیاسى عقیدتى)، سرپرستان دوایر سیاسى عقیدتى در پایگاههاى دریایى، پرسنل نیروى دریایى، نمایندگان نهضتهاى آزادیبخش جهان، مدیران و کارکنان وزارت ارشاد اسلامى
