

بسم اللّه الرحمن الرحيم خطر براى اسلام و انقلاب اسلامى من از شما برادران و جوانان عزيز تشكر مىكنم كه در اين مدت پاسدارى كرديد، و حفظ امنيت را شما كرديد؛ و از خداى تبارك و تعالى سعادت و سلامت و عزت شما را خواستارم. لكن نكتهاى را بايد عرض كنم، كه به ساير پاسدارها هم كه با من ملاقات كردهاند گفتهام، و آن اين است كه امروز چشمهايى به شما دوخته شده است، و به مملكت شما؛ چشمهاى دشمنها و چشمهاى دوستها. دشمنها مىخواهند بهانه پيدا كنند و اين انقلاب را آلوده كنند. يكوقت هست كه يك شخص به عنوان اينكه يك شخص است يك خلاف مىكند؛ اين خلاف البته صحيح نيست؛ لكن اين اسباب اين نمىشود كه يك نهضت آلوده بشود؛ يك شخص است. يكوقت هست كه يك شخصى كه منتسب به نهضت است، از نهضت است، مثل شماها كه پاسدار نهضت هستيد و نگهبان جمهورى اسلامى هستيد، اگر خداى نخواسته از بعضى از شما يك مطلبى صادر بشود، يك عملى انجام بگيرد كه اين عمل موافق با اسلام نباشد، موجب اين بشود كه اين چشمهايى كه دوخته شده است كه اشكال بكند، آن وقت اشكالشان را متوجه به شخص ـ اين آدم ـ نكنند؛ كه اين شخص يك همچو كارى كرده؛ اشكال را متوجه بكنند به اسلام و جمهورى اسلامى و نهضت اسلامى، كه نهضت اسلامى را يكجور ديگرى غير از آنچه بايد باشد نمايش بدهند. اين مسئوليتش خيلى زياد است. مسئوليتِ اصلِ كارْ همه دارند اگر خلاف بكنند؛ اما يك مسئوليتهاى شخصى است كه بين خودش و خدا تمام مىشود وقتى توبه بكند، اما يك مسئوليتى است كه يك نهضت، اسلام [و] اينها بسته به آن دارد. اگر چنانچه يكى از شماها امروز كه در لباس شريف پاسدارى هستيد ـ مثلاً ـ با مردم رفتارش يك رفتارى باشد، مثل رفتارى كه سابق اجزاى ساواك ـ مثلاً خداى نخواسته ـ داشت، امروز نمىگويند كه اين آقا اين كار را كرد؛ آنهايى كه دشمن هستند مىگويند كه خوب ما ديديم كه اينها هم آمدند روى كار و جمهورى اسلامى هم شد و [در] جمهورى اسلامى هم همان كارهايى كه ساواكيها مىكردند مىكنند. به جمهورى اسلامى نسبت مىدهند، به اسلام نسبت مىدهند. مسئوليت سنگين پاسدارى از مكتب اين مسئوليت خيلى مسئوليت بزرگى است كه الآن به گردن همۀ ما هست؛ يعنى من همين مسئوليت را دارم، شماها هم همين مسئوليت را داريد، كه ما بايد پاسدار اسلام باشيم. يك پاسدارى از ملت است، يك پاسدارى از بازار مسلمانها و خانههاى مسلمانها، و از اشخاصى كه مىخواهند شلوغ بكنند و از اينها پاسدارى مىشود، كه اينها را ـ شلوغكارها را ـ نگذارند شلوغ بكنند؛ دزدها را نگذارند [كه سلب امنيت] بشود، [جلوى] خيانتها را بگيرند. اين يك قِسم پاسدارى است، يك پاسدارى هم پاسدارى از مكتب اسلام است. اين مهم است كه پاسدارى ماها بكنيم از مكتب اسلام، از جمهورى اسلام. پاسدارى از جمهورى اسلام و مكتب اسلام اين است كه ما اعمالمان همان طورى كه اسلام مقرر فرموده است باشد. اگر اعمال پاسدارهاى جمهورى اسلام همان اعمال اسلام باشد، موافق رضاى خدا باشد، با بندگان خدا رفتارش رفتار برادرانه باشد، حتى [با] آنهايى هم كه معصيتكار