

[بسم اللّه الرحمن الرحيم] توأم بودن علم و عمل؛ و تجسم اعمال عمل براى نفع جامعه است؛ عمل براى رشد جوانها و جامعه است؛ و اين عمل يك عمل روحانى است، يك عمل الهى است كه همين صورتش در آن عالم هست و شما به آن صورتها مىرسيد در آن عالم كه فوق تصور ماهاست، آن عالم همۀ چيزهايى كه در اينجاست، مثل اين صوتى كه انسان اين را يك جايى منعكس مىشود و پس مىدهد، تمام اين اعمالى كه ما در اينجا انجام مىدهيم اين مثل آن صوت انعكاس دارد. و بعد كه ما از اينجا رفتيم به آن عمل مىرسيم، مىبينيم. در آيۀ قرآن هست كه فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ؛۱ هركس عمل خيرى بكند همان عمل خير را مىبيند، خودش را مىبيند. اين عمل در آنجا به صورتهاى خوب در مىآيد، به صورتهاى مناسب در مىآيد، و از بعد از مرگ انسان همراه آدم است تا آخر؛ و مَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ شَرّاً يَرَهُ؛۲ هركس هر مقدار، هر ذرهاى كه عمل شرّ به جا بياورد، آن هم در آن عالم مىبيند؛ خود او را در آن عالم مىبيند. جهنم و بهشت از عمل من و شما موجود مىشود؛ عمل ما ابزار كار است براى آنجا. بنابراين هدر ندهيد اين عمر را؛ اين عمر شريفى كه خداى تبارك و تعالى به شما داده است كه در اينجا كسب كنيد و كارهاى خوب بكنيد و هدايت كرده شما را براى كارهاى خوب، كارهاى مفيد براى جامعه، كارهاى مفيد براى خودتان. اين براى اين است كه خداى تبارك و تعالى علم داشته است، مطلع بوده است بر واقعيات كه هر كس هر كارى بكند اينجا، همين كار [را] در آنجا خواهد ديد. نظير دواهايى كه انسان اينجا مىخورد، يا سمهايى كه انسان مىخورد در اينجا آثارش را مىبيند، اين هم در آنجا خودِ عمل را مىبيند. آنجا ديگر انسان خودش را مىبيند. بنابراين، عقل انسان اقتضا مىكند كه اين چند روزى كه در اينجا هست، اين عمرش را به هدر ندهد كه از بين برود؛ بالاتر اينكه در راه شرّ و در راه بد خرج نكند كه وبال گردنش بشود آنجا. اينجا هر چه كار خوب بكنيد براى خودتان، براى جامعهتان، اين [را] در آنجا ان شاءاللّه مىبينيد. ضرورت به تأخير نينداختن عبادات و اغتنام فرصت از جوانى و نگذاريد كه براى آخر عمر كار خوب بكنيد. اين خيالى است كه انسان اين خيال را ممكن است بكند؛ ولى از آن خيالهاى شيطانى است كه مىخواهد آدم را نگذارد كه كار خير بكند. مىگويد تو حالا جوان هستى، حالا اول جوانى است، استفادههاى جوانى را بكن، شهوتها را راه بينداز، مفسدهها را انجام بده، اين كارهاى زشت را كه دلت مىخواهد بكن، ان شاءاللّه در آخر عمر جبران مىتوانى بكنى. انسان نمىتواند ديگر جبران بكند؛ اگر شما از حالا قيام نكنيد بر ضد شهوات فاسده؛ از شهوات مطلقاً جلوگيرى نشده است: شهوات سالم و شهوات غير سالم. نگذاريد خداى نخواسته پايتان باز شود به شهوات غير سالم، به تعدى به حقوق مردم، به تعدى به چيزهايى كه از غيره است؛ و اينجا كه هستيد، اين چند روزى كه همه هستيم و