

بسماللّه الرحمن الرحيم غرور، اسباب شكست من سخنان ايشان را تاكنون نشنيده بودم؛ و موجب شرمسارى است كه همۀ ما داريم. و من اميدوارم كه نمايندگان ما همه موفق باشند. فقط يك نكته را مىخواستم عرض بكنم و آن اينكه اين مُبالغات را كه راجع به من فرمودهاند من نمىپذيرم.۱ من يك خادمى از همۀ شماها هستم و قضيۀ رهبرى و غير رهبرى در كار نيست؛ قضيۀ نهضت است و صف واحد، همه با هم.ايشان خوب بيان مىكنند لكن راجع به من يك قدرى بايد عرض كنم تندروى فرمودند؛ و خصوصاً در حضور كسى از او اينطور تمجيد كنند، ممكن است كه باور كند، غفلت كند و فاجعه به بار بياورد. من اميدوارم كه همۀ آقايان اين جهت را توجه داشته باشند كه در عين حال كه يك نهضت مقدس عالى بوده است كه نظيرش را ما سراغ نداريم و يك نهضتى بود كه با ضايعات كم، عايداتِ زياد عايد ما شد، در ظرفِ ـ بايد گفت ـ چند ساعت اين رژيم منحوس را از بيخ و بن كند لكن غرور نياورد. غرور اسباب شكست است. بايد ما بنده باشيم و همه چيز را از خدا بدانيم. فراگيرى نهضت، عنايت خاص خدا من آن وقتها كه مىديدم اين نهضت همگانى شده است و همۀ اقشار ملت را [فرا ]گرفته است ـ كه بچهاى كه پستانك دهنش است پستانك را درمىآورد و شعار مىدهد و اين در يك قشر محدود نيست بلكه قشرها را فرا گرفته است، از حدود هم گذشته است ـ من اميدوار مىشدم براى اين نكته كه مىديدم كه مسئلهاى نيست كه بشر بتواند، مسئلهاى نيست كه با رهبرى درست بشود، مسئلهاى نيست كه مردم بتوانند؛ مسئلهاى است الهى. اين قدرت خداى تبارك و تعالى است كه با عنايات خاص خودش اينطور كرد كه تمام اقشار ملت ما يك زبان شدند؛ تمام اقشار يك مقصد شدند؛ مقصد واحد، شعار واحد. من اميدوار شدم. خوف دشمنان از آمدن امام به ايران آن وقت هم كه در سختى بودم و هجوم از اطراف بود، تهديدات از اطراف، از امريكا بود، از ايران بود، و مىخواستند مانع بشوند از اينكه من بيايم به ايران، و آن نقشهها را كشيدند ـ و بحمداللّه آن نقشهها نقش بر آب شد ـ من از آن وقت ... اگر مطمئن نشدم خيلى احتمال مىدادم كه مسئله، مسئلۀ غيرعادى باشد؛ و همين طور بود. و لهذا همۀ اين تهديداتى كه شد و توصيههايى كه شد ـ از قِبَل دولت ايران به وسيلۀ دولت فرانسه، و امريكا به وسايل مختلف ـ اينها همه قوّت داد ذهن مرا كه اينها توطئه مىخواهند ببينند. از رفتن من به ايران اينها يك خوفى در دلشان هست و رفتن من را مىخواهند تعويق بيندازند. «زودرس است حالا نرويد»! به صورت اينكه مىخواهند يك ـ مثلاً ـ نوازشى از ما بكنند، يك مصلحتبينى! و من مىديدم كه دشمنها نمىخواهند مصلحت ما را ببينند؛ مصلحت خودشان اين است! من اين را كه فهميدم عازم شدم به اينكه نه، بايد بروم. از رفقاى ما هم، از دوستان ما هم توصيه مىشد كه حالا زود است؛ لكن من از اصرار آنها فهميدم كه نه زود نيست، حالا بايد رفت! و اينها درصددند كه همۀ قوا را جمع كنند و يك توطئهاى است در كار. اينجا هم كه من آمدم، باز آقايان ـ بعضى از آقايان ـ مىگفتند كاش مثلاً