بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم در رأس امور بودن وحدت نيروهاى مسلح و مردم من متقابلاً به آقايان تبريك عرض مى‌كنم. اميدوارم كه اين سال، سال وحدت و پيروزى و رحمت باشد. در رأس همۀ امور قضيۀ وحدتى است كه بايد بين همۀ نيروها و همۀ ملت باشد. شما مى‌دانيد كه در رژيم سابق يك كار خود محمد رضا داشته است كه به من گفته‌اند و آن اين بود كه بين سران ارتش اختلاف مى‌انداخته است، نظرش به اين بوده كه از او به او بد مى‌گفته، از او به او بد مى‌گفت. اين كار براى اين بوده است كه خوف از خود ارتش داشته، مى‌ترسيده كه مبادا اينها يك وقت با هم بشوند و كلكش را بكنند. ان شاءاللّه‌، حالا ديگر اين حرفها نيست. شما همه بايد احساس اين مطلب را بكنيد كه يك كشورى كه همۀ نيروهاى تبليغاتى و نظامى و همۀ چيزها در همه جا ـ تقريباً ـ به ضدش قيام كردند و مشغول توطئه هستند و ما مانديم خودمان و به حسب ظاهر بعضى از كشورها كه يك اظهار دوستى مى‌كنند، لكن اين ملتها ـ يعنى ملتهاى اسلامى ـ و آنها هم كه رنج ديدند از حكومتهاى خودشان و ساير جاها، اين نهضت را شايد يك بارقۀ اميدى براى خودشان حساب بكنند. ان شاءاللّه‌، ساير كشورها هم توجه بكنند و شايد حكومتها هم بفهمند اين مطلب را كه اگر با ملتها باشند، بهتر از اين است كه عليه ملتها با ابرقدرتها. ترتيب تقريباً حالا از سابق هم همين بوده است، اشخاصى را آنها انتخاب مى‌كردند و با جهاتى آنها را سركار مى‌آوردند، آنها ملتهايشان را تحت فشار و تحت ظلم قرار مى‌دادند و منافع كشورهايشان را مى‌دادند به آن قدرتهاى بزرگ، پشت به ملتها مى‌كردند و رو به كسانى كه دشمن بودند با ملتها و با اساس اين ملتهاى اسلامى بخصوص. و اين يك اشتباهى از حكومتها بوده است كه خيال مى‌كردند كه اگر قدرتهاى بزرگ را به دست بياورند، بهتر از اين است كه قدرت ملت خودشان را به دست بياورند و اين علاوه بر اينكه يك خيانت به ملتها بوده است، آن كاميابى كه بايد براى يك انسان باشد و آن ارزشى كه بايد براى يك انسان باشد اينها از دست داده بودند. ارزش يك انسان به اين است كه مكتبى كه تابع آن مكتب است حفظ كند و ملتى كه او ـ مثلاً ـ الآن حكومت مى‌خواهد بكند بر اين ملت، حفظ كند و همراه او باشد، نه اينكه يك جنايتكارى را با خودش همراه كند و ملت خودش را كه ارزش دارد براى يك حكومت از دست بدهد. مقايسه نظام اسلامى با رژيم پهلوى شما مقايسه كنيد بين حالاى ايران و زمان سابق؛ محمدرضا چى داشت در ايران، جز قلدرى و يك چيزى كه تمام ملت تقريباً ـ الاّ آنهايى كه از او استفاده‌هاى غيرمشروع مى‌كردند ـ حتى نيروهاى خودش، با او مخالف بودند و او دربين ملت خودش كه بايد ارزشى مى‌داشت هيچ ارزشى نداشت. و لهذا، اگر او با قواى خودش، آنهايى كه به او ـ مثلاً ـ سرسپرده بودند، يك كارى مى‌خواست انجام بدهد، آنهايى كه بايد با حكومت موافق باشند، موافقت نداشتند، كارشكنى هم مى‌كردند. شما حتماً بدانيد كه اگر يك همچو جنگى