

بسم اللّه الرحمن الرحيم قيامى فراگير و همگانى در راه اسلام وقتى مواجه بشوم با اين اشخاصى كه همۀ اميد زندگىشان را در راه خدا دادهاند، جوانهاشان را دادهاند، رنجها را كشيدهاند، من وقتى مواجه بشوم با اين صورتهاى انسانى، جز اينكه براى خودم يك احساس حقارتى بكنم نمىتوانم چيزى بگويم. من هميشه اين مطلب در ذهنم بوده است كه در مقابل ملت ايران كه الآن همه چيزشان را دارند در راه اسلام مىدهند و در مقابل اين پدرهاى جوان از دست داده من خدمتى نكردهام، ... نتوانستهام دِيْنم را به اين آقايان، به اين اشخاصى كه براى خدا اقدام به قيام كردند، ... ادا كنم جز اينكه در پيشگاه حق تعالى عذر تقصير بخواهم كه ما همه بندگان او هستيم، همه تسليم در مقابل ارادۀ او هستيم، همه جان نثار احكام مقدس او هستيم. و ملت ايران امروز براى همين معنى كه اسلام را زنده كند، و احكام اسلام را زنده كند، قيام كرده است؛ و قيامى كرده است كه در تاريخ اسلام، در تاريخ ايران، سابقه ندارد يك همچو قيام ريشهدارى و اساسدارى هم؛ ابعاد اين قيام تمام قشرها را گرفته است، اختصاص به يك دستهاى دون دستهاى ديگر ندارد. سابقِ ايام اگر قيامى مىشد، مثلاً نهضتى بود، روحانيون مثلاً بودند، جناحهاى سياسى خارج بودند؛ يا از طرف جناحهاى سياسى بود، جناحهاى ديگر خارج بودند؛ يا بازاريها امرى را مىخواستند انجام بدهند، جناحهاى ديگر بىتفاوت بودند؛ اما امروز با دست خداى تبارك و تعالى با ارادۀ حق تعالى، ايران تمام جناحهايش با هم پيوند كردهاند: جناحهاى سياسى، جناحهاى عرض كنم؛ روحانى، بازارى، بچههاى دبستانى تا جوانهاى دانشگاهى و دبيرستانى؛ همه با هم راه افتادهاند و قيام كردهاند، و همه هم يك مطلب را مىخواهند. استقلال، آزادى، سرنگونى پهلوى، از آرمانهاى مردمى يك همچو قيامى سابقه ندارد در تاريخ كه تمام قشرها رو به يك جهت باشند، همه يك مطلب را خواهش داشته باشند؛ فريادشان همه بلند باشد و بگويند كه ما آزادى مىخواهيم، ما استقلال مىخواهيم. مقدمۀ آزادى و استقلال اين [است] كه اين سلسلۀ خبيثهاى [را] كه از اولى كه روى كار آمده تا حالا جز اينكه براى ايران و براى اسلام ضرر داشته باشد، كارى نكرده است، اين را ما نمىخواهيم. همه با هم؛ بچههاى كوچك، الآن وقتى كه اين بچهها از دبستان خارج مىشوند يا از دبيرستان خارج مىشوند، توى خيابانها كه راه مىافتند كه بروند منزلهايشان، شعارشان، مرگ بر شاه است. و اين يك مسألهاى نيست كه دست بشر بتواند اينطور مردم را با هم مجتمع كند و همۀ قشرها با هم به يك راه بروند، اين يك دست غيبى الهى است كه بايد ما بر آن اميدوار باشيم و من اميد دارم به اينكه اين اجتماع كه مثل سيل راه افتاده است هر چه در مقابلش هست اينها را بكند و از بين ببرد. هر قوهاى كه باشد با قوۀ ملت [نمىتواند در بيفتد]؛ يك ملت وقتى كه قيام كرد و مطلبش هم مطلبى بود كه حق بود؛ يعنى در هر [يك] از جوامع بشر[ى] اين مطلب را عرضه بدارند، همه حق مىدهند به آنها؛ مىگويند شما چه مىخواهيد كه اعتصابات راه انداختيد؟ چه مىخواهيد كه جوانهايتان را داريد مىدهيد؟ چى مىخواهيد كه روحانيونتان را در محبس مىكنند، تبعيد مىكنند؟ چه كارى داريد كه سياسيونتان را مىگيرند، حبس مىكنند، و بازاريهايتان را زجر مىدهند شكنجه مىدهند؟ چه مىخواهيد كه اينقدر فرياد مىزنيد؟ مىگويند كه ما مىخواهيم اسير نباشيم تحت قدرتهاى بزرگ. ما مىخواهيم كه مملكت خودمان مال خودمان باشد؛ مملكت خودمان را خودمان اداره بكنيم. ما مىخواهيم آزاد باشيم، نه مثل آزادىاى كه شاه به ما مىدهد. اين آزادى كه شاه به ما مىدهد، اين براى خودش خوب است و براى عائلۀ خودش خوب است، اين جور آزادى! اين آزادى كه او مىدهد مثل اين «آشتى» كه دولت مىكند همهاش خونريزى است! آزادى همهاش حبس است، همهاش زجر است! اينها همه با هم دست به هم دادهاند و با يك صدا دارند صدا مىكنند كه ما آزادى و استقلال مىخواهيم. ارتش انگلى، دستساز مستشاران امريكايى ما نمىخواهيم كه وقتى مىرويم سراغ نظاميهايمان۱ ، وقتى مىرويم سراغ لشكرمان، امريكايىها بيايند ادارهاش بكنند؛ ... تحت نظارت مستشارهاى امريكايى باشند؛ يك ارتش انگل درست كنند، يك ارتشى كه مال ايران را صرف در راه آنان بكنند و آنها تحت نظارت و تربيت مستشارهاى امريكايى براى امريكايىها بخواهند كار بكنند. وقتى كه نظام آن را مىبينى يك همچو نظامى [است]! وقتى اصل آقاى شاهش را مىبينى، آن را هم متفقين اينجا گذاشتند. خودش گفت اين را كه «متفقين صلاح ديدند كه من باشم» پدرش را هم كه انگليسها گذاشتند! راديو دهلى هم اعلام كرد اين مطلب را در [آن ]وقت، در جنگ عمومى۲ راديو دهلى اعلام كرد اين مطلب را كه «ما رضاشاه را آورديم و بعد خيانت به ما كرد و مىبريمش»؛ بردندش به جزيرۀ موريس، و به جهنم فرستادندش. فرهنگ استعمارى وقتى كه فرهنگش را ملاحظه مىكنيم، مىبينيم كه اين فرهنگْ فرهنگ استعمارى است؛ يعنى فرمايشى است؛ يعنى مأمور كردهاند. ايشان مىگويد كه كتاب مىنويسد «مأموريت [براى] وطنم»! درست مىگويد كه براى وطنش «مأموريت» دارد! از طرف امريكايىها هم مأموريت دارد! مأموريت دارد كه اين وطن را، اين جوانهاى وطن را ضايع بكند، اينها را عقب بنشاند، مملكت را به حال عقبماندگى نگه بدارد كه در آن رشد حاصل نشود؛ در طبقۀ جوان رشد حاصل نشود كه در مقابل امريكا بايستد بگويد آقا چه مىخواهيد از جان ما؟ فرهنگش را كه ملاحظه مىكنيم مىبينيم كه ما چقدر سال است كه مدرسه داريم، هفتاد سال تقريباً از عمر دارالفنون مىگذرد، تقريباً؛ و چقدر سالهاست كه ما دانشگاه داريم، و حالا يك لوزتيْن كه مىخواهد شاه عمل بكند يا بچۀ شاه عمل بكند، از امريكا يا از جاى ديگر باز طبيب مىآورند. يا هر كس يك قدرتى داشته باشد مىرود خارج عمل مىكند؛ اگر يك مريضى باشد مىرود در خارج مرضش را معالجه مىكند؛ پس معلوم مىشود كه ما [دانشگاه] نداشتيم. ما دانشگاه نداريم؛ اگر ما داشتيم كه بايد خودمان اداره كنيم، بايد طبيب از خودمان باشد. وقتى هم كه مىخواهند يك بنايى درست كنند، يك سدى درست بكنند، حتى يك اسفالتى بكنند، حتى يك جادهاى بكشند، باز هم كارشناسهاى خارجى. اگر ما كارشناس داريم، پس چرا از خارج مىآوريد؟ اگر داريم و مىآوريد، خيانت مىكنيد؛ يعنى به [ايرانىها ]محول نمىكنيد، خيانت مىكنيد. اگر نداريم هم خيانت كرديد؛ براى اينكه به ملت ما خيانت كرديد كه بعد از اين همه سال حالا باز بايد يك بنايى كه درست مىكنيم، يك سدى كه درست مىكنيم، يك محلى بخواهيم براى [كارى]، درست بكنيم، بايد باز از خارج بياوريم؛ از امريكا يا از اروپا كارشناس بياوريم. وابستگى شديد اقتصادى به هر [شئون] آن، كه شما نگاه بكنيد مىبينيد كه لنگ است. به اقتصادش نگاه كنيد كه مصيبت است. الآن احتياج مملكت ايران به خواربار [به خارج] در [حدود] يازده ماه ـ آنطورى كه كارشناسها مىگويند ـ يا يازده ماه الاّ سه روز احتياج به خارج دارد؛ يعنى يا سى روز يا سى و سه روز ايران مىتواند [خود را از نظر غذايى] اداره بكند. زراعتش يا كشتش زايد بر سى روز يا سى و سه روز را بايد از خارج بياورند، و مىبينيد كه دارند از خارج مىآورند. «اصلاحات ارضى» آقا به اينجا منتهى شد كه يك بازارى درست كرد براى امريكا، كه امريكا چيزهايى كه بايد بريزد دور، به ما بفروشد! نفت ما را كه دارند اينطور مىبرند كه بعد از سى سال ديگر، به قول شاه بعد از سى سال ديگر تمام مىشود. نه اينكه نفت تمام مىشود، نفت را تمام دارند مىكنند. دارند با اين لولههاى بزرگ كه به اندازۀ اين اتاقْ شايد بعضيهايشان بزرگىاش باشد، به اندازۀ قامت انسان [يا] زيادتر ... دورش هست، قطرش هست، دارند با اين [لولهها] نفتهاى ما را درمىآورند و مىفرستند طرف امريكا. عوضش هم كه بايد [پول] به ما بدهند، عوضش هم اسلحهاى مىآورند كه مىخواهد امريكا بيايد در ايران پايگاه داشته باشد در مقابل شوروى! بايد يك چيزى هم به ايران بدهد؛ اگر اجازهاش بدهند، كه نبايد هم اجازه بدهند، لكن حالا اين خيانت را كردند و خواستند اجازه بدهند، بايد يك چيزى هم بدهد به ما كه بيايد پايگاه درست كند. نفت ما را مىگيرد پايگاه درست مىكند براى خودش، عوض به ما مىدهد! عوض، يعنى پايگاه درست كردن براى امريكا با آن اسلحههاى بزرگ. حتى از ممالك ديگر[مثل] فرانسه، مىخرند آن چيزهاى بسيار گرانقيمت را كه به درد ما نمىخورد؛ به عوضش نفت را دارند مىبرند، طيارههاى سيصد و پنجاه ميليون دلارى، پانصد و پنجاه ميليون دلارى در عوض مىخواهند بگيرند! زيانهاى جبرانناپذير به ايران شما به هر [بخشى] كه در مملكت ايران فكر بكنيد، اين آدم ـ كه از پدرش بدتر است كه پدرش از شمر هم بدتر بود ـ اين آدم ...، به ما ضرر زده است؛ از مذهب گرفته تا سياست گرفته تا مسائل اجتماعى گرفته تا مسائل اقتصادى گرفته تا فرهنگى گرفته تا نظامى گرفته، اين خيانتكار است. ما مىگوييم كه ملت ما مىگويند كه «مرگ بر اين سلطنت، سلطنت خيانتكار»؛ و ما اين سلطنت خيانتكار را نمىخواهيم. اصلاً سلطنت از اول خيانتكار بوده؛ خوبهايشان هم بد بودند. آنهايى كه شما يا مردم به واسطۀ تبليغات برايشان دعا مىكنند، آنها هم خبيث بودند. اينها ديگر بدتر از آنها هستند. منطق ما اين است كه ما يك حكومتى مىخواهيم كه آن به حال ملت ما دلسوز باشد. ما يك رژيمى مىخواهيم كه رژيم عدالت باشد، و در همۀ رژيمهايى كه ما مطالعه بكنيم جز رژيم اسلام، جز حكومت اسلامى، حكومتى نيست كه عدالت