بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم ارزش والاى فعاليت در راه خدا من از زحمتهاى طاقتفرساى شما آقايان مطلع شدم و همين طور زحمتهاى خواهرهايى كه آن بالا هستند. آنچه از دست من برمى‌آيد دعاست، كه به همۀ شما خواهران و برادران دعا مى‌كنم. و اميد آن دارم كه همه در درگاه خداى تبارك و تعالى روسفيد باشيد و خدمتهاى شايان شما، كه با رنج و با فعاليتهاى زياد انجام گرفته، منظور نظر خداى تبارك و تعالى و امام عصر ـ سلام اللّه‌ عليه ـ باشد. آنچه اين زحمتها و رنجها را آسان مى‌كند و تسليت به انسان مى‌دهد اين است كه اينها براى خداست. اگر كسى در رژيمهاى طاغوتى غير اسلامى ـ انسانى فعاليت مى‌كرد، اين فعاليت، فعاليت براى طاغوت بود، اگر در راه رفاه هم بود، آن رفاه بى‌ارزش بود؛ بلكه هر چه رفاه زيادتر بود، مسئوليت زيادتر بود. آنهايى كه سالهاى طولانى براى خدمت به طاغوت با اين ملت ما آن كردند كه همه مى‌دانيد زندگيهاشان بر فرض اينكه خيلى مرفه و طاغوتى بود، لكن هم در دنيا مارك طاغوتى و خيانت به جبهه‌هاشان زده شد و هم در پيشگاه خدا كه مى‌روند به جزاى خودشان مى‌رسند. جزاى بعض اشخاص در اينجا اصلاً امكان ندارد، مثل نصيرى^۱ و امثال اينها، كه هزاران خانه را بى‌صاحب كردند و هزاران پدرها را بى‌پسر كردند و مادرها را بدون جوان؛ اينها آخر امر، آنقدرى كه بشر دستش مى‌رسد، اين است كه اين را بكُشدش؛ اما اين هزاران نفر را به كشتن داده يا كشته، كُشتن او كُشتن يك نفر در مقابل يك نفر است، نه در مقابل هزار نفر. اينها در آنجا، آنجايى كه دار جزا هست ـ اينجا دار جزا نيست ـ در آنجايى كه دار جزاست به حساب اينها رسيدگى مى‌شود. اعمال خودشان هر چه باشد پايبند خودشان هست؛ يعنى، خود اين عملى كه دراينجا از هر كس انجام مى‌گيرد، يك صورتى در آن عالَم دارد؛ اگر عمل صالح باشد، يك صورت خوب در آنجا دارد و اگر عمل جنايتكارانه‌اى باشد، يك صورت بد در آنجا دارد. و ما كه مى‌رويم در آنجا، مى‌رسيم به نتايج اعمال خودمان، اينطور نيست كه مثل جريمه‌هاى اينجا باشد؛ ما اعمالمان در آنجا مجسم است، خود اعمالْ و اعمالمان گاهى آتش است و گاهى بهشت است. آنهايى كه براى خدا عمل مى‌كنند، رنج مى‌برند، زحمت مى‌كشند، اينها اعمالشان در آنجا مجسم است و به آنها مى‌رسد؛ آنجا كه مى‌روند اولاً در درگاه خدا با روى سفيد مى‌روند؛ با شرمسارى وارد نمى‌شوند بر اولياى خدا و ثانياً مى‌روند دنبال آن اعمالى كه داشتند، كه در آنجا صورتهاى بسيار نيكو [دارد] كه ما اينجا تصورش را هم نمى‌توانيم بكنيم. نعمتهاى آخرت را اينجا هر چه درباره‌اش بگويند يك بحث دنيايى است، هر چه صحبت بكنند از آنجا، بخواهند تشريح كنند آن را، يك بحث ناقص دنيايى است؛ آنهايى كه بروند ان شاءاللّه‌ مى‌فهمند چه هست. و من اميدوارم كه اين زحمتهايى كه جوانهاى ما مى‌كشند، [پاداش] اينها نظير [پاداش]همان جوانهايى [باشد] كه در صدر اسلام زحمت مى‌كشيدند و دنبال اين نبودند كه از مردم به آنها يك مرحبايى گفته بشود، يا يك اجرتى بگيرند. گاهى همين لشكرهايى كه در صدر [اسلام] بودند و آنطور زحمتها را مى‌كشيدند در تاريخ ثبت است كه گاهى اينقدر فقير بودند كه در حال جنگ، شبانه روز با يك خرما زندگى مى‌كردند، گاهى از اين هم بدتر