بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم من قبل از اين كه وارد صحبت بشوم، لازم است كه از اين جهادسازندگى تشكر كنم. از من دعا مى‌آيد و من دعا مى‌كنم؛ دعا به شما كه عمرتان را صرف براى اسلام و مسلمين مى‌كنيد. و شما هم از هيچ‌كس پاداش نخواهيد، الاّ از خدا. و هيچ كس هم نمى‌تواند به شما پاداش بدهد ـ پاداشى كه حق شماست ـ مگر، خداى تبارك و تعالى. من از خداى تبارك و تعالى، در اين روز سعيد، خواستارم كه تمام كسانى كه خدمتگزار هستند به اين جمهورى اسلامى و تمام كسانى كه جانشان را صرف مى‌كنند، مالشان را صرف مى‌كنند، پشتيبانى مى‌كنند از اينها، خداوند آنها را به سعادت كامل برساند. رجوع از وحدت به كثرت، رمز ناله‌هاى معصومين من تبريك اين عيد مبارك را به همۀ مسلمين جهان، مستضعفين جهان و خصوصاً ايران مظلوم، عرض مى‌كنم. من واقعاً نمى‌دانم راجع به حضرت امير از كجا شروع كنم؛ مسئله بغرنجى است؛ مسئله‌اى نيست كه انسان بتواند بفهمد اين همه ناله‌هايى كه ايشان مى‌زده است، سر در چاه مى‌كرده ناله مى‌كرده، هر جا مى‌رسيده ناله مى‌كرده، اين دعاهايى كه از ايشان وارد شده است كه در آن، آن همه ناله است، اينها چى است. آيا حضرت امير ـ سلام اللّه‌ عليه ـ براى خاطر اينكه توجه به اين دنيا دارد و از مرتبۀ وحدت به سوى كثرت آمده است، اين قدر فرياد مى‌زند؟ آيا توجه به كثرت موجب اين همه فرياد ايشان است؟ آيا در آن ناله‌هاى شب و در آن چاهها، كه ايشان ناله مى‌زده است و در آن مواردى كه ايشان با خداى تبارك و تعالى مناجات مى‌كرده است، راجع به اين معنا بوده است؟ راجع به اين بوده است كه خدايا، مرا از جوار خودت برگرداندى به عالم كثرت؛ و همان حرفى كه رسول اكرم ـ صلى اللّه‌ عليه و آله و سلم ـ فرمودند؛ از ايشان نقل شده است كه يغان على قلبي و اِنِّى لاََسْتَغْفرُ اللّه‌ في كلِّ يومٍ سبعينَ مرة.^۱ اين «يغان على قلبى»، يعنى همين‌طورى يك كدورت حاصل مى‌شده يا همين رجوع به كثرت كدورت بوده؟ توجه به اين عالم طبيعت با اينكه در نظر آنها جلوۀ خداست، مع‌ذلك، از آن جلوۀ باطنى و از آن مرتبۀ غير حضرت الوهيت، آنها را واداشته است. از اين جهت ناله مى‌زدند. اين مسئله است كه ما نمى‌توانيم ادراكش را بكنيم. ما خيال مى‌كنيم كه اين حرفهايى كه فلاسفه مى‌گويند، اين حرفهايى كه عرفاى علمى مى‌گويند، اين حرفهايى كه حكما مى‌گويند، اينها نمونه‌اى از اين مسائل است، نمونه‌اى از آن مسائلى است كه براى ولى اعظم، ولى اللّه‌ اعظم و براى اولياى بزرگ خدا حاصل شده است. اينها همه مسائل علمى است؛ مسئله عرفان علمى، فلسفۀ علمى و حكمت علمى. اينها علمى است، غير آن معنايى است كه بايد باشد. يافتن، مسئلۀ ديگرى است و غرق شدن در آن مسائل مسئلۀ بالاتر و محو شدن در همۀ مسائل، مرتبۀ بالاتر و صعق^۲ [كه] از برايشان حاصل مى‌شده است، اين از بالاتر و رجوع از آنجا براى آنها مشكل بوده است، دردناك بوده است. هيچ دردى بالاتر از اين نبوده است كه از آن مرتبۀ غيب، از آنجايى كه لقاى خداست، بدون اينكه كسى در كار باشد، بدون اينكه خودشان هم در كار باشند، از آنجا وقتى برگشت مى‌كنند به اين عالم، خوب اين خيلى سخت است برايشان. اين مسئله در همۀ اولياى خدا بوده است، از حضرت آدم تا رسول خدا. و اين يك مطلبى است كه ماها نمى‌توانيم ادراك كنيم. ما جز اينكه همين چيزهايى [را] كه مربوط به همين عالم است، همه‌اش طبيعى است، حتى عرفان هم طبيعى است [نمى‌توانيم درك كنيم.] حتى حكمت هم طبيعى است و حتى فلسفه هم طبيعى است؛ همۀ اينها يك امور طبيعى است. ما در همين حدود [درك مى‌كنيم.] آنى كه غايت آمال عارفين بوده همين بوده است؛ عارفين علمى، اين غير آنى است كه آنها ادراك مى‌كردند. ما دربارۀ او چه مى‌توانيم بگوييم؟ البته وقتى رجوع به كثرت هم مى‌كردند، مصيبتهايى كه برشان و بر مسلمين وارد مى‌شده است، آن هم كمرشكن بوده. آنها همۀ مصايب را داشته‌اند؛ منتها مصايب معنويشان غلبه داشته است بر همه چيزها. رجوعشان از عالم صعق، صحو،^۳ از عالم محو^۴ به عالم صحو، اين رجوع برايشان مشكل بوده است، دردناك بوده. اما وقتى رجوع كردند، آنها چون مظهر رحمت خدا هستند، مى‌خواهند همۀ مردم سعادتمند باشند. وقتى مى‌بينند كه مردم اين طور هستند، مردم دارند دسته دسته به جهنم مى‌روند، دسته به دسته براى خودشان جهنم تهيه مى‌كنند، آنها از اين رنج مى‌برند، حتى ... براى اينكه كفار هم به جهنم مى‌روند، آنها رنج ببرند. آنها رحمت هستند. يا وقتى ملاحظه مى‌كند كه حكومت عدل مى‌خواهد تشكيل بدهد، آن وقت براى حكومت عدل، آن قدر رنج مى‌برد و آن قدر سيلى مى‌خورد! اين هم رنج دارد، نه از باب اينكه براى خودش؛ براى اينكه مى‌خواهد مردم را به عدالت برساند و مردم زير بار نمى‌روند. اين چيزى است كه از صدر عالم تا آخر هست. قيام انبيا براى ايجاد حكومت عدل هر كس قيام كردبراى اقامۀ عدل، سيلى خورد. ابراهيم خليل‌اللّه‌ چون قيام كرد براى عدالت، سيلى خورد و او را به آتش انداختند. از صدر عالم تا حالا تاوان اين چيزهايى كه براى عدالت، براى حكومت عدل بوده است، اين تاوان را پرداخته‌اند و بايد هم بپردازند؛ هر وقت به يك نحو. ما فرض مى‌كنيم اينى كه گفته مى‌شود ـ گفته شده است غلط و بر خلاف واقع ـ كه بعض انبيا قيام براى اقامۀ عدل نكردند، همان موعظه كردند، همان صحبت كردند. ما فرض مى‌كنيم كه اين حرف «جنگ نكردند»، ما فرض مى‌كنيم صحيح باشد، اما شما ملاحظه كنيد مقدسترين چيزهايى كه براى كفار بوده است، بتها بوده‌اند. اگر يك كسى تنهايى بدون اينكه وحشت بكند ـ خداى نخواسته ـ بيايد اينجا و به خدا جسارت بكند، اين به جنگ مسلمين برنخاسته؟ اگر به خدا سب كند، به رسول خدا سب كند، اين به جنگ مسلمين برنخاسته؟ اين تنهايى قيام كرده بر ضد مسلمين. اگر ابراهيم خليل‌اللّه‌ ما فرض كنيم هيچ كارى نكرده جز اينكه عصايش را كشيده و بتها را شكسته ـ مقدسترين چيزى كه پيش بت‌پرستها بوده آن بوده ـ اين قيام بر ضد آنها نيست؟ اين قيام مسلحانه نيست؟ اين بالاتر از قيام مسلحانه نيست؟ چنانچه لشكرهايى مسلحانه به شما قيام كنند، عليه شما قيام كنند، ما بين او و ما بين آن كه مسلحانه قيام نكرده، اما آمده علناً لعن مى‌كند به مقدسات شما، شما او را بدتر مى‌دانيد يا اين [را]؟ هيچ شك ندارد كه مسلم اين را بدتر مى‌داند، آنها هم همين‌طور بودند. بنابراين، اين حرف غلط كه حضرت عيسى ـ سلام اللّه‌ عليه ـ همين موعظه كرده و نصيحت كرده يا حضرت موسى همان مقدار كارهاى مختصر را كرده [چيست؟] حالا بعضيشان كه خوب، قيام كردند. ولى اين مسئله مسئله‌اى بوده است كه در تمام ايام، در تمام دنيا، از صدر عالم تا حالا بوده و تا آخر هم خواهد بود كه هر كس قيام كرد براى اينكه عدالت ايجاد كند، حكومت عدل ايجاد كند، سيلى خورده. پس ما گله‌اى نداريم كه چون قيام كرديم براى اقامۀ عدل، براى حكومت عدل، براى حكومت اسلامى، سيلى بخوريم. ما بايد زيادتر سيلى بخوريم. آن وقت يك نحو بوده، حالا نحو ديگرى بوده. اما در اينكه تاوان را بايد پس بدهيم، مثل هم است. ابراهيم خليل اللّه‌ تاوان را پس داد، موساى