هستيد كه زياد طولانى نيست، اين چند روز را صرف كنيد در اين تجارتى كه براى شما آن تجارت اثرش تا ابد، تا آخر هيچ وقت نيست كه قطع بشود؛ در عين حالى كه همۀ ابواب نعمتهاى الهى، درب آن به روى شما باز است و شما هم استفاده كنيد آزادانه در آن نعمتهاى الهى، اما حدودش بايد محفوظ باشد؛ يعنى تصرفات ما بايد مطابق قانون باشد. تمام كارهايى كه ما مىكنيم بايد مطابق قانون شرعى باشد، تا اينكه انسان رشد پيدا بكند. احكام همه جانبۀ اسلام قانون الهى غير از اين قوانين دنيايى است؛ در اين قوانين دنيايى يك جهت، دو جهت ملاحظه شده است و فقط مربوط به همين زندگى اين عالم است؛ اين همين است، محدود به همين است. اين هم تمام حدودش را معلوم نيست كه بتوانند همۀ حدود را تفتيش كنند و آنطورى كه بايد، قانون برايش بگذارند. اما قوانين الهى از قبل از اينكه شما، انسان نطفهاش بيايد در اين عالم؛ آن وقتى كه وقت ازدواج دو نفر است، شما حالا يك آدم را به نظر بياوريد قبل از اينكه ازدواج بكند پدر و مادر، براى كيفيتش چه تهيه بشود كه اين بچهاى كه مىآيد بچۀ سالم بيايد، بچۀ صحيح بيايد، دستور هست؛ دستور شرعى هست كه چه جور اشخاصى بايد انتخاب بشود، براى زن چه شوهر[ى] انتخاب بشود، براى شوهر چه جور زنى انتخاب بشود. و بعد هم كه ازدواج واقع شد، در حال ازدواج هم تكاليف هست؛ و اينها همه براى رشد آن ثمرهاى است كه بايد بيايد. آن وقتى كه بناست انعقاد نطفه بشود آداب دارد، چيزهايى در آن هست. همه براى اينكه رشد پيدا بشود. آن وقتى كه وقت حَملِ مادر است، كه آبستن است مادر به بچه، اين هم آدابى دارد. آن وقتى كه بچه مىآيد به دنيا، تربيت همان بچۀ كوچولويى كه تازه متولد شده، كيفيت معاشرت مادر با آن بچه و تكاليف اين مادر نسبت به آن بچه، باز يك چيزى دارد. هر چه بچه بزرگ مىشود، تكاليف پدر و مادر نسبت به او زيادتر مىشود؛ و تا آن اندازه كه پدر و مادر مىتوانند تربيت كنند، اينها مكلفند بر تربيتش. بعد به يك جايى مىرسد كه تربيت از تربيت پدر و مادرى مىگذرد و تربيت معلمى مىشود؛ آنها هم همهاش آداب الهى دارد. تا آن وقتى كه خود انسان مستقل بشود، باز دارد، باز قوانين هست. قدم به قدم، اسلامْ قانون دارد، تا آن وقتى كه مىخواهد بميرد، قوانين هست؛ براى بعد از موت قوانين هست. اينجا كه هستيم، براى بعد از موتمان هم قوانين تهيۀ آنجا را هم همين جا قوانين اسلام، ديده است؛ مثل قوانين اينجا و بشر نيست كه نتواند جز همين پردۀ مادى را ببيند. آنها پردۀ معنوى را هم ديدند، و قوانين از براى آن هست؛ و همۀ پيغمبرها كه تشريف آوردند، براى تربيت اين بشر به همۀ ابعادش، غير انبيا نمىتوانند به همۀ ابعاد تربيت بكنند. اگر چنانچه تربيت مرد صالحى هم باشد، يك اشخاص صالحى هم باشند، آنقدرى كه مىتوانند تربيت كنند، تربيت براى همين زندگى دنياست. اين زندگى دنيا را اداره كند و خوب اداره كند و چه بكند؛ اما از اينكه گذشت، ورق دوم را كه بعد از اين