داشته باشد. همه براى خودشانند؛ منتها يك دستهاى هستند كه ملايمترند، يك دستهاى هستند كه تندروترند؛ مملكت ما از آنهايى است كه با تندى و با سرعت مىخواهد اين مملكت را خراب بكند! شما بدانيد كه اگر اين شخص باقى باشد خداى نخواسته، و اگر اين رژيم منحوس و منحط باقى باشد، اگر اين هيأت حاكمهاى كه به ما حكومت كرده است، باقى باشد؛ براى نسل آيندۀ ما جز فقر هيچى نيست. براى اينكه نفتش را [به امريكا] مىدهند و تمام مىكنند، گازش هم كه دارند به شوروى مىدهند و تمام مىكنند، مراتعش را، جنگلهايش را، همۀ اينها را كه به اين و آن دادند و از بين بردهاند. [در مورد] زراعتش هم كه اصلاً ديگر ما زراعتى نداريم كه جواب اين جمعيت باشد. بعد از، سى سال ديگر اين مملكت هيچ منابع ثروت ندارد. اگر اين رژيم سر كار باشد، منابع ثروت شما بكلى از بين خواهد رفت. فرياد ما، فرياد روحانيون، فرياد سياسيون، فرياد آنهايى كه دلشان به حال اين مملكت مىسوزد، اين است كه اين مملكت را بگذاريد كه براى اين نسل آتيه باقى باشد، بتوانند تويش زندگى كنند اينها، در يك قرن بعد؛ يعنى [حتى] سى سال بعد، ديگر نمىشود در اين مملكت زندگى كرد براى اينكه همه چيزهايش را به باد فنا دادند و خراب دارند مىكنند. بهترين نوكر شرق و غرب ايشان گفته است كه من اگر بنا شد ـ در يكى از نطقها و مصاحبههايى كه كرده است، شاه گفته است ـ كه اگر من بنا شد بروم، مملكت را يك تلِ خاك مىكنم و مىروم. تو حالا كه هستى هم [از] يك تل خاك بدترش كردى؛ تو ديگر چيزى براى ما نگذاشتى. اين شاه براى ما چيزى ديگر نگذاشته؛ و امريكا بايد به اين كمك كند، بايد پشتيبان اين باشد؛ براى اينكه بهتر از اين نوكرى كه همۀ مملكت ما را دارد تقديم مىكند، در ازايش پايگاه براى او درست مىكند، هم عوضش در جيب خودش مىرود، هم معوَضش در جيب خودش مىرود؛ هم نفت در جيبش مىرود، هم عوض نفت براى خودش پايگاه اينجا درست مىكند؛ بهتر از اين چه نوكرى مىخواستى باشد؟ البته بايد بگويد شاه آزادى داده است و عرض مىكنم، يك مملكت مترقى دارد درست مىكند! به منطق آقاى كارتر، آزادى عبارت از اين كشتارهايى است كه الآن در ايران دارد مىشود، كه هر روز دنبال هم دارد واقع مىشود، و ترقىاجتماعى هم عبارت از همينهاست كه نصيب ما شده است و همۀ ابعادش، ابعادِ از هم ريخته است. بله، براى شما خيلى كار خوبى است. لقمۀ چربى است براى خارجيها الآن نفت شرق و بخصوص نفت ايران و حجاز؛ اينها لقمۀ چربى است براى [آنها]؛ البته بايد پشتيبانى خودش را اعلام بكند. شوروى هم بايد پشتيبانى خودش را اعلام كند براى اينكه گاز را دارد مىبرد؛ منافع دارند اينها. صداى مردم كه درآمده مىگويند ما مىخواهيم اين منافعى كه داريم، به طور عقلايى، به طور صحيح استخراج بشود و به طور صحيح فروش برود. ما نمىخواهيم كه نفت را تو جيب خودمان كنيم يا بخوريم، ما مىخواهيم نفت را بفروشيم؛ اما نمىخواهيم غارت بشود. ما نفتمان را مىخواهيم بفروشيم؛ هر مملكتى بهتر خريد اين نفت را، به او بدهيم و پول از او بگيريم؛ ارز بگيريم، نه آهنپاره بگيريم، نه طيارهاى كه به درد ما نمىخورد بگيريم. آن