

[بسم اللّه الرحمن الرحيم] وضع حساس ايران آقايان مىدانند كه وضع ايران چه وضع حساسى دارد؛ الآن وضع حساستر از قبل از اين است كه دزدها را بيرون كرديم؛ براى اينكه آن وقت، وضعْ وضعِ دفع بود، بيرون كردن بود آن بحمداللّه با همت همۀ ملت و با قوّت ايمان گذشت. قوّت ايمانِ ملت ما غلبه كرد بر تانكها، توپها، ابرقدرتها. همۀ آنها پشتيبانى مىكردند از اين، و اينهمه قدرتمند بود لكن قدرت خدا بالاى قدرتهاست؛ و بحمداللّه در اينجا تا اين مرحله پيروز شديد لكن الآن شما وارث يك مملكت خرابيد يعنى همه چيزش ريخته به هم. اينها همۀ ذخاير ما را بردند، همۀ جواهرات ايران را بردند، و فرار كردند؛ براى خودشان آنجا دستگاهها درست كردند. انشاءاللّه از آنها گرفته خواهد شد. و الآن ايران يك وضعى دارد كه هم اقتصادش و هم فرهنگش و هم اداراتش و هم ارتشش همه به هم ريخته است. وحدت همه اقشار در امر سازندگى در اينجا دو نكته است: يك نكته اينكه اين خرابى با يك قشر، يك طايفه نخواهد جبران شد. دولت نمىتواند جبران كند؛ ارتش نمىتواند جبران كند؛ تجار نمىتوانند. هر يك [تنها] نمىتوانند. تمام اقشار اين ملت، از كارگر و كارمند و ادارى و ـ عرض مىكنم كه ـ ساير اقشار، هر كس در هر مقامى هست، بايد شركت كند تا بتواند اين خرابه را بسازند. مملكت شما الآن يك مملكت دزد زده است، يك مملكت زلزلهزده است، يك مملكت خراب است. اين خرابه الآن به دست شما افتاده است لكن مال خودتان است. تاكنون مال خودتان نبود. تاكنون همه مربوط بود به خارج و به اجانب، و منافع شما را آنها مىبردند، زحمت را شماها مىكشيديد. الآن انشاءاللّه اميدوارم كه ايران مال خودتان شده باشد. لكن اين خرابهاى كه مال خودتان است بايد خودتان با همت خودتان، با اجتماع خودتان، با وحدت كلمۀ خودتان اين معنا را حفظ كنيد. نكتۀ دوم اين است كه توقع اين نبايد باشد كه يك مملكتى كه 2500 سال زير چكمه بوده است و پنجاه و چند سال ـ كه ما خودمان شاهد قضايا بوديم ـ خرابكارى شده است، يك مملكتى كه پنجاه و چند سال خرابكارى در آن شده است، همۀ قوا روى هم دست به هم دادند و خراب كردند همه چيز اين مملكت را، نبايد مردم توقع داشته باشند كه در ظرف چند روز يا چند ماه اصلاح بشود. مشكلات در كار است؛ الآن دولت گرفتار مشكلات است، ارتش گرفتار مشكلات است، ادارات گرفتار مشكلات هستند. مردم بايد تأمل بكنند، يك قدرى بردبارى بكنند. اينهايى كه پنجاه و چند سال زير شكنجه صبر كردند حالا آزاد شدند، حالا ديگر خوف اينكه يك كسى بيايد بيخود بگيردشان ندارند، خوف اينكه يك نظامى بيايد بزند تو سرشان ندارند. يك نعمت بزرگى است كه به شما خداوند تعالى عنايت فرموده است كه در منزلتان راحت مىخوابيد، ترس از سازمان امنيت نداريد، ترس از ارتش نداريد، ترس از حكومت نداريد. وليكن اين معنا بايد گفته بشود به آن اشخاصى كه عجولند، شما پنجاه و چند سال زير چكمۀ اين اشخاص و اين چپاولچيها تأمل كرديد، بايد چند سال هم همه با هم دست به هم بدهيد و بسازيد. خيال نكنيد كه مى شود فوراً اين كار راانجام داد. يك خرابهاى را بتوان فوراً [درست كرد] كه مثلاً اشكال مىكنند كه آقاى بازرگان چرا [اقدام] نكرده است؛ مگر كسى ديگر جاى او بود مىتوانست بيشتر از اين كار بكند؟ اينها همه مشغول كار هستند، همه مشغول انجام وظيفه هستند و انشاءاللّه شما هم كه مردمانِ سالمى هستيد مشغول كار و جديت باشيد براى ساختن اين دستگاه خراب. خداوند همۀ شما را حفظ كند و موفق باشيد.