عنوان :
...
کتاب :
...
منبع :
...
تاریخ :
...
گوینده :
...
مکان :
...
اعوذ باللّه من الشيطان الرجيم بسم اللّه الرحمن الرحيم منطق كارتر همان منطق معاويه است در جنگ صفين وقتى كه عمار ياسر براى خاطر جنگ با معاويه در ركاب اميرالمؤمنين كشته شد، بين لشكر معاويه حرف واقع شد كه پيغمبر به عمار فرمودند كه تو را فرقۀ ياغى و باغى شهيد مى‌كنند۱ و حالا لشكر معاويه شهيد كرده است عمار ياسر را، پس بايد فرقۀ ياغى و طاغى همين معاويه و لشكر او باشند. معاويه گفت كه نه، اين را اميرالمؤمنين كشته براى اينكه او فرستاده او را به جنگ، و وقتى كه او فرستاد به جنگ پس اميرالمؤمنين او را كشته است؛ پس فرقۀ باغيه عبارت از آن دسته هستند! منطق كارتر همين منطق معاويه است كه گفته است به اينكه اينها مردم را به كشتن مى‌دهند ـ يعنى علماى اسلام مردم را به كشتن مى‌دهند. حالا بايد ما حساب اين را با ايشان بكنيم ببينيم كه آيا اين منطق ايشان همان منطق معاويه است يا يك قدرى هم بدتر، يا يك منطق صحيحى است. در ايران از اول محرّم مردم شروع كردند به ـ ضمن عزاداريهايى كه كردند ـ اظهار انزجار از حكومت شاه؛ و در تاسوعا و عاشورا با كمال آرامش مردم پياده‌روى كردند و سلطنت محمدرضا شاه را نفى كردند. ايشان مى‌گويد كه مردم همچو اختيارى نداشتند؛ اين اسباب اين شده است كه شاه امر كرده است كه روز بعدش مردم را بكشند! اين تظاهرات آرام كه مردم كردند و سرنوشت خودشان را در اين روز تعيين كردند، اين آيا مطابق منطق آقاى كارتر نيست؟ و اين را يك امر انحرافى ايشان تلقى مى‌كنند كه مردم يك مملكتى ـ تمام مردم يك مملكتى ـ نسبت به سرنوشت خودشان حق ندارند؟! آن «اعلاميۀ حقوق بشر» در منطق آقاى كارتر اين است كه بشر همچو حقى ندارد كه سرنوشت خودش را تعيين كند؟ ايشان از اعلاميۀ حقوق بشر كه خودشان هم امضا كردند اينطور فهميدند كه آزادند مردم؛ اول چيزى كه براى انسان هست آزادى در بيان است، آزادى در تعيين سرنوشت خودش است؛ آيا ايشان از اعلاميۀ حقوق بشر اين را فهميده‌اند كه نه، هيچ كس آزاد نيست در اين معنا؟! يا در خصوص ايران ايشان اين نظر را دارند كه هركس هم كه آزاد باشد لكن ايران ديگر آزاد نيست؟! چنانچه در بعضى از حرفها مى‌گويند گفته است كه آنجا كه پاى منافع ماها در كار است، ديگر صحبت از آزادى و حقوق بشر نيست! ديگر آنجا نبايد ما از حقوق بشر بحث بكنيم؛ ايران يك جايى است كه سوق‌الجيشى است، وضع سوق‌الجيشى نسبت به مملكت ما دارد، ديگر اينجا جاى اين نيست كه ما صحبت آزادى بشر را بكنيم و حقوق بشر را بكنيم! اين منطق صحيح هست در نظر دنيا؟ در نظر عُقلاى دنيا كه يك مملكتى چون منفعت به ايشان مى‌رساند، چون مملكت امريكا از اين منفعت مى‌برد، پس اينها ديگر آزاد نيستند؟ اينها بايد دستشان را روى هم بگذارند تا هرچه منافع دارند، هرچه ذخاير دارند، امريكا و امثال امريكا ببرند؟! كارتر، مدافع كشتارها و غارتها آيا اينكه ايشان مى‌گويد كه اينها مردم را به كشتن دادند، آيا اين تظاهر آرامى كه مردم در اين دو روز كردند يعنى هيچ شلوغى نكردند و به دنيا ثابت كردند كه ايران مى‌تواند كنترل خودش را در اختيار بگيرد و سرنوشت خودش را به طور عُقَلايى به طور صحيح تعيين كند، خوب اين موجب اين شد كه فردا شبِ يازدهم ـ از شب يازدهم شروع شد ـ شروع شد به كشتار مردم؛ اينجا چه باعث شده است كه مردم كشتار شدند؟ خوب باز در جنگ صفين اين مطلب پيش مى‌آيد كه خوب او آمده به جنگ و اينها هم رفتند به جنگ و آنها اينها را كشتند. حالا معاويه مى‌تواند يك همچو مغلطه‌اى بكند كه آن كسى كه اين را فرستاده به جنگ، اين كشته او را. خوب اين منطق معاويه است! اين يك مغلطه‌اى است كه كرده است معاويه. اينجا از او هم بدتر است براى اينكه اينجا به جنگى نرفته بودند! اينها در خيابانهاى تهران و در خيابانهاى ساير شهرها راه افتاده بودند و مى‌گفتند كه ما شاه را نمى‌خواهيم؛ اين جنگ است؟ آيا كسى بگويد كه سرنوشت مملكت من با دست خود من هست [جنگ است؟]، حقوق بشر براى ما، [و ]همۀ عالم اين مطلب را قائل هستند كه هر بشرى نسبت به سرنوشت خودش آزاد است، مى‌تواند رأى آزاد بدهد؛ هر مملكتى [بخواهد] سلطان اگر داشته باشد تعيين كند، رئيس جمهور اگر بخواهد داشته باشد تعيين كند، حكومت بخواهد تعيين كند براى مملكتش، هر شكلى كه اين افراد مملكت بخواهند اداره بشوند، به حَسَب حقوق بشر آن شكل بايد مُمضى۲ باشد؛ همۀ دولتها هم بايد او را تصديقش بكنند. خوب همين مطلب بود، ديگر بيشتر از اين كه چيزى نبود؟! روز دهم و نهم، روز تاسوعا و عاشورا غير از اين مطلب چيزى نبود، كه همۀ روزنامه‌نويسها، همۀ مجله نويسها اين را ديدند؛ اينهايى كه رفتند در ايران و تماشا كردند اين مسائلى كه در ايران واقع شد، همه ديدند كه يك مملكتى است كه اهالى‌اش با آرامش، چندين ميليون جمعيت در سرتاسر مملكت با آرامش راه افتادند مرد و زن و بزرگ و كوچك توى خيابانها، و حرفشان اين بوده است كه ما اين شاه را نمى‌خواهيم. ما فرض مى‌كنيم كه شاه خيلى هم مرد صالحى ـ فرض كنيد ـ باشد، خيلى هم آدم صحيحى باشد، خيلى هم خدمتگزار به مردم باشد، خوب وقتى مردم يك خدمتگزارى را نخواستند بايد كنار برود. ما فرض مى‌كنيم اينطور كه خير ايشان مصالح مملكت را ملاحظه كرده است، ايشان مى‌خواهد آزادى بدهد، ايشان مى‌خواهد مملكت را مستقل كند، ايشان مى‌خواهد مملكت را به تمدن نو برساند، همۀ اينها را ما فرض مى‌كنيم صحيح، مى‌خواهد يك همچو كارهايى را بكند لكن اهالى مملكت ـ مى‌خواهند ـ مى‌گويند ما اين را نمى‌خواهيم كه سلطان ما باشد؛ سرنوشت اهالى مملكت با خودشان است؛ ما همچو خدمتگزارى را نمى‌خواهيم؛ ايشان بروند كنار، ما خودمان يك خدمتگزار ديگر جايش مى‌گذاريم. ما فرض مى‌كنيم اگر ايشان آن هم بود، آنطور هم بود، مثل سايرِ مثلاً انسانها يك انسانيتى داشت، باز هم اهالى يك مملكت حق داشتند به اينكه بگويند كه ما اين خدمتگزار را، اين آدم بسيار صالح خوب را كه مى‌خواهد مملكت ما را بهشت برين بكند، ما نمى‌خواهيم ايشان بهشت برين كند مملكتمان را! حق ندارند اين را بگويند؟ حقوق بشر اين نيست كه هركسى، هر بشرى حق دارد كه سرنوشت خودش را خودش تعيين كند؟ اينها مى‌خواهند سرنوشت خودشان را خودشان تعيين كنند و اين آقاى خدمتگزار را نمى‌خواهند. اين در صورتى بود كه ايشان خدمتگزار بود؛ و اما اگر چنانچه يك شخصى باشد كه خدمتگزار ديگران است، براى خاطر ديگران اين مملكت خودش را به باد فنا داده، به تباهى كشيده، يك آدمى است كه همه چيز ما را از دست داده و برده است از بين، همۀ منافعى كه در اين مملكت قابل اين است كه برده بشود و مردم از آن استفاده بكنند، خود ملت از آن استفاده بكند، ايشان يا خورده است يا داده به ديگران خورده‌اند؛ يا خودش در بانكهاى خارج جمع كرده و مثل پدرش كه جواهرات ايران را برداشت و رفت منتها انگليس‌ها از او گرفتند بين راه و بردند، يا خودش برده است و پولهاى ايران را، اين شصت هزار نفرى كه مى‌گويند كه جزء اشخاصى است كه به او مربوط هستند و از رفقايش هستند و از فاميلش هستند و از اينها هستند، به اينها داده خورده‌اند، و يا به اربابها داده خورده‌اند، به كارتر و امثال كارتر و به امريكا و به ديگران داده. همۀ منافع ايران را ايشان از بين برده است. الآن شما... اگر حالا برود، ده ـ پانزده سال لازم است تا اين مملكت با زحمت اشخاص صالح به پايۀ آن وقت برسد كه ايشان نيامده بودند، كه رضاشاه هم نيامده بود. اين مدتى زحمت لازم دارد. خيال نكنيد كه حالا يك مملكتى را كه اين تهى كرده تا رفت بهشت برين بشود. اين خراب كرده همه را. اين مملكت را خراب كرده و به شكل يك ويرانه درآورده. الآن نه زراعتى اين مملكت ما دارد، نه مراتعش دست مردم است و خودش دارد، نه جنگلهايش دست اينهاست. آبها را از بين بردند؛ اين سدهايى كه اينها درست كردند همه‌اش به منافع ديگران بوده. تا بيايد اين مملكت دوباره برگردد به حال قبل از آمدن اين آقا، مدتها زحمت دارد. مد تها مردم بايد خون دل بخورند، جوانهاى ما بايد زحمت بكشند، متخصصين ما بايد زحمت بكشند تا اين را از اين آشفتگى بيرون بياورند، تا بعد بشود يك مملكتى كه اين آشفتگيهايى كه الآن دارد ندارد؛ آن وقت نوسازى بخواهند بكنند. توجيه كارتر از كشتار مردم ايشان۳ مى‌فرمايند كه اين تظاهرات آرامى كه كردند كه ما شاه را نمى‌خواهيم، اين است كه اينها را به كشتن دادند؟! اينها حتماً بايد بگويند شاه را مى‌خواهيم تا نكشندشان؟! ايشان مى‌گويد كه حرفهايى كه مى‌زنند ميزانى ندارد و كنترل ندارد! خوب حرف ما اين است. ما در مجمع عمومى دنيا حرف خودمان را مى‌گذاريم، حرف ايشان را هم مى‌گذاريم ببينيم كدام اينها ميزان ندارد. حرف ما اين است كه اين آدم خودش و پدرش، اين سلسله به ما خيانت كرده است، جنايت كرده است، هر روز دارد جنايت مى‌كند. الآن كه ما اينجا نشستيم اينها مشغول جنايت هستند، همين الآن، همين الآن