بسم اللّه الرحمن الرحيم نياز كشور به سازماندهى و سازندگى مسائل و مطالب، همين بود كه آقا خواندند. مهم عمل است. يك مطالبى است كه معلوم است؛ همه به طور كلى مى‌دانيم كه تا كنون با وحدت كلمه و توجه به اسلام به اينجا رسيديم؛ و مى‌دانيم كه تا اين وحدت كلمه نباشد، و تا توجه به اسلام نباشد، نمى‌توانيم پيشرفت كنيم. مسائل به حسب علمى، و به حسب كلى معلوم است؛ لكن عمده اين است كه ما دنبال اين مسائل معلوم عمل بكنيم؛ يعنى همان طورى كه ملت با عمل خودش، و با توجه خودش به اسلام، و قيام و نهضت خودش، و با عدم خوف از تانكها و مسلسلها و نظاميها و قدرتهاى شيطانى حركت كرد، نهضت كرد، ريخت به خيابانها و هجوم كرد، و شكست داد طرف را ـ البته با يارى خداى تبارك و تعالى ـ اين حركت و اين نهضت بايد محفوظ بماند؛ يعنى عملاً ماها ـ كه همه‌مان پاسداران انقلاب اسلامى هستيم و همه خدمتگزار به اسلام هستيم ـ همچو نباشد كه هميشه بگوييم و عمل نباشد؛ بايد دنبال گفتار عمل بشود. چنانچه اگر هزار گفتار بود و عمل نبود؛ اين قدرت سر جاى خودش بود؛ لكن تبليغات شد و مردم عمل كردند. اين عمل بود، عمل دسته‌جمعى بود، كه پيروزى را آورد؛ و اتكال به خداى تبارك و تعالى. حالا هم ما باز احتياج به همين عمل، و همين وحدت، و همين توجه به خدا داريم؛ و اينطور نيست كه ما پيروز شده باشيم. ما يك سدى را شكستيم؛ ريشه‌هايش باز يك قدرى هست. و علاوه بر اينكه اين ريشه‌ها را بايد باز قطع كرد و از بين برد ـ علاوه بر اين ـ كار مشكلتر اين است كه يك سازمانى داد به اوضاع مملكت، و خرابيهايى كه در طول اقلاً پنجاه و چند سال در اين زمان ـ سابقش هم بود ـ خرابيهايى كه براى كشور حاصل شده است، چه از ناحيۀ فرهنگ، چه از ناحيۀ اقتصاد، از نواحى ديگر، حاصل شده است، بايد آنها را بعد از پيروزى تام و كامل ـ آنها را ـ منقلب كرد و اصلاح كرد؛ و اين امرى است كه بايد با دست همه [انجام گيرد] نه تنها دولت مى‌تواند، و نه تنها روحانيت مى‌تواند، و نه تنها ساير اقشار؛ چنانچه در پيشبرد، تا كنون اگر يك قشرى از اقشار مى‌خواست نهضتى ايجاد كند ـ خودش و خودش برود دنبال اين كارها ـ هيچ امكان نداشت. اين وقتى امكان پيدا كرد، و يك امر محال ـ به نظر اشخاص مادى ـ تحقق پيدا كرد [كه] با معنويت و اسلام حاصل شد. در راه پاكسازى و نوسازى بايد اين كارهايى كه بعد مى‌خواهد بشود، كارهايى كه بعد از اين بايد تحقق پيدا بكند، چه اين پاكسازى از اين قشرهاى گنديده‌اى كه الآن بين مردم مجتمعند، بين مردم منتشرند، و مى‌خواهند نگذارند اين نهضت به ثمر برسد، و چه بعد از اين پاكسازى، براى نوسازى مملكت ـ كه خراب كرده‌اند [و] حالا بايد آباد بشود ـ اينها با لفظ درست نمى‌شود؛ اينها عمل مى‌خواهد چنانچه تا حالا كه آمده‌ايم، با عمل آمده‌ايم؛ با لفظ، هر چه لفظ هم بود فايده نداشت. بايد همۀ ما همان طورى كه تا حالا شما جوانها و مرد و زن، همه با هم حركت كردند و اين سد را شكستند، به حركت خودشان ادامه بدهند. سست نشوند، حالا برنگردند سراغ اينكه من مثلاً فلان حاجت را دارم. الآن ما باز نرسيديم به آنجايى كه حاجات را بتوانيم