هستند. پيغمبر اسلام ـ صلىاللّه عليه و آله و سلم ـ همان طورى كه براى مؤمنين رحمت و دلسوز بود، براى كفار هم بود. دلسوز بود براى كفار؛ يعنى متأثر مىشد كه اين كفار به كفر خودشان باقى باشند، و منتهى به آتش جهنم بشوند. براى آنها دلسوزى مىكرد. دعوتش براى اين بود كه نجات بدهد اين اشخاص كافر را، آن اشخاص عاصى را. خداى تبارك و تعالى خطاب مىفرمايد كه «مثل اينكه مىخواهى خودت را بكشى براى اينها كه اينها ايمان نياوردهاند»! همچو متأثر بود كه اينها چرا ايمان نمىآورند، اينها چرا نجات پيدا نمىكنند، اينها چرا؟ وقتى كه يك دستهاى را در يك جنگى ـ در ... تاريخ هست ـ كه بسته بودندشان و مىآوردند از كفار، مىفرمود كه ما اينها را بايد با زنجير وارد بهشت كنيم! حالا بايد اينطور بياوريم و هدايتشان بكنيم.۱ نورِ هدايت بود. همان طورى كه با مؤمنين سر صلح و صفا داشت، با ديگران هم داشت؛ مگر آنهايى كه يك غدۀ سرطانى بودند كه بايد كنده بشوند؛ از جامعه بايد كنار بروند. شما آقايان كه الآن پاسدار انقلاب هستيد، يعنى «انقلاب اسلامى»، همان طورى كه از انقلاب پاسدارى مىكنيد، تكليف بالاتر اين است كه از اسلام پاسدارى بكنيد؛ و آن به اين است كه از خودتان پاسدارى بكنيد. از هواهاى نفسانى خودتان، از شهوات خودتان، از ميلهايى كه ميلهايى است كه در هر انسانى هست و ميل شيطانى است، از اينها پاسدارى كنيد؛ به طورى كه وقتى كه شما پاسدارها را مردم مىبينند، يا آن چشمهايى كه مىخواهند يك اشكالى بكنند ببينند، ببينند كه شما مردمى هستيد كه سلامت هستيد؛ در عين حالى كه قدرت داريد، در عين حالى كه با اشخاصى كه فاسدند قدرتمندى هم نشان مىدهيد، لكن با مردم رحيم هستيد، با مردم رفيق هستيد. نگرانى رژيمهاى شيطانى از مردم رژيم سابق و رژيمهاى شيطانى، اينهايى كه مردم را به داغ مىكشيدند، داغ مىكردند ملت را، اذيت مىكردند، ارعاب مىكردند، با هر طورى بود مردم را مىخواستند از خودشان بترسانند، اين نكتهاش اين بود كه خودشان خيانتكار بودند، و از مردم مىترسيدند؛ و هرچه زيادتر ارعاب مىكردند دليل بر اين بود كه زيادتر مىترسند. براى حفظ خودشان چاره نمىديدند الاّ اينكه مردم را اذيت كنند و ارعاب كنند، كه مردم بترسند از آنها. ولهذا نمىتوانستند اينها چهرۀ خودشان را در جامعه نشان بدهند. اين محمدرضا يكوقت توى جامعه نتوانست بيايد. هر وقت اينها مىخواستند عبور بكنند از يك خيابانى، اين خيابان قرق مىشد، اجزاى سازمان امنيت تحتنظر مىگرفتند همۀ خانههاى مشرِف به خيابان را؛ همه را قرق مىكردند و تحت نظر مىگرفتند. و آنها هم كه هياهو مىكردند، از خودشان بودند، نه مردم! مردم براى اينها هياهو نمىكردند. تا همچو نمىشد و همه چيز كنترل نمىشد و تحت نظر و مراقبت قرار نمىگرفت، اين جرأت نمىكرد از خيابان عبور كند! چرا؟ براى اينكه مردم با او خوب نبودند. اين از هر فردى مىترسيد، مبادا يكوقت يك ـ مثلاً ـ تفنگى به او بزنند، يك سنگى به او بزنند. مىترسيدند از مردم. ژاندارمرى ما و ـ عرض مىكنم كه ـ ارتش ما و پاسبان و شهربانى ما، همۀ آنها، وضعشان اينطورى بود كه با مردم از باب اينكه نبودند، مردم را ارعاب مىكردند براى اينكه كلاه خودشان را حفظ كنند. مسئولان در حكومت اسلامى اسلام اينطور نيست. اسلام سردارهايش هم توى مردمند. پيغمبر اسلام ـ صلىاللّه عليه و آله و سلم ـ خوب، سردار همه بود، بزرگ همه بود، توى مردم بود. با مردم مىآمد مىنشست، توى مسجد مىنشست مثل ساير مردم. حضرت امير ـ سلاماللّه عليه ـ آن وقت كه حكومت يك مملكتى بود كه چندين مقابل ايران بود، مصر بود، حجاز بود، عراق بود، ايران بود، سوريه بود ـ عرض كنم ـ يمن بود، همۀ اينها تحت سيطرۀ او بود، مثل ساير مردم مىآمد با مردم مىنشست و معاشرت مىكرد. براى اينكه از مردم نمىترسيد. ظلم نكرده بود به مردم تا بترسد، از آنها. خلافى نكرده بود كه از مردم [بترسد.] براى مردم بود؛ مردم او را حامى خودشان مىدانستند. مردم شما را بايد حامى خودشان بدانند. شما جورى رفتار كنيد كه مردم شما را تشخيص بدهند كه يك برادرهاى دلسوزى هستيد براى آنها، و براى حمايت آنها شما شبها بيداريد و شبها كشته مىدهيد. اگر خداى نخواسته يك جوانى در بين شما پيدا شد ـ از باب اينكه جوان است گاهى بىتوجه به مسائل است ـ يكوقت خواست يك كارى بكند كه كجرفتارى باشد، با مردم يك خشونتى بخواهد [بكند] حالا كه يك تفنگى دارد، روى مردم مثلاً [دعوا] بكند، نصيحتش كنيد به اينكه اسلام است؛ ديگر قضيه، قضيۀ رژيم طاغوت نيست كه سربازش با مردم دعوا بكند؛ سربازش برادر مردم است و براى مردم است. وقتى اينطور شد، مردم هم براى شما مىشوند؛ محبت متقابل است. وقتى شما محبت به مردم كرديد، مردم به شما محبت مىكنند. آن روزى كه ارتش ايران شمشير كشيده بود دنبال مردم، مردم هم با تمام قوا با آنها مىجنگيدند. آن روزى كه ارتش آمد توى مردم و با مردم [همدردى] كرد، گُل سرش مىريختند. محبت متقابل است. حفظ حيثيت اسلام، از مهمترين مسئوليتها الآن يكوقتى است كه ما احتياج به اين داريم كه همهمان رفتارمان، گفتارمان، اعمالمان يكطورى باشد كه اين دشمنهاى ما به ما اشكال نكنند كه اينها هم همانند؛ آن روز نمىتوانستند، حالا مىتوانند. آن روز چون آب نبود شنا نمىكردند؛ حالا آب هست؛ حالا كه آب هست، شناگر قابلى هم هستند! نبايد اينطور بشود؛ ما بايد حفظ كنيم خودمان را، حفظ كنيم حيثيت اسلام را، حفظ كنيم حيثيت جمهورى اسلامى را، و حفظ كنيم بازار و خيابان و اينها [را]. اينها اهميتش كمتر از آن حفظهايى است كه عرض كردم. آنها بسيار مهم است. و من دعاگوى همۀ شما هستم، و خدمتگزار همۀ شما هستم. و از خداى تبارك و تعالى سعادت، سلامت، عزت، قدرت شما را مىخواهم، و انشاءاللّه اميدوارم كه با همين قدرت پيش برويد و با همين قدرت نهضت را پيش ببريد؛ و اسلام آنطورى كه دلخواه همه است تحقق پيدا بكند؛ و همهمان انشاءاللّه مملكت خودمان را خودمان اداره كنيم، و دست ديگران مقطوع از آن باشد؛ و اسلام به آنطورى كه هست و به آنطورى كه مكتب مترقى است، در خارج انشاءاللّه با كمك همه و قدرت شما برادرهاى برومند انشاءاللّه تحقق پيدا بكند.