كه الآن براى كشور ما پيش آمده است و به مشاهده داريد مى‌بينيد كه همۀ ملت، زن و مرد و بچه و بزرگ و همه، روحانى غير روحانى، همه دست به هم دادند، پشتيبانى از ارتش مى‌كنند، اين سابقه ندارد، يك همچو چيزى در زمان محمدرضا ممكن نبود. من نمى‌دانم شماها يادتان هست، شايد بعضى يادتان باشد كه وقتى متفقين در اين جنگ اخير آمدند و ريختند به ايران و رضا خان آن وقت بود، با اينكه همه چيز ملت خوف اين بود كه از دست برود، همه چيزش، همۀ قواى خارجى ريختند به ايران، يعنى از همۀ دسته‌ها آمدند، ولى مردم شادى مى‌كردند براى اينكه رضا خان رفت، تمام آن چيزها را تحمل مى‌كردند و شادى مى‌كردند كه رضا خان رفت. اول كسى كه به من گفت يك نفر بود كه توى خيابان داشتم مى‌رفتم مژدۀ اين را داد كه رضا خان رفت. اين مژده‌اى بود براى آنها، چرا؟ براى اينكه رضا خان نيامده بود كه به ملت خدمت كند، آمده بود و ملت را در قيد و اسارت قرار داده بود و زمان محمد رضا هم همين مسائل بود. آن روزى كه محمد رضا رفت، خوب، شما ديديد كه خيابانها چه بساطى داشتند. و اين براى يك انسان كه بخواهد ارزش انسانى داشته باشد ـ البته آنها كه نمى‌خواستند اين را ـ تمام ارزش انسانى به اين است كه آنهايى كه اين داردبر آنها حكومت مى‌كند، از او راضى باشند و دلگير باشند از اينكه از بين رفته است. وقتى كه يكنفر آدم اينجور معامله كرده است كه همچو كه مى‌رود تمام خيابانها به هم مى‌ريزد و شادى مى‌كنند و گل مى‌پاشند، با حالا شما مقايسه كنيد، حالايى كه شما همه‌تان در پيش ملت برادر هستيد، همه باهميد؛ يعنى، شما آنها را به برادرى پذيرفتيد، آنها هم شما را به برادرى پذيرفتند. همۀ ملت در يك مشكلى كه براى دولت پيش مى‌آيد همراهى مى‌كنند، در يك مشكلى كه براى ارتش پيش بيايد همراهى مى‌كنند، همه‌شان با هم هستند. اين ارزش است از براى يك گروهى كه مى‌خواهند در يك مملكتى پاسدارى كنند از مملكت. مع‌الأسف، اصل الفاظى كه آن وقتها بود «پاسبان»، «ژاندارم»، اين الفاظ اصلاً محتوا نداشت. پاسبان آنروز «پاسبان» نبود؛ اشخاصى بودند كه به مردم زور مى‌گفتند و چه مى‌كردند. ژاندارم، ژاندارم نبود؛ اشخاصى بودند كه در راهها مردم را لخت مى‌كردند، به عوض دزدها! با دزدها رفيق مى‌شدند. همين امروز من خواندم، در يكى از اخبار خارجى، گفته بود كه پاسدارها ژاندارمرى را اجاره مى‌دادند، براى اينكه آنها از مردم چيز بگيرند، اين مبلغ را بايد بدهند! سابق هم استاندارى‌ها اين طور بود. استاندارى هر استانى اجاره مى‌شد! فلان كس كه مى‌خواهد استان خراسان را بگيرد، چه‌قدر خراسان سعه دارد و چه‌قدر مى‌شود از آنجا دزدى كرد و چپاول كرد، به همان نسبت بايد يك مقداريش را به صدر اعظم وقت بدهد تا حكومت آنجا را به او بدهد! ديگر آنجا تيول او است. ديگر هر چه مردم شكايت كنند و هر چه او ظلم بكند اصلاً سران كشور ترتيب اثر نمى‌دادند، اين وضع بود. حالا اين يك مقدارش است. چيزها بود كه من نمى‌توانم همۀ مسائلى را كه خود من مشاهده كرده‌ام براى شما حالا بگويم. اما حالا چه جورى است؟ حالا نه آن وضع هست كه ژاندارمش بخواهد سرگردنه‌ها برود دزدى كند، نه آن وضع هست كه پاسدارش و پاسبانش بخواهد مردم را ـ مثلاً ـ در كلانترى‌ها وقتى مردم بروند بترسند از اينكه برويم آيا چه خواهد شد و نه ارتش اين‌طورى است و نه هيچ‌كدام، نه حكومتش اين‌طورى است. امروز هيأت دولت كه آمده بودند اينجا من ديدم، آقاى رجايى نخست وزير است، توى اينها اصلاً ـ اينها جلو نشسته بودند، آن هم آنجا آن كنار ـ كوچكتر از اينها هم بود؛ جثه‌اش هم كوچكتر است. گفتم به ايشان كه شما ياد بياوريد آن نخست وزيرها و هيأت دولت آن وقت را، يك مأمور حكومت يك شهر وضعش يك وضعى بود كه شبيه نخست وزير آن وقت بود. يك فرمانفرمايى در آن وقت بود و وضع حركتش، جلويش بايد چند نفر آدم باشد، عقبش چند نفر آدم باشد، در اطراف منزلش چه جور باشد. همين بساطهاى عجيب و غريب بود كه من مُشاهِد بودم. اتحاد نيروها در مقابل شيطنت‌هاى داخلى و خارجى در هر صورت، اين مسائل حل شد الحمدللّه‌ در اينجا. الآن ملت است و ارتش است و ژاندارمرى است و پاسدار است و پاسبان است و رئيس جمهور است و همه مخلوط‌اند به هم و همه با هم هستند. اين با همى را بايد حفظ كنيد شما. پاسدارها شما را مقابل خودشان قرار ندهند؛ شما هم خودتان را مقابل آنها قرار ندهيد. شما همه با هم برادر هستيد. چرا برادرها با هم نباشند و مقابل هم بايستند؛ دولت با ـ مثلاً فرض كنيد ـ شما، شما با دولت. همه، اجزاى يك خانواده الآن هستيد، اين خانواده را بايد حفظ كنيد. در يك خانواده آن اشخاصى كه مدير آن خانواده هستند اگر با هم اختلاف داشته باشند اين خانه را نمى‌شود اداره كرد، چه برسد به يك كشورى كه به اين طول و عرض است و با اين همه مخالفتهايى كه از خارج دارد مى‌شود و از داخل مفسدين دارند مى‌كنند. ما نبايد آلت دست اين گروههايى قرار بگيريم كه آمدند و مى‌خواهند فساد كنند در اينجا و هر كدام هم ريشه دارند به يك جايى؛ اين يكى ريشه دارد به شوروى، يكى ريشه دارد به امريكا. ما نبايد خودمان را دست اينها بدهيم كه اينها ما را بازى بدهند، اغفال كنند ما را. آنها خيلى مى‌خواهند و در نظر دارند كه ماها را اغفال كنند. آنهايى كه الآن مسلح هستند در اين كشور و يكيشان در سر حدى كه آقايان دارند آنجا فداكارى مى‌كنند، يكى از اين فداييهاى خلق، يكى از اين چريكها، يكى از اين منافق‌ها، آنجا نيست. همه جمع شدند در اين شهرهايى كه مى‌شود در آن شلوغ كرد. تا بفهمند كى مى‌خواهد بيايد الآن آنجا صحبت كند، بايد چه كرد، بساطش را درست مى‌كنند، تا وقتى كه او برود. او هم غافل از اين اينكه حالا مسئله اينطوريها ست برود آنجا و بريزند اينها به هم و يك آشوب درست كنند. مى‌دانند كه چه جورى بايد اين دسته را با آن دسته مقابل هم قرار بدهند. آنها درس نفاق را آموخته‌اند. ما بايد خودمان توجه كنيم به اينكه نبادا زير تأثير اينها برويم و اينها ما را