

اعوذ باللّه من الشيطان الرجيم بسم اللّه الرحمن الرحيم حق تعيين سرنوشت دنبالۀ آن دو اصلى كه از آن سه اصلْ ما و ملت ايران پيشنهاد دارند كه اصل اولش اينكه اين سلسلۀ پهلوى سلطنتشان قانونى نيست و بايد بروند؛ و اصل دوم اينكه اصل سلطنت و رژيم سلطنتى يك امر باطلى است و بايد برچيده بشود و همين مادهاى كه در قانون اساسى هست، ما باز يك توجهى به آن بكنيم؛ اين مادهاى كه مستند سلطنت محمدرضا شاه [است]، ايشان استناد به آن مىكند كه در قانون اساسى است كه سلطنت موهبتى است الهى كه ملت به شخص سلطان آن را اعطا مىكند. ملت يك جمعيتى هستند كه بالفعل و در حال حاضر اين جمعيت در اين مملكت ساكن هستند و از اهالى اين مملكت هستند، و يك وحدت عقيدهاى يا وحدت جهات ديگر دارند؛ اينكه ملت است، اين طبقۀ موجودْ ملت هستند يا اينكه طبقاتى كه الآن ديگر نيستند، آنها هم الآن ملت ايران هستند؟ آنها ملت «بودند» يا ملت «هستند»؟ خوب، شكى نيست در اينكه آنهايى كه نيامدند حالا، مثلاً پانصد سال ديگر، خوب ايران هم باز داراى يك جمعيتى است، ملتى دارد اما آنها الآن ملت ايران هستند يا آنها بعدها كه آمدند ملت ايرانند؟ همان طور كه مثلاً علماى ايران، حزب مردم ايران، علماى ايران، عبارت از آنهايى هستند كه در پانصد سال بعد از اين مىآيند! اگر گفتند بايد يك چيزى به رأى علماىِ ـ مثلاً ـ ايران باشد يا به رأى اطباى ايران باشد، آيا آنهايى كه بعدها مىآيند اطباى ايران هستند يا آنها الآن نيستند تا اسمشان طبيب باشد يا اسمشان عالِم باشد؟ همان طورى كه نسبت به اشخاصى كه بعدها مىآيند معنا ندارد اين مطلب، يعنى اين قانون منطبق نيست كه اگر گفتند ملت ايران اعطا مىكند يك چيزى را، سلطنت را اعطا مىكند، عبارت از آن ملتى كه بعدها وجود پيدا مىكنند نيست؛ هر ملت آن وقت ملت است كه موجود است بالفعل. اينهايى كه الآن موجودند بالفعل، اينها، اطباى ايران ـ طبيبهايشان اطباى ايران هستند، علمايشان علماى ايران هستند ـ عرض بكنم كه ـ مهندسينشان مهندسين ايران هستند، طوايفشان، طايفۀ مثلاً كردشان، طايفۀ ايران است و اما آنهايى كه در پانصد سال بعد وجود پيدا مىكنند، الآن نه از علماى ايران هستند و نه از مهندسين ايران هستند و نه از اطباى ايران هستند و نه ملت ايران. آنهايى كه پانصد سال پيش از اين موجود بودهاند و حالا موجود نيستند، اينها علماى ايران يكوقتى بودهاند اما حالا ديگر نيستند؛ تمام شد. مهندسهايشان مهندسين ايران «بودهاند»، نه مهندس ايران «هستند». در قانون ـ آنطورى كه حالا اينها به آن تشبث كردند ـ اين است كه سلطنت يك موهبتى است الهى كه ملت ايران به شخص سلطان مىدهند. خوب روى اين ميزان بايد همين ملتى كه الآن ملت است، اين سلطنت را بدهند. آنهايى كه فرض كنيد در پانصد سال پيش از اين] نظر[ دادند، ما فرض مىكنيم پانصد سال پيش از اين آنها به علم غيب مىدانستند كه محمدرضاخان در سَنۀ كذا