زودتر نمىآمدند؛ باز يك مقدارى زود بود! ولى من اعتقادم اين بود كه زود نبود، و زود هم نبود. اگر ما اينها را مهلت داده بوديم و يك قدرى تعويق انداخته بوديم، شايد تا حال اگر تعويق انداخته بوديم اينها كارهاى خودشان را كرده بودند و نقشههايى كه بايد بكشند پياده كرده بودند، و ما را تا آخر ديگر نمىگذاشتند كارى بكنيم. شايد ما را ديگر نمىگذاشتند به اين حدود بياييم. لكن من روى همان معنا ـ از كارهاى اينها و از سفارشات اينها ـ اطمينان پيدا كردم به اينكه مسئلهاى در كار است. رفقا هم كه به من مىگفتند خوب است كه يك قدرى تعويق بيندازيد، مىگفتم نمىشود، براى اينكه اينها دشمنهاى ما هستند كه مىگويند نرو. اگر چنانچه اينها همچو چيزى نمىگفتند خوب يك چيزى بود؛ اما اينها دشمنهاى ما هستند كه مىگويند حالا نرو، زودرس است حالا! براى آنها زودرس بود لكن به ما مىگفتند كه حالا رفتن شما زودرس است! از اين جهت من آمدم. در كمين بودن دشمنان انقلاب و بحمداللّه تاكنون پيشرفتهاى چشمگيرى شد، به طورى كه اين نهضت نمونه است در همۀ نهضتهايى كه در طول تاريخ واقع شده است. يعنى نهضتى است كه همۀ قشرها [بودند]. من گمان نكنم كه در تاريخْ نهضتى كه بچۀ كوچولو هم همان شعار پيرمرد و شعار جوان را بدهد، تحقق پيدا كرده باشد. چنانچه نهضتى كه اينطور يك همچو قدرت غولوار را و با پشتيبانيهاى ابرقدرت ـ اين نهضت با دست خالى پيش ببرد، اين هم يك امر غيبى بود. ما نبايد غرور پيدا كنيم كه ما كرديم؛ خداست كه اين كارها را به ارادۀ مقدسۀ خودش انجام داد. حالا هم صفهاى ما بايد فشردهتر بشود. يك قشر نمىتواند اين خرابيها را ترميم كند. همه با هم، همه با هم، تمام اقشار با هم به پيش! اگر چنانچه از اين به بعد سستى بشود، خداى نخواسته اين نهضت رو به سستى برود، آنها در كمينند؛ و دشمنهاى ما دست برنداشتهاند. اينجا مملكت نفت است، اينجا مملكت چيزهاى ديگر؛ ذخاير زيرزمينى زياد است. آنها دست از اينجا برنمىدارند. اينجا سرحدى است كه براى آنها قضيۀ سوقالجيشى در كار است. آنها به اين زودى دست برنمىدارند. لكن ملت ما بايد هوشيار باشد؛ ملت ما خيال نكند تمام شد مطلب. آقايان خيال نكنند كه مطلب تمام شد، حالا بايد ديگر رها كنيم. خير، مطلب مهم است و از اين به بعد، همه با هم باشيم. اختلافات منشأ شكست اسلام تبليغات ما بايد قويتر بشود از سابق؛ اقشار ما بايد فشردهتر بشوند از سابق؛ صفهاى ما بايد فشردهتر بشود؛ اختلافات ما بايد كمتر بشود. من متأسفم كه در بعضى از بلاد مىشنوم اختلاف شده است. اختلاف سرِ چه؟ براى چه اختلاف؟ آنهايى كه اختلاف مىاندازند، اينها معلوم شد از اسلام اصلاً حظى ندارند. اين اختلاف معنايش اين است: شكست اسلام. اگر ما با هم مختلف بشويم، اسلام شكست مىخورد. اگر در قشر روحانى خداى نخواسته مردم احساس كنند كه اين اختلافات براى دنياست ـ براى دين كه اختلافى در كار نيست، همۀ ما، همۀ ما يك دين داريم، يك قرآن داريم، اگر اختلافى پيدا بشود اختلاف روى اساس دنياست، شيطان است كه اختلاف مىاندازد ـ اگر ساير مردم توجه كنند كه ملاّها روى هواهاى نفسانى با هم مختلف هستند، طلبهها روى هواهاى نفسانى با هم مختلف هستند، مردم از شما رو برمىگردانند. [اگر] از شما رو برگرداندند، اسباب شكست شماست؛ شكست شما شكست اسلام است. وظيفۀ شما سنگين است آقا! شما بايد با اخلاق خودتان، با اعمال خودتان مردم را دعوت كنيد. شما هادى مردم هستيد. شما بايد چراغ باشيد. شما بايد نور باشيد. تهذيب كنيد نفوس خودتان را. حب دنيا را از نَفْسِتان بيرون كنيد، رأس كل خطيئه است. همۀ خطاها از حب دنياست، از حب شهرت است. اين حب را از دل خودتان بيرون كنيد، بميرانيد اين حب را؛ زنده بشويد به زندگانى اسلام: زندگانى الهى. شما الهى بشويد. وحدت پيدا بكنيد. صفتان را واحد كنيد. دشمنها در كمين شما هستند، در كمين ملت ما هستند. دشمنها حالا فهميدند كه وحدتى كه در ايران پيدا شده است، آنها را شكست داد. الآن بيشتر درصدد هستند براى اينكه چشيدند آن مزهاى را كه وحدت داشت در بين ما. آنها عذاب او را چشيدند! الآن درصدد اينند كه شماها را متفرق كنند، از هم جدا كنند شما را: خودتان را از هم جدا كنند، شما را از قشرهاى ديگر جدا كنند، دانشگاه را از دانشگاههاى اسلامى ـ دانشگاه علوم قديمه ـ جدا كنند، قشرهاى متجدد و متنور۲ را از شماها جدا كنند. چنانچه در دويست ـ سيصد سال به اين طرف اين نقشه بوده است. نقشهاى بوده است كه ايران را ويران نگه دارند براى پيشرفت [خودشان]. شما مطالعه كنيد كتبى كه در اين باب هست. ايران را نمىشود ويران كرد الاّ به ويران كردن جناحها؛ نمىشود فتح كرد الاّ به اينكه شما را از هم جدا كنند. ضرورت اتحاد روحانيون با يكديگر روحانيون با هم بايد باشند؛ اينها همه لشكر امام زمان هستند: همه با هم. اگر خداى نخواسته در صفوف شما يك خللى پيدا بشود، اين خللْ خللِ شيطانى است، براى هواهاى نفس است؛ و اگر اين خلل پيدا بشود، در ملت خلل واقع مىشود. در ملت اگر خلل واقع شد، آنهايى كه در كمين هستند حمله خواهند كرد و شما را از بُن خواهند كنْد. اين دفعه اگر خداى نخواسته اينها غلبه بكنند، نه از روحانى چيزى باقى مىگذارند و نه از متنورالفكر، منورالفكر؛ نه از قشر جديد چيزى باقى مىگذارند و نه از قشر قديم. اينها فهميدند كه با اين وحدت ما قدم برداشتيم استعمار را شكست داديم؛ اما شكستى كه اولش است. اگر چنانچه خداى نخواسته يك خللى واقع بشود، خداى تبارك و تعالى از شما ناراضى است، از قشر روحانى ناراضى است. روحانى مبدأ امور است. اگر خللى واقع بشود: اِذا فَسَدَ الْعالِمُ فَسَدَ الْعالَم؛۳ عالِم فاسد عالَم را متعفن مىكند؛ تعفن عالِم، عالَم را متعفن مىكند. در جهنم از تعفن عالِم پناه مىبرند به آتش! و اين تعفنْ تعفنِ توجه به دنياست، توجه به مقام است، توجه به رياست است. از اين چيزها اجتناب كنيد. فقه، تهذيب و مبارزه شمايى كه الآن جوان هستيد مىتوانيد خودتان را تهذيب كنيد؛ اگر پير شديد، ضعيف مىشويد نمىتوانيد. الآن قواى شما قوى است و شيطان در شما