برآوريم. همان طورى كه قبل از اينكه اين سد را ـ سد بزرگى كه جلو ملت ما ايستاده بود ـ مى‌خواستيم بشكنيم، چطور در آن وقتى كه همه توجه به اين داشتيم كه اين سلسله بايد برود، هيچ ديگر توجه به اين نبود كه من حالا مثلاً زندگى‌ام چطور است، خانه دارم يا ندارم؛ اين حرفها اصلاً مطرح نبود؛ اگر آن وقت هم اين حرفها مطرح بود، پيشرفت نمى‌شد. آن وقت مردم همه يك توجه داشتند و از ساير چيزها غفلت كرده بودند؛ آن يك توجه اينكه بايد اين سلسله برود، كه خائن است، و بايد يك حكومت اسلامى پيدا بشود. همان طور كه قبل از اينكه ما اين سد بزرگ را بشكنيم ـ در حالى كه توجه داشتيم به شكستن اين سد ـ از كارها و از حالات خودمان غافل بوديم، كه مثلاً من فلان حاجت را دارم، غافل بوديم؛ و اين غفلت و توجه به مقصد پيشبرد كرد. همين طور حالا هم بايد اين چيزها [رعايت بشود]؛ چون ما بين راه هستيم، [هنوز] نرسيديم به مقصد، ما راه داريم، طولانى است راه. مقدرات كشور در دست مردم بايد باز ملت اين حال آماده باش را كه داشته است، و حال تحركى كه داشته است ـ اين را ـ حفظش بكند؛ و از اين چيزهايى كه دستهاى اجانب و ناپاك بين مردم منتشر مى‌كنند اعتنا نكند به اينها. و اينهايى كه مى‌آيند و نمى‌گذارند كارها انجام بگيرد، از ايشان جلوگيرى بشود؛ تا اينكه اين نهضت به آخر برسد. نهضت بين راهى ـ اين ـ مثمر ثمر نيست؛ نهضت به آخر برسد، يك دولت مستقر پيدا بشود، يك مجلس شوراى ملى ـ نه به آن معنايى كه در زمانهاى سابق پيدا مى‌شد كه مردم بى‌اطلاع بودند ـ يك مجلسى كه به نظر خود مردم باشد، مردم خودشان نظر داشته باشند، مقدرات دست خود مردم باشد، اينها تحقق پيدا بكند؛ آن وقت مردم بروند سراغ اينكه ما فقير هستيم. همت، كار، شكيبايى خيليها مى‌آيند ـ مثلاً يك جمعيتهايى ـ كه در ناحيۀ ما فقر است و ـ نمى‌دانم ـ هيچ يك از آثار تمدن نيست و مريضخانه نداريم و اسفالت نداريم و آب نداريم؛ و از اين مسائل. من گفتم به بعضيها، كه خوب، اين حالا پيدا شده است، يا از اول بوده است؟ معلوم است كه اين هميشه بوده، اين قبلاً بوده. چيزى كه از اول بوده است، به مجرد اينكه آنهايى كه خراب كردند، يا عمل نكردند رفتند، يكدفعه بايد درست بشود؟ اينكه امكان ندارد. خوب، حالا ما يك كارى كرديم كه اينها رفتند؛ فرض كنيد كه ما ديگر عُرضۀ اينكه كار ديگر انجام بدهيم نداريم؛ حالا دست خودتان است، خودتان درست كنيد. البته اينكه عرض مى‌كنم، نه اين است كه عُرضه‌اش نباشد؛ هست، ان‌شاءاللّه درست هم مى‌شود؛ اما اين يك همتى ملى و الهى مى‌خواهد. از ملت صبر و كار، از دولت صبر و كار؛ هر دو بايد هم صبر داشته باشند، هم كار بكنند. دولت، صبر بر اين هجومهايى كه از اطراف به او مى‌شود بكند، ملت، صبر كند در اينكه خوب، اين نادارى و اين گرفتارى، همه مى‌دانيم كه از سابق بوده، حالا پيدا نشده؛ اين چيزى كه از سابق بوده، يك قدرى ديگر تأمل كنند، يك قدرى ديگر صبر كنند؛ تا اينكه بتواند دولت، اقتصاد خودش را درست كند، كارخانه‌ها را راه بيندازد، كشاورزى راه بيفتد، تا اينكه اين امور اصلاح بشود. آزادى، بهترين نعمت خداوند اين معنا كه