را بگيريم و صرف اين ملت بكنيم، اين ملتى كه آب ندارد. زاغهنشينى دهقانان آقا، شما ملاحظۀ تهران را نكنيد، و آن هم بالاى شهر تهران را، شما يك قدر اطراف تهران سوار شويد بگرديد، يك قدر اين چادرنشينها و اين زاغهنشينها را ملاحظه كنيد، ببينيد اينها چه زندگى دارند. همين تهران ما كه پايتخت است و [آباد] هست و به «دروازۀ تمدن» نزديكتر است؛ شما يك روز برويد بگرديد، يكوقت صرف كنيد ... برويد بگرديد اطراف تهران؛ ببينيد در چند جاى تهران يك محلههايى درست شده است كه اينها، خيلى كه خوب درست كرده باشند، يك خانۀ گلى؛ خودشان با هم دست به هم دادهاند و يك خانۀ گلى درست كردهاند براى يك عائلهاى. اينها چرا اينجا جمع شدهاند؟ براى «اصلاحات ارضى»! اصلاحات ارضى كه كردند، مردم در دهات خودشان ديگر نتوانستند بمانند؛ به هم خورد اوضاعشان، نتوانستند در آنجا بمانند. هجوم كردند طرف شهرستانها كه بيشترشان طرف تهران آمدند و اين بيچارهها حالا آمدهاند در تهران، بسيار ناگوار و سخت زندگى مىكنند. همهشان هم، آنچنان جوان نيستند كه بتوانند حالا يك حمالى بكنند، بتوانند يك چرخى را پيدا كنند و دور بگردند و چيز بفروشند؛ بسيارشان پيرمردند، پيرزنند، بيچارهاند، ضعيفند؛ و اينها دارند در زاغهها زندگى مىكنند. قريب بيشتر از سى مورد به من، براى من نوشته بودند (... نوشتهاش هم پيش من نيست، حافظهاش [را] هم كه ندارم) قريب سى مورد يا بيشتر، محلههايى است كه در تهران هست از اين بيچارهها. در طرف حضرت عبدالعظيم، چند تا در طرفِ [جنوب شهر تهران]، حتى در بالاى شهر، حتى در آن محلههاى بالاى شهر، آن جاها هم هست. آنها براى خاطر اصلاحات ارضى از آنجا [روستاها] كوچ كردند و آمدند اينجا، و يك زندگى بيچارگى [پيدا كردند]، آب ندارند، برق ندارند، اينها كه ديگر چيزهايى نيست كه آنها داشته باشند ـ برقهاى تهران هم [مثل] موارد ديگرش [مىماند ]برق ندارند؛ هر روزى چند جايش تاريك است ـ آب ندارند، برق ندارند؛ زندگى، ... ندارند اينها. در يك گودالهاى بسيار گودى بعضىشان زندگى مىكنند كه بايد آب را بروند از آن بالاها يك كوزۀ آب بردارند بياورند. اين زندگى است كه اينها براى اينها درست كردهاند. فقر و ويرانى بر دريايى از سرمايۀ نفتى در دهاتى كه يك قدرى دورتر است، من خودم سر و كار دارم با آن كسانى كه اهل آن دهات هستند، كه مىآيند از من اذن مىگيرند [كه] يك قدر پول ما بايد بدهيم، يك قدر پول، خودشان از خودشان بگذارند، مىگويند كه يك فرسخ راه هست بين آنجايى كه آن [آب] انبارى كه آب هست تا آنجايى كه اين دهى كه اين بيچارهها هستند، يك فرسخ راه بايد بروند آب بياورند براى خوردن؛ آن وقت پول مىگيرند يك آب انبار درست مىكنند كه بارانها بيايد اينجا جمع بشود و اينها در وقتى كه باران نيست از اين آب استفاده كنند. شما نگاه نكنيد به اين اتومبيلهايى كه چهار نفر در تهران سوار مىشوند و [عيشى] مىكنند؛ نه، يك دستهشان كه از خود [دولتمردان] هستند، يك دستهشان هم خوب، [از مرفهين هستند]. شما ساير شهرهاى ايران و ساير دهات ايران و آنجاهاى خود تهران، در اين زاغهها، يك نظرى به اينها