است، ديگر بشر دستش به او نمىرسد تا اينكه بچهاش را بخواهد تربيت كند براى آن طرف؛ اين ديگر به عهدۀ انبياست، و غير انبيا ـ از آنها ـ نمىآيد اين. انبيا هم راجع به جنبۀ دنيايى كه آمدند، تربيتهايى مىكنند، دستورهايى مىدهند، قوانينى دارند؛ و هم نسبت به جنبههاى معنوى و اخروى، يك دستورهاى زيادى و يك راههايى به بشر آموختهاند. عمر، امانتى الهى در راه خدا و شما كه جوان هستيد الآن، و نعمت جوانى داريد الآن، كوشش كنيد كه يك فرد مؤثر باشيد در اينجا كه الآن شما داريد تحصيل مىكنيد؛ كوشش كنيد كه يك فرد مؤثر باشيد؛ يك آدمى باشيد كه هم براى برادرهاى خودتان، هم براى خودتان، براى جامعۀ خودتان، براى ملت خودتان، براى كشور خودتان، يك شخص مفيد باشيد؛ و كوشش كنيد كه اين عمر را هدر ندهيد كه از دستتان برود، و يكوقتى به سن من كه رسيديد، ببينيد كه ديگر نمىتوانيد جبران كنيد. و ديگر بخواهيد فرض كنيد يك كار مثبتى انجام بدهيد، ضعف و نقاهت و امثال ذلك نمىگذارد انسان ديگر به كارش برسد. اين قدرتى كه الآن شما داريد، اين قدرت را كه خدا به شما داده است، صرف خدا بكنيد. امانتى است خدا داده؛ براى او صرف بكنيد. براى او صرف كردن، اين است كه به خير اين جامعه باشد؛ به خير كشور اسلامى باشد، براى قدرت اسلام باشد، براى بيرون راندن دشمنهاى اسلام باشد؛ براى عقب نشاندن اين اشخاصى [كه] آمدهاند و دارند مال مسلمين را مىخورند و خزاين مسلمين را از بين مىبرند، براى اين باشد. تعمير دو جهان و آداب و چيزهايى ديگرى هم كه هستش از براى زندگى آن طرفتان، آنها را هم، همه را ملاحظه كنيد. هم اينجا را تعمير بكنيد و هم آنجا را تعمير بكنيد. تمام قوه را صرف شهواتِ خداى نكرده فاسد، نكنيد. همۀ قدرتتان را هدر ندهيد، صرف اين دنياى تنها نكنيد. هم اينجا را داشته باشيد و هم آنجا را داشته باشيد. فقط اينجا نباشد. اسلام مثل مسيحيت نيست كه بگويد برو كنار بنشين؛ و آن را هم من نمىدانم كه مطلبْ مطلبِ مسيح است، يا مطلبْ مطلبِ آخوندهايى است كه به مسيح نسبت مىدهند. من باز نمىتوانم بفهمم كه مسيح يك همچو تربيتهايى داشته باشد كه مثلاً اين انسان را كه در اين دنيا خدا فرستاده و نعمتها را به او داده؛ مثلاً چون [آيا بىدليل] قطع كرده است اين نعمتها را از او نمىشود اينطور باشد. حضرت مسيح، پيغمبر بزرگ، نمىشود كه تربيت اينطورى بكند كه اگر ظالم اين طرف صورتت زد، صورتت را بگير تا يكى هم آن طرف بزند. اين حرف شيطان است نه حرف مسيح. مسيح انسان است؛ مسيح، پيغمبر بزرگ است؛ اين آخوندهايشان، كشيشها اينها هستند كه همچو حرفهايى درست كردند. خودشان هم عمل نمىكنند، نه اينكه خيال كنيد كه خودشان عمل مىكنند؛ خودشان مىگويند كه رفقايشان عمل بكنند! اين تربيت مسيح اين نيست. اجتماع احكام اخلاقى و اجتماعى در اسلام در هر صورت، اسلام ديگر تزش روشن است، واضح است. هركس اين احكام اسلام را مىبيند [كه] اسلامْ احكام جنگ دارد. اينقدر در قرآن