آلت دست كنند، براى ابرقدرتها عمل بكنند و ما آلت دست آنها باشيم، به جان هم بيفتيم؛ سپاه پاسدار على حدّه، براى خودش يك دفترى باز كند، مثلاً ژاندارمرى هم على حدّه، ارتش هم على حدّه، و همه با هم مخالف. آمال همۀ دشمنهاى شما اين است كه شماها با هم مخالف باشيد. شما الحمدللّه‌ با هم موافقيد. حالا ممكن است بعضى جوانها متوجه به‌مسائل نباشند؛ اما اشخاص صحيح متوجه‌اند به مسائل. اين مملكت ما آسيب ديگر نخواهد ديد اگر اين ملت به همين جور كه هست پشت سر شما باشد؛ به همين طورى كه الآن مى‌بينيد پشت سر شما باشند. و شما هم خودتان را خدمتگزار ملت حساب كنيد؛ اين طور نباشد كه هر كس خيال كند حالا من كه يك قدرتى دستم آمده است بايد اين اشخاصى كه زير دست است بكوبم. اين مسائلى بوده كه سابق بوده است؛ در حكومتهاى سابق بوده. حالا هم در بعضى از كشورها، يا بسيارى از كشورها هست اين مسائل. اگر ما بخواهيم يك رژيم اسلامىِ انسانى داشته باشيم و براى خودمان ارزش قائل بشويم، بايد همۀ اينهايى كه دست اندركار هستند و همۀ ملت، يك مقصد داشته باشند و آن مقصد اين است كه [خدمت بكنيم به] اين كشورى كه الآن جنگزده است و در سالهاى طولانى غارت‌زده شده بود و در طول رژيم شاهنشاهى تحت فشار ظلم بوده. و همان سلاطينى كه «جنت مكان» بهشان مى‌گفتند همان سلاطين جنايتشان كمتر از ديگران نبوده، همانهايى كه ـ مثلاً ـ بعضيشان خيلى خوش اسم‌اند به آنها «عادل» مى‌گفتند، وقتى تاريخشان را ملاحظه بكنيد از جنايتكارها بودند، اسمشان را عادل مى‌گذاشتند. وظيفۀ نيروهاى مسلح در زدودن تلخيهاى گذشته يك نكتۀ ديگر اين است كه يك ذائقۀ تلخى از زمان سابق ناچار مانده است؛ اينها مى‌ديدند كه در كلانترى وقتى مى‌خواهند وارد بشوند، بايد با چه زحمت [بروند] و كلانترى كه بايد پناه مردم باشد، بايد [مانع] ظلم و جور و اين طور چيزها نسبت به مردم باشد، در آن وقت اين طور بود كه يك كسى اگر گرفتار مى‌شد و مى‌خواست برود به كلانترى، عزا مى‌گرفت كه حالا برود آنجا چه خواهد شد! اينها ذائقۀ ملت را تلخ كرده است. و شما بايد جديت كنيد به اينكه اين ذائقۀ تلخ را مبدل كنيد به يك ذائقۀ شيرين. الآن دست شماست كه مى‌توانيد اين كار را بكنيد. مردم همه حاضرند، طبقۀ ميليونى مردم خيلى مردم خوبى هستند، اينها حاضرند براى همه مسائل. اگر قوايى كه در رأس هستند دستشان را دراز كنند به سوى مردم، همۀ مردم حاضرند برايشان. پشت نكنند به مردم، رويشان به مردم باشد، پشتشان به ابرقدرتها. قدرت شما بايد از خود مردم باشد. آنها نمى‌توانند به شما قدرت بدهند. شما بايد خودتان قدرتمند بشويد. اگر آنها مى‌توانستند، محمد رضا را حفظش مى‌كردند، همه مى‌خواستند حفظ بكنند، نتوانستند حفظ بكنند. در هر صورت، بايد امروز همۀ قواى مسلح كه هستند، همه با هم، دست به هم بدهند و همه ذائقۀ تلخى كه از رژيم سابق در ذايقۀ مردم آن طور تلخ بود اين را شيرينش كنند به رفتار خوش، به كردار خوش، به اينكه مردم احساس