هم بكنيد، ببينيد چه مىگذرد بر اين ملت؛ يك ملتى كه اينطور دارد بر او مىگذرد. يك نفتى كه بايد اين ملت را اداره كند و اگر به طور امانت يك هيأت حاكمۀ امين ما داشتيم و به طور امانت اين را خرج و صرف مىكردند و مىفروختند و مىگرفتند و خرج اين ملت مىكردند، نبايد ملت اينطور باشد. فرياد ما براى اين است كه خوب، چرا بايد اينطور باشد كه يك دستۀ بيچارهاى اينطور زندگى كنند، يك دسته هم براى ويلا پنج ميليون دلار [خرج كنند]؛ براى من نوشته بودند پنج ميليون دلار براى گلكارى، تزيينات گلكارى ويلاى يكى از خواهرهاى شاه خرج شده. از كجا آوردهاند؟ رضا شاه با دست خالى آمد و كودتا كرد، املاك مردم را هم به زور گرفت و بعد هم املاك را، يك مقدارش را رد كردند. از كجا آوردهاند اينها؟ اين بنياد پهلوى از كجا، از كجا دارد اداره مىشود؟ از همينها، از همين پول ملت. اين ملت بايد نفتش را اينطور از دستش بگيرند و عرض مىكنم كه و ساير چيزهايش را ازش بگيرند و خودش آنطور زندگى بكند؛ يك دسته هم آنطور زندگى بكنند؛ اينطور بچاپند اين ملت را. فرياد ما اين است كه نبايد اينطور چاپيدنها باشد؛ بايد اين رژيم بكلى تبديل بشود. ما تا آن وقت كه نفس داريم مىگوييم؛ آن وقت كه نفسمان قطع شد، خوب ديگر، عذر داريم پيش خداى تبارك و تعالى. رسالت افشاگرى و روشنگرى شما هم مكلفيد آقا. يك ملت است، مصالح يك ملت است، مصالح اسلام است. شما هم مكلفيد كه هر چه مىتوانيد تبليغات كنيد به ضد اينها؛ يعنى مسائل حقيقى و واقعى ايران را بگوييد. [آنچه] كه مىگذرد الآن بر اين ملت، شما بگوييد. آنكه در دانشگاهها مىگذرد، آنكه در دانشكدهها مىگذرد، آنكه در دبستانها حتى مىگذرد. دختر كوچولوها را كشتند امسال. نوبت رسيد به اين دختر بچههاى هفت ـ هشت ساله؛ آنچه در زندانهاى ايران مىگذرد، آنچه در ايران ـ كه خودش زندان است ـ مىگذرد، اينها را به اين اشخاصى كه آشنا هستيد شما در اينجا، مدارس اينجا مىرويد، در ...، جوامع اينها هستيد، به اينها هر كدامتان موظفيد بگوييد. اگر هر يك از شما به ده نفر، بيست نفر از اينها مطالب ايران را بگويد يك موجى پيدا مىشود؛ باز جاى خدمتى است. آنها دارند جانشان را مىدهند و خدمت مىكنند به شما؛ شما هم بايد تبليغات بكنيد، شما بايد حرف بزنيد اينجا؛ مىتوانيد در مطبوعات اينها طبع بكنيد حرفهايتان را. مصاحبه مىتوانيد بكنيد، مصاحبه بكنيد، بگوييد حرفهايتان را؛ مثل من نيستيد كه ممنوعالمصاحبه بشوم، بگوييد حرفهايتان را. من از خداى تبارك و تعالى سلامت همۀ شما را مىخواهم و من اميدوارم كه ان شاءاللّه اين سيلى كه از جمعيت ايران به يك طرف متوجه شده است و به عقيدۀ من به دست خدا پيدا شده است اين، و بشر نمىتواند اينطور كار را بكند، من از خداى تبارك و تعالى مىخواهم و اميدوارم كه اين سيل خروشان، اين هرزهها و علف هرزهها را ببرد به كنار و مملكتتان براى خودتان بشود و خودتان اداره كنيد مملكتتان را [ان شاءاللّه حضار]. ان شاءاللّه همهتان موفق باشيد، مؤيد باشيد و من عذر مىخواهم از اينكه حال مزاجىام اقتضا نمىكند خيلى اينجا بنشينم با شما صحبت كنم، خداحافظ.