راجع به جنگ با كفار و جنگ با اشخاصى كه فاسد هستند، در قرآن هست: شمشيرها را بكشيد و اين علف هرزهها را قطعشان كنيد، اينهايى كه مىخواهند بشريت را به فساد بكشانند، اينهايى كه ريختند به جان مردم؛ شمشير را بكشيد، اينها را قطعشان كنيد يا آدمشان كنيد. اين، اگر بشود آدمشان بكنيد، اگر نه قطعشان كنيد. اين يك چيز فاسد، يكوقت مىبينيد كه يك جامعه را فاسد مىكند. قرآن و اسلام هم راجع به جنگها صحبت دارد، و در قرآن زيادْ آياتْ راجع به جنگها هست، و هم راجع به صلحها صحبت دارد و هم راجع به تربيت اخلاقى حرف دارد، هم راجع به تربيت بدنى دارد. همه چيز در قرآن هست. قرآن مشحون از همۀ امورى است كه انسان به آن احتياج دارد؛ يعنى اين آدم يك موجودى است كه احتياجاتش زياد است، احتياجش ابعاد دارد؛ همچو نيست كه يك نحو احتياج داشته باشد. در حيوانات، احتياجشان همين احتياج مادى است؛ ديگر غير از اين احتياج مادى احتياجى ندارند و آنهايى كه ما را دعوت مىكنند به اينكه همين جا و همين؛ يعنى دعوت به اينكه حيوان باشيم! يك مملكت يك ميلياردى۳ را مىگويند كه همهتان مثل حيوانات بخوريد و بخوابيد؛ هيچ ديگر نباشد چيز ديگر. اين درست نيست. مثل حيوان نيست انسان؛ انسان فكر دارد؛ انسان قدرتهاى ديگر دارد و آنها بايد به كار بيفتد؛ و معنويت دارد اسلام. همين طورى كه اينها دنيا را مىگويند، دنيا را عمل مىكند به آن؛ اما دنياى سالم، نه دنيايى كه مال مردم را بخورد و تعدى به جان و مال مردم بكند. نه، آن را اسلامْ جلو مىگيرد و اما راجع به شهوات سالم، راجع به تفريحات سالمه، هيچ، ابداً قرآن و اسلام جلويش را نگرفته است. اينى كه اسلام جلويش را مىگيرد و با او مخالف است، آن عبارت است از كشيدن مردم به شهوات. مخالفت با مفاسد اگر مىبينيد ما يكوقت صحبت، فرض كنيد در روحانيت يكوقت صحبت مىشود كه اين سينماها چطور، اين سينماهايى كه الآن در ايران متعارف است، براى فاسد كردن نسل جوان است. اينها وقتى كه رفتند يك چند وقتى در اين سينما، فاسد مىشوند. اينها را ما جلوگيرى مىكنيم. اگر يك سينماى اخلاقى باشد و علمى باشد، چه كسى جلويش را مىگيرد؟ اما وقتى كه ما مىبينيم كه مملكت ما از سينمايش گرفته تا مدرسهاش استعمارى است؛ يعنى از خارج آوردند اينها را براى ما، تحفههايى است كه از آنجا آوردند براى فاسد كردن نسل جوان ما، همه چيزش را، اگر مسجد هم يكوقت اينطور شد، ما درِ آن را مىبنديم. اگر مسجدى شد كه اين مسجد دعوتش دعوت فاسد شد، پيغمبر اكرم خراب كرد «مسجد ضِرار» را، مسجدى كه درست كرده بودند در مقابل پيغمبر، و تبليغات مىكردند بر ضد اخلاق و بر ضد امثال ذلك؛ پيغمبر داد خرابش كردند. اگر مسجدى باشد كه مسجد ضِرار باشد، مسجدى باشد كه نتوانيم آن مسجد را اصلاحش كنيم، مسجدش [را] هم خراب مىكنيم؛ نه اينكه سينمايش را. اينكه ما با سينما مخالفيم، با اين نحو سينمايى كه اينها دارند مخالفيم؛ نه با سينما اصلش باشيم. ما چى مخالفيم؟ چه كار داريم ما با سينما؟ اگر اخلاقى باشد، اگر آزادى باشد، اگر براى تربيت جوانهاى ما باشد، خوب اين هم يك راه تربيت است. اين هم مثل يك معلم خانه، مثل مدرسه مىماند، لكن ايران وضعش وضع نمونه است. ايران از اولى كه پاى اين چيزها، اين نفتخوارها در آن وارد شد، از اولى كه اينها آمدند و تفتيش كردند ايران را و شرق را مطالعه كردند و شرق را ديدند و منافع خودشان را در آنجا زياد ديدند ـ و مخازنى كه در آنجا هست، در شرق هست، خيلى زياد است و اينها احتياج به آن دارند ـ اينها از همان وقت شروع كردند به تبليغات و به كارهايى؛ به اينكه ما را بد تربيت كنند، ما را استعمارى تربيت كنند، عقل ما را يك عقل ناقص به بار بياورند، نگذارند كه ما رشد بكنيم، نگذارند مدارس ما انسان تربيت كند، يك آدم صحيح تربيت كند. همۀ چيزهايى كه اينها براى ما تهيه ديدند، همۀ اينها براى جوانهاى ما مضر است. چون مضر است اينها، ما مَضراتش را با آن مخالف هستيم، و هر عاقلى بايد مخالف باشد. و اما اگر يك چيزى باشد كه داراى منفعت باشد، منفعت عقلى و عقلايى داشته باشد، كسى مخالف با آن نيست. در هر صورت، اينها براى خاطر اينكه منافع ما را ببرند، تبليغات كردند، و آن حرفها را زدند و الآن هم دارند مىكنند و الآن هم دارند منافع ايران را مىبرند و مىخورند و تقريباً... . لزوم همگامى با نهضت ايران شما آقايان بايد برنامهتان اين باشد كه علاوه بر اينكه خودتان را تربيت بكنيد، برنامه اين باشد كه الآن كه ايران قيام كرده است و يك نهضت بزرگ انسانى ـ اسلامى كرده است، شما هم با آنها همقدم باشيد، با آنها همراهى بكنيد؛ هر مقدارى كه مىتوانيد. هر كدام در هر جا هستيد؛ هر مقدارى كه مىتوانيد. انسان بايد به همان مقدار به اين ملت ضعيف و اين ملتى كه براى ماها، براى خود شما، همه قيام كردهاند، بايد كمك بكنيم، بلكه ان شاءاللّه اين مادۀ فساد قطع بشود و دست اينهايى كه همۀ چيزهاى ما را دارند از بين مىبرند و تمام مخازن ما را دارند غارت مىكنند، قطع بشود و براى خودتان بماند. اين مُحصل حرف ماهاست. حالا ديگر روزنامه[ها] هر چى مىخواهند بنويسند و [اينكه مىگويند] مىخواهند آخوندها مردم را برگردانند به عصر بربريت، اينها همه تبليغات است براى خوردن نفت! اين چشمهايتان را باز كنيد، گوشهايتان را هم باز كنيد؛ اينها تمامش براى اين است كه مىخواهند نفتهاى ما را بخورند، مىخواهند منافع شرق را ببلعند. ما حرفمان اين است كه بايد شما به امريكايىها مىگوييم، به شوروى مىگوييم، به اينهايى كه او، گازش را مىبرد و او، نفتش را مىبرد، مىگوييم كه ما مىخواهيم شما نبريد، ما مىخواهيم اينها براى خودمان باشد، ما مىخواهيم كه اين سلسلۀ پهلوى كه به شما دارد خدمت مىكند و به ما خيانت؛ اين نباشد. يك كسى خودمان تعيين مىكنيم باشد. اينها هميشه خلافش را به روزنامههايشان مىگويند بنويسند. ان شاءاللّه همهتان موفق باشيد؛ همهتان مؤيد باشيد؛ خدمتگزار باشيد ان شاءاللّه.