جمعيتها بيايند و بگويند كه ما [زندگى] نداريم، اين، ناچار يك دستهايى از پشت پرده اينها را بعث مى‌كنند؛ همانهايى كه مى‌خواهند اين گرفتارى تا آخر باشد. اينهايى كه مى‌روند مى‌گويند كه «خوب، حالا چه شد؟» باز هم دولت اسلامى شد و براى شما الآن نه اسفالتى هست، نه چيزى»! مثل اينكه همچو كه مُهر دولت اسلامى خورد روى يك جايى، همان مُهر همۀ كارها [را] يكدفعه بايد درست بكند! ملت ما بايد بداند كه اين [حرفى] كه اينها مى‌آيند مى‌گويند: چه شد و دولت اسلام هم آمد و كارى نكرد، اينها آنهايند كه مى‌خواهند هيچ كار نشود؛ نه آنهايى كه مى‌خواهند يك كارى بشود؛ براى اينكه اينها اشخاصى نيستند كه بى‌اطلاع باشند. اينها اشخاصى هستند كه مطالعه كرده‌اند؛ عمال يك دولتهايى هستند كه در اين امور مطالعه كرده‌اند. اينها بنايشان بر اين است كه به هر جورى كه هست ناراضى درست كنند؛ بروند توى دهات بگويند كه خوب، چه شد، حالا چه شد. اين دهاتى بيچاره هم نمى‌داند به او بگويد كه اين شد كه ما الآن نمى‌ترسيم از دولت، نمى‌ترسيم از ... نمى‌ترسيم كه يكى بيايد با شلاق توى سر ما بزند و ما را اذيت بكند. چه بهتر از اين مى‌خواهد بشود؟ حالا ما فرض مى‌كنيم هيچ [كارى] هم نشد؛ خوب، اين يك چيزى است. آزادى، بهترين نعمتى است كه خدا براى بشر قرار داده. ناراضى تراشيها اينها كه مى‌آيند، مى‌گويند كه چه شد، نه اينكه ندانند چه شده؛ مى‌دانند كه كارى شده است كه دست اربابها را كوتاه كرده؛ مى‌دانند خيلى كار شده؛ مى‌دانند كه يك معجزه‌اى شده است كه دست اربابها كوتاه شده. چه بكنيم كه دست اربابها دوباره باز بشود؟ برويم بگوييم «چه شد، چيزى نشد، هيچ خبرى نشد»! آنها مى‌دانند كه اين قدرت شيطانى شكست و رفت؛ اينها مى‌دانند كه نفت مال خودمان شده است، و خودمان بايد ديگر برداشت از آن بكنيم. اينها مى‌دانند كه امريكا و شوروى و انگلستان و ساير ابرقدرتها نمى‌توانند ديگر الآن در مملكت ما يك تصرفى بكنند؛ ولو شياطينشان مشغولند، لكن خودشان نمى‌توانند بيايند مستقيماً يك دخالتى بكنند؛ چنانكه مى‌كردند. اينها مى‌دانند اينها را؛ نه اينكه غافلند. اينها استادند در فن خودشان! تحصيلكرده‌اند اينها! اينها را آنها تربيت كرده‌اند؛ اجنبيها تربيت كرده‌اند؛ براى اينكه يك همچو موقعى به دردشان بخورند. مى‌خواهند الآن اذهان را از آن معنايى كه همه دنبالش بوديم، كه پهلوى و امثالش نه، و حكومت اسلامى آرى ـ «نۀ» آن شد، اما «آرىِ» آن تا حالا نشده؛ ما فقط رأى داديم. همۀ شما رأى داديد به اينكه «جمهورى اسلامى»، اما تا حالا جمهورى اسلامى پياده نشده، اينها خوف اين را دارند كه اين جمهورى اسلامى تحقق پيدا بكند؛ يعنى بعد از رأى، واقعش هم واقع بشود. از اين مى‌ترسند، مى‌خواهند نگذارند اين بشود؛ چنانچه مى‌خواستند نگذارند رأى بدهند مردم. خيلى از صندوقها را ـ از قرارى كه به ما اطلاع دادند ـ سوزاندند! خيلى جاها مسلح رفتند نگذارند مردم رأى بدهند. با اينكه خوب، اين رأى ملى بود و مردم مى‌خواستند رأى خودشان را بدهند ـ همه هم با اشتياق ـ چرا مى‌خواستند نگذارند؟ براى اينكه مى‌ديدند كه با اين رأى، دستشان كوتاه مى‌شود. حالا هم مى‌بينند كه خوب، حالا رأيشان را دادند، تا حالا كه نشده، نگذاريم بشود؛ يك كارى بكنيم نشود. چه بكنيم كه نشود؟ برويم در بين اقشار ملت، هر جا به هر كس كه برسيم بگوييم خوب، تا حالا چه شد؟ هيچ چى كه نشده! پس ناراضى درست كنيم. يك دسته كارگر را از كار باز بداريم، يك دسته دهقان را از كشاورزى باز بداريم، مدارس را از اينكه مشغول كارشان باشد، دانشگاهها را از اينكه مشغول كارشان باشد، باز بداريم؛ نگذاريم يك سامانى پيدا بكند اين مملكت. و از آن نهضتى كه اينها داشتند و هيچ كارى به اينكه حالا من چه دارم، چه ندارم نبود. شگردهاى شيطانى آن وقت كه [مردم] مى‌ريختند توى خيابانها و فرياد مى‌كردند كه مرگ بر اين كذا، هيچ ابداً [كسى] به فكر اين نبود كه من شب مى‌روم منزل، شايد شام نداشته باشم. هيچ به فكر نبود. آن روحيه بود كه پيروزى آورد. آن روحيه را مى‌خواهند از ما بگيرند. حالا باز متوجه به اينكه من خانه‌ام چطور است، چى [ندارم] خوب، چى شد؟ حالا كه نشد، حالا كجاست خانه. الآن مى‌خواهند خانه بسازند براى اينها، اينها باز نمى‌گذارند. اينها باز مى‌آيند مانع مى‌شوند. به هر اسمى به شما دارند «مستضعف» مى‌گويند؛ شما قبول نكنيد. آنها مى‌فهمند «مستضعف» يعنى چه، به اينها بد حالى مى‌كنند! ما همه جزء مستضعفين هستيم؛ يعنى ما كه اشخاصى بوديم كه ابرقدرتها ما را ضعيف مى‌شمردند، ما را هيچ مى‌دانستند؛ ما مى‌خواهيم از اين جهت بيرون بياييم. مى‌افتند دنبال اينها كه اينها مى‌گويند، خانه ما مى‌خواهيم براى «مستضعفين» بسازيم. مگر شما مستضعفيد؟! نخير، شما خيلى كذا هستيد! از اين راه ـ هر راهى كه بتوانند يك اخلالى بكنند ـ اخلال مى‌كنند؛ و همۀ نظر اخلالگرها به اين است كه نگذارند ايران براى خودش يك سامانى پيدا بكند كه دست آنها تا ابد كوتاه بشود. هشدار به جوانان شما جوانها كه تا حالا مطلب را به اينجا رسانديد، ملت ما كه با همۀ اقشارش، با جان و خون خودش، مطلب را به اينجا رساند مبادا به اين حرفها گوش بكند و خون جوانان خودش را هدر بدهد. اگر به حرفهاى اينها گوش بكنيد، اگر [در] دانشگاه اينها وارد مى‌شوند، جوانهاى دانشگاهى ما به حرف اينها گوش بدهند، اگر در كارخانه‌ها اينها وارد مى‌شوند، جوانان كارخانه‌اى ما به اينها گوش بدهند، اگر در كشاورزى وارد مى‌شوند و در صحرا و بيابانها مى‌ريزند و نمى‌گذارند كشاورزى بشود، گوش بدهند به اين حرفها، اگر ما همه گوش بدهيم به اين حرفها، اين حرفها معنايش اين است كه باز همان آش و همان كاسه؛ همان خارجيها و همان بردن همه چيز ما؛ همان قلدريها. يك كس ديگر را مى‌آورند مى‌نشانند بالاى سر ما با همان قلدرى؛ و بدتر از اول. خيال نكنيد كه قلدرى اگر پيدا بشود مثل قلدرى اين است؛ خير، پوست را از سر همۀ شما مى‌كند! اگر خداى نخواسته عود كند آن مسائل. اينها فهميدند كه ما يك همچو پاسدارانى داريم توى مملكت، شما را اول خواهند [كشت]! اول آن جوانهايى كه قدرتمند هستند و اينها از آنها ضربه خوردند، اول حساب شما را صاف مى‌كنند، بعد هم حساب همه را. الآن نبايد رعيت به فكر اين باشد كه من آبم كم است. [امكاناتم] كم