مى‌شد، كه يك خرما را اين آدم مى‌گذاشت دهنش، همين كه احساس مى‌كرد شيرينى را، از دهانش در مى‌آورد مى‌داد آن يكى، آن هم به آن يكى، آن به ديگرى، و هكذا؛ ولى خدمت كردند براى اسلام، و اسلام را عظمت دادند و گسترش دادند و حالا رسيده است به ما، حالا نوبت ماهاست. پاسدارهاى ما، شما آقايان، همه، از اينكه مثلاً در اينجا جبران نمى‌شود هيچ ابداً افسرده نباشيد، خوب، اعمالى كه براى خداست جبران ندارد، مگر آنكه خدا [پاداش] بدهد. يك عمل صالحى كه براى خدا باشد همۀ اين دنيا هم جبران آن نيست. كوشش كنيد كه عملهايتان براى خدا باشد و وقتى كه آنجا مى‌رويد با دست پر رفته باشيد. من اميدوارم كه شماها در اين خدمت بزرگى كه مى‌كنيد، هم برادرها و هم خواهرها در آن حال رنج مى‌بينند، من اميدوارم كه تمام اينها در نامۀ اعمال شما در هر هفته يك دفعه خدمت امام زمان ـ سلام اللّه‌ عليه ـ برسد و مشمول دعاى آن بزرگوار باشيد و همه‌مان ان‌شاءاللّه‌ باشيم و آخرش هم در محضر همۀ اوليا و در محضر خدا. اميدوارم كه همۀ شما در آنجا روسفيد باشيد؛ همان طور كه نهضت اسلامى را كوشش مى‌كنيد تا روسفيد باشد. فقر و محروميت ملت در رژيم پهلوى الآن اين كشور مال خود شماهاست؛ يك آقا بالاسر شماها نداريد كه از خارج آمده باشد و بخواهد به شما حكومت كند. در ظرف اين پنجاه سال همۀ ما در اسارت بوديم و همه ديديد، البته هر كس به مقدارى كه سنش زيادتر باشد زيادتر ديده است، كه شماها از آن روزى كه چشم باز كرديد و توانستيد يك مطلبى را بفهميد، شايد اولش قضيۀ سازمان امنيت بوده است. و من از اولى كه اين رژيم منحوس آمد روى كار، من همه‌اش را يادم هست، شما نمى‌دانيد چه تلخيهايى از اين رژيم اين ملت شريف ما كشيده است. بانوان ما با چه زحمتها مواجه بودند؛ به اسم «تمدن»، به اسم «آزاد زنان آزاد مردان»، چه مصيبتهايى سر اين زنها آوردند، با چه شيطنت و قساوت. مأمورهاى آن وقت اصلاً منسلخ^۲ شده بودند از انسانيت؛ يك حيوان جنگلى! بدتر از حيوان جنگلى، حيوان جنگلى هم اينطور نمى‌كند. اينها از يك حيوان جنگلى بدتر بودند، نسبت به زنهاى محترمۀ ايران و مردها و جوانها، نسبت به همه؛ روحانيون، كاسبها، دانشگاهيها، همه، چه كارها در زمان رضاخان شد، كه شما اكثراً يادتان نيست و چه كارها هم در زمان اين دومى شد، كه بسيارى‌اش را همه‌تان يادتان هست. آن وقت مملكتى بود كه از ما نبود؛ يك نوكرى اينجا گذاشته بودند ـ مثل اينكه حالا هم يك نوكرى در عراق^۳ گذاشتند. يك نوكرى هم در مصر^۴ دارند ـ يك نوكرى گذاشته بودند و اين نوكر جلاد^۵ همه چيزها هم در دسترسش گذاشته بودند و او هم هر كارى مى‌خواست انجام مى‌داد. جيب آنها را پر مى‌كرد، و ملت ما را به فقر و فلاكت [مى‌برد]، حتى در خود تهران، اين محله‌هاى جنوب شهر و اين «حلبى‌آباد»^۶ و نمى‌دانم چى چى آباد و چى چى آبادها، كه زندگى‌شان را لابد مى‌دانيد، فضلاً از آنهايى كه در خارج از تهران بودند. تمام ثروت اين ملت را به جيب امريكايى‌ها و انگليسها و زمان آن مردِكه به انگليسها، بيشترش امريكايى‌ها و به روسها و به همه، به جيب اينها كردند و جيبهاى آنها را پر كردند و مابقى‌اش را هم به جيب خودشان و دارو دستۀ خودشان كردند. كه حالا گاهى وقتها بعضى نقل مى‌كنند براى من از كاخهايى