بكنند كه من حالا كه توى خانه هستم، پاسدارها، پاسبانها، از من حفاظت دارند مى‌كنند نه اينكه بترسد كه خود آنها نبادا بيايند خانۀ مرا غارت كنند! سابق اين وضع بود، حالا بايد اين طور باشد كه احساس اطمينان بكنند مردم به اين قوايى كه هست. احساس بكنند آنهايى كه در مرزها هستند دارند اينها را حفظ مى‌كنند، حالا اين احساس هست. البته يك دسته‌اى افتاده‌اند توى همان طبقات، آنجا هم دارند فساد مى‌كنند، لكن بايد ما توجه داشته باشيم كه به مردم اطمينان بدهيم، اطمينان خاطر بدهيم. مردم صبح وقتى از خانه بيرون مى‌آيند بفهمند كه نه، اينها همه چيزشان محفوظ است؛ هم ديانتشان محفوظ است و هم دنيايشان محفوظ است و هم بازارشان محفوظ است. اين طور نباشد كه وقتى كه مى‌آيند با دلهره بيرون بيايند. شما مى‌دانيد و من مى‌دانم كه آنوقت وقتى ما از منزل مى‌خواستيم برويم بيرون، چون ما معمّم هم بوديم ديگر بدتر، گناه زياد بود. از منزل هم كه مى‌خواستيم برويم يك جايى، در يك پناهى بنشينيم با هم يك قدرى درد دل كنيم، وقتى مى‌خواستيم برويم، بايد يك وقتى برويم كه نبادا گرفتار بشويم بين راه. ما گاهى مى‌رفتيم در يك جا و از صبح تا شب در همان جا مى‌مانديم. گاهى وقتها من يك مباحثه كه داشتم، يك عده‌اى بودند، يك روز من آمدم ديدم يك نفر است. گفت كه همه‌شان فرار كردند توى باغها! از ترس اينها كه مى‌آمدند تو مدرسه‌ها مى‌گرديدند هر كه بود مى‌بردند، احساس تزلزل و خوف و همه چيز، در ايشان بود. الآن شما بايد كارى بكنيد كه تمام اينها برگردد به يك حال طمأنينه، به يك حال آرامش. وقتى كشورى آرامش داشته باشد، از حيث قلبش مطمئن باشد. كه ارتشش آنجا كه او دارد زندگى مى‌كند براى حفاظت اوست و ژاندارمريش هم در راهها مى‌خواهد حفاظت كند. و پاسبانش و پاسدارش هم در شهر دارد حفاظت مى‌كند از او، اين آرامش خاطرى پيدا مى‌شود و اين آرامش خاطر از همه نعمتها بالاتر است. اين اطمينان از همۀ نعمتها بالاتر است. انسان ممكن است كه صد تا پارك داشته باشد، لكن اطمينان خاطر نداشته باشد. شما خيال مى‌كنيد كه الآن اين رئيس‌جمهورى امريكا خيلى اطمينان خاطر دارد؟ دلهره ندارد؟ او در مقابل خودش يك قدرت ديگر مى‌بيند، نمى‌تواند او را ببيند و الآن تمام كوشش او صرف اين است كه يك كارى بكنيم كه بر آنها غلبه بكنيم. خوف و دلهره دارد. شماها كمتر از آنها دلهره داريد. و آنهايى كه درويش مسلك‌اند و ـ عرض مى‌كنم كه ـ گوشه‌نشين‌اند از شما كمتر دلهره دارند. شماها بايد كارى بكنيد كه مردم دلهره نداشته باشند، مردم خوف نداشته باشند كه آيا ما حالا از خانه كه بيرون آمديم پاسدارها چه خواهند كرد با ما، پاسبانها چه خواهند كرد، توى خانه كه هستيم چه خواهد شد. اطمينان به مردم بدهيد، وقتى اطمينان به مردم داديد، هم دنياى شما اداره مى‌شود و هم آخرت شما اداره مى‌شود. من اميدوارم كه اين سال، سال وحدت و سال اطمينان بخشيدن به مردم و سال پيروزى باشد. ان شاءاللّه‌، همه پيروز باشيد.