است. تو آبت از اول كم بود؛ امسال هم كه خدا به شما باران داد. نبايد كارخانه‌اى خيال كند كه من حالا چى‌ام كم است، چى‌ام ناقص است. اين از اول ناقص بود. نبايد حالا ـ عرض مى‌كنم كه ـ مردم به فكر اين باشند كه من حالا خانه ندارم. تو خانه از اول نداشتى؛ تازه نشده اين. تداوم نهضت و بركندن ريشه‌هاى استعمار شما بايد همه به هم دست بدهيد، كه اين نهضت را به آخر برسانيد. حكومت عدل اسلامى پيدا بشود، محقق بشود، خارجيّت پيدا بكند، بعداً برويم سراغ اين فروع؛ كه خوب، حالا حكومت اسلامى پيدا شد، «يااللّه» شروع كنيد! اما نه اينكه «يااللّه»، يعنى الآن بده! شروع كنيد! به كار، ملت بداند كه دولت مشغول كار است؛ اما كار اينقدر زياد است كه به اين زودى انجام نمى‌گيرد. اگر ما غفلت كنيم از آن مقصد اصلى‌مان، كه كندن اين ريشه‌هاى فاسدى [است] كه زيرخاك هست در اين مملكت ما و دارند اخلال مى‌كنند، اگر ما غفلت كنيم از كندن اين ريشه‌ها، اين ريشه‌ها رشد مى‌كنند؛ بعد درخت تناور مى‌شوند؛ و بعد ريشۀ ما را قطع مى‌كنند. غفلت از اين نكنيد، نرويد سراغ خانه‌ام چيه و زندگى‌ام چه! برويد سراغ مملكتتان ببينيد مملكت چه. اول مملكت را اصلاح بكنيم، بعد برويم سراغ خانۀ خودمان و سراغ لانۀ خودمان. مبادا كه اينها ما را اغفال كنند! اين تبليغات غلط و سوئى كه مى‌كنند كه براى خودشان خيلى خوب است و براى اربابانشان؛ و براى ملت ما ذلت‌آور است. مبادا بين شما بيايند بگويند كه خوب چى شد حالا! اين حرفهايى كه مى‌زنند، و شما را اغفال كنند از اين مقصد اصلى، كه عبارت از پيشبرد اين نهضت است. و به آخر رساندن. آن وقتى كه بكلى ريشه‌ها كنده بشود، و يك مملكت اسلامى با احكام نورانى اسلامى و عدل اسلامى پيدا بشود. دنبال او برويم؛ سراغ اين فروعى كه هستش [نرويم]. دشمن بيدار است من هم گرفتارى دارم؛ مگر شما ... مردم همه گرفتارند؛ همه؛ اين آقا هم گرفتار است؛ شما هم گرفتاريد؛ اما الآن وقت گريه و زارى نيست؛ الآن وقت «اللّه‌اكبر» و باز جلو رفتن است. بايد هوشيار و بيدار باشيم همه. آنها هوشيارند، بيدارند. آنهايى كه افتاده‌اند دور، توى دانشگاه، دانشگاه را تعطيل مى‌كنند، مى‌روند ـ عرض مى‌كنم كه ـ توى كارخانه‌ها، كارخانه را يا تعطيل مى‌كنند، يا نمى‌گذارند كار بكنند، يا مى‌گويند كم كار كنيد، توى ادارات مى‌روند ...، كم‌كارى ايجاد مى‌كنند. آنها هوشيارند؛ آنها مى‌دانند دارند چه مى‌كنند. آنها روى نقشه دارند عمل مى‌كنند؛ شما هوشيار باشيد! ما هوشيار باشيم؛ ملت هوشيار باشد؛ توجه به فروع نكند و از اصل ـ چيزهاى اصلى ـ غفلت بكند. خداوند ان شاءاللّه همۀ شما پاسدارها را براى اسلام نگه دارد. شما افتخار ما هستيد؛ شما كسانى هستيد كه آن [هدف]از زندگى‌تان را [به]اين عالم ثابت كرديد؛ شما به عالم ثابت كرديد كه ايران يك مملكت زنده است؛ مملكتى است كه مى‌تواند خودش روى پاى خودش بايستد؛ مملكتى است كه مى‌تواند جلوى اشخاصى كه مى‌خواهند بچاپند ـ آنها ـ را بگيرد. خداوند به شما قدرت زيادتر بدهد. همه را به وظايف اسلامى‌مان، به وظايف كشورمان و ملى‌مان آشنا بكند. سلام بر همۀ شما.