مشغولند، همين ديشب و ديروز قم را به آتش كشيدند، همين دو روز، خراسان را، تبريز را، يزد را ـ هر شهرى را كه شما اسم ببريد ـ اينها يك دسته‌اى آوردند خرابكارى كردند، اين آدمى كه اينطورى هست، اين آدمى كه مى‌آيد توبه مى‌كند و توبه‌اش اين است، آدمى كه مى‌آيد به مردم مى‌گويد كه نه، كار نداشته باشيد، من ديگر اشتباه كردم، اشتباههايم را برمى‌گردانم، همچو اشتباهى نمى‌كنم، اين كارش اين است كه داريد مى‌بينيد. ايشان نمى‌داند، آقاى كارتر نمى‌داند كارهاى اينها را يا مى‌داند و خودش را به نادانى مى‌زند؟! خوب ايشان۴ اين كارها را دارد مى‌كند، ماها كه اهل يك مملكت هستيم، ما هم با ساير مردم اين مملكت مى‌گوييم كه ما ايشان را نمى‌خواهيم. ايشان به ما خيانت كرده، ايشان جنايت كرده، ايشان ذخاير ما را به شما و امثال شما داده و ما مى‌خواهيم كه خودمان آزاد باشيم، خودمان مستقل باشيم، خودمان مملكتمان را اداره كنيم. اين ابهامى در آن هست كه ما مى‌خواهيم خودمان اداره كنيم، نمى‌خواهيم به دست شماها اداره بشود، به دست نوكرهاى شما اداره بشود؟! ابهامى در اين نيست. آيا حق ندارند اهالى يك مملكتى، آرام اين حرف را بزنند كه ما نمى‌خواهيم ايشان را؟! اگر دنبال اين معنا كه مردم روز تاسوعا و عاشورا آرام گفتند ما اين را نمى‌خواهيم، و همۀ عالم ديدند كه اكثريت قاطع قريب به اتفاق است كه ايشان را نمى‌خواهند، همۀ بازارهاى ايران، همۀ مملكت ايران، و شهرستان[هاى] ايران، همۀ دهات ايران فرياد كردند ما نمى‌خواهيم شما را. اگر ايشان بعد از اين كارى كه مردم كردند و اين رفراندمى كه مردم كردند گفته بود كه بسيار خوب نمى‌خواهيد، من مى‌روم يك كس ديگر بيايد، جنگ و نزاع مى‌شد ديگر؟ دعوا داشت ديگر؟ ايشان برخلاف قوانين بين‌المللى دنيا عمل كرده است: دنبال اين معنى كه مردم آرام گفتند ما شما را نمى‌خواهيم، چماقدار كشيده، ارتشش را و ـ نمى‌دانم ـ قواى انتظامى‌اش و همه را وادار كرده به اينكه مردم را بزنند، و به اسم مثلاً چماق به‌دستها و... بيايند توى راه، توى شهرها بگويند «جاويد شاه»! خوب اين معنا واقع شده است كه مردم آرام گفتند نه، و ايشان كتك زده مردم را، ايشان كشته از مردم، ايشان خانه‌هاى مردم ريخته، با مسلسل توى خانه‌ها هم حمله كردند، مساجد را آتش زدند، اين همه وحشيگرى را كردند؛ شما مى‌فرماييد كه بعد از همۀ اين وحشيگريها شما ايشان را باز پشتيبانى كرديد و مى‌گوييد آنهايى كه مى‌گويند كه چرا اين كارها مى‌شود، آنهايى كه تظاهر آرام كردند، آنها خلاف مى‌گويند! اينها ميزان ندارد حرفهايشان! حرف ما اين است، حرف شما آن است، كدام ميزان ندارد؟ هر عاقلى بشنود اين دوتا را، كدام را مى‌گويد بى‌ميزان است؟ ميزانْ حقوق بشرى است كه حقوق بشر مى‌گويد كه همۀ افراد يك ملتى آزادند در اينكه عقايد خودشان را بگويند، در اينكه سرنوشت خودشان را خودشان تعيين بكنند؛ مردم ايران اين را مى‌گويند، شما خلاف اين را مى‌گوييد، كدام يكى مطابق ميزان است؟ كدامِ ما بى‌ميزان صحبت مى‌كنيم؟! شما مى‌گوييد كه شماها مردم را به كشتن داديد! معاويه هم همين حرف را مى‌زد، منتها او حرفش منطقى‌تر از شما بود. معاويه هم مى‌گفت كه حضرت امير او۵ را فرستاده جنگ، وقتى فرستاد جنگ ما كشتيمش؛ پس او كشته است. مثل اينكه يك مظلومى توى راه بيايد و داد بزند از ظلم يك كسى، او بكشدش و بعد بگويد نه، اين مظلوم خودش خودكشى كرده براى اينكه خوب چرا داد كرد؟! مردم ايران چرا فرياد مى‌زنند؟! بگذار هرچه توسرى دارند بخورند و فرياد نكنند! آقاى كارتر اين را مى‌فرمايند كه هرچه توى سرتان زدند، هر كارى كردند اينها، شما حرف نزنيد براى اينكه اگر حرف بزنيد كشته مى‌شويد! پس خودتان، خودتان را به كشتن داديد! اين صحيح است كه يك ملتى سى ميليونى، سى و چند ميليونى كتك بخورد، خيانت ببيند، جنايت ببيند، سلب آزاديها را ببيند، اختناقها را ببيند، اگر صدايش درآمد كه آقا چرا توى سر من مى‌زنى، مى‌كشند او را؟! پس اين تقصير خودش است كه مى‌گويد چرا! اين منطق آقا است! ما منطق و ميزان داريم نه كارتر! اگر ما گفتيم اين نفتها، اين نفتهايى را كه اينها دارند بيرون مى‌دهند از اين مملكت، اينها منفعتش به خود ملت نمى‌رسد، پس اعتصاب كنيد نگذاريد اين نفتها برود، اگر ما گفتيم نفتها را نگذاريد، يعنى تأييد كرديم اعتصاب آنها را، خودشان اعتصاب كردند ما هم تأييد كرديم، حالا هم تأييد مى‌كنيم، اگر ما شركت نفت را و كارمندان نفت را تأييد كرديم به اينكه اين نفتى كه ذخيره است براى نسلهاى آتيه و ذخيره‌اى است و مالى است براى اين مملكت، براى حالش، براى آينده‌اش، نگذاريد اين بيخود از دست برود و هيچى دستتان نيايد ـ خوب چند سال مى‌خواهيد نفت ايران را بخوريد و هيچى ندهيد، بس نشده؟ ـ اگر ما يك همچو حرفى بزنيم كه مردم اعتصاب كنند، كه شركت نفت اعتصاب كند، كارمندان شركت نفت اعتصاب كنند، به اعتصابشان ادامه بدهند كه اين ثروت خداداد ملت از دست ملت نرود و هيچى به جيبش نيايد، اين يك حرف غيرمنطقى است؟! چون به شما مى‌رسد از اين جهت ديگر حقوق بشر معنا ندارد؟! چون نفت به شماها مى‌رسد و عوضش هم نمى‌دهيد، به جاى اينكه بدهيد عوضش را در مملكت ما پايگاه درست مى‌كنيد در مقابل شوروى؛ اگر ما بگوييم اين اعتصاب صحيح است، مقدس است اين اعتصاب، واجب است اين اعتصاب، اين حرف غير منطقى است يا شمايى كه مى‌گوييد كه نگوييد اين حرفها را؟! مبادا يك حرفى بزنيد كه نفتها نيايد توى جيب ما! شما ميزان دارد حرفتان يا ما ميزان دارد حرفمان؟ ما يك حرف صحيحى [مى‌زنيم] كه همۀ عقلا قبول مى‌كنند، كه يك ثروتى است مال خودمان و شما داريد مجان مى‌بريد؛ پولْ شما نمى‌دهيد به ما. شما مى‌بريد اين را، اسلحه مى‌دهيد كه براى خودتان پايگاه درست كند اينجا! يك نوكر اينجا گذاشتيد براى اين كار. اين بى‌ميزان است اين حرف؟! دعوت از كاركنان شركت نفت براى اعتصاب از قرارى كه بعض علماى قم رفتند به آبادان و آنجا بررسى كردند، اين ششصدهزار بشكه‌اى كه خارج مى‌شود، آنطور گفته شده است كه اينها به اسرائيل فرستاده مى‌شود. يك مقدار از اينها اعتصاب نكردند، و ششصدهزار بشكه در مقابل ده ميليونى ـ كه پيشتر مى‌گويند ـ يا نه ميليونى كه خارج مى‌شده، اين خارج مى‌شود. آنها را بازى دادند به اينكه اين براى ادارۀ خود مملكت است! اين براى خودمان است! آن بيچاره‌ها هم مشغول شده‌اند. حالا معلوم شده است ـ از قرارى كه مى‌گويند ـ معلوم شده است كه اين به اسرائيل مى‌رود. اگر ما بگوييم كه جايز نيست بر اين مردمى كه اعتصاب ديگران را به آن اعتنا نكردند، و گول خوردند از دولت به اينكه نفت را براى داخله مى‌خواهيم، اگر اينها فهميدند كه اين نفت را براى اسرائيل ـ دشمن قرآن و اسلام ـ مى‌خواهند حرام است كه اينها اعتصاب نكنند. پيش خدا مؤاخذند، پيش ملت مؤاخذند اينها. تمامشان بايد اعتصاب كنند تا يك قطره نفت بيرون نيايد. ملت ايران حاضر است كه سرما بخورد و نفتش را اسرائيل نبرد كه دارد اسلام را به هم مى‌زند، دارد مسلمين را اينقدر مى‌كشد، امريكا نَبرد كه همۀ جناياتى كه ما داريم از دست امريكا هست؛ ديگران هم نبرند. من حالا دارم پيام مى‌دهم به كاركنهاى شركت نفت كه بر شما واجب شرعى است، واجب الهى است، به اينكه اعتصابتان را عام كنيد، عمومى كنيد و نگذاريد نفت خارج بشود. و به شما مى‌گويم كه اگر چنانچه شما را ترساندند ـ چنانچه ديروز اينها را ترساندند و «اعليحضرت» فرمودند كه اينها را بايد محاكمه كرد! مردكه تو چه كارهاى كه اينها را مى‌گويى [بايد] محاكمه كرد؟! تو كه حالا ديگر شاه نيستى، تو يك آدم ياغى هستى! كى محاكمه كند اينها را؟ تو كه شاه نيستى كه دستور بدهى، شاه هم بودى معنا نداشت كه تو دستور بدهى؛ تو اگر شاه هم باشى، شاه مشروطه هستى نبايد دستور بدهى اينها را بايد محاكمه كرد و بعد به جزاى خودشان! ـ نترسيد از اين مرد. يك مردى كه به خوابنامه توسل پيدا كرده! [خندۀ حضار] يك وقت هم به ـ عرض مى‌كنم... از اين نترسيد. اين رفتنى است آقا. اين شركت نفت، اين عمال شركت نفت نترسند از اين، از اين هياهويى كه اينها مى‌كنند. نه اعتنايى به التماسشان بكنند و نه ترس از اين حرفهايشان بكنند. هيچ ترس نداشته باشيد. به اعتصاب خودتان ادامه بدهيد. ملت ايران شما را، بر ملت ايران هم لازم است كه اين كسانى كه در شركت نفت اعتصاب كردند و فقير هستند، آنها را همان‌طورى كه آنها به ايشان چيز مى‌دهند، اينها به ايشان بدهند. واجب است اين. من سهم امام را اجازه دادم كه بدهند. سهم سادات هم من سيدم اجازه مى‌دهم. هم سادات راضى‌اند هم غير سادات. و فقرا راضى‌اند كه اينها را سير كنند كه دارند خدمت به اسلام مى‌كنند، خدمت به وطن خودشان مى‌كنند. بدهند سهم امام را به اينها. خود مردم هم مكلفند كه اينها را اداره كنند. نترسيد از اين حرفها، ما شما را چه مى‌كنيم و فلان! فردا اين مى‌رود و شما سر و كارتان با يك حكومت عادل است كه به شما همه چيز همراهى خواهد كرد. حالا هم ما به شما همراهى مى‌كنيم. دست برداريد از حرفهاى اينها. اگر ما يك همچو حرفى بزنيم كه اعتصاب كنيد، الزام كنيم اينها را، يك الزام شرعى بكنيم به اعتصاب، حكم به اعتصاب بكنيم، اين براى مصلحت يك مملكتى است، براى مصلحت يك ملتى است، ما بى‌ميزان مى‌گوييم؟! شما كه مى‌گوييد كه اعتصاب نكنيد، خوب اعتصاب نكنيم چه كنيم؟ نفتها را... بدهيم؟ «اعتصاب نكنيد» ايشان اين است كه نفتها هرچه هست درآوريد از اين مخازنتان و بدهيد به ما! نسل بعد هرچه شد جهنم! شما هم هرچه فقير هستيد جهنم! اخطار به اسرائيل و تأمين به يهوديان و ديگر اقليتها كدام ميزان دارد؟ حرف شما ميزان دارد يا حرف ما ميزان دارد؟ ما كه مى‌گوييم كه اگر از اسرائيل... اينها ترساندند باز اينها را كه ما از اسرائيل ـ گاهى مى‌گويند از حجاز مى‌آوريم متخصص. امير حجاز گفته است كه ما متخصص مى‌فرستيم. امير حجاز همچو حرفى چطور مى‌زند؟! مگر مسلمان نيست امير حجاز؟ امير حجاز كه مى‌گويد من مسلمانم. مگر مسلمان نيست كه مى‌خواهد مال مردم را غارت كند به غير بدهد؟ نمى‌كند همچو كارى را. غلط مى‌كند! گاهى هم مى‌گويند از اسرائيل ما مى‌آوريم. اگر از اسرائيل آوردند، ما تكليفمان را با آنها مى‌دانيم چيست. يك دانه اسرائيلى ـ نه يهودى، به اين يهوديها كه در ايران هستند كسى حق ندارد تعرض بكند، اينها در پناه اسلام و مسلمين هستند، نه به يهوديها و نه به نصارا، اينهايى كه مذهب رسمى دارند، حق ندارند و اخيراً به بهاييها تعرض كردند و دولت تعرض كرده؛ اينها يك نظر شيطنت دارند، به اين نظر شيطنت اينها اعتنا نكنند مسلمين؛ اينها مى‌خواهند ساير طبقات را به مسلمين بشورانند؛ شما اعتنا نكنيد؛ از هر راه ديديد كه سازمان «دولتى» دخالت مى‌كند در يك امرى، شما مخالفت كنيد براى اينكه اينها نظر سوء دارند به شما ـ اسرائيلى اگر آمد در ايران و خواست نفت را [صادر] كند، بر همۀ مسلمانها واجب است كه اينها را بيرون كنند و بكشند همه‌شان را. اينها با اسلام در جنگند، با مسلمين در جنگند، در حال جنگند؛ ما اگر دستمان برسد تا آخرشان را قطع مى‌كنيم. اگر در ايران پايشان را بگذارند، يك اسرائيلى پايش را بگذارد ايران، بر مردم ايران واجب است كه اينها را از بين ببرند. اسرائيلى مى‌آيد! غلط مى‌كند اسرائيلى كه مى‌آيد! اينها مى‌ترسانند شما را. به اعتصابتان ادامه بدهيد و مردم هم به اينها همراهى بكنند. لازم است همراهى بكنند. و من هم از سهم امام اجازه دادم كه همراهى بكنند با اينها و اداره كنند اينها را. بهتر اداره كنند از آن وقتى كه آنها را دولت اداره مى‌كرد. حقوق ندهند آنها جهنم! غارت و هرج و مرج ممنوع اگر ما بگوييم كه اعتصاب را ادامه بدهيد و نفت يك ملت را به طور هرج و مرج ندهيد به خارج، ما حرف خلاف زده‌ايم؟! و شما كه مى‌گوييد كه كتك را بخوريد و منافعتان را هم بدهيد و صدايتان هم درنيايد... شما حرفتان اين است كه اين همه كشتار كه مى‌شود، صحبت نكنيد