بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم ناتوانى قدرتها در مواجهۀ با ملتها من سالروز پيروزى انقلاب اسلام و دهۀ فجر را به همۀ ملت و همۀ مستضعفين جهان و شما آقايان كه اسوۀ حسنۀ اين ملت هستيد تبريك عرض مى‌كنم و از خداوند تعالى توفيق همه را براى خدمت به بندگان خدا و ادامۀ پيروزى از خداوند توانا مى‌خواهم. اساس ادامۀ يك پيروزى و ادامۀ يك انقلاب در يك امرى است كه به نظر مى‌آيد در رأس امور واقع است و او اينكه دولت، مجلس و كسانى كه در ارتش هستند و سپاه و همۀ اينها از طبقۀ متوسط و مادون متوسط باشند. اساس سلطه‌اى كه بر كشورها و بر كشور ما از طرف غير واقع شده‌است، افراد مرفه و كسانى كه سرمايه‌هاى بزرگ داشته‌اند، يا قدرت براى حفظ خودشان و حيثيت خودشان در دست داشته‌اند، [مى‌باشند]. مادامى كه مجلس و ارگانهاى دولتى و همۀ اينها و مردم از اين طبقۀ متوسط و مادون متوسط تشكيل بشود، امكان ندارد كه يك دولت بزرگى، يك قدرت بزرگى به هم بزند اوضاع را. هميشه اين قدرتهاى بزرگ در هر كشورى يك نفر را با او تفاهم مى‌كردند كه اين يك نفر براى خودش و براى قدرتمندى خودش و براى سرمايۀ خودش فعاليت مى‌كرد. او را مى‌ديدند و ملت را مى‌چاپيدند و به اصطلاح كدخدا را مى‌ديدند و ده را مى‌چاپيدند. هيچ وقت قدرتهاى بزرگ مواجه با ملتها، اگر شدند نتوانستند كار خودشان را انجام بدهند و مواجه هم نشدند. هر وقت كه مى‌خواستند يك دولتى را يا يك سلطنتى را يا يك رياست جمهورى را كه بر وفق مرام آنها عمل نمى‌كرده از بين بردارند، در مقابل او يك قدرت ديگرى مى‌تراشيدند و با آن قدرت اين قدرت را از بين مى‌بردند. كار به دست ملت نبوده است و كار به دست طبقۀ متوسط و مادون متوسط نبوده است. غير متناهى بودن آمال انسان اينكه اين عمل را آنها انجام مى‌دادند يك نكتۀ روحى دارد و آن اين است كه انسان در باطن خودش و فطرت خودش تناهى ندارد؛ آمالش، آمالش غير متناهى است، وقوف نمى‌كند آمال انسان و وقتى كه اين‌طور است، اگر انسان اسير همين آمالِ غير متوقف بشود و ببيند كه يك ابرقدرتى اين آمال او را و آن خواستهاى مادى او را و آن قدرت او را و سلطۀ او را بر ملت خودش حفظ مى‌كند، او ديگر در بند اين نيست كه براى ملت كار بكند؛ براى اينكه، از طبقۀ مرفه است و از طبقۀ قدرتمند است، و قدرتمندى هم و همين‌طور حب مال و جاه هم حدى ندارد، مرزى ندارد. آن براى حفظ قدرت خودش و پشتوانه‌اى كه دارد، براى اين حفظ قدرت با ملت آن مى‌كند كه همۀ حيثيت ملت و گنجينه‌هاى ملت را در دسترس او قرار بدهد، يك سهم ناچيزى هم براى خودش بگيرد. الآن شما ملاحظه مى‌كنيد كه قدرتهايى در دنيا هست از حيث مال كه اگر اموالشان را تقسيم بكنند به اين 36 ميليون جمعيتى كه ما داريم، اگر يك نفر از آنها اموالشان را تقسيم بكند، تمام افراد اين 36 ميليون مرفه مى‌شوند و از طبقۀ باصطلاح خودشان بالا مى‌شوند. يك نفر از آنها اينطور است، لكن همان آدمى كه دارايى او به اين اندازه بود، از اين آدمى كه درويش سر محله است حرصش به دنيا بيشتر بود، حرصش به مال بيشتر بود و بيشتر مى‌خواست جمع بكند. هر چه مال اضافه بشود حرص انسان اضافه مى‌شود. هر چه قدرت اضافه بشود حرص انسان به قدرت، اضافه مى‌شود. ميدان دادن به افراد مرفه براى استضعاف ملت و اگر مهذب نباشد انسان، آن قدرت را براى خودش به كار مى‌گيرد. وقتى براى خودش به كار گرفت دولتهاى بزرگى كه هستند، ابرقدرتهايى كه هستند