مىآيد در ايران! و آنها روى آن علمى كه داشتند در آن وقت گفتند كه سلطنت مال آن محمدرضاخانى كه بعد از پانصد سال مىآيد! آنها ملت ايران نبودند؛ ملت ايران در زمان خودشان بودند. الآن بايد ملت ايران اعطا كند يك چيزى را به او. الآن ملت ايران عبارت از اينهاست كه موجود هستند؛ اينها ملت ايرانند. اگر اين ملت ايران به حَسَب اين قانون اساسى ـ كه مورد تمسك ايشان است ـ اگر اين ملت ايران الآن به ايشان رأى دادند و گفتند شما سلطان باشيد، به حَسَب اين مادۀ قانون اساسى ايشان مىشوند سلطان. اين ملتى كه الآن هستند كه رأى ندادند به ايشان. كدام يك از اين ملت رأى داده به ايشان؟ حالا ما اينكه ايشان رأيشان را پس گرفتند نمىگوييم، براى اينكه مردم مىگويند «نه»، حالا ما قبل از اينكه آن مطلب را بگوييم مىگوييم كه شما مىگوييد كه قانون اساسى مىگويد كه سلطنت موهبتى است الهى كه ملت به شخص سلطان مىدهد، ملت بايد به شخص سلطان، يعنى آن وقتى كه به سلطان مىخواهند بدهند، بايد اسمش ملت باشد كه بدهد؛ آنهايى كه پانصد سال پيش از اين به جد اعلاىِ ـ مثلاً ـ يك سلطانى رأى دادند، نسبت به آن سلطانى كه رأى دادند ملت ايران بودند؛ و رأى دادند بر يك مصداقى كه، شخصى كه عبارت از آن سلطان بوده است. بسيار خوب، به حَسَب قانون اساسى آنهايى كه در آن وقت رأى داده بودند به ايشان، به آن آدم، او شد سلطان؛ اما نسبت به آن اشخاصى كه در آن وقت بودند، نسبت به اين آدمى كه حالاست كه رأى ندادند. بر فرض اينكه رأى داده بودند، حالا ملت ايران نيستند. رأيى داده بودند، خودشان پوسيدند و رأيهايشان هم پوسيد، تمام شد رفت سراغ كارش. نه خودشان الآن هستند نه رأيى آنها دارند. الآن مىتواند كسى بگويد كه آراى اشخاصى كه در پانصد سال پيش از اين است آرايشان عبارت از اين است حالا؟ خوب رأى ندارند حالا؛ همه فوت شدند؛ خدا رحمتشان كند! رأى ملت ايران به حَسَب قانون اساسى ملت رأى به ايشان ندادند، براى اينكه ملت اجتماع بر اين معنا ـ همهمان مىدانيم كه ـ نكردند كه يك رأيى بدهند به ايشان. ما فرض مىكنيم كه آنها رأى داده باشند؛ يعنى آن طبقۀ جلويى كه زمان رضاخان بودند، آن طبقهاى كه زمان رضاخان بود، الآن از آنها نيست الاّ چهارتا، پنجتا، دهتا، صدتا پيرمرد كه اينها ملت ايران نيستند. الآن ملت ايران را اين طبقهاى كه الآن موجودند تشكيل كردهاند. خوب، ما از اين طبقهاى كه موجودند ـ كه اينها ملت هستند، آنها ديگر حالا ملت ايران نيستند، يعنى آنهايى كه رفتند و فوت شدند ملت ايران نيستند، پدران ما ملت ايران نيستند، ملت ايران الآن ماها هستيم كه موجود هستيم ـ ماهايى كه موجود هستيم، شما در تمام ايران بگرديد ببينيد كه كى رأى داده است به ايشان تا اينكه اين ماده قانون منطبق باشد كه عبارت است از اينكه سلطنت موهبتى است الهى كه ملت اعطا مىكند به شخص سلطان. پس بنابراين، اين قانون منطبق بر ايشان نيست. سلطنت غير