اصلش! اگر الآن كه در مشهد و در ساير جاها اعتصاب كردند و در مريضخانه رفتند۶ و آنها هم آنقدر شرارت كردند، و علما هم رفتند در مريضخانه، در يكى از بيمارستانها تحصن كردند و از قرارى كه گفتند حدود صدهزار نفر مردم هم رفتند اطراف آنجا تحصن كردند براى اين شرارتهايى كه اينها كردند، اگر اينها فرياد مى‌زنند كه چرا مى‌زنى ما را، چرا مى‌كشى اولاد ما را، چرا در خانه‌هاى ما حمله مى‌كنيد، چرا بازارها را غارت مى‌كنيد ـ قواى «انتظاميه» بازار غارت مى‌كند؟! قواى «امنيه»۷ مردم مى‌كشد؟! خوب اين قواى شماست كه اسمش را «انتظامى» گذاشتيد و اسمش را «امنى» گذاشتيد! همين «امنيه» و همين «انتظامى» دارد مردم را مى‌كشد، دارد مردم را همۀ جهاتش را به باد مى‌دهد، بازارها را دارد... ـ اگر آقايان مشهد يا ساير جاها اعتصاب كردند و رفتند آنجا نشستند و گفتند تا اين بساط از بين نرود ما از اينجا پا نمى‌شويم، اين حرف غيرمنطقى است؟! شما مى‌گوييد كه نخير، شما برويد همه سر جاى خودتان بنشينيد و تماشا كنيد و چماق به‌دستان بيايند و بزنند و بكشند و چه، و شما هيچ حرف نزنيد! اينها هم كه رفتند اعتصاب كردند همه بايد... اين چماق به‌دستان واجب‌القتلند؛ همه‌شان را بايد كشت. هركس پيدا كند اين چماق به‌دست‌هايى كه مفسد فى‌الارض هستند و در زمين دارند فساد مى‌كنند، هر كه يكى از اينها را پيدا كرد بكشد او را. ما كه مى‌گوييم دفاع از مملكتمان مى‌خواهيم بكنيم، دفاع از خودمان مى‌خواهيم بكنيم، ما ميزان ندارد حرفمان، اما شما كه مى‌گوييد كه چماق به‌دستها هر كارى كردند شما حرف نزنيد، ميزان دارد حرفت؟! همزمانى حمايت كارتر و كشتار شاه بعضى از آقايان بررسى كرده بود ـ براى من هم نوشته بود ـ همين جا بررسى كرده بود كه هر دفعه كه كارتر پشتيبانى اعلام كرده، فردايش كتك بوده! فردايش كشتار بوده! نوشته است در تاريخ كذا پشتيبانى اعلام كرد، قتل كذا واقع شد. در همين تاريخ هم بعد از عاشورا پشتيبانى اعلام كرد، قتل عام محمدرضا برپا شد! شمايى كه با كشتار، با پشتيبانى خودت قتل عامها را فراهم مى‌كنى، دلگرمى به يك قاتل جانى بِالذات مى‌دهى، پشتيبانى از يك آدم جانى مى‌كنى، تو بى‌ميزان نيست كارهايت اما ما كه مى‌گوييم چرا، بى‌ميزان است؟! عوض كنيد خودتان را. در هر صورت، گرفتارى ما يكى و دوتا نيست. خوب الآن مملكت ما گرفتار به دست اين آدم است و گرفتار به پشتيبانى اين دولتها، لكن اطمينان داشته باشيد كه ديگر تمام شده اين حرفها، گسيخته شده همۀ اين حرفها [ان شاءاللّه حضار]. ان شاءاللّه. اميد است خداى تبارك و تعالى به همه‌تان توفيق عنايت كند و به ملت ايران سلامت و توفيق عنايت كند، به اسلام و مسلمين نصرت عنايت كند. [آمين حضار].
عنوان :
منطق حقوق بشر کارتر سرپوشى بر ادامه جنایات شاه لزوم اعتصاب کارکنان شرکت نفت
مرجع :
صحیفه امام (۵) صفحه ۲۶۲
مکان :
پاریس، نوفل‌لوشاتو
تاریخ :
۱۳۵۷-۰۹-۲۵
حضار :
دانشجویان و ایرانیان مقیم خارج