يك همچو آدم قدرتمندى را پيدا مى‌كنند و اين آدم قدرتمند را به او بال و پر مى‌دهند و اين را به مقام مى‌رسانند تا اينكه ملت را استضعاف كند و ذخاير ملت را بچاپد. شما ملاحظۀ وضع اين پنجاه سال، يك قدرى بيشتر را هم بكنيد كه انتخاب كردند خارجيها و بعد هم اين مطلب را خودشان گفتند كه رضاخان را انتخاب كردند و به او قدرت دادند و قدرت آنطور دادند كه تمام اين ملت را به استضعاف كشانيد و حكومت جبار خودش را بر اينها قرار داد، و مردم را از همه چيز ساقط كرد و يك نفر بود. آنها آن يك نفر را دَمش را مى‌ديدند و كارهايشان را انجام مى‌دادند و بعد از او هم محمدرضا را گذاشتند با آن‌همه افرادى كه اطراف او بودند، و همه‌شان از آنها بودند كه طبقۀ بسيار مرفه و خوشگذران و بالا و بالاها به اصطلاح آنها. بايد ما متوجه باشيم، ملت ما متوجه باشند كه وقتى كه مجلسشان يك مجلسى است كه از طبقۀ متوسط است و توى اين مجلس آن «دوله»ها و «سلطنه»ها و «سلطنتى»ها را نداريم و در دولت هم آنطور دولتهايى كه افراد مرفه سرمايه‌دار كذا باشند نداريم، در ارتش هم آن افراد سپهبد و كذايى كه املاك بى‌اندازه داشتند و آپارتمانهاى چندين طبقه داشتند نداريم، اين مملكت محفوظ مى‌ماند. آن روزى كه هر يك از شماها را ملت ديد كه داريد از مرتبۀ متوسط مى‌غلتيد به طرف مرفه و دنبال اين هستند كه يا قدرت پيدا بكنيد يا تمكن پيدا كنيد، مردم بايد توجه داشته باشند و اينطور افرادى كه بتدريج ممكن است يك وقتى خداى نخواسته پيدا بشود، آنها را سر جاى خودشان بنشاند. اگر ملت مى‌خواهد كه اين پيروزى تا آخر برسد و به منتهاى پيروزى كه آمال همه است برسد، بايد مواظب آنهايى كه دولت را تشكيل مى‌دهند، آن كه رئيس جمهور است، آن كه مجلس هست، مجلسى هست، همۀ اينها را توجه بكنند كه مبادا يك وقتى از طبقۀ متوسط به طبقۀ بالا و به اصطلاح خودشان مرفه به آن طبقه برسد. بدانيد كه اگر دولت اينطور باشد و اگر ملت اينطور باشد، و اگر مجلس و امثال اينها اينطور باشد، اگر يك قدرتى بخواهد هجمه كند به اينجا، مواجه با سى ميليون جمعيت هست و نخواهد توانست؛ نمى‌تواند آن‌وقت پيدا كند يك كسى كه قدرتمند باشد و آن قدرتمند را وادار كند كه ملت را به استضعاف بكشند و بچاپند ملت را براى آنها، تاريخ همين طور بوده. مادامى كه اين ملتها در بينشان افرادى پيدا نشده است كه به آن مرتبه برسد در بين آنها كه قدرت مالى يا قدرت ديگرش زياد بشود و به مردم حكومت كند، نمى‌توانند آنها اين ملت را از بين ببرند و حكومت بر آنها كنند. و بالاخره يك وقت يك ابرقدرتى مواجه با يك نفر، دو نفر، صد نفر، پانصد نفر هست كه آنها را سير مى‌كند و آنها به جان مردم مى‌افتند و خودش هم كنار مى‌نشيند و حكومت بالاتر را خودش دارد، حكومت پايينتر را به اين آدمى كه، يا اين آدمهايى كه در اين كشور هستند واگذار مى‌كند. اساس استضعاف ملتها از خودشان و از قدرتمندان بين خودشان بوده و شما شكر كنيد كه يك همچو مجلسى داريد كه از طبقۀ مرفه توى آن هيچ نيست. آن طبقه‌اى كه اگر مالش را تقسيم كند بين ملت ما، ملت ما ثروتمند مى‌شوند، نداريد حالا. در دولت هم نداريد يك همچو ثروتمندانى و يك همچو قدرتمندانى، ندارد دولت يك همچو قدرتى. رئيس جمهور يك همچو قدرتى كه بتواند يك چيز انحرافى را به ملت تحميل كند، يك همچو مجلسى نداريم كه بتواند يا بخواهد يك امر انحرافى را تصويب كند و دولت هم مجرى او باشد. مادامى كه اين حد متوسط محفوظ است اين جمهورى محفوظ است و امكان مقابله نيست مابين قدرتهاى بزرگ با همچو دولتى؛ بخواهند كودتا كنند، با كى كودتا كنند؟ بخواهند از خارج وارد كنند، مواجه با كى مى‌شوند؟ مواجه با يك ملتى مى‌شوند كه همه‌شان از اين طبقه‌اى هستند كه اين نهضت را به پيش بردند و با آن قدرت و با آن عظمت به پيش بردند. آنها مطالعۀ امور را مى‌كنند و اقدام مى‌كنند. آنها الآن درصدد اينند كه در بين خود اين مردم يك بساطى درست كنند و اختلافاتى درست كنند و بعد تو اين اختلافات يك نفر پيدا بكنند كه آن، آن نفرى كه پيداست، در يك طرف واقع بشود و آنها هم به او قدرت بدهند، تا آنكه كم‌كم با قدرت داخلى، اين كشور كم‌كم ضعيف بشود، و مردم روحيه‌شان ضعيف بشود و بعد تقديم كنند به آنها. تا كشور ما اين مقام را دارد كه بحمداللّه‌ از آن طبقۀ مرفه بالايى كه امور را در دست گرفته‌اند مبرّى هست. و امور كشور ما به دست امثال شماها و امور كشور ما به دست امثال اين «رئيس جمهور»ها و «رئيس مجلس»ها و «نخست وزير»ها و وزرا و وكلا هست، شما مطمئن باشيد كه نخواهد توانست يك قدرت خارجى اين پيروزى را از بين ببرد. قدرت‌طلبى مسئولين، منشأ شكست انقلاب و آن روزى كه ديديد و ديدند كه انحراف در مجلس پيدا شد، انحراف از حيث قدرت طلبى و از حيث مال‌طلبى، در كشور در وزيرها پيدا شد، در رئيس جمهور پيدا شد، آن روز بدانند كه علامت اينكه شكست بخوريم، خودنمايى كرده؛ از آن‌وقت بايد جلويش را بگيرند. رئيس جمهورى كه بخواهد سلطنت كند به اين مملكت، خود مردم بايد جلويش را بگيرند. مجلسى كه بخواهد قدرتمندى نشان بدهد و آن مسائلى كه سابق و آن افرادى كه سابق در مجلس بودند آن كارها را بكند، خود مردم بايد جلويش را بگيرند؛ اگر مردم بخواهند كه اسلام را حفظ كنند، جمهورى اسلامى را حفظ كنند، دولت و مجلس و رئيس جمهور و اينها را حفظشان كنند؛ يعنى، حفظ كنند از اينكه ـ خداى نخواسته ـ يك وقت قدمى از آن ور برندارند. اين شيطانى است كه در انسان هست و ممكن است كه هر كس را منحرف كند و لازم است كه انسان خودش را مهذب كند. شمايى كه مى‌خواهيد خدمت به اين مردم بكنيد و دولت كه مى‌خواهد خدمت به اين مردم بكند و رئيس‌جمهور و امثال اينها كه مى‌خواهند خدمت به اين مردم بكنند، توجه بكنند كه خدمتگزارند، در دل خودشان اين مطلب را ايمان بياورند به آن كه ما خدمت مى‌خواهيم به اين مردم بكنيم. ما در جمهورى اسلامى داريم زندگى مى‌كنيم؛ جمهورى اسلامى كه در اسلام مثل رسول اكرم، مثل اميرالمؤمنين ـ سلام اللّه‌ عليهما ـ بر آن حكومت كرده‌اند، مى‌خواهيم يك همچو حكومتى باشد. يك همچو حكومتى كه كفش وصله خورده خودش را مى‌گويد از اين رياستها پيش من ارزشش بيشتر است يا رياستها ارزشش كمتر از اين است.^۱ شما بايد در روحيه‌تان اين مطلب را حفظ كنيد، و مردم هم بايد مواظب شما باشند و مواظب همۀ اينها باشند و هر يك از ما و شما و همه خواستيم كه از آن راهى كه اسلام داشته است ـ از اول راهى كه داشته است و از آن طريقه‌اى كه انبيا داشته‌اند ـ ما بخواهيم عدول كنيم، آن روز نمونۀ شكست پيروزى اسلام پيدا مى‌شود و تا يك همچو مسئله‌اى پيدا نشده پيروزى در جاى خودش شك نكنيد كه هست، البته براى خدا بايد باشد. شكرگزارى از خدا با خدمت به محرومين شما براى خدا در اين مجلس حالا آمديد. وقتى مجلس اينطور است كه يك امتيازى نيست كه حالا وقتى شما رفتيد توى بازار، مردم كنار بروند كه رئيس مجلس آمد يا وكيل