قانونى باز اشكال ديگر است و آن اين است كه در قانون دارد كه ـ در همين قانون ـ كه اعطا مىكند، سلطنت يك موهبتى است الهى كه ملت اعطا مىكند به شخص سلطان؛ در پنجاه سال پيش از اين شخص سلطانى كه مىخواست اعطا كند ملت به او عبارت از پدرِ ـ فرض كنيد اگر صحت داشت، صحت كه ندارد، حالا اگر صحت داشت ـ به پدر ايشان ]كه[ يك شخصى آن وقت بوده. آنهايى كه رأى دادند بعداً گفتند «و سلسلۀ ايشان»! سلسلۀ ايشان «شخص» نيست، يك عنوانى است. «شخص» عبارت از اين است. عالِم شخص نيست، اين آقا شخص است. قانون مىگويد كه سلطنت موهبتى است الهى كه ملت مىدهند به «شخص» سلطان. اينكه سابق آنها ـ فرض مىكنيم حالا اين اشكال نبوده كه ملت نيستند آنها، خوب مىگوييم ـ ملت بوده اما قانون مىگويد كه بايد اعطا كنند به شخص؛ يعنى اين آدمِ يك ذرع و نيمىِ داراى كذا و داراى وصفِ كذا و اسمش محمدرضاخان و داراى همچو اخلاق كريمهاى كه همۀ مردم را مىكشد! ]خندۀ حضار[ و اينها، اين شخص ِ موجود در خارج، اين «يك سر و دو گوش» كه موجود است در خارج. در اول سلطنت رضاشاه ـ كه آن هم همۀ جهاتش را گفتم كه همهاش باطل اندر باطل اندر باطل است ـ آنهايى كه رأى دادند نسبت به شخص رضاشاه، بسيار خوب به شخص رضاشاه اينها اين موهبت الهى را ـ نعوذباللّه ـ دادند ]خندۀ حضار] اما نسبت به ايشان كه ديگر ندادند؛ به شخص ندادند. بعد گفتند «سلسلۀ پهلوى» و اولاد او! اولاد او «شخص» نيست؛ يك كلى است. اين خلاف قانون است. قانون مىگويد بايد به شخص او بدهند؛ ندادند به شخص او. سلطنت غصبى اينها همه روى فرض اين است كه ـ يك فرضهاى باطلى است كه ما مىكنيم ـ كه خير در زمان رضاخان، در آن وقتى كه كودتا كرد و آمد و تهران را گرفت و آن كارها و رسواييها را كرد، مردم ايران رأى داده باشند به رضاشاه! مردم ايران اطلاعى از اين مسائل اصلاً نداشت. كار نداشتند به اينكه... اصلاً مخالف بودند ذاتاً با رضاخان؛ منتها سرنيزه بود. همان طورى كه الآن حكومت نظامى يك حكومت... سرنيزهاى است. سرنيزه بود و با سرنيزه آمدند و مجلس درست كردند. يك عدهاى را آوردند در مجلس بدون اينكه اصلاً ملت اطلاعى از اين مطلب داشته باشد، رضايتى به اين مطلب داشته باشد. همۀ آن بابْ بابِ سرنيزه بود. با سرنيزه مجلس درست كردند، با سرنيزه حكم كردند كه بايد خلع كنيد قاجاريه را، با سرنيزه گفتند بايد نصب كنيد رضاشاه را. قضيه همهاش سرنيزهاى بود. هيچ وقت قضيهاى نبود كه ملت... روى اين مادۀ قانونى تاكنون عمل نشده. يعنى از اولى كه دنيا سلطان به خودش ديده تا حالا، شما رجوع كنيد به تاريخ از اولى كه دنيا ـ 2500 سال است كه اينها مىگويند، بگوييد صدهزار سال ـ از اولى كه دنيا سلطان به خودش ديده تا حالا يك دسته دزدى بودند كه مىآمدند به زور يك مملكتى را مىگرفتند و بعدش هم حكمفرمايى مىكردند. مردم رأى مىدادند به اينها يا آنها كارى به مردم داشتند؟! قبل از مشروطه