اعوذ باللّه‌ من الشيطان الرجيم بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم بهره‌مندى و زيانمندى از ديد اسلام وَالْعَصْرِ إنَّ الإِنسانَ لَفِى خُسرٍ اِلاَّ الَّذينَ امَنُوا و عَمِلوا الصالِحاتِ و تَوَاصَوا بِالْحَقِّ و تَوَاصَوا بِالصَّبرِ.^۱ همۀ انسانها در خسرانند مگر آن طايفه‌اى كه مؤمن باشند و عمل صالح داشته باشند و مردم را، ملت را، به صبر دعوت كنند و به حق دعوت كنند. در اين استثنا، اين نيست كه، مگر كسى چشمش اين نباشد يا مگر كسى دستش؛ نه، همه در خُسْرند، اِلاّ الَّذينَ امَنُوا. اصلاً در اسلام جسم مطرح نيست، بدن مطرح نيست؛ روح مطرح است، ايمان مطرح است. شما بچه‌ها، كه مثل فرزندان من هستيد، از اينكه پاى شما [معيوب] است، هيچ غصه نخوريد. آنكه ميزان انسانيت است، به حَسَبِ همين آيه‌اى كه شما خوانديد، آنچه ميزان سعادت است همين است كه انسان مؤمن باشد و صبر داشته باشد و ديگران را به صبر وادار كند و حق بگويد و ديگران را به حق گفتن وادار كند. وقتى ايمان داريد و صبر داريد و ديگران را به صبر وادار مى‌كنيد و به حق وادار مى‌كنيد، شما سعادتمنديد. آنهايى كه همه چيز دنيا را دارند، هم سلامت بدن دارند، هم مادياتشان^۲ تأمين است، لكن ايمان ندارند، اينها غرقۀ در خسرانند؛ خسارات معنوى بلكه خسارات مادى. سعادت به داشتن دست نيست و به داشتن پا نيست؛ سعادت به داشتن مال نيست. سعادت يك امرى است كه مربوط به روح انسان است، مربوط به قلب انسان است. شما بچه‌هاى عزيز من كه روحتان سالم است و قلبتان سالم است و ان‌شاءاللّه‌ به طور ايمان و تواصى به صبر و حق رشد مى‌كنيد، شما سعادتمنديد. و من از خداى تبارك و تعالى سعادت شماها را مى‌خواهم و اين چيزى را كه خواستيد ان‌شاءاللّه‌ اميدوارم كه يك قدرى اوضاع آرامش پيدا بكند، به همۀ امور ان‌شاءاللّه‌ رسيدگى بشود و دولتها رسيدگى بكنند. خداوند همۀ شما را حفظ كند. من شماها را مثل فرزند خودم مى‌دانم؛ همۀ شماها نور چشم من هستيد. خدا به شما سلامت عنايت كند و شفا عنايت كند.

1. ـ سورۀ عصر، آيۀ 1ـ3.
2. ـ اصل: مادى‌شان.