كه اينها دارند كه چه كاخهاى فلان و فلان هست و اين ملت بيچارۀ ضعيف ما را، از تمام مواهب اوليۀ زندگى [محروم كرده بودند]. آب ـ مثلاً ـ در بعضى از نقاط ايران وجود ندارد! هنوز هم باز نتوانستند برايشان آب بياورند. من كه نجف بودم، يكى از تاجرهاى خيّر كويت، كه اهل ايران بود اصلاً، مكرر هر سال مى‌آمد پيش من و مى‌گفت كه فلان دِه ـ بعضى دهات طرف فارس ظاهراً بود ـ آنجا آبشان از آب باران است! و اين چيزى كه درست كرده‌اند كه جمع بشود آب باران در آن گاهى وقتها يك فرسخ از آنها دور است؛ زنها بايد يك فرسخ راه بروند، كوزۀ آب را پر كنند بياورند براى بچه‌هايشان، آن هم كوزۀ آب باران! و در يك جايى درست كرده بودند كه مى‌گفت دارد خراب مى‌شود و شما اجازه بدهيد كه من بروم و از سهم امام كمك كنم و آنجا را درست كنم؛ خوب، ما هم اجازه مى‌داديم. وضع اينطور بود كه يك آب انبارى در يك فرسخى ـ مثلاً ـ بوده است، يا درست كرده بودند، و اين بيچاره‌ها از اينجا بايد بروند آنجا و آب بياورند. ديگر اسفالتى در كار نبود؛ نمى‌دانم طبيبى اصلاً در كار نبود. لابد اين را شنيده‌ايد شما كه بعضى از جاها به واسطۀ كم آبى و بى‌طبيبى بچه‌شان وقتى چشمش [به هم] مى‌چسبيد و مى‌خواستند باز كنند، با بول اين كار را مى‌كردند! اين مملكت «متمدن» ما بود كه بنا بود يك سال ـ دو سال ديگر برسد به ژاپن يا بشود مثل امريكا! اين مملكتى بود كه هى مى‌گفتند «تمدن بزرگ» و «دروازۀ تمدن بزرگ». مردم بيچاره را اغفال كردند و همه چيزشان را دادند به خارجيها و از همۀ مواهبى كه، چيزهايى كه در زندگانى نياز اول بشر است، مثل طبيب، مثل بيمارستان، اينها را فاقد بودند؛ حتى در تهران، اين بيچاره‌هايى كه در زاغه‌ها نشستند، براى من نقل مى‌كردند كه پنجاه تا شصت تا پله بايد بروند تا برسند به شير آب و آب براى خودشان تهيه كنند. اين مال آن زمان بود. آنها خوردند و بردند و مصيبتهايى براى مملكت ما به بار آوردند، كه تا سالهاى طولانى نمى‌شود جبرانش كرد. اگر همۀ ملت با هم دست بدهند، چندين سال طول مى‌كشد تا جبران بشود. شيطنت‌ها براى دلسرد نمودن مردم از انقلاب من اميدوارم كه همۀ ملت چنانكه از اول نهضت يك تحولى پيدا شده بود و بيدار شده بودند، حالا هم اين بيدارى ان‌شاءاللّه‌ محفوظ بماند و آن هوشيارى باقى بماند و با همان حال به پيش بروند، تا اينكه ان‌شاءاللّه‌ اين كشور اصلاح بشود و اقتصاد اين مملكت درست بشود، احتياج ما به خارج از بين برود، و خودمان مستقلاً و آزاد زندگى كنيم. از امورى كه بايد من تنبه بدهم اين است كه بسيار اشخاص هستند كه افتادند توى بازار و توى دانشگاهها و توى كارگرها و همۀ قشرها و مردم را دارند سرد مى‌كنند از اين نهضتى كه كرده‌اند؛ هى به گوششان مى‌خوانند كه اين هم جمهورى اسلامى! چه كرد؟ كارى براى ما نكردند. مى‌خواهند مردم دلسرد بشوند و اگر يك مصيبتى پيش آمد ديگر همراهى نكنند و حال آنكه شما كارى كرديد كه همۀ دنيا دارند مى‌گويند كه اين معجزه بوده است. همين يك كار را اگر شما كرده بوديد كه اين دزدها را، اين آدمخوارها را، اين خونخوارها را، اين آدمكشها را، از مملكت خودتان بيرون كرديد، همين كار از همۀ كارها بالاتر است. در صورتى كه اينطور نيست كه كارى نكرده باشند. الآن همه جا مشغول به كارهاى اساسى هستند؛ خانه‌سازى و پاكسازى ادارات و ... . و شما هم كه يك خدمت بزرگى به عهده‌تان هست كه آن خدمت را داريد مى‌كنيد. همۀ قشرهاى ملت توجه داشته باشند كه اين شيطانهايى كه وسوسه مى‌كنند بيخ گوششان كه چه شد و چه شد، اينها دشمن اسلام هستند، اينها دشمن خود ملت هستند، اينها مى‌دانند چه شده است، نه اينكه نمى‌دانند! از آن كه شده خيلى ترسيدند و مى‌ترسند از آن بدتر برايشان بشود و مى‌شود ان‌شاءاللّه‌. بايد گوش نكرد به اين حرفها. ما موظفيم كه عمل كنيم به آن چيزى كه خداى تبارك و تعالى فرموده است؛ اگر نتيجۀ خوب حاصل شد، كه «الحمدللّه‌» هم آخرت به ما رسيده، هم دنيا و اگر ما نتوانستيم به نتيجه برسيم، آخرت را داريم «الحمد للّه‌» ... و من می‌دانم که به همین حالی که ملت هست ان‌شاءالله، اگر باقی بماند تا آخر می‌رود و این انقلاب منعکس می‌شود در سایر ممالک دیگر، چنانچه منعکس شده است و سایر ممالک دیگر هم به این انقلاب ما اقتدا می‌کنند و ممالک خودشان را از چنگال این خونخوار ابرقدرتها خارج می‌کنند (ان‌شاءالله حضار) من از شماها متشکرم و آنطوری که به من رسیده است، زحمتهای شما، زحمتهای هم ارزنده است خیلی، و هم با رنج و با تعب و اینها مقارن است؛ و زحمت هر چه زیادتر باشد پیش خدا آبرومندتر است انسان، شما زحمتهای خود پیغمبر را در صدر اسلام ببینید چه زحمتهایی بوده است که در وطن خودش نتواند بماند، باید برود تو غار و بیابان، و توی غاری زندگی کند و محبوس باشد آنجا، و نتواند در خود مکه بماند. برود طائف آنجا هم بِهِش اذیت بکنند و همیشه در رنج و عذاب بوده حضرت؛ شما خیال نکنید یک روز خوش به پیغمبر گذشته باشد؛ مادامی که مکه بود که آن گرفتاریهای فوق‌العاده، گرفتار به مشرکین مکه و بت‌پرستها و آنها، وقتی هم که تشریف بردند به مدینه، باز اول زحمت‌ها بود که هی حمله کردند و دفاع بود هی حمله و دفاع هی جنگ و گریز بود تا اینکه اسلام را در جزیرةالعرب اول و بعد هم در جاهای دیگر گسترش داد و به برکت او ما مسلمان هستیم و شما مسلمان هستید و آن رنجهایی که پیغمبر اکرم برد و... اصحاب او بردند در آن وقت، شما وقتی آن را نگاه بکنید برایتان آسان می‌شود رنج بردن، و امیدوارم که خداوند به همه شما اجر و مزد عنایت کند (آمین حضار) و همه شما را در پیشگاه خدای تبارک و تعالی سفیدرو و آبرومند کند (آمین حضار) و ان شاء‌الله با قدرت همه قشرهای ایران پیش بروند (آمین حضار) و با وحدت کلمه پیش بروند (آمین حضار) و آن عده‌ای که حالا خرابکارند و افتادند تو کار و خرابکاری می‌کنند ان‌شاءالله یا هدایت بشوند و برگردند به دامن ملت، و یا ان‌شاءالله بروند به طرف جزای اعمالشان. (ان‌شاءالله حضار) والسلام علیکم و رحمة‌الله و برکاته.

1. - نعمت‌اللّه‌ نصيرى، رئيس سازمان اطلاعات و امنيت كشور (ساواك).
2. - كنده، جدا شده.
3. - صدام حسين، رئيس جمهور عراق.
4. - محمد انور سادات، رئيس جمهور مصر.
5. - محمدرضا پهلوى.
6. - بخشى از نواحى جنوب شهر تهران و محلات فقيرنشين كه ساكنان آن به علت نداشتن خانه و مسكن، با تعبيۀ حلبهاى خالى روغن و امثال آن، سرپناههايى براى خود مى‌ساختند. مجموعۀ اين سرپناهها به حلبى‌آباد مشهور شد. برخى شهرهاى ديگر نيز وضعى مشابه تهران داشته‌اند.