كه اين حرف و اين قانون هم نبوده؛ هر كه گرفت هر جا را، گرفت! بسيار خوب، هر دزدى اول دزد بود، بعد كه آمد گرفت و مملكت را فتح كرد، آن وقت شد «اعليحضرت»! [خندۀ حضار]. زمانى كه مشروطه بوده، تا حالا هم همچو چيزى تا حالا نشده؛ از اول مشروطه كه زمان مظفرالدين شاه بوده تا الآن كه زمان شماها هست، اين چند نفر از سلاطينى كه آمدند ـ كه بعد از مظفرالدين شاه يك چند وقتى هم محمد على ميرزا بود و يك مدتى هم احمدشاه بود و بعد هم رضاشاه، شاه شد و بعد اين شد ـ از آن وقت تا حالا به اين مادۀ قانون هيچ عمل نشده: اينكه موهبتى است الهى كه ملت اعطا مىكنند به شخص سلطان. ايشان بيايند يك شاهدى بياورند كه يك ملتى، يك دِهى [كه] ايشان [را تأييد ]بكنند، يك دِه را اگر ايشان درست كردند كه ـ اما آزاد بگذارند مردم را، نه اينكه خوب ممكن است كه همۀ مردم را با سرنيزه وادار كنيد كه رأى بدهند، نخير اينها آزاد بگذارند مردم را يعنى سرنيزه را بگذارند كنار و بيايند مثل يك آدم عادى در ميدان و بگويند كه آقا به كى رأى مىدهيد؛ اگر يك دِه به ايشان رأى داد ما تصديق مىكنيم كه ايشان سلطان السلاطين است. اما نيست همچو چيزى. نه رأى دادهاند تا حالا نه به اين ماده از قانون تاكنون عمل شده است؛ نه در زمان سابق نه در زمان سلطنت ايشان به اين ماده قانون عمل نشده. بر فرض اينكه اين اشكالاتى كه ما راجع به اين ماده داريم اينها همچو غَمْضِ عَيْن كنيم، لكن عمل نشده به اين ماده. ماده يك مادۀ معطلى است مثل خيلى از مواد قانون اساسى كه معطّل است، از اول عمل نشده تا حالا به آن. غير قانونى بودن تمام امور در سلطنت شاه خوب، روى اين زمينه كه سلطنت اين آقا قانونى نيست،اولاً ياغى است؛ كسى كه سلطنتش قانونى نيست و آمده به زور دارد سلطنت مىكند ـ به حَسَب قانون اساسى ـ ايشان ياغى است. ايشان بايد محاكمه بشود كه چرا آمدى؟ چرا ادعاى سلطنت تو دارى مىكنى؟ چرا، چرا تاجگذارى كردى؟ چرا مردم را چه كردى؟ چرا ماليات گرفتى؟ چرا حقوق سلطنت گرفتى؟ همهاش چرا، همهاش چرا. ايشان هم جواب ندارد بدهد. و مهم اين است كه كليۀ قراردادهايى كه از زمان مشروطه تا حالا شده كليۀ قراردادها باطل است ـ به حَسَب قانون اساسى. براى اينكه قانون اساسى مىگويد كه بايد مجلس باشد به آراى مردم، و سلطان وقت كه قسم خورده است براى مردم و وفادارى و كذا و كذا، اين هم امر بكند به اينكه انتخابات آزاد چه بشود و انتخابات درست بشود و بعد از انتخاباتْ آنها رأى به ـ مثلاً ـ هر چه دادند، با قواعد ديگرى كه هست از قانون اساسى و متمم قانون اساسى، آن وقت قانونيت پيدا مىكند. اين قراردادهايى كه در زمان مشروطيت، چه زمان مظفرالدين شاه و چه زمان احمد شاه و چه زمان اين دوتاى ديگر، تمام اين قراردادها كه شده است، نه سلطانش سلطان قانونى بوده ـ به حَسَب قانون اساسى ـ نه مجلسْ مجلس قانونى بوده. اما سلطانْ قانونى نبوده است كه عرض