مجلس آمد، نخست وزيرش هم اينطور است، اين‌جور نيست كه وقتى كه توى مردم برود، مردم فرق بگذارند با هم و همۀ اينها اينطور هستند، وقتى يك همچو مطلبى را داريد احساس مى‌كنيد كه امتياز دنيايى نداريد، اين را بايد شكر كنيد و در شكرانۀ اين نعمت خدمت به خلق بكنيد و خدمت به احكام اسلام بكنيد و براى اينهايى كه اولياى ما هستند؛ اين پايين شهريها و اين پابرهنه‌ها به اصطلاح شما، اينها ولى نعمت ماها هستند. اگر اينها نبودند، ما يا در تبعيد بوديم يا در حبس بوديم يا در انزوا. اينها بودند كه همۀ ما را از اين مسائل نجات دادند و همۀ ما را آوردند و نشاندند به جايى؛ به خيال خودمان جايى است اين. بايد ملتفت باشيد كه آقا شما همان آدمى هستيد كه توى حبس بوديد و شما همان آدمى هستى كه در تبعيد بودى و شما همان آدمى هستى كه در انزوا بودى، اين مردمند كه آمدند ما را آوردند بيرون از همۀ اينها و ما اگر تا آخر عمرمان به اينها خدمت كنيم، نمى‌توانيم از عهدۀ خدمت اينها برآييم. خداوند به ما توفيق بدهد كه ما يك خدمتگزارى براى اينها باشيم و به اين نعمت موفق بشويم. شما امروز هم كه ملاحظه مى‌كنيد اينهايى كه در جبهه‌ها الآن دارند جانفشانى مى‌كنند، اينها از كدام طبقه هستند. شما اگر پيدا كرديد در تمام اينها يك نفرى كه مال آن اشخاصى باشد كه داراى سرمايه‌هاى بزرگ هستند، آن اشخاصى باشد كه در سابق داراى قدرتهايى بودند. اگر يك نفر از آنها پيدا كرديد، اين محتاج به اين است كه از ما مژدگانى بگيريد، ولى مى‌دانم كه پيدا نمى‌كنيد؛ از همين جمعيت‌اند. الآن هم اينهايى كه جانشان را دستشان گرفتند و شما را حفاظت مى‌كنند و آنهايى كه در بين شهرها و در بين روستاها حفظ مى‌كنند شما و مردم را همين طبقه هستند. اين طبقه‌اند كه به ما الآن منت دارند و از اول منت داشتند. همينها بودند كه هيچ توقعى هم ندارند، هيچ وقت هم نمى‌آيند توقع كنند. شما بايد توجه به اين معنا بكنيد كه ما را اينها آورده‌اند و وكيل كرده‌اند، آورده‌اند و وزير كرده‌اند، رئيس‌جمهور كرده‌اند. اينها ولى نعمت ما هستند، و ما بايد ولى‌نعمت خودمان را از آن قدردانى كنيم و خدمت كنيم به او و همينها هستند كه الآن هم حفظ اين كشور را مى‌كنند و حفظ نظام اين كشور را مى‌كنند. شما آقايان نمى‌توانيد كه برويد توى كوچه‌ها و ـ عرض بكنم كه ـ خيابانها و آنجا را اداره كنيد، شما يك شأن ديگرى داريد، يك شغل ديگرى در خدمت داريد، آنها هم يك شغل ديگرى دارند، اما شغل آنها آنطور است كه شما را هم حفظ مى‌كنند. و من اميدوارم كه اين روحيه در اين ملت باقى باشد و با اين روحيه كه سربازهاى ما دارند و پاسدارهاى ما دارند و آنهايى كه حفاظت اين كشور را مى‌كنند، اين روحيه را دارند كه روحيۀ بسيار ارزشمندى است و شهادت طلبى است و خود را به حلقوم مرگ انداختن براى نجات اسلام و نجات كشور، خداوند اين روحيه را به همه عنايت كند. و مادامى كه اين روحيه هست و آن مسئله‌اى كه قبلاً عرض كردم هست، مطمئن باشيد كه اين كشور بيمه است و هرگز نخواهد آسيب ديد. خداوند ان‌شاءاللّه‌ به همۀ شما، به همۀ ما توفيق خدمت به خلق و عبادت خدا، كه خدمت به خلق هم از بزرگترين عبادتهاى الهى است، عنايت فرمايد، و شرّ كسانى كه مى‌خواهند اين كشور را و مسلمين را بازبرگردانند به حال انزوا يا به حال تحت سلطه بودن، آنها را هم يا اصلاح و يا اعدام فرمايد. والسلام عليكم و رحمة‌اللّه‌ و بركاته

1. ـ نهج‌البلاغه، خطبه33.