كليم اللّه‌ داد و رسول خدا داد و اميرالمؤمنين آن همه شدت كشيد و ائمۀ ما آن قدر سختى كشيدند؛ براى اينكه آن‌ها همه در نظر داشتند كه حكومت عدل ايجاد كنند. اگر فقط حضرت ابراهيم مى‌آمد و دعا مى‌كرد و ذكر مى‌كرد، اين ديگر تو آتشش نمى‌انداختند. اگر حضرت رسول ـ سلام اللّه‌ عليه ـ فقط آن وقت كه در مكه بود، فقط دعا مى‌خواند، بيش از اين نبود. اما او با آن چيزهايى كه پيش آنها شريف بود، پيش آنها عظمت داشت، مبارزه مى‌كرد. از اين جهت، باهاش مخالفت مى‌كردند. و اگر هر كس بنشيند همان دعا بكند، هيچ كس كاريش ندارد. اگر مسلمانها هم بنشينند دست دراز كنند طرف خدا، خدايا! رحمت كن كى را، لعنت كن كى را و چى را، هيچ كس كارشان ندارد. اما اين خلاف سيرۀ انبياست، خلاف شيوۀ انبياست. همه سيلى خوردند، ما هم داريم سيلى مى‌خوريم و اين سيلى‌اى است كه به اسلام مى‌خورد، به ما نيست. اين سيلى‌اى است كه از صدر عالم تا حالا به مقدسات انبيا خورده است؛ به شخص نبوده. مسئلۀ شخص نبوده، مسئلۀ مكتب بوده؛ به مكتبشان سيلى زدند. و حالا چون عالم به هم متصل شده و ديگر يك جاى معينى نيست، همه جا مثل همين حالا، الآن شايد حرف من را خيلى جاها بشنوند، هر كه گوش كند. حالا اين طورى است كه عالم شده يك محله، يك مسجد؛ يك همچو جايى. از اين جهت، الآن وقتى كه شما قيام كنيد و ببينند كه شما قيام كرديد بر ضد تمام مقدسات آنها ـ مقدسات آنها چى است؟ دنياست. مى‌خواهد نفوذ پيدا كند، نمى‌گذاريد. آن مقدساتش بوده، شما بر ضد مقدسات آنها قيام كرده‌ايد. مى‌خواهد او جمع‌آورى مال بكند، شما به ضدش قيام كرده‌ايد؛ مال حرام را مى‌گوييد نبايد جمع كند ـ هر چه آنها مقدس مى‌دانند، چون مربوط به دنياست، شما هم مكتبتان اقتضا كرده است كه مقابل آنها بايستيد؛ و بايد سيلى بخوريد، چاره‌اى نيست. بايد همه سيلى بخوريم. اين سيلى‌اى است كه اسلام دارد مى‌خورد. و بحمداللّه‌، الآن برق اين مسائل در همه جاى دنيا جلوه كرده است و هرچه مى‌خواهند داد و فرياد بزنند رسانه‌هاى گروهى و امريكا و هرجا بخواهند هر چه داد و فرياد بكنند و هر چه غلط كارى بكنند، فايده ندارد. همين كار خلافى كه در مكه كردند، اين كار الآن در همه جاى دنيا موجش برآمده است، لكن راديو اسرائيل البته با ما بايد مخالفت كند. نمى‌شود [مخالفت نكند؛] آن هم از همان سنخ است. حكومتهاى جابر همه بايد با ما مخالفت كنند. تبليغات عالم، رسانه‌هاى گروهى عالم، همه بايد با ما ضديت بكنند. ما اگر اين كار را نكنند، خلاف مى‌دانيم، خلاف، بايد بگوييم خلاف كردند! من سابق يك وقتى مى‌گفتم كه اگر اينها بخواهند من را مفتضح كنند، تعريف كنند. اينكه بدگويى مى‌كنيد، بيشتر مردم توجه مى‌كنند؛ براى اينكه شما اگر دستتان را به دريا هم بزنيد نجس مى‌شود! شما اگر تعريف از من بكنيد، مردم همه مخالفت مى‌كنند. اما خداى تبارك و تعالى خواسته است كه اينها دشمنى كنند تا اينكه مردم مجهز بشوند. و من اميدوارم خداى تبارك و تعالى به همۀ ما توفيق بدهد كه ما در معارف اسلامى وارد بشويم. ما ادراك كنيم آن ادعيه‌اى كه ائمۀ خدا كردند، اينها چه مى‌گويند، با خدا چى صحبت مى‌كنند؛ ببينيم چى است قصه‌شان. خدا ما را آشنا كند با آن مسائل. خداوند ان‌شاءاللّه‌، اسلام را خودش تقويت كند و وعده كرده است و وعده را انجاز كند. والسلام عليكم ورحمة اللّه‌

1. ـ «كدورتى بر قلب من حاصل مى‌شود و من در هر روز هفتاد بار استغفار مى‌كنم.» مستدرك‌الوسائل، ج 5، ص 320، باب 22، ح 2.
2. ـ بيهوشى.
3. ـ بيدارى.
4. ـ فنا شدن.