كردم كه مردم رأى هيچ وقت ندادند بر سلطنت ايشان. ايشان بايد خودش هم قبول داشته باشد. منتها اينها مىگويند كه اصلاً ملت زاييده كه شده است، هر بچهاى كه آمده است، او سلطنت را ميل دارد! دوست دارد! الآن هم كه مردم دارند فرياد مىزنند كه «مرده باد شاه»، باز اگر از ايشان بپرسى، مىگويند مردم شاهدوست هستند! [خندۀ حضار] اين علامت شاهدوستىشان است! بنابراين، خوب، سلطنتْ سلطنت قانونى است! مجلس غير قانونى و مىآييم سراغ مجلس. مجلس هم تا آن اندازهاى كه ما اطلاع داريم، به آراى مردم نبوده [كه] مردم بيايند رأى بدهند يك چيزى را در زمان رضاشاه، در زمان محمدرضاشاه. اينها جزء واضحات است. هركس يادش است. خوب، شما همهتان اين مجلس را يادتان است. تا حالا، شما كه اطلاع داريد، عقيدهتان اين است كه در تهران، در اصفهان، در يزد، در كرمان، در هر جا، خود مردم جمع شدند و يك وكيل درست كردند؟! يا اينكه به قول خود شاه ليستش را از ـ سفارتخانهها... خود ايشان گفتند ـ ليست را از سفارتخانهها مىآوردند و مىدادند مىگفتند اينها بايد وكيل بشوند! مردم چكارهاند؛ اينها بايد بشوند! دولت چكاره است، شاه چهكاره است؛ آنكه بايد تعيين كند سرنوشت ما را سفارت امريكاست و سفارت انگلستان است و سفارت شوروى است و اينها! و تا حالا هم همين كارها را كردهاند. ليست اين وكلا را آنها تعيين كردند و آنهايى كه دوستان آنها و يا [به ]تعبير ديگر نوكرهاى خودشان بوده، آنها را تعيين كردند كه اينها باشند تا رأى بدهند به هر چيزى كه آنها دلشان مىخواهد! بنابراين آنقدرى كه ماها يادمان است در زمان اين دوتا ـ عرض مىكنم كه ـ ديكتاتور، در زمان اينها، ابداً يك مجلس قانونى، يك مجلس ملى كه ملت رأى داده باشند به آنها، ابداً همچو چيزى نبوده. ما فرض مىكنيم حالا چهار تا وكيل هم ملت به او رأى داده، اما سايرين رأى ندادند. چهار تا وكيل هم مثلاً فرض كنيد تهران يك قدرى چيزهايى بوده است ـ ملاحظاتى بوده فلان، به چهار نفر وكيل هم رأى داده باشند مردم، مثل مرحوم مدرس مثلاً رأى دادهاند مردم به او، اما مجلس وقتى قانونى است كه همۀ اهالى مجلس كه مىآيند، به حَسَب قانون توى مجلس آمده باشند، رأيشان دخالت دارد در مطالب. اكثريتى كه حاصل مىشده در مجالس كه به آن اكثريت يك شركتى را، يك قراردادى را، يك بساطى را درست مىكردند، اين اكثريت اگر چهارتايشان هم فرض بكنيم كه ملى بودند و ملت تعيين كردند لكن باقىشان نبوده. اين را هيچ كس نمىتواند ادعا بكند كه در زمان سلطنت رضاشاه و محمدرضاشاه اين مجلس يك مجلسى بوده است ملى، و مردم آن را، اينها را تعيين كردند. هيچ كس نمىتواند يك همچو ادعايى بكند كه مردم تعيين كردند. اگر كسى هم ادعا بكند در يك دوره، دو دوره، مردم به مدرس رأى مىدادند، بله به مدرس رأى دادند، بعضى هم اشخاص ديگر هم نظير او را رأى دادند اما يكى، دوتا، چهارتا وكيل كه كار را درست نمىكند. بايد تمام اين