ضعيف. وقتى سن شما زياد شد، قواى شما ضعيف مىشود و شيطان در شما قوى. آن وقت ديگر نمىتوانيد، شكست مىخوريد. الآن بايد خودتان را تهذيب كنيد. حوزههاى علميه بايد خودشان را تهذيب كنند. در خلال تهذيب، هر كارى كه هست تعقيب كنند از عِلميات. ما فقاهت لازم داريم. اگر فقيهى از بين برود، اسلام از بين مىرود. ما فقيه لازم داريم، بايد دنبال فقه باشيم. در عين حالى كه دنبال فقه هستيد، همان طورى كه ائمه ـ عليهم السلام ـ بودند، حضرت امير ـ سلاماللّه عليه ـ بود، در عين حالى كه نمازش آنطورى بود، در عين حالى كه عبادتش آنطور بود، شمشيرش هم آنطور بود؛ در عين حالى كه بسط علم و توحيد مىكرد و مثلِ نهجالبلاغه را گذاشت براى ما، در عين حال جنگ مىكرد، در عين حال شمشير مىكشيد؛ در عين حال كه زاهد بود، در عين حال قوى و قدرتمند بود؛ جنگجو بود. اينها با هم بايد باشند. تحريف اسلام واقعى اسلام همه چيز است ... يكى از بدترين چيزى كه اجانب در بين مردم و در بين خود ما القا كردند، اين است كه اسلام براى اين است كه ما همان عبادت بكنيم. چنانكه مذهب مسيح را هم مسخ كردند؛ مذهب مسيح مسخ شد. مسيح هرگز نمىشود كه دعوتش اين باشد كه فقط عبادت بكنيد، ظَلَمه را بگذاريد به كار خودشان! اين نمىشود؛ نبى نمىتواند اينطور باشد. مسخ شده است اينها. اينها اسلام را در نظر ما، در نظر جاهلين مسخ كردند؛ اسلام را به صورت ديگر نشان دادند. و اين از كيدهايى بود كه با نقشهها پياده شده است؛ و ما خودمان هم باور كرديم «آخوند را به سياست چه»! اين حرفْ حرفِ استعمار است: آخوند را به سياست چه؟! «ساسَةُ العباد»۴ در دعاى جامعه، «زيارت جامعه» است؛ «ساسة العباد». چطور امام را به سياست آره، اما آخوند را به سياست نه؟! حضرت امير يك مملكت را اداره مىكرد، سياستمدار يك مملكت بود؛ آن وقت آخوند را به سياست چه؟! اين مطلبى بود كه مُستَعمِر۵ براى اينكه آخوند را جدا كند از دولت و ملت، القا كردند به او؛ آخوند هم باورش آمد! خود آخوند با ما مبارزه مىكند كه شما چكار داريد به سياست! «اين آخوند سياسى است»! اين چيزى بوده است كه ما را ... به عقب راند. آخوندْ نمونۀ اسلام است. اسلام همه چيز است. قرآن همه چيز است. قرآن «انسانْ درستْ كن» است، كتاب انسانسازى است. قرآن همه چيز دارد: سياست دارد، فقه دارد، فلسفه دارد، همه چيز دارد. انسان همه چيز است و بايد همۀ احتياجاتش را قرآن تأمين بكند. انسان يك اعجوبهاى است كه همۀ عالم است، و قرآن يك اعجوبهاى است كه ادارۀ انسان را به همۀ اقشار مىكند. در عين حالى كه فقيه درست مىكند، حكيم درست مىكند، فيلسوف درست مىكند، شمشيرزن درست مىكند، جنگجو درست مىكند. فقيه بايد جنگجو هم باشد؛ فقيه بايد سيّاف۶ باشد، ولىفقيه هم باشد و فقهش را از دست ندهد. جنداللّه يا جند شيطان؟ اينطور نباشد كه حالا بگوييد كه حالا كه وقت نهضت است ديگر درس هيچى! اين غلط است. علم همه چيز است؛ علم همۀ جهات است. حضرت امير براى علم شمشير مىزد، براى توحيد شمشير مىزد، براى بسط فقه شمشير مىزد. خيال نكنيد كه حالا كه ما وارد شديم در مسائل سياسى، ديگر نبايد وارد به مسائل علمى بشويم. شما كه جوانيد بايد فقاهت ايجاد كنيد، فقاهت در خودتان ايجاد كنيد؛ بايد فقيه بشويد، فقيه، از او كار مىآيد اما فقيه مهذب، طلبۀ مهذب، انسان مهذب، ملت مهذب. همه بايد اخلاق خودشان را تهذيب كنند، همه بايد جهاد با نفس بكنند لكن شماها اَوْلى هستيد. شمايى كه جنداللّه هستيد بايد به امر خدا [عمل كنيد]؛ «جنداللّه» معنايش اين است كه به امر خدا بايد عمل بكنند، به فرمان او. همان طور كه جندى به فرمان سرلشكرش، به فرمان سپهبدش عمل مىكند، شما جنداللّه هستيد به فرمان او بايد عمل كنيد. اگر چنانچه از فرمان او تخطى بكنيد، جنداللّه نيستيد؛ هر مقدارى كه نازل شد: يا جنداللّه يا جُندِ شيطان. اگر دنيا مَطمَح نظر۷ شماست جندالشيطان، اگر حق تعالى مطمحنظر شماست جنداللّه. ظلّاللّه معيار تميز حق از باطل ظلّاللّه همين طور است. سلطانْ ظلّاللّه است. اگر تخلف از يك جهتى بكند، ظلّالشيطان مىشود. ظل، سايه است؛ سايه همۀ چيزهايش به ذى ظل است، خودش هيچ ندارد. ظلّاللّه كسى است كه تمام حركاتش به امر خدا باشد؛ مثل سايه باشد: خودش هيچ. سايه خودش هيچ حركتى ندارد؛ ذى ظل هر حركتى كرد سايه هم همان طور حركت مىكند. اميرالمؤمنين ظلّاللّه است، پيغمبر اكرم ظلّاللّه است كه هيچ حركتى از خودش ندارد؛ هر چه هست از خداست. اينها ظلّالشيطان هستند! به اين سلاطين [كه] ظلّاللّه مىگفتند، ظلّالشيطان هستند! ظلّاللّه ميزانِ تميز ماست كه اين سلطان آيا حق است يا باطل. ظلّاللّه ميزان تميز است كه ما با همين تعبير بفهميم كه آيا اين سلطان حق است يا باطل. اگر از خودش عملى كرد، باطل است؛ اگر امر خدا را اجرا كرد ظلّاللّه است و الاّ ظلّالشيطان است. جنداللّه هم، كه شما براى خودتان انتخاب كرديد و يا براى شما انتخاب شده است، همين است؛ به امر خدا: اگر گفت بنشين، بنشين، اگر گفت بايست، بايست. اگر اينطور باشد جنداللّه است اما اگر خدا فرمود كه فلان عمل را بكن و شما تخلف كرديد،[اين] تخلف از شيطان است؛ به همين مقدار از بين مىرود. يكوقت مىبيند كه انسان تا آخرْ همۀ كارهايش للّهِ نبوده است، همۀ كارهايش براى شيطان بوده است: يك انسان در صورت، يك شيطان در واقع. آنجا هم كه برود به صورت شيطان درمىآيد. فقها پاسداران اسلام كوشش كنيد آقايان در تهذيب نفس، در تحكيم مبادى اسلام، در تحكيم فقه اسلام، در بسط فقه اسلام؛ اين فقه غنى. در عالم مثل فقه شما چيزى نيست؛ اين فقه غنى را بسطش بدهيد. لكن در عين حالى كه فقيه هستيد جناح سياست را رها نكنيد. تفكر كنيد در امور، وارد بشويد در امور، دخالت كنيد در امور. «من فقيهم و ديگر كارى ندارم به چيزى»، نمىشود اين. شما فقيه هستيد ولى بايد در امور دخالت كنيد، در مقدرات مردم دخالت كنيد. شما پاسداران اسلام هستيد؛ بايد پاسدارى كنيد. خداوند انشاءاللّه همۀ شما را توفيق بدهد. خداوند انشاءاللّه ما را در پناه شما حفظ كند. والسلام عليكم و رحمةاللّه و بركاته