وكلا ملى باشند؛ يعنى ملت تعيين كرده باشد تا اينكه وقتى يك مجلسى تشكيل بشود، يك مجلسِ قانونى باشد؛ تا اينكه وقتى رأى دادند، اكثريت رأى داد به حَسَب قانون، اكثريت رأيش مثلاً صحيح باشد، درست باشد؛ بايد قانونى باشد؛ لكن اينها كه نبوده در كار. قراردادهاى غير قانونى تمام قراردادهايى كه در زمان مشروطه شده است و اين قراردادهايى كه در زمان رضاخان شده، اين قراردادهايى كه در زمان محمدرضاخان شده است، تمام اين قراردادها برخلاف قانون اساسى است، به خلاف ميل اين ملت است. اين ملت مخالف با همۀ اينهاست. يكى از آن هم قانونى نيست. بنابراين تمام اين قراردادها ـ با هر كه قرارداد كرده باشند ـ خير، فرض كنيد يك قرارداد مفيدى براى ملت هم باشد، قانونى نيست. بله، اگر چنانچه يك حكومت ملى اسلامى تشكيل شد و اين قراردادها را مطالعه كردند و ديدند يك قراردادى مفيد به حال ملت است ـ اگر توى آن باشد، نمىدانم هست يا نه ـ اگر ديدند يك قراردادى مفيد به حال ملت است، خوب آنها هم امضا مىكنند، آنها هم قبول مىكنند؛ يعنى قبول مىكنند كه از حالا قرارداد مىشود؛ قبلاً باز باطل بوده، از حالا قرارداد مىشود؛ يعنى اين دولتى كه قانونى است وقتى كه قراردادى را قبول كرد، قانوناً صحيح مىشود اين؛ اما نه اينكه عطف به جلو هم بكنند! جلو هم، بماسبقش را هم درست بكنند. نه، آنها همۀ آن خلاف قانون بوده و اگر اينهايى كه پشتيبانى دارند مىكنند از محمدرضاخان، اين دولتهايى كه پشتيبانى مىكنند، اصرار بر پشتيبانىشان بكنند، همۀ قراردادشان، قراردادهايشان ولو اينكه مفيد براى ملت باشد لغو خواهد شد. بايد تجديد نظر در اين مسائل بكنند. موازين دنياى امروز ملت ايران زير بار اين زورها نخواهد رفت. بله، ممكن است كه بريزند، همين طور كه حالا الواط را دارند مىريزند به شهرها و مردم را كتك مىزنند و يا كوليها را يا ـ عرض مىكنم ـ ارتشيها را به صورت ديگرى درمىآورند و مىريزند مردم را كتك مىزنند و اينها، ممكن است كه يكوقتى هم فرض كنيد كه دولت شوروى و دولت امريكا بريزد جمعيتشان اينها، ولى شعر است اينها! حالا ديگر اين حرفها نخواهد شد. ممكن است، اما شعر است! الآن نمىشود روى موازينى كه دنيا دارد. دنيا[ى] امروز غير دنياى ديروز است. اينطور نيست كه هر كه هر كارى، هر كه هر چه زورى دارد، آن زور را بايد اعمال بكند؛ اينطور نيست. بايد روى موازين باشد. و يك ملتى همه ايستادهاند و مىگويند كه ما مىخواهيم مستقل باشيم؛ يعنى ما مىخواهيم كه امريكا دخالت نداشته باشد در مملكتمان، شوروى هم دخالت نداشته باشد، انگلستان هم نداشته باشد، يك مملكتى باشد مال خود ما. تهديد به لغو قراردادهاى خارجى حالا ما اعلام مىكنيم كه اگر چنانچه اين دوَل به اصرار خودشان باقى باشند در پشتيبانى كردن از محمدرضاخان، دولتى اگر تشكيل شد، ملت ايران امر مىكند به اينكه تمام اين قراردادهايى كه كرديد ولو به نفع ما هم باشد نمىخواهيم. اگر امريكا زياد اصرار در اين باب بكند، ديگر با او قراردادى بسته نخواهد شد. از حالا بايد مقام خودش را، موضع خودش را احراز كند؛ درست كند. هر كدام از اين چيزها، رئيس جمهورها و اين دولتها، از حالا بايد حسابشان را درست كنند با مملكت ايران. و ميزان اين است كه پشتيبانى از اين آدمى كه اين مردم را، پنجاه سال خانوادهاش مردم را اختناق كردهاند و الآن در اين چند سال و در اين يك سال آخر اين همه كشتار كردند و 15 خرداد آنقدر كشتار كرده، يك نفر آدم و دشمن مردم است و مردم دشمن او هستند، اگر چنانچه اينها پشتيبانى از اين بكنند و اصرار به اين پشتيبانى بكنند، ملت ايران تمام قراردادهايى كه اينها دارند لغو مىكند و بعد از اين هم با اينها قرارداد نمىبندد. نه نفتى [خندۀ حضار] هست و نه چيزى. زهر مار هم به آنها نمىدهيم! [خندۀ حضار] و اگر چنانچه نه، پشتيبانى نكنند و مثل آدم زندگى كنند، موضعشان را حالا با ايران معيّن كنند، نفت را ما نمىخواهيم بخوريم، مىفروشيم نفت را! اما مىفروشيم و از آنها پول مىگيريم براى ملت؛ نه مىفروشيم و برايشان اسلحه مىگيريم كه به نفع خود آنها باشد. ژاندارم خليج فارس همين ديروز، چند روز پيش از اين كه آقاى كارتر صحبت كردند، جزء حرفهايى كه زدند اين بوده است كه الآن مملكت ايران هجده ميليارد دلار از ما، هجده ميليارد دلار از ما اسلحه خريده! و يك مملكت قوىاى ايجاد كرده است كه اين اسباب اين مىشود كه براى ما يك منافعى دارد! كمونيستها را نمىگذارد چه بشود! مسلمانهاى چپگرا را نمىگذارد چه بشود! ژاندارمى، ژاندارم خليج هست براى ما، و ما اين برايمان خيلى ارزش دارد! ملت ايران روى همين حرفها دارد مىگويد ما اين را نمىخواهيم كه هجده ميليارد از شما [اسلحه] خريده و نفت ما را داده براى اينكه ژاندارمِ شما باشد، پاسدار شما باشد. ملت ايران براى همين جهت است كه دارد جوان مىدهد، دارد مال مىدهد، دارد همه چيز مىدهد تا اينكه نباشد يك آدمى كه اينطور خيانتكار به ملت است. و همين مطلب را ايشان يكى از مناقب ايشان حساب مىكند كه هجده ميليارد دلار اين [سلاح] خريده است، اسلحه خريده و مملكت را يك قدرتى به آن داده كه در مقابل كمونيست كه دشمن ماست، در مقابل چپگراها از مسلمين كه دشمن ما هستند، و حافظ منافع ما در خليج است! و از اين حرفها مىزند. فقر و محروميت مردم، ميراث شاه همين حرفهايى كه ملت ايران به واسطۀ همين حرفها دادش بلند شده است كه آقا ما نمىخواهيم بستۀ به غير باشيم، ما نمىخواهيم همۀ منافع مملكت ما به شما داده بشود؛ ما مىخواهيم منافع مملكتمان صرف اين فقرا و بيچارهها بشود، صرف اينهايى كه آب ندارند بخورند و هيچ چيز ندارند. مناطقى در ايران هيچ چيز ندارند. شما خيال [نكنيد] اينها مىآيند بعضيها نشان مىدهند. آن وقت بنابراين بود [كه] يكوقتى مىخواست مثلاً شاه عبور كند از يك جايى با يك نفر رئيسِ كذا، مردم را الزام مىكردند به اينكه بايد سر جاده همه كت و شلوار خوب از جايى پيدا بكنيد بپوشيد بايستيد اينجا، اينها ببينند كه خيال كنند همۀ مملكت ما داراى لباس فاخر و يك چيزى! بيچارهها گرسنگى اينجا مىخوردند لكن آن وقت بايد از خارج يك عدهاى بيايند با كت و شلوار بايستند آنجا؛ يا خود اينها بروند لباس نو از يك جايى تهيه كنند بايستند آنجا و «زنده باد» بگويند تا اينكه آن آدمى كه آمده خيال كند كه واقعاً اينها يك مملكت مرفهى هستند! چهارتا خيابان تهران را ملاحظه نكنيد! برويد خوزستان را ببينيد و اطراف خوزستان كه آب همين طور هدر مىرود و زمين همين طور هدر مىرود و مردم همين طور گرسنگى مىخورند. برويد آنجاها را ببينيد كه به حَسَب روزنامۀ اطلاعات ـ كه در چند وقت پيش از اين نوشته بود يا كيهان نوشته بود به اينكه ـ از بىآبى صبح كه مىشود بچه كه چشمش به هم به واسطۀ تراخم [چسبيده] شده، با بول چشم اين را باز مىكنند! شما تهران را نگاه نكنيد چهارتا خيابان را درست كردند و چه مىكنند كه به رخ ديگران مىكشند كه خير، مرفه و مرفه! مملكت را بايد، همۀ مملكت را بايد نگاه كرد. آن دورافتادهها را نگاه كنيد. شما در خود تهران اين زاغهنشينها را ملاحظه كنيد كه اينها چه مىكنند، چه زندگىاى دارند. داد مملكت، ملت ايران كه بلند شده براى يك همچو وضعى [است ]كه الآن پيش آوردند اينها. از آن طرف در بلندگوهايشان و در تبليغاتشان هى تا راديو را باز مىكردند «اعليحضرت آريامهر»! شما شايد پيدا نمىكرديد كه يك جايى كه تا باز مىكنند «اعليحضرت» چه كرد، «والاحضرت» چه كرد! از آن طرف آن همه حرفها بود، از اين طرف مردم را اينطور ضعيف و ذليل و بيچاره نگه داشته بودند و همه گرسنه، بيچاره. يك عده هم البته مرفه داشتند از باب اينكه از خودشان بود يا اينكه روابطى با خودشان داشت؛ يا خير فرض كنيد يك دسته هم اينطور بود. مردم بيدارند در هر صورت، الآن مردم ديگر گوش به اين حرفها نمىدهند. حكومت را نظامى كنى، همين است كه هست. دولت هم نظامى كنى، خوب همين است كه هست. نظامى هست الآن ديگر؛ حالا تو تغييرش بده اسمش را دولت بگذار. الآن مدتهاست كه ايران با حكومت نظامى دارد مىگذراند. چندتا شهرش رسماً نظامى است، بقيهاش هم مِنْ غيرِ رسم نظامى است. خوب، غير نظامى در كار نيست. مگر تو مىتوانى بدون سرنيزه زندگى كنى؟ تو يك روز سرنيزه را بردارند به باد فنا خواهى رفت، نمىتوانى زندگى كنى. حالا فرض كنيد كه امريكا نقشهاش هم اين باشد كه بعد از اين يك دولت ديگرى در كار بياورد و شاه را ببرد و يك كودتاى نظامى بكند، همين نظامى است و همين بساط و همين كشتار و همين كردار. مردم هم همانند كه هستند. دست برنمىدارند مردم. خوب مردم مىخواهند از زير اين بار بيرون بيايند. بايد فكر بكنند... بايد رها كنند ايران را، بايد بروند سراغ كارشان، رها كنند ايران را. ان شاءاللّه خداوند همهتان را توفيق بدهد؛ موفق باشيد ان شاءاللّه.